รอยสาบกลิ่นดิน ep.1
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย realman เมื่อ 2026-1-3 06:57รอยสาบกลิ่นดิน
ตอนที่ 1: เงาร้ายในสายฝน
(บรรยากาศ: เสียงฟ้าร้องครืนครั่นสลับกับเสียงลมพัดใบตองดังสวบสาบ รถเก๋งคันหรูของพิมจมปลักอยู่ในโคลนเลนกลางป่าที่มืดมิด มีเพียงแสงไฟหน้ารถที่ริบหรี่ลงทุกที)
พิม: (พิมพ์ด้วยมือที่สั่นเทา) "ใครก็ได้... ช่วยด้วย มีใครอยู่แถวนี้ไหม!"
(เสียงมอเตอร์ไซค์เก่าๆ ดังแผดขึ้นมาแต่ไกล 'ปั้ง! ปั้ง!' ก่อนจะมาหยุดกึกอยู่ข้างรถ แสงไฟจากหน้ารถมอเตอร์ไซค์สาดส่องเห็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ สวมเพียงกางเกงยีนส์ขาดๆ กับเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตที่ไม่ได้ติดกระดุม เผยให้เห็นแผงอกหนาที่ชุ่มไปด้วยหยาดฝน)
ผาด: "เห้ย! มาจอดขวางทางทำส้นตีนอะไรตรงนี้วะมึง?"
พิม: (ลดกระจกลงอย่างหวาดๆ) "พะ... พี่คะ รถฉันติดหล่ม ช่วยฉันด้วยค่ะ"
ผาด: (ดับเครื่องแล้วเดินดุ่มๆ เข้ามา กลิ่นใบยาสูบฉุนๆ ผสมกับกลิ่นฝนลอยคลุ้งออกมาจากตัวเขา เขาค้ำมือกับขอบหน้าต่างรถ ก้มลงมองหญิงสาวด้วยสายตาคมกริบ)
"รถคุณหนูอย่างมึงเนี่ยนะจะมาวิ่งทางนี้? ดูสารรูปมันสิ จมไปครึ่งล้อแล้ว อีเหี้ย... ฝนตกหนักขนาดนี้เทวดาก็ช่วยมึงไม่ได้หรอก"
พิม: "แล้วฉันต้องทำยังไง... ฉันไปไหนไม่ได้เลย"
ผาด: (แค่นหัวเราะในลำคอ สายตาไล่กวาดมองลำคอระหงของพิมที่โผล่พ้นเสื้อเชิ้ตสีขาวบางๆ ที่เริ่มชื้นเหงื่อ)
"ลงมา! ทิ้งรถมึงไว้ที่นี่แหละ ถ้าไม่อยากนอนเป็นผีเฝ้าป่า ก็ขึ้นซ้อนท้ายกูมา"
พิม: "จะไปไหน? แล้วฉันจะไว้ใจพี่ได้ยังไง"
ผาด: "โถ่... อีหนู กูชื่อผาด เป็นคนเฝ้าไร่แถวนี้ ถ้ากูจะทำอะไรมึง กูทำไปนานแล้ว ไม่ปล่อยให้มึงนั่งสวยอยู่ในรถหรอก... จะมาไม่มา? ลมพัดแรงขนาดนี้ เดี๋ยวต้นไม้ล้มทับตายห่ากูไม่รู้ด้วยนะ"
พิม: (จำใจเปิดประตูลงมา ทันทีที่ก้าวพ้นรถ ลมแรงก็พัดเอาตัวเธอไปปะทะกับแผงอกแข็งๆ ของเขา พิมสะดุ้งเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวจากผิวกายมนุษย์ที่ตัดกับความเย็นของฝน) "ว้าย!"
ผาด: (คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวเล็ก มือของเขาใหญ่และสากจนพิมรู้สึกแสบผิว)
"ตัวนิ่มฉิบหาย... ยืนดีๆ สิ่วะ! เกาะกูไว้แน่นๆ ถ้าตกรถไปกูไม่วกรถกลับมาเก็บมึงนะบอกไว้ก่อน"
พิม: (ขึ้นซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ที่สั่นสะเทือนไปทั้งคัน มือเล็กค่อยๆ เอื้อมไปเกาะชายเสื้อเขา)
ผาด: "เกาะชายเสื้อทำไม? กลัวกูมีเชื้อโรคหรือไง? กอดเอวกูไว้! ลมมันแรง เดี๋ยวก็ปลิวตกเขาไปหรอกอีหนู!"
(ผาดคว้ามือพิมมากระชากให้โอบรอบเอวหนาที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม พิมหน้าแดงซ่านเมื่อใบหน้าต้องซบลงกับแผ่นหลังกว้างที่ชุ่มโชก กลิ่นกายชายหนุ่มที่ดิบเถื่อนและทรงพลังเริ่มทำให้อัตราการเต้นของหัวใจเธอผิดจังหวะ)
ผาด: "หึ... อยู่เงียบๆ แล้วเกาะกูไว้ให้ดี คืนนี้มึงต้องนอนที่กระท่อมกู... หวังว่ามึงคงไม่กลัวเสียงฟ้าร้องนะ เพราะที่นั่น... มันมีอะไรที่ 'ดัง' กว่าเสียงฟ้าอีก"
ตอนที่ 2: ร่างกายใต้แสงตะเกียง
(บรรยากาศ: เสียงฝนถล่มหลังคาสังกะสีดังสนั่น ผาดถีบประตูไม้เก่าๆ ออกก่อนจะกึ่งลากกึ่งจูงพิมเข้ามาในกระท่อมที่มีเพียงแสงตะเกียงน้ำมันก๊าดสลัวๆ กลิ่นควันไฟอ่อนๆ และกลิ่นอับชื้นของไม้ป่าอบอวลอยู่)
ผาด: (สะบัดตัวแรงๆ จนหยดน้ำกระเซ็นใส่พิม) "เชี้ย... ตกไม่ลืมหูลืมตาเลยโว้ย! เข้ามาสิยืนบื้อทำไม ตรงนั้นฝนมันสาด"
พิม: (กอดอกตัวเองไว้แน่น เสื้อเชิ้ตสีขาวของเธอเปียกจนแนบไปกับผิว เผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าชัดเจน) "พี่ผาด... มะ... มีผ้าเช็ดตัวไหม ฉันหนาว"
ผาด: (หันมามองพิมเต็มตา แสงตะเกียงทำให้เงาของเขาดูตัวใหญ่ยักษ์ทาบทับตัวเธอ สายตาเขาหยุดอยู่ที่ยอดอกที่ชูชันภายใต้เนื้อผ้าเปียกโชก)
"ผ้าเช็ดตัวไม่มีหรอก มีแต่ผ้าขาวม้าผืนเก่า... แต่มึงดูสิพิม เสื้อผ้าเปียกแนบเนื้อขนาดนี้ ถ้าไม่ถอดออก มึงได้ปอดบวมตายห่าก่อนรุ่งสางแน่"
พิม: (หน้าแดงจัด พยายามเบือนหน้าหนี) "ฉัน... ฉันถอดไม่ได้หรอก พี่ก็อยู่ตรงนี้"
ผาด: (แค่นหัวเราะ เหวี่ยงเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตของตัวเองทิ้งลงพื้น เผยให้เห็นท่อนบนที่เปลือยเปล่า กล้ามอกเป็นลอนสวยมีเหงื่อและน้ำฝนเกาะแพรวพราว)
"ทำเป็นอายไปได้ กระท่อมกูมันแคบนิดเดียว มึงจะหลบไปไหนพ้น? กูก็เป็นผู้ชาย มีเลือดมีเนื้อ เห็นแบบนี้... มึงคิดว่ากูจะใจดีเหมือนพวกคุณชายในเมืองหรือไง?"
พิม: (ถอยหลังหนีจนหลังชนกับเสาไม้) "พี่จะทำอะไร... อย่าเข้ามานะ"
ผาด: (ก้าวยาวๆ เพียงสองก้าวก็ถึงตัวพิม เขาโน้มตัวลงมาจนจมูกเกือบชนกัน กลิ่นอายบุรุษเพศที่เข้มข้นจนพิมรู้สึกวิงเวียน)
"กูจะช่วยมึงถอดไง... ดูสิ มือสั่นขนาดนี้จะแกะกระดุมไหวเหรอ? หรือต้องให้กูกระชากให้ขาดติดมือ?"
พิม: "พี่ผาด! พูดจาหยาบคาย!"
ผาด: "กูมันคนบ้านนอก พูดกูพูดมึงมาตั้งแต่เกิด... แต่คนหยาบๆ อย่างกูเนี่ยแหละ ที่จะทำให้มึงอุ่นจนร้อนไปทั้งตัว"
(ผาดเอื้อมมือหนาและสากไปจับที่ปกคอเสื้อของพิม นิ้วหัวแม่มือของเขาจงใจลากไล้ผ่านไหปลาร้าขาวนวล พิมสะดุ้งสุดตัวแต่กลับไร้เรี่ยวแรงจะผลักไส)
ผาด: "ผิวระหงแบบนี้... กลิ่นตัวหอมฟุ้งแบบนี้... มึงหลงมาให้เสือคาบถึงถ้ำเองนะพิม"
พิม: (หายใจหอบสะท้าน มองซิกแพคที่ขยับตามแรงหายใจของเขา) "พี่ผาด... ปล่อยฉันเถอะนะ"
ผาด: (กระซิบเสียงต่ำพลางออกแรงรั้งคนตัวเล็กเข้าหาอกแกร่ง) "ปล่อยให้โง่สิ... คืนนี้ฝนตกยาวแน่ เตรียมตัวรับมือคนหยาบๆ แบบกูไว้ให้ดีเถอะอีหนู"
ตอนที่ 3: กลิ่นรัญจวนใจ
(บรรยากาศ: เสียงฝนกระทบหลังคาสังกะสีดังเปรี้ยงปร้าง แสงไฟจากตะเกียงวูบวาบตามแรงลมที่ลอดร่องไม้ไผ่ ผาดไม่ยอมปล่อยให้พิมได้ตั้งตัว เขาใช้มือข้างหนึ่งรวบเอวบางเข้ามากระแทกกับหน้าขาแกร่ง)
พิม: "อ๊ะ! พี่ผาด... ปล่อยพิมนะ มันเจ็บ!"
ผาด: (หรี่ตาลงมองใบหน้าสวยที่ตื่นตระหนก สายตาเขาคมกริบเหมือนมีด)
"เจ็บสิดี... มึงจะได้จำไว้ว่าอย่ามาทำตัวอ่อนแอต่อหน้ากู ไอ้พวกร่างกายสะอาดสะอ้านแบบพวกมึงเนี่ย... มันน่าขยี้ให้แหลกคามือจริงๆ"
พิม: (สัมผัสได้ถึงความร้อนจากฝ่ามือหนาที่ทาบลงบนแผ่นหลังเปียกชื้น) "พี่มันใจร้าย... พี่มันคนเถื่อน!"
ผาด: (หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะฟังดูดิบและมีอำนาจ)
"เออ! กูมันเถื่อน กูมันคนป่า... แล้วคนเถื่อนแบบกูเนี่ยแหละ ที่กำลังจะง้างปากมึงให้เลิกด่า แล้วเปลี่ยนเป็นเสียงครางแทน"
(ผาดใช้นิ้วหยาบกร้านลูบไล้ไปตามแนวสาบเสื้อที่เปียกโชก เขาจงใจสะกิดกระดุมเม็ดบนสุดให้หลุดออกจนพิมสะดุ้งสุดตัว)
พิม: "อย่า... อย่าทำแบบนี้" (เธอพยายามจะปัดมือเขาออก แต่กลับถูกเขาจูบปิดปากอย่างรวดเร็วและรุนแรง)
(มันไม่ใช่จูบที่นุ่มนวล แต่เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความกระหาย กลิ่นใบยาสูบฉุนๆ ผสมกับรสชาติเข้มข้นของบุรุษเพศทำเอาพิมสมองเบลอไปหมด ลิ้นหนาขยี้ลงมาอย่างเอาแต่ใจจนเธอแทบสำลักอากาศ)
ผาด: (ถอนจูบออกห่างเพียงคืบ หายใจหอบพล่านจนอกกระเพื่อม)
"หอม... มึงหอมชิบหายเลยพิม กลิ่นมึงมันยั่วจนกูปวดไปทั้งตัวแล้วเนี่ย มึงเห็นไหม?"
(เขาจับมือเล็กของพิมให้สัมผัสกับแผงอกที่ตึงเปรี๊ยะและเต็มไปด้วยเหงื่อพราว แข็งแรงปานเหล็กกล้า)
พิม: (เสียงสั่นเครือ หัวใจเต้นรัวจนจะหลุดออกมาข้างนอก) "พี่ผาด... พิม... พิมกลัว"
ผาด: "ไม่ต้องกลัว... กูก็แค่อยากจะสอนให้มึงรู้จัก 'รสชาติของดิน' ดูบ้าง ว่ามันร้อนแรงกว่าห้องแอร์ที่มึงเคยนอนแค่ไหน"
(ผาดช้อนอุ้มร่างบางขึ้นในวงแขน พิมตัวลอยเคว้งก่อนจะถูกวางลงบนแคร่ไม้ไผ่ที่ปูด้วยเสื่อเก่าๆ ความสากของเสื่อตัดกับผิวเนื้อที่เนียนละเอียดของเธออย่างเห็นได้ชัด)
ผาด: (ขึ้นคร่อมร่างเธอไว้ทันที เข่าหนาแทรกระหว่างขาเรียวสวย)
"คืนนี้มึงหนีไปไหนไม่ได้แล้วพิม... ฝนจะตกทั้งคืน และกูก็จะตักตวงจากมึง... ทั้งคืนเหมือนกัน!"
โปรดติดตามตอนต่อไป...
ขอบคุณนะครับ {:5_119:}{:5_119:}{:5_119:} {:5_146:}{:5_146:}{:5_146:} ยาวไป สนุกมากครับ ขอบคุณครับ รอๆคับ ขอบคุณครับ ใจจ้า {:5_149:}{:5_149:} ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ่ติดใจเลย ขอบคุณนะครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]
2