ประสบการณ์น่าอายกับคนส่งของ 13 (จุดพลิกผัน)
กูรู้สึกมาได้สัก 2-3 เดือนแล้วว่ะว่าไอ้ต้นมันเริ่มเปลี่ยนไปตอนแรกแค่เล็กๆ น้อยๆ มันมาหากูน้อยลง อ้างว่างานส่งของเยอะ บางคืนที่เคยค้างบ้านกู มันก็รีบกลับหอ บอกเหนื่อย ข้อความที่เคยส่งมาหากูบ่อยๆ กลายเป็นตอบช้า หรือบางทีก็ไม่ตอบเลย กูถามมันก็บอก “ไม่มีอะไรพี่ กูแค่เหนื่อย”
กูเริ่มกังวลจริงจังตอนมันยกเลิกนัดมาบ้านกูสามครั้งติด มันเคยสัญญาว่าจะมาทำข้าวให้กูกินหลังเลิกงาน แต่สุดท้ายก็โทรมาบอก “ขอโทษว่ะพี่ วันนี้มีงานด่วน” เสียงมันเหนื่อยๆ แต่กูได้ยินเสียงผู้หญิงคุยกันเบาๆ อยู่ข้างหลัง
กูเลยตัดสินใจขับรถไปหอมันตอนดึกๆ วันพฤหัส
เคาะประตูห้องมันนานมาก กว่าจะเปิด มันยืนตัวเกร็ง หน้าซีด ใส่เสื้อยืดกางเกงขาสั้นเหมือนเพิ่งตื่น
“พี่... มาทำไมดึกๆ วะ”
กูผลักประตูเข้าไปนั่งบนเตียงมันเลย “มึงเป็นอะไร มึงเลี่ยงกูทำไมวะ”
มันยืนนิ่งอยู่นาน มองพื้นตลอด ก่อนจะทรุดนั่งลงข้างกู ถอนหายใจยาว
“พี่... กูขอโทษ”
กูใจหายวูบ “ขอโทษอะไร”
มันเงียบอีกพักใหญ่ กว่าจะพูดออกมาเสียงสั่น
“ที่บ้านกูบังคับให้กูแต่งงานว่ะ”
กูชาไปทั้งตัว “แต่งงาน? กับใคร”
“ลูกสาวเพื่อนแม่กู ตั้งแต่เด็กๆ เคยสัญญากันไว้แบบขำๆ แต่ตอนนี้ทางบ้านเขาจริงจัง เขาบอกว่าถ้ากูไม่แต่ง เขาจะตัดขาดกูเลย ไม่ส่งเสีย ไม่ให้เงิน ไม่ให้กลับบ้านอีก”
มันยกมือขึ้นกุมหัว “กูทะเลาะกับแม่มาหลายรอบแล้ว แต่เขาไม่ฟัง เขาบอกกูโตแล้ว ต้องรับผิดชอบครอบครัว ต้องมีลูกมีหลานให้ตระกูล”
กูฟังแล้วเงียบ ไม่รู้จะพูดอะไร
มันหันมามองกู ตาแดงๆ “กูไม่อยากแต่งว่ะพี่ กูรักพี่ กูอยากอยู่กับพี่ แต่... กูสู้เขาไม่ได้จริงๆ”
กูน้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว “แล้วมึงจะทำยังไง”
มันสูดหายใจลึก “กู... ขอเลิกกับพี่ดีกว่า”
คำนั้นมันตีเข้ามาในอกกูแรงชิบหาย แต่กูก็เข้าใจ
กูเข้าใจว่ามันโตมาในครอบครัวแบบไหน แม่มันเลี้ยงมันคนเดียวหลังพ่อตาย มันเคยเล่าให้กูฟังว่ามันกลัวแม่เสียใจมากที่สุดในชีวิต
กูเช็ดน้ำตา พยักหน้าช้าๆ “กูเข้าใจว่ะ”
มันร้องไห้เลย กอดกูแน่น “กูขอโทษจริงๆ พี่ กูไม่อยากทำแบบนี้ แต่กูไม่มีทางเลือก”
กูนั่งกอดมันอยู่นาน กอดกันเงียบๆ ในห้องมืดๆ นั้น
ก่อนกลับ กูจูบหน้าผากมันเบาๆ “มึงดูแลตัวเองดีๆ นะ ถ้ามึงทุกข์จริงๆ โทรหาได้ทุกเวลา กูยังเป็นห่วงมึงเสมอ”
มันพยักหน้า กอดกูครั้งสุดท้ายแน่นสุดกำลัง
กูขับรถกลับบ้าน น้ำตาไหลตลอดทาง
เจ็บชิบหายก็จริง แต่กูไม่โกรธมัน
เพราะกูรู้ว่ามันรักกูจริงๆ
แค่... บางครั้งความรักก็สู้ความกดดันจากครอบครัวไม่ได้
กูหวังแค่ว่า สักวันหนึ่ง ถ้ามันพร้อม มันจะกลับมา
แต่ถ้าไม่กลับมา... กูก็ขอให้มันมีความสุขกับชีวิตที่มันเลือก
เพราะกูรักมันมากพอ ที่จะยอมปล่อยมันไป
สนุกมากครับ
หน้า:
[1]