BDSM เมื่อผมกลายเป็นพนักงานของ PLATFORM 88 EP5
บทที่ 1.4: The Baker’s Oven (เตาอบของคนทำขนม)Author: NUTDate: 3 กุมภาพันธ์ 20xxTime: 08:00 น.Location: แผนก R&D, Lab 04 (The Kitchen)แสงไฟ LED สีขาวนวลในห้อง Lab 04 สว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงฮัมเบาๆ ของระบบฟอกอากาศเกรดห้องผ่าตัด กลิ่นในห้องนี้สะอาดจนแสบจมูก มันคือกลิ่นของ "Isopropanol" (แอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อ) ผสมกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของเทียนหอมกลิ่นวานิลลาที่ถูกจุดไว้ที่มุมห้อง... การผสมผสานที่ชวนเวียนหัวระหว่างโรงพยาบาลและร้านเบเกอรี่ณัฐวุฒิ อยู่สบาย เดินเข้ามาในห้องตรงเวลาเป๊ะ เขาสวมเสื้อกาวน์สีขาวที่รีดมาอย่างดี ทับเสื้อเชิ้ตสีดำด้านใน บนใบหน้าประดับด้วยแว่นตาไร้กรอบและรอยยิ้มจางๆ ที่ดูสุภาพอ่อนโยน"อรุณสวัสดิ์ครับทุกคน" ณัฐวุฒิทักทายทีมงานผู้ช่วยวิจัย 2-3 คนที่ยืนรออยู่แต่สายตาของเขาพุ่งตรงไปที่ "กลางห้อง"บนเตียงผ่าตัดระบบไฟฟ้า (Surgical Table) รุ่นล่าสุด... ร่างของชายหนุ่มผิวขาวที่คุ้นตากำลังนอนอยู่ดร.ทอมสัน สมิธ (Tier 1)เขาสวมเพียงชุดคลุมคนไข้สีเขียวอ่อนที่ถูกเลิกขึ้นมาจนถึงหน้าอก ท่อนล่างเปลือยเปล่า ขาทั้งสองข้างถูกพาดอยู่บนขาหยั่ง (Stirrups) ในท่า Lithotomy แบบเดียวกับการตรวจภายในสตรี ข้อมือถูกล็อกไว้กับราวกั้นเตียงด้วยกุญแจมือบุนวมหนังนุ่ม"ปล่อยฉันนะเว้ย!" ทอมสันตะโกนทันทีที่เห็นหน้าณัฐวุฒิ ใบหน้าหล่อเหลาของอดีตศัลยแพทย์แดงก่ำด้วยความโกรธและความอาย "นี่มันผิดจรรยาบรรณแพทย์! ผิดกฎหมายระหว่างประเทศ! ฉันเป็นหมอ ไม่ใช่หนูทดลอง!""จุ๊ๆๆ..." เสียงห้าวทุ้มดังขึ้นจากมุมมืดของห้องแฟรงค์ เดินออกมาจากเงามืด เขาอยู่ในชุดสูทลำลองที่ดูผ่อนคลาย มือถือแก้วกาแฟ Starbucks (ที่น่าจะนำเข้ามาจากฝั่งด้วยต้นทุนแก้วละ 500 เหรียญ)"อย่าเสียงดังสิคุณหมอ... นายกำลังทำให้บรรยากาศดีๆ ในเช้าวันแรกของการทำงานเสียหมด"แฟรงค์เดินมายืนข้างเตียง วางมือลงบนไหล่ของทอมสันเบาๆ"นายไม่ใช่หมอแล้ว ทอมสัน... ทันทีที่นายเซ็นสัญญานั้น นายคือ Asset T1-MD... หรือพูดง่ายๆ คือ 'อุปกรณ์ทางการแพทย์ที่มีลมหายใจ' และวันนี้... นายได้รับเกียรติให้เป็น 'Canvas' (ผืนผ้าใบ) ผืนแรกให้กับศิลปินคนใหม่ของเรา"แฟรงค์หันมาหาณัฐวุฒิ ยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว"พร้อมหรือยัง พ่อหนุ่มเบเกอรี่?""พร้อมเสมอครับคุณแฟรงค์" ณัฐวุฒิโค้งศีรษะเล็กน้อยแฟรงค์วางแก้วกาแฟลง แล้วหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาส่งให้ณัฐวุฒิ หน้าจอแสดงกราฟสีแดงที่ดิ่งลงเหว และหัวข้อโปรเจกต์ใหญ่ 2 หัวข้อ"ฟังนะณัฐ..." น้ำเสียงของแฟรงค์เปลี่ยนไป มันไม่ใช่เสียงของเพื่อนขี้เล่นอีกต่อไป แต่เป็นเสียงของฉลามที่ได้กลิ่นเลือด"อย่างที่นายรู้... ยอดขายแผนกเรากำลังแย่ มอลลี่กำลังโดนบอร์ดบริหารสับเละข้างบน... แต่ฉันไม่สนมอลลี่ ฉันสน 'หน้า' ของฉัน""ฉันเอานายเข้ามา โดยข้ามหัวกฎระเบียบทุกอย่าง... ถ้าภายใน 3 เดือน นายสร้างผลงานไม่ได้... คนที่จะซวยไม่ใช่แค่นาย แต่คือฉัน"แฟรงค์ชูนิ้วขึ้นมา 2 นิ้ว"ฉันมีโจทย์ให้นาย 2 ข้อ... เป็นปัญหาโลกแตกที่แผนก Urethra พยายามแก้มา 5 ปี แต่ล้มเหลวมาตลอด"Mission 1: The Gourmet Urethra (อาหารมื้อโอชาในท่อแคบ)"โจทย์แรก... Food Play" แฟรงค์ชี้ไปที่กราฟ "เศรษฐีพวกนี้ชอบเห็นของกินเข้าไปอยู่ในตัวคน แต่ปัญหาคือ...1. ความสกปรก: พอใช้อาหารสด มันเน่าคาข้างใน ติดเชื้อ ต้องตัดทิ้ง... ขาดทุน2. ความน่าเบื่อ: พอยัดเข้าไปแล้ว... มันก็แค่นั้น มองไม่เห็นอะไร จืดชืดฉันต้องการให้นายทำยังไงก็ได้... ให้อาหารพวกนั้นมันดู 'ตื่นเต้น' ดู 'น่าอร่อย' และดู 'แพง' จนคนดูอยากจะเลียหน้าจอ... นายทำได้ไหม?"Mission 2: The Finger Trap (กับดักนิ้วมนุษย์)"โจทย์ที่สอง... สำคัญกว่ามาก... Finger Play"แฟรงค์ทำท่าสอดนิ้วชี้เข้าไปในกำปั้นอีกข้าง"เศรษฐีผู้หญิง... หรือพวกซาดิสม์... ชอบฟีลลิ่งของการใช้นิ้วแหย่ แต่ปัญหาคือ...1. มันหลุดง่าย: รูเยี่ยวผู้ชายมันตื้นและลื่น พอขยับนิดหน่อยนิ้วก็หลุด... หมดอารมณ์2. มันไม่รู้สึก: พวกเขาบ่นว่า 'ก็แค่แหย่รู'... ไม่มีปฏิกิริยาตอบรับ (Feedback)ฉันต้องการให้นายเปลี่ยนท่อปัสสาวะพวกนี้... ให้กลายเป็น 'ปลอกนิ้วที่มีชีวิต'ทำยังไงให้ลูกค้าพวกนั้น... สอดนิ้วเข้าไปแล้ว 'ไม่อยากเอาออก'?ทำยังไงให้พวกเขารู้สึกว่าท่อนเนื้อนี่กำลัง 'กอดรัด' นิ้วพวกเขาอยู่? จนพวกเขายอมควักเงินแสนเพื่อซื้อไอ้พวกนี้กลับไปเป็นที่สวมนิ้วเล่นที่บ้าน?"แฟรงค์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ณัฐวุฒิ แววตาคมกริบ"เงินเดือนนาย 30,000 เหรียญ... เด็กๆแต่ถ้า 3 เดือนนี้นายแก้ 2 โจทย์นี้ได้... ฉันจะให้โบนัสพิเศษ ทบต้นทบดอก รวมเป็น 200,000 เหรียญ (ประมาณ 6.6 ล้านบาท) โอนเข้าบัญชีนายที่สวิสฯ ทันที"ณัฐวุฒิเลิกคิ้ว ตัวเลขนั้นน่าสนใจมาก"แต่..." แฟรงค์กดเสียงต่ำลงจนน่าขนลุก"ถ้าทำไม่ได้... หรือทำสินค้าเกรดพรีเมียมอย่างหมอทอมสันพังจนใช้งานไม่ได้...ค่าเสียหายทั้งหมด... นายต้องจ่ายด้วย 'ร่างกาย' ของนายเองเข้าใจความหมายของฉันใช่ไหม? นายจะถูกลดเกรดจากพนักงาน... เป็นสินค้า Tier 3 ทันที"ณัฐวุฒิกลืนน้ำลายลงคอ ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่ด้วยความตื่นเต้นความเสี่ยงคือเครื่องปรุงรสที่อร่อยที่สุด"เข้าใจชัดเจนครับคุณแฟรงค์... ผมรับคำท้า"แฟรงค์ตบไหล่เขาดังปึก "ดี! ฉันเชื่อใจนาย... ฉันให้สิทธิ์นายใช้ทรัพยากรทุกอย่างในแล็บนี้ สั่งลูกน้องได้ทุกคน... เต็มที่เลยพ่อหนุ่ม"แฟรงค์เดินผิวปากออกจากห้องไป ทิ้งให้ณัฐวุฒิอยู่กับ "วัตถุดิบ" และ "โจทย์หิน" ตามลำพัง: THE ANALYSIS (การวิเคราะห์ความล้มเหลว)ณัฐวุฒิเดินไปที่โต๊ะคอมพิวเตอร์ เปิดดูข้อมูลเก่า (Archive) ของโปรเจกต์ที่ล้มเหลวเขาดูวิดีโอคลิปเก่าๆ ที่ทีมวิจัยชุดก่อนทำไว้คลิปที่ 1 (Food Play): นักวิจัยพยายามยัด "หนวดปลาหมึกสด" เข้าไปในท่อนักโทษ... ภาพที่ออกมาดูคาว เลือดปนเมือกปลาหมึก ดูสกปรกเหมือนตลาดสด ไม่มีความ Erotic เลยสักนิด
Natthawut's Note: "ไร้รสนิยม... Texture เละเทะ กลิ่นคงตีกันมั่วไปหมด"
คลิปที่ 2 (Finger Play): นางแบบสาวพยายามสอดนิ้วก้อยที่มีเล็บยาวเข้าไปในท่อนักโทษ... นักโทษเจ็บจนสะดุ้ง ถอยหนี ทำให้นิ้วหลุดออกมา นางแบบทำหน้าเซ็งแล้วเดินหนี
Natthawut's Note: "ไม่มี Retention (การยึดเกาะ)... ท่อปัสสาวะปกติต่อต้านสิ่งแปลกปลอม เราต้องทำให้มัน 'ยอมรับ' และ 'ดูดกลืน'"
ณัฐวุฒิถอดแว่นออกมาเช็ด แล้วหันไปมองทอมสันที่นอนตัวสั่นอยู่บนเตียง"เอาล่ะครับคุณหมอ... เรามาเริ่มทำงานกันดีกว่า"เขาเดินไปที่ข้างเตียง พร้อมกับรถเข็นสแตนเลสที่มีอุปกรณ์วางอยู่ทอมสันพยายามดิ้น "คุณจะทำอะไร? ผมไม่ยอม! คุณไม่มีสิทธิ์...""ดร.สมิธครับ..." ณัฐวุฒิพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ราวกับกำลังคุยกับลูกค้าที่ร้านขนมปัง "ผมเข้าใจว่าคุณมีความรู้แพทย์... คุณรู้ดีว่า Urethra (ท่อปัสสาวะ) ของผู้ชาย ยาวประมาณ 20 ซม. และมีส่วนที่แคบที่สุดคือ External Meatus (รูเปิด) และส่วนที่มีหูรูดคือ Membranous Urethra..."ทอมสันชะงัก "คุณ... คุณรู้?""ผมศึกษามาครับ" ณัฐวุฒิยิ้ม "และผมรู้ว่าปัญหาของการสอดใส่ คือ 'Fear & Spasm' (ความกลัวและการหดเกร็ง)... ยิ่งคุณกลัว กล้ามเนื้อหูรูดคุณยิ่งบีบ และถ้าผมฝืนยัดเข้าไป... Mucosa (เยื่อบุ) คุณจะฉีก เลือดจะออก และคุณจะเจ็บเจียนตาย"ณัฐวุฒิหยิบ "ไซริงค์แก้ว" ที่บรรจุเจลใสๆ ขึ้นมา"แต่ถ้าเราเปลี่ยน Mindset ล่ะครับ?ผมไม่ได้กำลังจะทำร้ายคุณ... ผมกำลังจะ 'ปรุงอาหาร'และร่างกายของคุณ... คือเตาอบชั้นดีที่มีอุณหภูมิ 37 องศาเซลเซียสคงที่""คุณมันบ้า..." ทอมสันเสียงสั่น "ปล่อยผมไปเถอะ ผมมีเงิน... ถ้าผมออกไปได้ ผมจะหาเงินมาใช้หนี้ให้...""เงินไม่ใช่ประเด็นครับหมอ ตอนนี้ประเด็นคือ 'หน้าที่'"ณัฐวุฒิขยับเข้ามาใกล้ ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากทอมสันเพียงคืบ"ผมมีหน้าที่ต้องทำ (Create)... คุณมีหน้าที่ต้องรับ (Receive)... เราต่างก็เป็นลูกจ้างกินเงินเดือนเหมือนกันดังนั้น... อย่าทำให้งานยากเลยนะครับ ถือว่าช่วยๆ กันทำมาหากิน"คำพูดของณัฐวุฒิ ฟังดูมีเหตุผลอย่างประหลาด แต่มันคือตรรกะวิบัติที่เลือดเย็นที่สุดเขาไม่ได้มองทอมสันเป็นศัตรู แต่เป็น "เพื่อนร่วมงาน" ที่มีหน้าที่แค่นอนเฉยๆ: PROJECT "AL DENTE" (ปฏิบัติการเส้นสุกพอดี)"เรามาเริ่มที่โจทย์แรกกันก่อน... Food Play"ณัฐวุฒิหยิบห่อ "Spaghetti No.3" (เส้นสปาเก็ตตี้ขนาดกลาง) ออกมาจากลิ้นชัก"ปัญหาของคนก่อนๆ คือพวกเขาใช้อาหารสดที่เน่าเสียง่าย... แต่ผมเลือก 'แป้ง'แป้งแห้งๆ แข็งๆ... สะอาด ปลอดเชื้อ และมีรูปทรงที่สมบูรณ์แบบ"เขาดึงเส้นสปาเก็ตตี้ออกมา 1 กำมือ (ประมาณ 20 เส้น)ทอมสันเบิกตากว้าง "คุณจะยัดไอ้นั่น... เข้าไปในท่อผมเหรอ? มันแข็งนะ! มันจะแทงผนังท่อผมทะลุ!""นั่นคือเทคนิคครับหมอ" ณัฐวุฒิหยิบ "กาต้มน้ำร้อน" ขึ้นมา"ถ้าเราต้มข้างนอก แล้วยัดเข้าไป... เส้นมันจะนิ่ม เละ และขาดง่ายเวลายัดแต่ถ้าเรายัดเข้าไปตอนที่มัน 'แข็ง' (Rigid)... มันจะทำหน้าที่เหมือน Bougie (แท่งขยายท่อ) ที่ทรงประสิทธิภาพมันจะดันผ่านหูรูดของคุณเข้าไปได้อย่างง่ายดาย..."ณัฐวุฒิเริ่มลงมือเขาบีบเจลหล่อลื่นสูตรพิเศษ (ผสมยาชาอ่อนๆ) ลงที่ปลายอวัยวะเพศของทอมสันทอมสันกลั้นหายใจ หลับตาปี๋ มือที่ถูกมัดกำแน่นจนข้อขาว"ผ่อนคลายครับ... หายใจเข้า..."ณัฐวุฒิสอดเส้นสปาเก็ตตี้เส้นแรกเข้าไปกริ๊ก...เส้นแข็งๆ ลื่นไหลผ่านรูเปิดที่ขยายออกเล็กน้อย เข้าสู่ความมืดมิดภายในทอมสันสะดุ้งเฮือก รู้สึกถึงความเย็นและความแข็งของวัตถุที่รุกล้ำเข้าไปในจุดที่ไวต่อความรู้สึกที่สุด"เส้นที่ 1... ผ่าน Fossa Navicularis" ณัฐวุฒิพากย์เสียงเหมือนหมอผ่าตัด"เส้นที่ 2... 3... 4..."เขาค่อยๆ สอดเพิ่มเข้าไปทีละเส้น รวมกันเป็นมัดความรู้สึกของทอมสันตอนนี้เหมือนท่อปัสสาวะของเขากำลังถูก "ถ่าง" ออกจากภายในด้วยแท่งไม้แข็งๆ มันตึง มันแน่น และมันเสียดสีทุกครั้งที่ขยับจนกระทั่งเส้นทั้ง 20 เส้น เข้าไปจนเกือบสุด เหลือโผล่ไว้แค่ปลายตอนนี้อวัยวะเพศของทอมสันแข็งขึง ไม่ใช่เพราะอารมณ์ แต่เพราะมีแท่งแป้งอัดแน่นอยู่ข้างในจนตึงเปรี๊ยะ"เอาล่ะ... ขั้นตอนต่อไปคือการ 'ปรุง'"ณัฐวุฒิหยิบไซริงค์ขนาดใหญ่ ดูดน้ำอุ่นจัด (อุณหภูมิ 50 องศา) ที่ผสมน้ำซุปสต็อกไก่เจือจาง (เพื่อให้มีกลิ่นหอม)"ทฤษฎีของผมคือ... ความร้อนและความชื้น จะทำให้เส้นพวกนี้ 'สุก' และ 'ขยายตัว' (Expand) ภายในท่อของคุณ""ไม่! อย่านะ! น้ำร้อนในท่อฉี่! อ๊ากกก!" ทอมสันกรีดร้องล่วงหน้าณัฐวุฒิสอดปลายเข็มทู่เข้าไปในช่องว่างระหว่างเส้นสปาเก็ตตี้ แล้วฉีดน้ำซุปร้อนๆ เข้าไปซู่..."อื้ออออออ!!!!!"ทอมสันกัดฟันกรอด หลังแอ่นขึ้นจากเตียงด้วยความเจ็บปวดระคนแปลกประหลาดความร้อนจากน้ำซุปวิ่งพล่านไปทั่วท่อปัสสาวะ ผนังท่อภายในที่เป็นเนื้อเยื่ออ่อน (Mucosa) สัมผัสกับความร้อนโดยตรง มันแสบ แต่มันก็กระตุ้นเส้นประสาทนับล้านเส้นให้ตื่นตัว"ทนหน่อยครับหมอ... เส้นกำลังดูดน้ำ..." ณัฐวุฒิจ้องมองผลงานด้วยตาเป็นประกายสิ่งที่เกิดขึ้นคือปาฏิหาริย์ทางกายภาพเส้นสปาเก็ตตี้ที่เคยแข็ง... เริ่มนิ่มลง และ "พองตัว" ขึ้นจากเดิมที่แค่แน่น... ตอนนี้มัน "คับ" จนล้นเส้นแป้งที่สุกแล้วจะมีความเหนียวหนึบ และเกาะตัวกันแน่น มันขยายตัวไปดันผนังท่อปัสสาวะให้เบ่งบานออก"ดูสิครับหมอ..." ณัฐวุฒิชี้ให้ดูที่หน้าจอมอนิเตอร์อัลตราซาวด์"เส้นพวกนี้มันดัดตัวไปตามส่วนโค้งของท่อคุณ (S-Curve) อย่างสมบูรณ์แบบ... และตอนนี้ท่อของคุณก็เต็มไปด้วย 'อาหาร' ที่สุกกำลังดี"ณัฐวุฒิลองดึงปลายเส้นสปาเก็ตตี้เบาๆมันไม่หลุดออกมาง่ายๆ เหมือนตอนแข็งแต่มันมีความ "หนืด" (Resistance)... ความรู้สึกเหมือนดึงชีสยืดๆ ออกมาจากรูทอมสันครางฮือในลำคอ ใบหน้าแดงก่ำ เหงื่อท่วมตัว... ความเจ็บปวดเมื่อครู่เริ่มเปลี่ยนเป็นความรู้สึก "แน่นฟิน" (Fullness) แบบที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน ความร้อนของเส้นที่ยังอุ่นๆ อยู่ข้างใน ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกโอบกอดจากภายใน"Perfect..." ณัฐวุฒิบันทึกเสียงลงเครื่องอัด"การใช้เส้นพาสต้าแห้งแล้วทำให้สุกภายในร่างกาย (In-vivo Cooking)...ข้อดี 1: แก้ปัญหาการใส่ยาก เพราะใส่ตอนแข็งข้อดี 2: แก้ปัญหาหลุดง่าย เพราะตอนสุกมันจะขยายตัวคับท่อข้อดี 3: Visual Impact... ตอนดึงออกมา เส้นจะนิ่ม สวย และเคลือบด้วยน้ำหล่อลื่นของมนุษย์ ดูเหมือนเมนูฟิวชั่นที่น่าลิ้มลอง"เขาหันมายิ้มให้ทอมสันที่นอนหอบหายใจ"เห็นไหมครับ... ไม่ตายสักหน่อย แถมดูคุณจะ... มีอารมณ์นิดๆ ด้วยนะครับ?"ทอมสันรีบเบือนหน้าหนี "หุบปาก... รีบๆ เอามันออกไป": PROJECT "THE VELVET VICE" (คีมกำมะหยี่)หลังจากเคลียร์พื้นที่ (และให้ทอมสันพัก 15 นาที) ณัฐวุฒิก็เริ่มโจทย์ที่สองFinger Play"ปัญหาคือ 'นิ้วหลุด' และ 'ไม่รู้สึก'" ณัฐวุฒิสรุปเขามองไปที่อวัยวะเพศของทอมสันที่ยังคงบวมแดงเล็กน้อยจากการทดลองเมื่อครู่"ท่อปัสสาวะปกติ มันเป็นแค่ทางผ่าน... ผนังมันเรียบ (Smooth) และมีเมือก (Mucus) ทำให้ลื่น... เราต้องเพิ่ม 'Friction' (แรงเสียดทาน) และ 'Suction' (แรงดูด)"ณัฐวุฒิเดินไปหยิบอุปกรณ์ชิ้นหนึ่งมาจากตู้มันคือ "ปลอกนิ้วซิลิโคน" (Finger Cot) แบบบางพิเศษ แต่ที่ผิวของมัน... มี "หนามเล็กๆ" (Micro-barbs) ที่ทำจากวัสดุ Bio-adhesive (กาวชีวภาพแบบไม่อันตราย)"นี่คือต้นแบบที่ผมคิดไว้... 'The Anemone' (ดอกไม้ทะเล)"ณัฐวุฒิสวมปลอกนิ้วนี้เข้าที่นิ้วชี้ของตัวเอง"หมอครับ... ขออนุญาตนะครับ"เขาสอดนิ้วเข้าไปในท่อของทอมสันอีกครั้งคราวนี้ทอมสันสะดุ้งน้อยลง เพราะท่อขยายตัวจากการโดนสปาเก็ตตี้เมื่อกี้แล้ว (Dilated) นิ้วของณัฐวุฒิจึงเข้าไปได้ลึกถึงโคนนิ้ว (ประมาณ 3 นิ้ว)"โอเค... เข้าไปแล้ว... แล้วไงต่อ?" ทอมสันถามเสียงหอบ "มันก็แค่นิ้ว... เดี๋ยวพอนายขยับ มันก็หลุด""รอดูครับ"ณัฐวุฒิขยับนิ้วเล็กน้อย... หนามเล็กๆ บนปลอกนิ้ว เกี่ยวรั้งกับเนื้อเยื่อผนังท่อเบาๆ ไม่เจ็บจนเลือดออก แต่ทำให้เกิดความรู้สึก "สาก" (Gritty)และเมื่ออุณหภูมิร่างกายทำปฏิกิริยากับกาวชีวภาพ...ปลอกนิ้วเริ่ม "ยึดติด" กับผนังท่อปัสสาวะ!"เฮ้ย!..." ทอมสันร้อง "มัน... มันติด!""ใช่ครับ..." ณัฐวุฒิพยายามดึงนิ้วออก แต่ท่อปัสสาวะของทอมสัน "ดึงกลับ"!เนื้อเยื่อภายในท่อเกาะติดกับนิ้วของณัฐวุฒิแน่น เหมือนกับปากของเด็กทารกที่กำลังดูดนิ้วเมื่อณัฐวุฒิดึงนิ้วออก... อวัยวะเพศของทอมสันก็ "ยืด" ตามนิ้วออกมาด้วย!"นี่แหละ!" ณัฐวุฒิตะโกนด้วยความดีใจ "Retention! (การยึดเกาะ)""ความรู้สึกเป็นไงครับหมอ?"ทอมสันกัดริมฝีปาก แน่นอนว่ามันรู้สึกแปลกประหลาดมากทุกครั้งที่ณัฐวุฒิขยับนิ้ว... ทอมสันรู้สึกเหมือนไส้ในของเขากำลังถูกดึงรั้ง มันสร้างความเสียวซ่านที่รุนแรงกว่าการสอดใส่ปกติร้อยเท่า เพราะมันคือการ "เชื่อมต่อ" (Connection)เขาหนีไม่ได้... นิ้วนั้นกลายเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายเขา"มัน... มันแน่น..." ทอมสันยอมรับเสียงแผ่ว "เหมือน... เหมือนท่อผมกำลัง... กอดนิ้วคุณ""นั่นแหละคือสิ่งที่เศรษฐีต้องการ!"ณัฐวุฒิหัวเราะออกมาอย่างผู้ชนะ"พวกนั้นต้องการอำนาจ... ต้องการความรู้สึกว่า 'ฉันเป็นเจ้าของรูนี้'และด้วยนวัตกรรมนี้... นิ้วของพวกเขาจะไม่ใช่แค่ผู้มาเยือน... แต่จะเป็น 'ผู้ยึดครอง'ถ้าจะเอานิ้วออก... ต้องใช้น้ำยาละลายกาวเฉพาะเท่านั้น ไม่งั้นก็ต้องเดินติดกันไปแบบนี้ทั้งวัน"ณัฐวุฒิมองดูนิ้วตัวเองที่ฝังอยู่ในร่างของทอมสันเขารู้สึกถึงชีพจรของทอมสันที่เต้นตุบๆ ผ่านปลายนิ้วเขารู้สึกถึงความร้อน... และการบีบรัดของกล้ามเนื้อที่พยายามขับไล่สิ่งแปลกปลอม แต่ยิ่งบีบ ก็ยิ่งแน่น"200,000 เหรียญ..." ณัฐวุฒิพึมพำกับตัวเอง "มันอยู่ในกระเป๋าผมแล้ว"เขาหันไปยิ้มให้ทอมสัน ที่ตอนนี้นอนหมดสภาพ น้ำตาซึมที่หางตา"ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือครับคุณหมอ... วันนี้พอแค่นี้ก่อนพรุ่งนี้... เราจะมาลอง 'เมนู' ที่ Advance กว่านี้กัน... ผมกำลังคิดถึง 'Ravioli' (เกี๊ยวอิตาลี) ที่ยัดไส้ด้วยยาปลุกเซ็กส์... คุณว่าน่าสนใจไหม?"ทอมสันหลับตาลง ไม่อยากรับรู้อนาคตเขารู้แล้วว่า... ภายใต้รอยยิ้มใจดีและคำพูดสุภาพของ "The Baker" คนนี้...มีความวิปริตที่น่ากลัวยิ่งกว่าแฟรงค์ซ่อนอยู่และความรู้ทางการแพทย์ของเขา... กำลังจะกลายเป็นเครื่องมือทรมานตัวเขาเองอย่างสมบูรณ์แบบ(จบบทที่ 1.4)
สนุกมากครับ ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]