รอผม18ก่อนนะครับท่านรอง ep.2
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย พรรนิกา เมื่อ 2026-1-5 20:20นิยายเรื่องนี้ จะค่อยๆไต่ระดับไปเรื่อยๆนะครับ ใครที่ยังไม่ได้อ่าน ep.1 ขอให้ไปอ่านก่อนนะครับไม่นั้นจะไม่เข้าใจ หรือใครที่อ่านไปแล้วแต่ลืมก็ไปอ่านใหม่ได้นะ เพราะต่อไปบอลจะมาลงให้เรื่อยๆเลยครับ ฝากติดตามงานเขียนนี้ด้วยนะครับ ไม่ถนัดแต่จะพยายามเขียนให้ดีขึ้นเรื่อยๆครับ แนวนี้อาจจะไม่โดนใจแต่รับรองว่าสนุกแน่นอน ฉาก NC อาจจะมาช้าแต่บอกได้เลยว่าแซบ
บรรยากาศยามเช้าที่สดใส่ เสียงเด็กนักเรียนคุยกันจอแจ ขณะยืนเข้าแถวหน้าเสาธง น้ำเหนือที่ยืนอยู่ในแถวของนักเรียนชั้น ม.4 ด้วยใบหน้าที่เบื่อหน่ายกับพิธีการแบบเดิมๆ ที่ต้องเจอทุกวัน
แต่วันนี้ยิ่งแล้วไปกันใหญ่ เพราะเหตุการณ์เมื่อเช้าหน้าโรงเรียน มันยังวนเวียนอยู่ในหัว เหตุการณ์ที่รถหรูคันหนึ่งเฉี่ยวเขาจนล้ม กระแทกเข้ากับฟุตบาตแบบเต็มๆแรง แต่แทนที่เจ้าของรถหรูจะขอโทษ กลับกลายเป็นมาต่อว่าเขาเสียเองว่า "ทำไมนายเดินไม่ดูรถ" ประโยคนี้ยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำ
โดยเฉพาะใบหน้าของผู้ชายคนนั้น ที่หน้าตาดีเกิดเหตุ แถมยังปากดีเกินทน บวกกับสายตาหยิ่ง ที่มองเหมือนเขาเป็นฝ่ายผิด ทำเอาน้ำเหนือเองที่เกลียดคนประเภทนี้ ก็เลยรีบลุกและสวนกลับอย่างไม่เกรงกลัวหน้าไหนทั้งนั้น และแล้วน้ำเหนือก็บอกกับตัวเองว่า
"ขออย่าได้พบเจอกันอีกเลย" น้ำเหนือพึมพำกับตัวเองระหว่างรอ ครูเวรหน้าเสาธงขึ้นพูด
และแล้วเสียงไมโครโฟนก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงเข้มของครูฝ่ายปกครอง ที่เปล่งออกมาอย่างชัดเจน
"นักเรียนทุกคนกรุณาเงียบ" ก่อนจะเว้นวรรคแล้วพูดต่อ
"วันนี้ทางโรงเรียนมีเรื่องสำคัญ ที่จะมาแจ้งให้นักเรียนทุกคนทราบครับ" เสียงซุบซิบของนักเรียนเริ่มดังขึ้น
น้ำเหนือเองไม่ได้ให้ความสนใจนัก เพราะในหัวมันเต็มไปด้วยเรื่องราวและเหตุการณ์ ที่เจอมาเมื่อตอนเช้า จนกระทั้งประโยคถัดมาทำให้เขาชะงักขึ้นมาเล็กน้อย
"ตั้งแต่วันนี้เป็นตนไป โรงเรียนของเราจะมีรองผู้อำนวยการคนใหม่ ซึ่งจะเข้ามาดูแลด้านบริหาร แทนผู้อำนวยการชั่วคราว"
เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบสนามหญ้าหน้าเสาธง เด็กนักเรียนเริ่มซุบซิบกันเสียงดังขึ้น รวมทั้งคณะครูหลายคน ก็หันมามองหน้ากันอย่างสนใจว่าท่านรองคนใหม่คนนั้นจะเป็นใคร
ส่วนน้ำเหนือเองก็เงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อย เพราะคำว่าท่านรองคนใหม่มันทำให้น่าสนใจไม่น้อย แต่ทะว่าน้ำเหนือเองก็หารู้ไหมว่า ชะตากรรมของเขากำลังจะเจอกับอะไรในอีกไม่ช้า
"ขอเรียนเชิญ ท่านรองคณิน วัฒนพิทักษ์"
"ลูกชายคนเดียวของ ผู้อำนาวยการ ชณิน วัฒนพิทักษ์ ขึ้มมากล่าวทักทายเด็กนักเรียนครับ"
สิ้นเสียงของครูฝ่ายปกครอง บวกกับวินาทีนั้นเอง หัวใจของน้ำเหนือเหมือนถูกใครบางคนกระชากออกจากอก และแล้วก็ปรากฎชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ก้าวขึ้นโพเดียมหน้าเสาธง อย่างสง่างาม
ชุดสูทสีเทาเข้มพอดีตัว เรือนผมถูกเซตอย่างเรียบร้อย ใบหน้าหล่อคมที่ดูหยิ่งไม่น้อย ยืนอยู่ภายใต้แสงแดดอ่อนๆยามเช้า ที่ยิ่งขับความหล่อขึ้นไปอีกเป็นเท่าตัว
น้ำเหนือพอได้เห็นก็ถึงกับอ้าปากค้าง สองมือกำหมัดแน่น เพราะเขาเองก็จดจำ เจ้าของใบหน้าหยิ่งคนนี้ได้เป็นอย่างดี
"...เชี่ย..." เสียงอุทานไม่ใช่หมายถึงความหยาบคาย แต่เป็นเพียงความรู้สึก "ช๊อค" เหมือนใลกทั้งใบได้พังทะลายลงไปต่อหน้าต่อตา
"คณิน วัฒนพิทักษ์ นี่มันไอ้คนนิสัยเสีย ทีเราพึ่งด่าไปต่อหน้าเมื่อเช้านิ" เสียงในหัวของน้ำเหนือเริ่มดังขึ้น อีกทั้งมีอาการจับสั่นเล็กน้อยกับภาพที่เห็นตรงหน้า "ตายห่าแล้วไอ้เหนือ มึงเจอของจริงเข้าแล้ว แบบนี้จะถูกริบทุนคืนไหมเนี่ย"
ระหว่างที่น้ำเหนือกำลังเหวอจับอยู่นั้น สายตาของคณินก็กวาดมองลงมาด้านล่างอย่างเป็นธรรมชาติ จนกระทั้งสายตาได้ไปหยุดนิ่งอยู่ที่คนๆหนึ่งโดยไรเหตุผล
ทำให้สายตาคมเข้มสบกับดวงตากลมโตของน้ำเหนือพอดี คณินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากกระตุกเหมือนยกยิ้มอย่างเจ้าเลห์ ส่วนน้ำเหนือเองแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด
น้ำเหนือรีบก้มหน้าหลบสายตาคมเข้มคู่นั้นทันที ใบหูแดงจนลามไปถึงลำคอ มือกำหมัดแน่นจนเห็นเส้นเลือด หัวใจเต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงตัวเอง แถมในหัวมีแต่คำว่า
"ไม่จริง... ไม่จริง... ไม่จริง..." ก่อนที่ท่านรองคณินสุดหล่อขวัญใจเด็กนักเรียน เริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่สุขุม
"สวัสดีครับ คุณครูและเด็กๆนักเรียนทุกคน"
"ผมคณิน จะเข้ามาทำหน้าที่แทนคุณพ่อผมชั่วคราว และจะร่วมกันพัฒนาโรงเรียนของเราไปกับทุกคน"
"ผมหวังว่าจะได้ร่วมงานกันอย่างราบรื่นนะครับ" ก่อนที่เขาจะทิ้งท้ายประโยคว่า "ผมขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ"
จากนั้นเสียงปรบมือก็ดังขึ้นทั่วทั้งสนาม เด็กนักเรียนสาวแท้สาวเทียมกรี๊ดกร๊าดกันให้วุ่น เพราะท่านรองคนใหม่นั้น หน้าตาดีเกินมาตรฐานเอามากๆ ส่วนน้ำเหนือเองแทบไม่กล้าเงยหน้า ไม่กล้าสบตา และไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง อยากจะหายตัวออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด
และแล้วพิธีการหน้าเสาธงก็จบลง นักเรียนเริ่มแยกย้ายไปตามห้องเรียนของตัวเองทีละแถว น้ำเหนือที่กำลังจะเผ่นหนีให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ทันใดนั้นเสียงไมโครโฟนก็ดังขึ้นอีกครั้ง
"นักเรียนที่ชื่อน้ำเหนือ ให้ไปพบท่านรองคณินที่ห้องรับรอง หลังเลิกแถวด้วยครับ"
น้ำเหนือหยุดนิ่งลำตัวแข็งเป็นหิน ก่อนจะค่อยๆหันกลับไปอย่างคนทำใจ "ซวยแล้วเรา" คณินยืนมองหน้าเสาธง ยกยิ้มมุมปากอย่างสุภาพแต่ดวงตานั้นกลับเต็มไปด้วยความเจ้าเลห์ แบบผู้ชนะ
น้ำเหนือหน้าแดงจัด อยากจะมุดดินหนีจริงๆ เขาไม่คิดเลยว่า โลกใบนี้จะกลมเช่นนี้...
ณะห้องรองผู้อำนวยการ คณิน วัฒนพิทักษ์
ชื่อนี้ไม่เพียงเป็นตำแหน่งรองผู้อำนายการ ของโรงเรียนเอกชนชื่อดังย่านใจกลางเมืองหาดใหญ่ แต่ยังเป็นชื่อเดียวกับชายแปลกหน้า ปากจัด นิสัยเสียที่เพิ่งขับรถหรูเฉี่ยวชนน้ำเหนือเมื่อเช้า แถมยังกล่าวหาว่าน้ำเหนือเป็นคนผิด อย่างไม่ไว้หน้าอีกด้วย
น้ำเหนือหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ พยายามบอกกับตัวเองว่า อย่างน้อยเขาเองก็ไม่ได้ทำอะไรผิด เพราะฉะนั้นเขาก็ไม่เห็นจะต้องกลัวคนอย่างท่านรองคนนั้น
แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ใจน้ำเหนือเองมันกลับเต้นไม่เป็นจังหวะ เมื่อคิดถึงประโยคสุดท้ายหน้าเสาธง ที่ดังผ่านไมโครโฟนขึ้นมา
"นักเรียนที่ชื่อน้ำเหนือ ให้ไปพบท่านรองคณินที่ห้องรับรองด้วยครับ" ประโยคนี้มันฟังเหมือนการเรียกพบนักเรียนปกติ แต่กับน้ำเหนือนั้นมันกลับไม่ได้เป็นเช่นนั้น เพราะเหตุการณ์หน้าโรงเรียนเมื่อเช้ามันยังตราตรึงอยู่ไม่น้อย
แต่แล้วเมื่อไม่มีทางเลือกอื่น น้ำเหนือก็ต้องทำใจดีสู้เสือ คว้ากระเป๋ายึดมั่นก้าวเดินอย่างมั่นคง จากนั้นก็เดินมุงหน้าไปยังห้องท่านรองนิสัยเสียทันที โดยผ่านโถงทางเดินที่ดูเงียบผิดปกติ ทุกย่างก้าวยิ่งไกล้ห้องท่านรองหนุ่มมากเท่าไหร หัวใจของน้ำเหนือก็ยิ่งหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ
ประตูกระจกบานใหญ่ดำทึบ ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า น้ำเหนือเอื่อมมือน้อยๆเคาะประตูกระจกเบาๆ
"เข้ามา" เสียงทุ้มต่ำ ตอบกลับออกมาอย่างเรียบเฉย แต่มันกลับทำให้ลมหายใจของน้ำเหนือถึงกับสะดุดวูบ ราวกับต้องมนต์
ทันทีที่ประตูถูกเปิดออก กลิ่นกาแฟจางๆ ก็ลอยเข้ามากระทบเข้ากับปลายจมูก ภายในห้องกว้างสะอาดตา ถูกตกแต่งอย่างสวยงาม โต๊ะทำงานขนานใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลางห้อง และด้านหลังโต๊ะทำงานนั้น ก็คือหนุ่มหล่อคนเดิมที่น้ำเหนือไม่มีวันลืม
คณินเงยหน้าขึ้นจากเอกกสารบนโต๊ะทำงานอย่างช้าๆ ดวงตาคมกริบจับจ้องมาที่คนตัวเล็กตรงหน้า ก่อนที่ริมฝีปากหนาจะยกยิ้มขึ้นบางๆ เหมือนกับคนที่ได้เจอกับของเล่นที่ถูกใจ
"ในที่สุดเราก็ได้เจอกันอีกจนได้นะ" คณินเหลือบสายตามองพร้อมกับเอ่ยเสียงนิ่ง
"เด็กน้อยเดินไม่ดูรถ แถมยังปาก..." คณินพูดก่อนจะหัวเราะเบาๆ
คำพูดที่ฟังเหมือนจงใจยั่วยุของคณิน มันเหมือนมีดคมๆที่กรีดลึกเข้ามากลางใจ น้ำเหนือรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าวราวกับไฟสุม แต่ก็ต้องพยายามข่มอารมณ์โกรธของตัวเองเอาไว้ ไม่ให้มันหลุดออกมา
"ถ้าท่านรองเรียกผมมาเพราะเรื่องนี้ ผมคิดว่ามันไม่ตลกนะครับ" น้ำเหนือตอบเสียงเรียบ แม้ภายในใจอยากจะชกคนตรงหน้าสักหมัดก็ตาม
คณินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอนลำตัวพิงพนักเก้าอี้ "นั่งก่อนสิ" คณินพูดพลางชี้นิ้วไปที่เก้าอี้ตรงข้าม
"หรือกลัวว่าผมจะขับรถเฉี่ยวคุณอีก" คณินยังคงพูดกวนอย่างต่อเนื่อง
น้ำเหนือทำได้แค่กัดริมฝีปากแน่น ก่อนจะเดินไปนั่งตามที่คณินสั่ง น้ำเหนือนั่งหลังตรง แขนวางลงบนตักอย่างระมัดระวัง ทุกอริยาบถสะท้อนถึง ความพยายามที่จะควบคุมอารมณ์ตัวเองได้เป็นอย่างดี
"ผมไม่กลัวหรอกครับ ผมแค่ไม่คิดว่าคนระดับผู้บริหารแบบท่านรอง จะจำเรื่องเล็กๆ แบบนี้ได้"
สิ้นเสียงของน้ำเหนือ เสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอของคณินก็ดังขึ้น
"เรื่องเล็กเหรอ นี่คุณคิดว่าเด็กที่กล้าเถียงผมกลางถนนฉ๊อดๆ เป็นเรื่องเล็กงั้นเหรอ" คณินหยุด ก่อนจะพูดต่อว่า
"แต่สำหรับผม มันไม่ใช่เรื่องเล็กเลยนะ"
น้ำเหนือเงยหน้าขึ้นสบตาคณินแบบซึ่งๆหน้า แม้ในใจจะหวั่นไหว แต่แววตากลับแน่วแน่ในความถูกต้อง
"ผมเถียงก็เพราะผมรู้ว่าผมไม่ผิดครับ" คำตอบที่ไม่ได้ตอบไปเพราะจะเถียงกลับ แต่น้ำเหนือแค่ยึดมั่น ทีี่จะสู้เพื่อปกป้องตัวเองอย่างสุภาพ
แต่คำตอบนั้นกลับทำให้คณินชะงักเงียบไปชั่วขณะ ดวงตาคมฉายแววพิจารณาคนตัวเล็กตรงหน้าอย่างจิงจังขึ้นกว่าเดิม
"รู้ไหมการที่เด็กทุนนั่งเถียงผู้บริหารแบบนี้ มันจะเกิดอะไรขึ้น"
น้ำเหนือกำมือตัวเองแน่น ความโกรธเริ่มสูบฉีดเข้าสู้หัวใจ
"ผมเป็นเด็กทุนก็จริง แถมเป็นเด็กที่โตมาจากสะถานเลี้ยงเด็กกำพร้า" เสียงสั่นเล็กน้อย
"แต่ผมก็จะไม่มีวันยอมรับความผิด ที่ผมไม่ได้ทำเด็จขาด"
ทันใดนั้นเมื่อน้ำเหนือพูดจบ ความเงียบก็แผ่ซ้านไปทั่วห้อง แววตาของคณินอ่อนลง มองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่อ่อนโยน ก่อนจะถูกทำลายด้วยเสียงหัวเราะของคณินอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เป็นการหัวเราะเยาะ หากเป็นเสียงหัวเราะพึงพอใจมากกว่า
"ผมเข้าใจแล้วว่าทำไม่คุณถึงได้เป็นเด็กทุนของพ่อผม ผมไม่แปลกใจจริงๆ"
คำพูดประโยคนี้ของคณิน ทำให้น้ำเหนือชะงักไปเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้
"ท่านรองหมายความว่าไง ผมไม่เข้าใจที่ท่านรองจะสื่อ"
"ผมแค่อยากรู้ว่า คุณจะกล้าสู้กับระบบความไม่ถูกต้องได้มากแค่ไหน" คณินพูดพร้อมกับยกยิ้มมุมปากบางๆ
น้ำเหนือเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะตอบท่านรองจอมกวนประสาทออกไปว่า
"ถ้าระบบมันไมยุติธรรม ผมก็ต้องสู้ครับ ต่อให้คู่กรณีของผมจะเป็นใคร จะใหญ่สักแค่ไหนผมก็ไม่กลัว"
คำตอบของน้ำเหนือทำเอาคณินรู้สึกหน้าชา ออกอาการไปไม่ถูก เหมือนโดนด่ายังไงยังงั้นเลย
"ดี... ดีมาก... ว่าแต่คุณไม่ได้หลอกด่าผมนะ" คณินยิ้มอย่างจริงใจ โดยที่เขาเองก็ไม่ค่อยยิ้มแบบนี้ให้กับใครบ่อยนัก แต่ทำไมเขากลับมอบรอยยิ้มนี้ให้กับเด็กตรงหน้าคนนี้ก็ไม่รู้เหมือนกัน
น้ำเหนือเม้นปาก ทำหน้างงๆ ไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือระแวงดี แต่ในใจลึกๆ เขากลับรู้สึกได้ว่า "ไอ้ท่านรองมันต้องเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ"
แต่ในขณะเดียวกัน คณินเองก็เริ่มตระหนักได้ว่า เด็กทุนที่เขาเรียกมาแกล้งเล่น... กำลังทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงผิดจังหวะ อย่างน่าประหลาด
"ท่านรองครับ... ท่านรอง..." น้ำเหนือเอ่ยเรียกอยู่หลายครั้ง
"อะ ว่าไง" คณินทีจ้องมองคนตัวเล็กจนลืมตัว ถึงกับสะดุ้ง
"ไม่ทราบว่าผมไปได้ยังครับ"
"เชิญตามสบาย" ท่านรองหนุ่มสุดหล่อขวัญใจเด็กๆ ถึงกับทำตัวไม่ถูก ก่อนที่น้ำเหนือจะลุกขึ้นยืนพร้อมกับยกมือไหว้ จากนั้นก็เดินออกจากห้องไป
คณินทรุดตัวลงนั่งอย่างคนหมดแรง ก่อนจะยกมือขึ้นทาบอกสัมผัสกับเสียงเต้นรัวของหัวใจ "นี่เราตกหลุมรักเด็กแสบคนนี้เข้าแล้วเหรอเนี่ย..." คณินพึมพำกับตัวเองก่อนจะเอนตัวนอนพิงไปกับพนักพิงหลังเก้าอี้ อย่างคนกำลังตกหลุมพรางใครบางคนเข้าเต็มๆ
สนุกมากเลยอะอ่านเพลินมากคับ สนุกมากครับ รอติดตามครับ อ่านสนุกมาก ชอบแนวนี้อ่านเพลิน นิรา ตอบกลับเมื่อ 2026-1-5 20:31
สนุกมากเลยอะอ่านเพลินมากคับ
ขอบคุณครับ 5555 แอบแว๊บมาตอบเลยนะเนี่ย มาไวๆนะครับ ขอบคุณคับ รอติดตามครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ รอบ2น้ำเหนือชนะ ข อ บ คุ ณ ค รั บ
หน้า:
[1]