สัมผัสพิเศษ ตอนที่ 017 การจากลา
สัมผัสพิเศษตอนที่017การจากลา
หลังจากที่"อาลา"ได้เข้ามาทำหน้าที่หัวหน้าหมู่บ้านได้นานเกินปี
ผู้คนในหมู่บ้านต่างดูมีความสุขขึ้นมากๆแถมยังอยู่ร่วมกันด้วยความรักความสามัคคีอย่างที่ไม่เคยมีแบบนี้มาก่อน
ทำให้"อาลา"เกิดความภาคภูมิใจในตนเองเป็นที่สุด .... และมักจะนำพาความภูมิใจนี้ไปบอกเล่าให้ผู้เป็นพ่อที่นอนอยู่ในหลุมฝังศพฟังเสมอ
ซึ่งพ่อของ"อาลา"นั้นก็ได้รับรู้ในสิ่งที่ลูกชายทำอยู่เรื่อยมา
และมักจะคอยตามดูแลปกป้อง"อาลา"อยู่ไม่ห่าง .... ด้วยเพราะรัก"อาลา"เป็นอย่างมากเลยคอยติดตาม"อาลา"ไปทุกที่เสมอ
โดยที่"อาลา"เองนั้น .... ก็เหมือนจะรับรู้สิ่งนี้มาโดยตลอด ..... จึงเลือกที่จะไม่สานต่อความรักกับ"อาจู"อย่างเช่นที่เคยเป็นมา
หากแต่เลือกที่จะใช้ชีวิตอยู่ตามลำพังเดินทางไปไหนคนเดียวโดยไม่มีคนติดตาม
ก็เพื่อที่จะใช้เวลาอยู่ร่วมกับพ่อของเขาที่เขาไม่อาจมองเห็นได้ .... หากแต่ภายใต้การมองเห็นไม่ได้นั้น
"อาลา"กลับสามารถสัมผัสถึงการมีอยู่ของผู้เป็นพ่อได้ .... นั่นเลยทำให้เขามักจะสร้างความสัมพันธ์ที่เผ็ดร้อนกับพ่อของเขาอยู่เสมอ
และการกระทำที่ว่านั้น .... "พล"คือผู้ที่เห็นมันเป็นเป็นพยานได้อย่างดี
หากแต่"พล"ก็พยายามทำเป็นมองไม่เห็นในสิ่งที่เกิดขึ้นและมักจะเอาเวลาไปบังคับฝืนใจปลุกปล้ำ"อาจู"แทนนั่นเอง
ซึ่งพักหลังๆมานี้ .... ดูเหมือนว่า"อาจู"จะเข้าไปจับจองพื้นที่ในหัวใจของ"พล"เอาไว้เสียจนหมดทำให้"พล"อยากอยู่กับเขาไม่ห่าง
โดยที่"อาจู"เองนั้น .... ถึงภายนอกจะมองดูว่าเขากำลังดื้อและพยายามต่อต้าน
หากแต่ลึกๆภายในใจของเขาจริงๆแล้ว ..... เขารู้ดีว่าตนเองกำลังหลงรักในสิ่งที่เขามองไม่เห็นอย่างถอนตัวไม่ได้
จนถึงกับแอบภาวนาอยู่ในใจร่ำไปว่า .... ถ้าชีวิตยังมีความดีอยู่บ้างเขาก็อยากมีโอกาสได้พบหน้ากับคนที่เขามองไม่เห็นสักครั้งนึง
ซึ่งสิ่งที่"อาจู"ภาวนานั้น .....
มันไม่ได้เกิดขึ้นในเวลาอันสั้น ..... หากแต่เนิ่นนานต่อไปอีกถึง 3 ปี
ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่"อาลา"กำลังล้มป่วยลงด้วยเพราะร่างกายที่ไม่แข็งแรงประกอบกับถึงเวลาที่เขาจะต้องลาจากโลกนี้ไป
"อาจู"ที่เป็นเหมือนเพื่อนคนเดียวในชีวิตของ"อาลา"เลยคอยอยู่ทำหน้าที่ดูแล"อาลา"โดยไม่หายหน้าไปไหน
ทำให้เมื่อ"อาลา"กำลังก้าวเท้าเข้าสู่วินาทีสุดท้ายของชีวิต ..... เขาก็ได้เรียกให้"อาจู"เข้าไปหาและบอกให้ก้มหน้าลงใกล้ๆ
ก่อนที่จะพูดกับ"อาจู"ว่า ......
" หลังจากที่เราไปจากที่นี่แล้ว .... ขอให้"อาจู"เดินทางคอยอยู่เฝ้าเราที่หน้าทางเข้าถ้ำสุสานนะแล้วเดี๋ยวเรา จะส่งของขวัญมาให้ "
หลังจากที่"อาลา"เอ่ยปากพูดจบ ..... เขาก็จากโลกใบนี้ไปและนำมาซึ่งความเสียใจให้กับทุกคนที่รักเขา
แต่ทว่าความเสียใจและน้ำตานั้นกลับหวนคืนมาไม่ได้ ..... ด้วยเพราะทุกอย่างล้วนเกิดขึ้นตามวัฎจักรที่ควรจะเป็น
ดังนั้น ..... พอหลังจากที่"อาลา"จากโลกนี้ไปแล้ว ..... ทุกคนที่เหลืออยู่ก็ต้องทำหน้าที่หลังจากนี้กันต่อไป
อย่างเช่น"อาชา"ผู้เป็นพี่ชายของ"อาลา"ก็ถูกมอบหมายให้เข้ามาทำหน้าที่หัวหน้าหมู่บ้านแทน
ส่วนทางด้านของ"อาจู"นั้น .... หลังจากที่เสร็จสิ้นพิธีการแต่งตั้งหัวหน้าคนใหม่แล้ว .... เขาก็รับหน้าที่จัดการเรื่องต่างๆของ"อาลา"แทน
ก่อนที่จะเดินทางไปเฝ้า"อาลา"ที่หน้าถ้ำสุสานตามที่"อาลา"ได้เอ่ยปากบอกเอาไว้ตามลำพัง
และเมื่อรัติกาลเดินทางผ่านไปถึงช่วงเที่ยงคืน .....
"อาจู"ที่กำลังนั่งผิงกองไฟอยู่ตามลำพังก็ต้องหน้าตื่นด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกเมื่อเห็นว่า ....
ตนเองนั้นกำลังถูกอ้อมแขนอันแข็งแกร่งของใครบางคนโอบกอดรอบตัวเอาไว้เสียจนแน่น
อ้อมกอดอันแข็งแกร่งกับวงแขนอุ่นที่"อาจู"กำลังมองเห็นนั้น .... มันทำให้ความรู้สึกอะไรบางอย่างพังทะลายลงมา
จนหยดน้ำตาของ"อาจู"ร่วงหล่นมาสัมผัสโดนเข้าที่แขนของ"พล"สองสามที
"พล"ที่รู้สึกได้เลยก้มหน้าลงมามองอย่างสนใจก่อนที่จะซบใบหน้าลงมาเบียดกับแก้มเย็นๆของ"อาจู"เอาไว้
พลางพูดว่า ....
" เจ้าเด็กขี้แยพอเพื่อนไม่อยู่แล้วคงจะเหงาและเสียใจมากๆเลยสินะ "
พอพูดจบ .... "พล"ก็เอามือช้อนใบหน้าของ"อาจู"ให้หันเข้ามาหา
ทำให้"อาจู"ได้เห็นกับตาว่า .... ชายหนุ่มใบหน้าคมหล่อได้รูปที่มีตอหนวดเข้มๆกับจมูกคมสันรับอย่างลงตัว
ช่างเป็นคนที่น่าหลงใหลเสียจริงๆ .... จนไม่ทันที่"พล"จะก้มหน้าลงประทับริมฝีปากจูบ
"อาจู"กลับเป็นฝ่ายขยับหัวเข้าหาแล้วโอบแขนขึ้นกอดรอบคอของ"พล"เอาไว้
จากนั้นก็ประทับริมฝีปากเล็กๆของเด็กหนุ่มอย่างเขาลงไปบดขยี้เข้ากับริมฝีปากหน้าของ"พล" อย่างรุนแรง
ก่อนที่จะใช้แรงของตนเองดันรั้งร่างกำยำของ"พล"ให้หงายท้องนอนลงเพื่อที่"อาจู"จะได้ทาบทับอยู่บนตัวของเขาแล้วประกบปากดูดดื่มต่อไป
การกระทำนั้น .... ทำให้"พล"พึงใจมากๆ
เขาเลยบดปากสอดลิ้นสากร้อนของตนเองเข้าสู้บดขยี้เกี่ยวฟัดพันลิ้นของ"อาจู"จนฉ่ำนอง
ก่อนที่"พล"นั้นจะพลิกร่างกำยำน้อยๆของ"อาจู"กลับลงมาเป็นฝ่ายแนบอยู่กับพื้นที่ถูกปูไว้ด้วยใบตองขนาดใหญ่อย่างดี
จากนั้น ..... "พล"ก็กอดรัดฟัดร่างกำยำของเด็กหนุ่มตรงหน้าของเขาอย่างเต็มที่แบบที่ไม่เคยจัดหนักแบบนี้มาก่อน
แม้กระทั่งท่อนควยเขื่องน้อยๆ .... "พล"ก็ยอมหลับตาลงใช้ปากรูดดูดให้จนหัวถอกบานเยิ้ม
ทำให้"อาจู"ถึงกับเคลิ้มตัวร้องลั่นอย่างเสียวสะท้านหยุดไม่อยู่ .... ก่อนที่"อาจู"จะหวนขึ้นมาเป็นฝ่ายเดินเกมส์เอง
โดยการครอบอุ้งปากร้อนของเขาลงครอบที่หัวถอกหนาอวบของ"พล"ดูบ้าง
จากนั้นก็รูดปากโยกขึ้นลงตามความยาวของดุ้นควยหนาแบบขึ้นสุดลงสุด .... พร้อมกับเม้มปากซดหัวควยถอกที่น้ำเยิ้มฉ่ำไปด้วย
ทำเอา"พล"ถึงกับสูดปากครางลั่นเอามือกดหัวของ"อาจู"ให้กระแทกรูดบดกับท่อนควยของเขาแบบเอาเป็นเอาตาย
จนเมื่อหัวควยหนาหลั่งน้ำเงี่ยนใสไหลเยิ้มออกมาให้เห็นจนหัวฉ่ำนอง
"พล"ก็รีบจัดการยกหัวของ"อาจู"ออกเพื่อยันตัวขึ้นอยู่ในท่ากึ่งนั่ง .... แล้วจากนั้นก็เอามือโอบรั้งร่างกำยำของ"อาจู"ให้มานั่งคร่อม
เพื่อที่"พล"จะทำการกดร่องหลืบร้อนของ"อาจู"ให้หย่อนลงรับกับท่อนควยอันหน้าหวาดเสียวและดุดันของตนเองเข้าไป
โดยที่ทุกการชำแรกแหกร่องร้อนนั้น ..... มันสร้างความเจ็บปวดให้กับ"อาจู"เป็นอย่างมาก
ด้วยเพราะขนาดควยที่อวบหนายาวใหญ่มันไม่สอดคล้องกับร่องตูดเล็กๆของเด็กหนุ่มได้เลย .....
หากแต่นั่นไม่ใช่ปัญหา .... เพราะตลอดระยะเวลา 5 ปีที่อยู่ร่วมกันมา ..... ดุ้นควยกำหนัดหนาของ"พล"ได้เบิกทางมานับไม่ถ้วนแล้ว
ดังนั้น .... ถึงแม้ว่ามันจะสร้างความเจ็บปวดให้กับ"อาจู"อยู่ไม่น้อย
หากแต่สุดท้ายแล้ว ..... ร่องตูดเล็กๆของ"อาจู"ก็ยังคงสามารถเปิดทางรับดุ้นควยหนาๆของ"พล"เข้าไปฝังเอาไว้ได้จนหมด
ทำให้"พล"ถึงกับเงยหน้าซี๊ดปากสะใจมากๆ ..... ก่อนที่จะค่อยๆออกแรงยกบั้นเด้าขึ้นกระแทกเสยสอยร่องตูดร้อนของ"อาจู"แบบรัวๆ
ซึ่งแรงกระแทกนั้นมันสร้างความเสียวกระสันต์ให้กับ"อาจู"ไม่ขาด
"อาจู" เลยกัดฟันทนแล้วเริ่มขย่มร่องตูดบดสู้กับดุ้นถอกหนาของ"พล"บ้างจนแรงกระแทกและจังหวะขย่มรับมันสอดคล้องรับกันไม่หยุด
เรียกว่า .... ถึงกับทำให้พื้นที่โดยรอบคละคลุ้งไปด้วยเสียงกระทบของลำควยที่บดกับร่องตูดระงมเลย
และเสียงนั้นมันสื่อไปถึงวิญญานของ"อาลา"และพ่อของเขาด้วย
ทำให้ทั้งคู่อดที่จะพากันออกมายืนมองดูสิ่งที่เกิดขึ้นเสียไม่ได้จนสุดท้ายก็ลงมือร่วมรักกันอยู่ข้างๆคู่ของ"พล"และ"อาจู"ไปพร้อมกันนั่นเอง
โดยที่ทั้ง"พล"และ"อาจู"นั้นสามารถมองเห็นอีกฝ่ายกับตาเช่นกัน .... นั่นเลยยิ่งทำให้บรรยากาศแห่งความกระสันต์อบอวลไปทั่วพื้นที่
จนกระทั่งเมื่อความสุขของทั้งสองคู่ถึงจุดที่ล่นปรี่ระเบิดออกมา
คู่ของ"อาลา"และพ่อของเขาก็ครวญครางร่องสลายหายตัวไป ..... เหลือไว้เพียงแค่เสียงที่แสดงถึงความสุขเท่านั้น
ส่วนทางด้านของ"พล"เองก็เริ่มที่จะมีอาการเลือนลางหายไปจากการรับรู้ของ"อาจู"เช่นกันทำให้"อาจู"ต้องรีบคว้าและกอดรัดร่างของ"พล"ไว้
และนั่นเพิ่งทำให้"พล"รู้ว่า .... "อาจู"มองเห็นตนเองด้วยตาของเขาจริงๆ
"พล"เลยรู้สึกดีใจพร้อมกับรีบพูดบอกรักให้"อาจู"ได้ยินพลางกอดเขาเอาไว้เสียแน่นราวกับอยากเก็บช่วงเวลานี้เอาไว้
แต่แล้ว ...... เมื่อเสียงร้องของนกน้อยดังขึ้นมาเพื่อบอกสัญญานแห่งรุ่งอรุณวันใหม่ที่กำลังเกิดขึ้น
ร่างของ"พล"ที่กำลังริบหรี่อยู่ก็อันตธานหายไป
และการหายไปในครั้งนี้นั้น ..... เป็นการหายไปอย่างถาวรด้วยเพราะนี่คือการมีอยู่ของ"พล"ในพื้นที่ทับซ้อนแห่งนี้เป็นครั้งสุดท้ายนั่นเอง
ทำให้"อาจู"ที่ไขว่คว้าหาตัวของ"พล"ไม่เจอแล้ว .... ถึงกับร้องไห้ออกมาแทบขาดใจและนับจากนั้น"อาจู"ก็ไม่กลับเข้าหมู่บ้านอีกเลย
หากแต่มีชีวิตลอยล่องไปตามป่าอย่างไม่มีจุดหมายเพื่อหาทางพบเจอกับ"พล"จนวินาทีสุดท้ายของชีวิตนั่นเอง
ส่วนทางด้านของ"พล"นั้น ..... หลังจากที่ร่างของเขาสลายจากหมู่บ้านป่าห่มมาแล้ว
"พล"ก็กลับมานอนสลบไม่ได้สติอยู่ที่ชายป่าไม่ไกลจากค่ายทหารที่"พล"เคยประจำการอยู่
และนั่น .... ทำให้มีทหารลาดตะเวนมาพบเจอเข้าในเวลาไม่ช้านาน
"พล"เลยถูกนำตัวกลับมาที่ค่ายโดยที่เขานั้นนอนหลับไม่ได้สติยาวนานต่อมาอีก 3 วัน
ถึงได้ยอมตื่นลืมตาขึ้นมาด้วยความงุนงงก่อนจะพบว่า .... ตนเองอยู่ในห้องพักผู้ป่วยที่มิใช่หมู่บ้านป่าห่มอีกแล้ว
นั่นเลยทำให้"พล"รู้สึกเสียใจมากๆเพราะเขาเพิ่งได้บอกรัก"อาจู"ไปเอง ....
"พล"เลยพยายามล้มตัวลงนอนอีกหลายต่อหลายครั้งเพื่อหวังว่าเมื่อตื่นขึ้นมาแล้วเขาจะได้หวนคืนกลับไป
แต่ทุกอย่างมันกลับหวนคืนไม่ได้ .... ทำให้"พล"เลือกที่จะไม่พูดกับใครแล้วเอาแต่นอนอยู่อย่างนั้นหลายต่อหลายวัน
กระทั่งพ่อและแม่ของ"พล"ที่ชรามากแล้วเดินทางมาหานั่นถึงทำให้"พล"ตระหนักได้ว่าเขากำลังลืมคนที่รักเขาที่นี่ไป
"พล" ที่เอาแต่นอนไม่พูดกับใครเลยยอมลุกขึ้นมานั่งร้องไห้กอดพ่อกับแม่เอาไว้ด้วยความคิดถึงและยอมเอ่ยปากครั้งแรกออกมาให้ทุกคนได้ยิน
และนี่ .... คือการยอมรับความจริงของการย้อนคืนกลับมานั่นเอง
โปรดติดตามตอนต่อไป .....
สนุกมากครับ สนุกมากครับ ขอบคุณครับ ในที่สุดพลก็ต้องออกมาสู่โลกแห่งความจริง
สนุกดีครับ ขอบคุณครับ
ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]