รอยสาบกลิ่นดิน ep.2
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย realman เมื่อ 2026-1-3 06:57รอยสาบกลิ่นดิน
ตอนที่ 4: ลมเพลมพัด
(บรรยากาศ: เสียงแคร่ไม้ไผ่ดัง เอียดอาดยามที่ร่างหนาโถมทับลงมา กลิ่นฝนที่สาดเข้ามาทางร่องฝาบ้าน ผสมกับกลิ่นตัวชายฉกรรจ์ที่ทำงานหนัก มันคือกลิ่นของความแข็งแรงและแรงปรารถนา)
ผาด: (จ้องตาพิมในความสลัว ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินซอกคอ)
"มึงจะเกร็งทำไมวะ? กายมึงนุ่มขนาดนี้ ใจคอจะใจร้ายให้กูลงแดงตายบนตัวมึงหรือไง"
พิม: (เบือนหน้าหนี มือเล็กยันอกแกร่งไว้แต่กลับรู้สึกถึงมัดกล้ามที่กระเพื่อมไหว)
"พี่ผาด... พิมไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นแบบนี้ พี่ปล่อยพิมไปเถอะ"
ผาด: (หึหึในลำคอ มือหนาคว้าข้อมือพิมกดลงกับเสื่อสากๆ)
"ปล่อยเรอะ? มึงดูสารรูปกูตอนนี้สิพิม... เลือดในตัวกูมันเดือดป่านนี้แล้ว มึงลองจับดูสิว่าหัวใจกูมันเต้นแรงแค่ไหนเพราะมึง!"
(ผาดซุกหน้าลงกับซอกคอขาวกรุ่น สูดดมความหอมอย่างหิวกระหาย ลิ้นร้อนลากไล้ตามรอยชีพจรที่เต้นตุบๆ จนพิมเผลอแอ่นอกขึ้นด้วยความสยิว)
พิม: "อื้อ... พี่ผาด อย่า... ตรงนั้นมัน..."
ผาด: "ตรงไหน? ตรงนี้เหรอ? หรือตรงที่มึงชอบแอบมองกูตอนกูผ่าฟืน..."
(เขาละจากลำคอลงมาซุกไซ้หน้าอกที่สะท้อนขึ้นลงตามจังหวะหอบ)
"กูเห็นนะพิม... สายตามึงมันไม่ได้บอกว่าเกลียดกูหรอก มึงแค่อยากลองรสชาติของคนอย่างกูดูบ้างใช่ไหมล่ะ?"
พิม: (กัดริมฝีปากแน่น ความเถื่อนของเขาเริ่มทำลายกำแพงในใจเธอทีละน้อย)
"พี่มัน... พวกรู้ดี... คนเลว..."
ผาด: (เงยหน้าขึ้นมายิ้มเหี้ยม แววตาเต็มไปด้วยประกายไฟ)
"เออ! กูเลว กูมันไอ้ผาดคนเถื่อน... แต่คืนนี้กูนี่แหละที่จะทำให้มึงลืมไอ้พวกสำอางในเมืองไปให้หมด!"
(ผาดกระชากปมผ้าถุงที่พิมนุ่งอยู่ออกอย่างรวดเร็ว ความเย็นของลมป่าปะทะกับผิวเนื้อที่ร้อนผ่าว แต่เพียงครู่เดียวความร้อนจากร่างกายของเขาก็เข้าแทนที่)
ผาด: "มึงสวยฉิบหายเลยพิม... ขาวไปทั้งตัวแบบนี้ กูจะกัดให้เป็นรอยทั้งตัวเลย คอยดู!"
ตอนที่ 5: สัมผัสแห่งพงไพร
*(บรรยากาศ: เสียงฝนยังคงตกหนักไม่ขาดสาย แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดสั่นไหวตามแรงลมที่พัดรอดร่องกระดานไม้ไผ่ เสียงแคร่ไม้ดัง เอี๊ยด...อาดยามที่ผาดขยับร่างกายหนาหนักเข้าหาพิมอย่างจงใจ)
ผาด: (โน้มหน้าลงไปกระซิบชิดใบหู เสียงทุ้มต่ำและสั่นพร่า)
"มึงสั่นไปหมดแล้วนะพิม... หนาวเหรอ? หรือว่ามึงกำลังอยากให้กูกอดมึงใจจะขาด?"
พิม: (หายใจติดขัด มือเล็กที่เคยยันอกเขาไว้บัดนี้กลับจิกเกร็งลงบนมัดกล้ามแขนของเขา)
"พี่ผาด... พิม... พิมไม่รู้"
ผาด: (แสยะยิ้มบางๆ มือหนาลากไล้จากเอวบางขึ้นมาจนถึงทรวงอกที่ชูชันพ้นขอบผ้า)
"กูจะบอกให้มึงรู้เอง... ร่างกายมึงมันไม่โกหกกูหรอก ดูสิ... ผิวมึงตอบสนองกูทุกที่ที่กูแตะ"
(ผาดก้มลงซุกหน้ากับอกอิ่ม สูดกลิ่นแป้งอ่อนๆ ที่ผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ของหญิงสาว เขาใช้ความดิบที่มีทั้งการขบเม้มและลากลิ้นร้อนผ่าวไปตามผิวเนื้อนวลเนียน จนพิมต้องแอ่นอกรับด้วยความเสียวซ่าน)
พิม: "อ๊ะ... พี่ผาด... อื้อออ"
ผาด: (เงยหน้าขึ้นมา ดวงตาแดงก่ำด้วยความปรารถนา เหงื่อเม็ดเป้งไหลซึมตามไรผมจนถึงกรามแกร่ง)
"ครางออกมาพิม... กูชอบได้ยินเสียงมึงครางชื่อกู ในป่าในเขานี้มีแค่กูกับมึง ฝนตกดังขนาดนี้ ใครก็ไม่ได้ยินเสียงมึงนอกจากกู"
พิม: (ลืมตามองใบหน้าคมเข้มที่อยู่ห่างไปไม่ถึงคืบ แสงไฟสลัวขับเน้นให้เห็นความกำยำของเขาจนเธอใจสั่น)
"พี่มันใจร้าย... พี่มันแกล้งพิม"
ผาด: "กูไม่ได้แกล้ง... กูเอาจริง!"
(เขารวบมือทั้งสองข้างของพิมขึ้นเหนือหัวด้วยมือเดียว ส่วนอีกมือหนึ่งเริ่มสำรวจลงไปเบื้องล่างอย่างถือวิสาสะ ความร้อนจากฝ่ามือที่กร้านงานหนักทำเอาพิมสะดุ้งสุดตัว)
ผาด: "กูมันลูกทุ่ง... กูรักแบบทุ่งๆ รักแบบถึงพริกถึงขิง ถ้ามึงทนกูไหว คืนนี้มึงจะได้เห็นดีแน่!"
บรรยายเสริม:
ในขณะที่พายุข้างนอกโหมกระหน่ำจนยอดไม้ไหวเอน ในกระท่อมหลังเล็กนี้กลับมีความร้อนระอุยิ่งกว่า ผาดใช้สรีระบุรุษเพศที่แข็งแกร่งคุกคามและโอบอุ้มพิมไปพร้อมๆ กัน กลิ่นดินที่ระเหยขึ้นมาตามไอฝน ยิ่งขับเน้นให้สัมผัสของเขามันดูสมจริง ดิบ และซื่อตรงต่อความต้องการจนพิมเลิกขัดขืนและเริ่มโอนอ่อนไปตามแรงอารมณ์
ตอนที่ 6: หูคู่ที่สามในความมืด
*(บรรยากาศ: แคร่ไม้ไผ่ลั่น เอี๊ยด...อาดยามที่ผาดโถมกายเข้าหาพิมอย่างดุดัน เสียงลมหายใจหอบพร่าของทั้งคู่สอดประสานกับเสียงฝน แต่ที่ใต้ถุนกระท่อม... ในความมืดมิด มีเงาของชายคนหนึ่งหมอบนิ่ง ดวงตาเบิกโพลงจ้องลอดร่องไม้กระดานขึ้นไปอย่างใจระทึก)
พิม: (เสียงสั่นพร่า มือจิกเกร็งลงบนบ่ากว้างของผาด) "พี่ผาด... อื้อ... เบาหน่อย พิม... พิมหายใจไม่ทัน"
ผาด: (เสียงคำรามต่ำในลำคอ เหงื่อหยดลงบนหน้าอกขาวเนียนของพิม)
"เบาไม่ได้แล้วพิม... มึงมันน่าฟัดไปทั้งตัวแบบนี้ ใครจะไปอดใจไหววะ! กายมึงแน่นไปหมด... จนกูจะบ้าตายอยู่แล้ว!"
(ผาดขยับร่างกายแกร่งกร้าวกระแทกกระทั้นลงไปตามสัญชาตญาณดิบ มัดกล้ามขาและแผ่นหลังของเขาตึงเขม็งจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน ทุกครั้งที่เขาขยับ แคร่ไม้ไผ่ก็สั่นสะเทือนส่งต่อแรงสั่นสะเทือนไปถึงคนที่แอบดูอยู่ด้านล่าง)
ไอ้เพิ่ม (คนสนิทของผาดที่แอบซุ่มอยู่ใต้ถุน): (กระซิบกับตัวเองเบาๆ พลางกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ) "เชี้ยเอ๊ย... พี่ผาดแม่่งดุฉิบหาย พี่พิมก็ขาวจนใจสั่น... เสียงไม้ไผ่นี่มันจะหักไหมวะ"
พิม: (เงยหน้าขึ้นมองเพดาน ร่างกายบิดเร้าด้วยความเสียวซ่านที่ผาดมอบให้)
"พี่ผาด... พี่... พี่ทำไมเถื่อนแบบนี้ อ๊ะ!"
ผาด: (โน้มลงมากัดติ่งหูพิมเบาๆ ก่อนจะกระซิบเสียงเหี้ยม)
"เถื่อนสิดี... มึงจะได้จำรสชาติกูไว้จนตายไงพิม กลิ่นเหงื่อกู รสชาติของกู... คืนนี้มึงเป็นของกูคนเดียว!"
(ในจังหวะที่ผาดกำลังจะพาพิมไปถึงฝั่งฝัน เขาสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง... หูของพรานป่าที่ไวต่อเสียงผิดปกติทำเอาเขาชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาคมกริบเหลือบมองลงไปที่ร่องไม้กระดาน)
ผาด: (หยุดกะทันหัน แต่ร่างกายยังทับซ้อนอยู่บนตัวพิมที่กำลังหอบสั่น)
"ชู่ววว... เงียบก่อนพิม"
พิม: (ลืมตาขึ้นอย่างสงสัย) "มี... มีอะไรเหรอจ๊ะพี่?"
ผาด: (ยิ้มเหี้ยมที่มุมปาก ดวงตาเป็นประกายวาววับในความมืด)
"สงสัยจะมี 'หมา' มาแอบฟังคนเขารักกันว่ะ... มึงอยู่นิ่งๆ นะพิม เดี๋ยวพี่ผาดคนนี้จะสั่งสอนไอ้หมาลอบกัดให้เห็นว่า... เวลาเสือมันหวงเมีย มันโหดขนาดไหน!"
พิม: (หน้าซีดเผือด) "พี่ผาด! อย่าบอกนะว่า..."
ผาด: (ไม่รอช้า เขาคว้าพร้าข้างฝาแล้วถีบตัวลุกขึ้นจากร่างพิมทั้งที่ท่อนบนยังเปลือยเปล่า แสงตะเกียงฉายให้เห็นรอยเล็บของพิมที่ข่วนแผ่นหลังแกร่งเป็นทางยาว)
"ไอ้เพิ่ม! มึงโผล่หัวออกมาเดี๋ยวนี้! ก่อนที่กูจะเซาะหูมึงทิ้ง!"
ตอนที่ 7: พยานในความมืด
(บรรยากาศ: แคร่ไม้ไผ่ยังคงสั่นสะเทือนสู้แรงฝน ผาดไม่ได้ลุกไปไหน เขาแค่ชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เขารู้ดีว่ามีคนแอบดู แต่นั่นกลับยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณความดิบในตัวเขาให้พุ่งสูงขึ้นไปอีก)
ผาด: (โน้มลงมาหาพิมอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่เบาแรงเหมือนเก่า เขาจงใจบดเบียดร่างกายแกร่งที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อและเหงื่อไคลลงไปหน่วงหนักกว่าเดิม)
"ช่างหัวหมามันเถอะพิม... มึงดูแค่กูคนเดียวพอ คืนนี้มึงต้องรองรับอารมณ์กูให้ไหวก็พอ!"
พิม: (หายใจไม่เป็นจังหวะ มือคว้าสะเปะสะปะไปตามลำแขนล่ำสัน)
"พี่ผาด... อ๊ะ! พี่ขยับแรงไปแล้วนะ พิม... พิมเสียวจนจะขาดใจอยู่แล้ว"
ผาด: (ก้มลงไปกัดบ่าขาวนวลจนเป็นรอยฟันชัดเจน กลิ่นกายชายชาตรีหอมรัญจวนจนพิมคลั่ง)
"เสียวก็ครางออกมาสิพิม! ครางให้ไอ้คนที่อยู่ข้างล่างมันอกแตกตายไปเลย ให้มันรู้ว่ามึงเป็นเมียกู... เมียไอ้ผาดคนเดียว!"
(ผาดเริ่มรุกรานจังหวะรักให้ดุดันขึ้น ร่างกายหนาตึงเกร็งทุกสัดส่วน มัดกล้ามหลังขยับเป็นลูกคลื่นตามแรงโถมเข้าหา แสงตะเกียงส่องให้เห็นเงาของร่างสองร่างที่พัวพันกันอย่างไม่อาจแยกออก แคร่ไม้ไผ่ส่งเสียง เอียด...อาด...ปึก! กระแทกฝาผนังกระท่อมตามจังหวะที่หนักหน่วง)
เพิ่ม (ใต้ถุน): (ตาค้าง มือไม้สั่น หน้าแดงซ่านด้วยความรัญจวนที่แอบดู กลิ่นอายความรักข้างบนมันรุนแรงจนเขารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวมันแห้งผาก) "พี่ผาด... พี่แม่งสุดยอดจริงๆ ว่ะ..."
พิม: (สติเริ่มหลุดลอย ร่างกายบิดเร้าไปตามใจสั่ง เสียงหวานครวญครางแข่งกับสายฝน)
"พี่ผาด... พิมไม่ไหวแล้ว พี่ผาด... อื้อออออ!"
ผาด: (คำรามเสียงต่ำในลำคอราวกับเสือป่าที่ได้เหยื่อ กล้ามท้องตึงเขม็งขณะที่เขาพาสาวเมืองกรุงก้าวข้ามขีดจำกัดของอารมณ์)
"กูก็ไม่ไหวแล้วพิม... กอดกูแน่นๆ กอดกูไว้!"
บรรยายเสริม:
หยดเหงื่อจากตัวผาดหยดลงกระทบผิวเนื้อที่ขาวจัดของพิม ราวกับน้ำหล่อเลี้ยงที่หยดลงบนหน้าดินที่แห้งแล้ง ความดุดันและร้อนแรงในกระท่อมหลังเล็กนี้สะกดทุกสายตา แม้แต่ไอ้คนที่แอบดูอยู่ด้านล่างก็ยังต้องกลั้นหายใจด้วยความยำเกรงในพลังอำนาจแห่งบุรุษเพศของผาด
ตอนที่ 8: จอมบงการในเงามืด
(บรรยากาศ: เสียงแคร่ไม้ไผ่ยังคงสั่นไหวอย่างต่อเนื่อง ผาดจงใจกดน้ำหนักและขยับในจังหวะที่เน้นหนักเพื่อให้เสียงไม้มันดังสนั่นไปถึงข้างล่าง เขาเอื้อมมือไปคว้าข้อมือพิมทั้งสองข้างรวบไว้ด้วยมือเดียว แล้วกดลงเหนือหัวอย่างแน่นหนา)
ผาด: (โน้มลงไปกระซิบชิดริมฝีปากที่สั่นระริก สายตาเหลือบมองร่องไม้กระดานอย่างท้าทาย)
"พิม... มึงรู้ไหมว่าไอ้เพิ่มมันแอบดูอยู่ใต้ถุน? มันเห็นหมดเลยนะว่ามึงกำลังโดนกูทำอะไรอยู่..."
พิม: (ตาโตด้วยความตกใจและอับอาย พยายามจะหุบขาหนีแต่ถูกหน้าขาแกร่งของผาดแทรกไว้)
"พี่ผาด! ไม่เอา... ปล่อยพิมนะ อายเขา..."
ผาด: (หัวเราะเหี้ยมในลำคอ แรงอารมณ์พุ่งพล่านเมื่อเห็นเธอขัดขืน)
"อายทำไม? มึงควรจะภูมิใจสิว่ามึงสวยขนาดไหนตอนอยู่ใต้ร่างกู... มึงไม่ต้องหนี กูนี่แหละจะสั่งให้มึงครางให้มันฟังชัดๆ! ครางออกมาพิม! บอกมันสิว่าผัวมึงคนนี้มันเก่งแค่ไหน!"
(ผาดเริ่มขยับร่างกายอย่างดุดันและเป็นจังหวะที่จงใจให้เกิดเสียงกระทบกันของเนื้อนวลกับเนื้อกร้าน เขาใช้มืออีกข้างเชยคางพิมขึ้น บังคับให้เธอสบตากับเขาในความมืด)
พิม: "อื้อออ... พี่ผาด พิม... พิมอาย อ๊ะ! พี่เบาหน่อย... อื้อออ"
ผาด: "กูสั่งให้มึงเรียกชื่อกูดังๆ! ถ้ามึงไม่เรียก... กูจะทำแรงกว่านี้จนมึงลุกไม่ขึ้นเลย คอยดู!"
(เขาโถมกายเข้าใส่พิมอย่างหนักหน่วงจนร่างบางสั่นคลอนไปตามแรงอารมณ์ที่เขากำหนด)
พิม: (สติหลุดลอยเพราะความเสียวซ่านและความตื่นเต้นที่ถูกควบคุม)
"พี่ผาด... พี่ผาดขา... อ๊ะ! พิมไม่ไหวแล้ว... อื้อออออ!"
ผาด: (หันไปตะโกนใส่ร่องไม้ที่พื้นกระท่อม เสียงทุ้มดุดันก้องกังวาน)
"ไอ้เพิ่ม! มึงดูไว้! ดูให้เต็มตาว่าของสวยๆ งามๆ แบบนี้... มีแต่คนอย่างกูเท่านั้นที่คู่ควร! มึงจำกลิ่นเมียกูไว้ แต่อย่าได้คิดจะแตะ แม้แต่ปลายนิ้วมึงก็ไม่มีสิทธิ์!"
(พิมซบหน้าลงกับอกแกร่งที่ชุ่มเหงื่อ ร่างกายบิดเร้าสั่นสะท้านเป็นจังหวะสุดท้าย ผาดเกร็งมัดกล้ามทั่วทั้งตัวจนเส้นเลือดปูดโปนขยับร่างกายเน้นหนักส่งพิมไปถึงฝั่งฝันพร้อมกับเขา ท่ามกลางเสียงคำรามของชายชาตรีที่ประกาศศักดาต่อหน้าพยานในเงามืด)
บรรยายเสริม:
กลิ่นอายความรักในกระท่อมตอนนี้มันทั้งดิบ ทั้งคาว และเปี่ยมไปด้วยพลังของการครอบครอง ผาดไม่ได้แค่ตักตวงความสุขจากร่างกายของพิม แต่เขาตั้งใจ "ขยี้" ศักดิ์ศรีและโชว์ความเหนือกว่าของเขาให้ทุกคนรู้ว่า หญิงสาวเมืองกรุงคนนี้ได้กลายเป็นสมบัติของพรานป่าอย่างเขาไปโดยสมบูรณ์แล้ว
โปรดติดตามตอนต่อไป
ขอบใจจริงๆ {:5_119:}{:5_119:}{:5_119:} ขอบคุณทุกท่านที่ comment และ ให้กำลังใจมานะครับ ขอบคุณครับ สนุกมากครับ สุดสุดเลยครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ สนุกดี รอมาต่อครับ ่ติดใจเลย ขอบคุณนะครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุน ขอบคุณครับ ขอบคุณมากครับ
หน้า:
[1]