ลืมรหัสผ่าน
 สมัครเข้าเรียน
ค้นหา
ดู: 307|ตอบกลับ: 14

คุณครับ ไหนๆลูกเราก็เป็นเพื่อนกัน เรามารู้จักกันดีไหมครับ - ตอนที่4

[คัดลอกลิงก์]

นิสิตสัมพันธ์

กระทู้
22
ตอบกลับ
3532
พลังน้ำใจ
31277
Zenny
16694
ออนไลน์
2257 ชั่วโมง
โพสต์ เมื่อวาน 02:26 | ดูโพสต์ทั้งหมด |โหมดอ่าน
- ข้อความ/รูปภาพทั้งหมดถูกโพสโดยอัตโนมัติจากสมาชิก ผู้ดูแลไม่มีส่วนรู้เห็น หากท่านพบว่าข้อความ/รูปภาพ ไม่เหมาะสมหรือสร้างความเสียหาย ท่านสามารถกดแจ้งลบได้ที่ Link “แจ้งลบโพสนี้” ที่อยู่มุมล่างขวาของข้อความนั้นๆ หรือ อีเมล์ [email protected] ขอบคุณค่ะ
- โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านหมวดนี้ เพราะทางเราไม่สามารถสรุปได้ว่าเรื่องที่สมาชิกนำมาโพสเป็นเรื่องจริงหรือแต่งขึ้นมาเพื่อความบันเทิง ขอให้อ่านเพื่อความบันเทิงเท่านั้นนะคะ เพราะสังคมเรายังดำรงอยู่ด้วยศีลธรรมจารีตประเภณีอันดีงามและไม่เปิดกว้างเรื่องแบบนี้
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย zero_dice เมื่อ 2026-11-20 20:43

    เสียงเครื่องยนต์ของรถเอสยูวีคันยักษ์คำรามเบาๆ ขณะที่มันเคลื่อนตัวไปตามเส้นทางคดเคี้ยวของจังหวัดเชียงใหม่ กลิ่นอายดินชื้นและกลิ่นป่าหลังฝนตกลอยผ่านช่องแอร์เข้ามาปะทะจมูก ผมเอนหลังพิงเบาะหนังนุ่มในแถวที่สอง สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวบางที่ระบายอากาศได้ดี แต่ถึงอย่างนั้น ความร้อนชื้นของปลายเดือนกรกฎาคมก็ยังทำให้ผมรู้สึกเหนอะหนะเล็กน้อย

    ข้างๆ ผม มินหลับปุ๋ยไปนานแล้ว เจ้าตัวสวมเสื้อยืดสีดำที่ขับผิวขาวเนียนให้เด่นชัดขึ้น ศีรษะทุยๆ ของเขาเอนพิงกระจกหน้าต่างรถ ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอทำให้หน้าอกที่เริ่มมีกล้ามเนื้อขึ้นรูปขยับขึ้นลงช้าๆ ผมลอบมองเสี้ยวหน้าเพื่อนรักสุดหล่อยามหลับแล้วเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

    สายตาของผมเลื่อนไปมองด้านหน้า ลุงวิลตอนนี้กำลังรับหน้าที่สารถี พ่อของมินสวมเสื้อยืดสีขาวพอดีตัว ซึ่งมันทำหน้าที่ได้ไม่ดีนักในการปกปิดมัดกล้ามเนื้อที่อัดแน่นอยู่ภายใต้เนื้อผ้า ทุกครั้งที่เขาหมุนพวงมาลัยหรือขยับแขน แขนแกร่งที่มีเส้นเลือดปูดโปนจะขยับตามจังหวะอย่างทรงพลัง ผิวสีน้ำผึ้งของเขาดูเปล่งปลั่งภายใต้แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านก้อนเมฆ

    ส่วนป๊านั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับในชุดโปโลสีกรมท่าที่ขับเน้นช่วงไหล่กว้างและแผ่นหลังที่ผึ่งผาย ป๊ากับลุงวิลสลับกันขับรถมาตลอดทางเพื่อไม่ให้ใครคนใดคนหนึ่งเหนื่อยจนเกินไป บทสนทนาระหว่างทางมีทั้งเรื่องงาน เรื่องครอบครัว และเรื่องส่วนตัวของกันและกันเล็กน้อย

    ช่วงบ่ายแก่ๆ รถคันใหญ่เลี้ยวเข้าสู่เขตบ้านพักตากอากาศริมทะเลสาบของป๊า ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือบ้านไม้กึ่งปูนขนาดใหญ่ที่ถูกออกแบบมาอย่างทันสมัย รวบรวมความหรูหราและความกลมกลืนกับธรรมชาติเข้าไว้ด้วยกัน รอบบ้านรายล้อมด้วยต้นไม้ใหญ่สีเขียวขจี และทะเลสาบกว้างใหญ่ที่ผิวน้ำนิ่งสนิทราวกับกระจกบานยักษ์

    ทันทีที่รถจอดสนิท มินสะดุ้งตื่นแล้วบิดขี้เกียจจนเสื้อยืดสีดำเลิกขึ้นโชว์หน้าท้องที่เป็นลอนสวย

    “ถึงแล้วเหรอ... โห สวยชะมัด!”

    มินอุทานพร้อมกับกระโดดลงจากรถด้วยท่าทางร่าเริง

    ลุงวิลกับป๊าลงจากรถตามมา บิดขี้เกียจยืดเส้นยืดสาย อากาศกลางธรรมชาติของเชียงใหม่เย็นสบายกว่าที่กรุงเทพฯ มาก กลิ่นดินชื้นและกลิ่นใบไม้ป่าโชยมาเบาๆ ลมพัดเอื่อยๆ พาความเย็นจากทะเลสาบมาปะทะผิวหนัง ทำให้รู้สึกสดชื่นและผ่อนคลายทันที

    “ช่วยกันขนของก่อนเด็กๆ เดี๋ยวค่อยไปเดินเล่น”

    ป๊าสั่งเสียงเข้มแต่แฝงความเอ็นดู พร้อมกับเดินไปเปิดท้ายรถ

    ผมและมินรีบเข้าไปช่วยขนกระเป๋าเดินทางใบย่อย ท้ายรถมีถังเก็บความเย็นขนาดมหึมาที่บรรจุเครื่องดื่มและวัตถุดิบสำหรับบาร์บีคิว ป๊ากับลุงวิลเดินเข้ามาขนาบข้างถังใบนั้น ทั้งคู่ก้มลงจับหูหิ้วพร้อมกัน

    ผมจ้องมัดกล้ามแขนของชายฉกรรจ์สองคนที่เกร็งจนตึงเปรี๊ยะขณะออกแรงยกถังหนักๆ ขึ้นจากท้ายรถ เสื้อยืดสีขาวของลุงวิลแนบไปกับแผ่นหลังกว้างที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการออกแรง ส่วนเสื้อโปโลของป๊าก็รัดรึงช่วงอกจนเห็นรูปทรงชัดเจน

    “โหย... ถ้าพี่ไทม์มาด้วย คงยกถังนี้คนเดียวได้สบายๆ เลย”

    มินบ่นอุบพลางทำหน้ามุ่ย

    ลุงวิลหัวเราะร่วน เสียงทุ้มต่ำนั้นกังวานไปทั่วบริเวณ เขาหันมาส่งยิ้มอบอุ่นให้มิน

    “ถึงพวกพ่อจะแก่ แต่ก็ยังแข็งแรงนะ อย่าดูถูกสิ”

    “ต่อให้แบกมิน อาก็แบกไหว”

    ป๊าเสริมพร้อมกับยักคิ้วกวนๆ ก่อนที่ทั้งคู่จะช่วยกันยกถังเก็บความเย็นเดินเข้าบ้านไปด้วยท่าทางที่มั่นคงและทรงพลัง

    ผมได้แต่คิดว่าใครว่าพวกพ่อแก่กัน ลุงวิลกับป๊าเท่ห์จะตาย ผมได้แต่คิด ไม่ได้พูดออกไป

    ภายในบ้านใหญ่โตสองชั้น ห้องนั่งเล่นกว้างขวางตกแต่งแบบธรรมชาติเรียบง่ายแต่ดูหรูหรา มีโซฟาตัวยาวและโต๊ะไม้เนื้อดี ห้องนอนสามห้องอยู่ชั้นสอง มีห้องน้ำชั้นบนและชั้นล่างชั้นละหนึ่งห้อง ด้านหลังมีสวนและสนามหญ้าเล็กๆ ที่ลาดลงสู่ทะเลสาบ แสงธรรมชาติส่องเข้ามาอย่างพอดี ทำให้บรรยากาศอบอุ่นและผ่อนคลาย

    หลังจากจัดการขนของทุกอย่างเข้าที่เรียบร้อย ผมเห็นสีหน้าเหน็ดเหนื่อยของป๊ากับลุงวิล ทั้งคู่คงล้าจากการขับรถทางไกลและการเปลี่ยนเวรกันตลอดหลายชั่วโมง ยังไม่อยากพาพวกพ่อไปเดินเล่นด้วยกัน ให้พวกเขาพักผ่อนกันก่อนดีกว่า

    “มิน... ไปเดินเล่นริมทะเลสาบกันไหม?”

    ผมหันไปชวนคนข้างๆ ที่กำลังยืนถอดถุงเท้าอยู่

    มินตาเป็นประกายทันที

    “เอาดิ! ไปเลย!”

    ผมหันไปบอกผู้ใหญ่ทั้งสองคน

    “ป๊าครับ ลุงวิล ภูกับมินขอไปเดินเล่นแถวทะเลสาบนะ”

    “ตามสบายเลย”

    ลุงวิลตอบพลางเดินไปที่โซฟาตัวยาวในห้องนั่งเล่น

    “เออ... ไปเถอะ ป๊าขอนอนพักซักหน่อย เพลียชะมัด”

    ป๊าพูดพลางเอนตัวพิงพนักโซฟา หลับตาลงอย่างรวดเร็ว

    ผมกับมินพากันเดินเลี่ยงออกจากตัวบ้าน มุ่งหน้าไปยังทุ่งหญ้าสีเขียวขจีที่ลาดลงสู่ริมทะเลสาบ อากาศยามเย็นเริ่มเย็นลง ลมพัดเอื่อยๆ พาเอากลิ่นหอมของดอกไม้ป่าและไอดินชื้นๆ มาปะทะใบหน้า ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วง สะท้อนลงบนผิวน้ำจนดูเหมือนภาพวาดสีน้ำมันขนาดมหึมา

    เราเดินคุยกันเรื่องสัพเพเหระ จนกระทั่งมาถึงจุดที่หญ้านุ่มและหนาพอที่จะเอนตัวลงนอนได้ มินไม่รอช้า เขาทิ้งตัวลงนอนแผ่หลากลางสนามหญ้าทันที พลางยกแขนขึ้นก่ายหน้าผาก หลับตาพริ้มรับลมเย็น

    “อากาศดีจัง... ไม่ได้ออกมาเที่ยวแบบนี้มานานแล้ว”

    มินพูดด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย ใบหน้าของเขาดูมีความสุขจนผมอดไม่ได้ที่จะล้มตัวลงนอนข้างๆ

    “เราก็เหมือนกัน ไม่ได้มาที่นี่นานแล้ว ดีใจที่ป๊าพามา แต่ดีใจกว่าที่มินมาด้วย”

    ผมพูดไปเขินไป มินแอบมองมายิ้มๆ เหมือนเตรียมจะแซวผม แต่ก็หยุดไว้ ผมมองไปบนท้องฟ้าที่ดวงดาวเริ่มปรากฏให้เห็นทีละดวง

    “ต้องขอบคุณอาขุนแล้วล่ะที่ชวนมา”

    มินพลิกตัวมามองผม ดวงตากลมโตคู่นั้นเป็นประกายขี้เล่น

    ผมยิ้มมุมปาก แล้วหันไปสบตาเขา

    มินลุกขึ้นนั่งช้าๆ โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนผมรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ก่อนจะประทับริมฝีปากลงบนปากของผมเบาๆ เป็นจูบที่อ่อนหวานและเต็มไปด้วยความรู้สึกที่สื่อถึงกันโดยไม่ต้องใช้คำพูด

    “อะไรเนี่ย?”

    ผมถามพลางหัวเราะ

    “แทนคำขอบคุณไง”

    มินกระซิบชิดริมฝีปาก พร้อมกับส่งยิ้มหวานที่ทำให้ใจผมสั่นรัว

    เราหัวเราะให้กันเบาๆ ก่อนจะพากันลุกขึ้นปัดเศษหญ้าออกจากเสื้อผ้า แล้วพากันกลับเข้าบ้าน

    ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ห้องนั่งเล่น ความเงียบสงบก็ปกคลุมไปทั่วบริเวณ เสียงธรรมชาตินอกบ้านถูกตัดออกไป แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟมุมห้องทำให้บรรยากาศดูนุ่มนวล และภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้ผมกับมินต้องหยุดพิจารณา

    บนโซฟาตัวยาว ป๊ากับลุงวิลกำลังหลับลึก ทั้งคู่ไม่ได้นอนแยกกัน แต่กลับนอนเบียดชิดกัน ไหล่กว้างของป๊าชนกับไหล่ของลุงวิล ศีรษะของทั้งคู่เอนซบกันอย่างเป็นธรรมชาติ มือของป๊าวางพาดอยู่บนเอวของลุงวิลอย่างหลวมๆ ราวกับต้องการแสดงความเป็นเจ้าของแม้ในยามหลับ ร่างกายกำยำของทั้งสองเบียดชิดกันจนเห็นมัดกล้ามเนื้อที่ขยับตามจังหวะหายใจ

    จังหวะการหายใจของทั้งคู่ประสานกันเป็นจังหวะเดียว ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกำยำสองร่างนั้นทำให้ห้องทั้งห้องดูละมุนขึ้นอย่างน่าประหลาด

    ผมกับมินหันมามองหน้ากันโดยไม่ได้นัดหมาย เรายิ้มให้กันด้วยความเข้าใจ มินขยับเข้ามาใกล้แล้วกระซิบถามผมเบาๆ

    “ภู... นายว่าพ่อเราสองคนนี้…”

    มินกระซิบถามผมเหมือนอ่านใจออก ผมมองภาพชายฉกรรจ์สองคนที่ดูขึงขัง แต่กลับดูอ่อนโยนเมื่ออยู่ด้วยกัน ความจริงผมสงสัยมาซักพักแล้ว อยากจะถามป๊า ถามลุงวิล แต่ก็ยังหาโอกาสเหมาะไม่ได้

    “ไม่แน่ใจเหมือนกัน...”

    ผมตอบพลางยิ้มๆ ไม่รู้ว่ามินจะถามว่าอะไร แต่คงไม่ต่างจากที่ผมคิดแน่

    “...เหมือนหมีนอนด้วยกันเลย”

    ผมพูดติดตลก มินขำเบาๆ พยักหน้าเห็นด้วย ดวงตาเป็นประกาย

    “เราก็ว่างั้น... ดูดิ คนตัวโตนอนกอดกันแน่นเชียว น่ารักชะมัด”

    เราทั้งคู่หลุดหัวเราะคิกคักเบาๆ พลางจินตนาการถึงวันที่ครอบครัวของเราจะหลอมรวมกัน

    ในจังหวะนั้นเอง ลุงวิลเริ่มขยับตัว เขาลืมตาขึ้นช้าๆ แล้วพบว่าเราสองคนยืนจ้องอยู่

    “อ้าว... กลับมากันแล้วเหรอเด็กๆ?”

    ลุงวิลถามด้วยน้ำเสียงงัวเงีย พลางบิดตัวเล็กน้อย ซึ่งนั่นทำให้ป๊าที่หลับอยู่สะดุ้งตื่นตามไปด้วย

    ป๊าลืมตาขึ้นมาแล้วหาวหวอดใหญ่ ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นนั่งในท่าทางที่ยังดูง่วงงุน

    “กลับมานานหรือยัง?”

    ป๊าถาม พลางขยี้ตา

    “กลับมาซักพักแล้วครับ”

    ผมตอบพร้อมกับรอยยิ้ม

    “เริ่มหิวแล้วล่ะ!”

    มินพูดขึ้นมาทันทีพร้อมกับทำท่าลูบท้องตัวเอง

    ลุงวิลหัวเราะเบาๆ พลางหันไปมองหน้าป๊า

    “ดูท่าทางเราต้องรีบจัดการเรื่องมื้อเย็นแล้วล่ะ ไม่งั้นมินได้กินพวกเราแทนข้าวแน่”

    ป๊ายิ้มมุมปาก พลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกำยำของเขาแผ่ซ่านไปด้วยพลังงานอีกครั้ง

    “เออ... ไปเตรียมของกันเถอะ เดี๋ยวป๊าจะโชว์ฝีมือย่างบาร์บีคิวให้ดูว่าระดับมือโปรเขาทำกันยังไง”

    ลุงวิลกับป๊าไปล้างหน้าล้างตาที่ห้องน้ำก่อนไปที่ครัว พวกเราช่วยกันยกข้าวของไปที่สวนหลังบ้าน

    หลังลุงวิลก่อไฟบนเตาเรียบร้อย กลิ่นถ่านไม้ที่ถูกเผาจนแดงฉานลอยอบอวล ผสมกับกลิ่นหอมยั่วยวนของเนื้อชั้นดีที่กำลังส่งเสียงฉ่าอยู่บนตะแกรงเหล็ก ลานกว้างหลังบ้านพักตากอากาศถูกเปลี่ยนเป็นพื้นที่ปาร์ตี้ขนาดย่อม แสงจากหลอดไฟทำให้พื้นที่สว่างไสว กลิ่นเนื้อย่างหอมโชยไปทั่วบริเวณ

    ป๊ายืนคุมเตาบาร์บีคิวด้วยท่าทางมั่นใจ มือหนาถือที่คีบเนื้อพลิกไปมาอย่างชำนาญ ส่วนลุงวิลยืนอยู่ข้างๆ ในมือถือกระป๋องเบียร์เย็นจัดที่หยดน้ำเกาะพราว ทั้งคู่คุยกันเรื่องสัพเพเหระ พลางหัวเราะร่วนในลำคอเป็นระยะ

    “เอาล่ะ... ใครอยากได้ระดับไหน บอกป๊ามา!”

    ป๊าตะโกนบอกพร้อมกับยักคิ้วกวนๆ ให้พวกผม มินรีบกระโดดเข้าไปใกล้เตาในมือถือแก้วน้ำอัดลม

    “ของผมต้องแบบ Medium Rare อาขุน! เอาแบบฉ่ำๆ เลย!”

    “ได้เลยครับคุณลูกค้า รอแป๊บนะ”

    ผมหัวเราะเบาๆ ขณะจิบน้ำอัดลมมองดูภาพตรงหน้า ความสัมพันธ์ระหว่างป๊ากับลุงวิลดูแนบแน่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด หรือผมคิดไปเองเมื่อดูจากแรงดึงดูดบางอย่างที่ส่งผ่านทางสายตาและการสัมผัสเพียงเล็กน้อยที่ดูเป็นธรรมชาติของทั้งสองคน

    บรรยากาศการกินบาร์บีคิวเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการพูดคุยเรื่องครอบครัวและงาน ทั้งสี่คนนั่งรอบโต๊ะไม้ในสวนหลังบ้าน จิบเครื่องดื่มเย็นๆ ขณะที่กลิ่นเนื้อย่างหอมโชยไปทั่ว

    แต่แล้ว... ท้องฟ้าที่เคยมีดาวและพระจันทร์ก็เริ่มมืดโดยที่พวกเราไม่รู้ตัว ลมแรงหอบหนึ่งพัดวูบเข้ามาจนยอดไม้สั่นไหว และเพียงไม่กี่วินาทีต่อมา หยดน้ำขนาดใหญ่ก็ร่วงหล่นลงมากระทบผิวหน้าผมดัง *แปะ*

    “เฮ้ย! ฝนตก!”

    มินตะโกนลั่น พร้อมกับเสียงฟ้าร้องที่คำรามเบาๆ ในระยะไกล

    “รีบยกของเข้าบ้านเร็ว!”

    ป๊าตะโกนออกมา เราทั้งสี่คนโกลาหลวุ่นวายกับการกวาดของทุกอย่างบนโต๊ะลงถุงและหิ้วเข้าบ้านอย่างรวดเร็ว ผมช่วยลุงวิลยกถาดบาร์บีคิวที่ยังร้อนฉ่า วิ่งฝ่าสายฝนที่เริ่มเทกระหน่ำลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยเข้าไปหลบบริเวณใต้หลังคา

    ภายในเวลาไม่ถึงห้านาที เราทั้งสี่คนก็มายืนหอบหายใจอยู่ใต้ชายคาบ้าน สภาพแต่ละคนไม่ต่างกัน... เปียกปอนไปทั้งตัวจนเสื้อผ้าแนบเนื้อ

    “ฮ่ะๆๆ ดูสภาพพวกเราดิ เหมือนลูกหมาตกน้ำเลย”

    มินระเบิดหัวเราะออกมา พลางสะบัดผมที่เปียกโชกจนน้ำกระเซ็นใส่ผม

    “พี่ไทม์ต้องแช่งพวกเราอยู่แน่ๆ เลยที่ไม่ได้มาด้วย พอเห็นเรามีความสุขเข้าหน่อย ฝนเลยตกลงมาขัดจังหวะ”

    ลุงวิลหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอ พลางใช้มือลูบหน้าไล่น้ำออก

    “เหลวไหลน่ะมิน... แต่ตอนนี้รีบไปอาบน้ำกันเถอะ เดี๋ยวจะเป็นหวัด”

    ลุงวิลพูดพลางมองสำรวจความเรียบร้อย

    “ภูกับมิน... พวกลูกๆ ไปอาบห้องน้ำด้านล่างนะ เดี๋ยวป๊ากับวิลจะขึ้นไปอาบห้องข้างบน”

    “รับทราบครับ!”

    มินขานรับอย่างร่าเริงก่อนจะชวนผมไปทางห้องน้ำ แต่ก่อนที่จะเดินจากไป สายตาของผมดันเหลือบไปเห็นลุงวิลที่ยืนอยู่ใต้แสงไฟสีส้มสลัว เสื้อยืดสีขาวตัวบางที่เปียกโชกบัดนี้แนบสนิทไปกับร่างกายกำยำ มันเผยให้เห็นลอนกล้ามเนื้อหน้าอกที่แน่นตึงและไรขนหน้าอกบางๆ กางเกงก็เปียกจนแนบผิวหนังเห็นรูปทรงชัดเจน

    ผมรู้สึกถึงความร้อนที่แล่นขึ้นมาบนใบหน้า ลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนจะรีบหันหลังเดินตามมินไปอย่างรวดเร็ว

    ภายในห้องน้ำที่อบอวลไปด้วยไอน้ำและกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ผมกำลังล้างตัวด้วยน้ำอุ่นเพื่อให้ร่างกายผ่อนคลาย ทันใดนั้น มินที่เพิ่งถอดเสื้อผ้าเสร็จก็เดินเข้ามาใกล้ พลางหรี่ตามองผมด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์โดยที่ผมไม่รู้ตัว

    “เมื่อกี้... แอบมองพ่อเราเหรอ?”

    ผมสะดุ้งจนเกือบลื่น

    “มะ... มองอะไร ไม่เห็นมองเลย!”

    มินไม่พูดเปล่า เขาขยับเข้ามาชิดด้านหลังจนผมสัมผัสได้ถึงแผ่นอกบางๆ ของเขาที่แนบกับหลังผม มือซนของมินเลื่อนลงต่ำอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วเรียวสัมผัสเข้ากับท่อนลำของผมที่ยังคงอ่อนตัวอยู่ภายใต้สายน้ำ

    “หืม... ปากแข็งนะเรา”

    มินเริ่มรูดรั้งแก่นกายของผมเบาๆ จังหวะเนิบนาบแต่เน้นย้ำ ความรู้สึกเสียวซ่านแล่นปราดเข้าสู่สมองจนผมเผลอครางออกมาในลำคอ มินเค้นเสียงถามชิดใบหู

    “สารภาพมาซะดีๆ ว่ามองพ่อตรงไหน... มองหน้าอกรึเปล่า หรือว่าหน้าท้องใช่ไหมล่ะ?”

    ในหัวของผมเต็มไปด้วยภาพลุงวิลที่เปียกโชก ร่างกายกำยำที่แนบเนื้อผ้า ทำให้หัวใจเต้นแรง ความรู้สึกที่ถูกรูดเล่นทำให้ร่างกายตอบสนองอย่างรวดเร็ว มันเริ่มตื่นตัวขึ้นมาแล้ว

    “อื้อ... ใช่... มองทั้งหมดนั่นแหละ”

    ผมยอมจำนนในที่สุด พลางหลับตาพริ้มรับสัมผัสจากมือของมิน มินยิ้มอย่างผู้ชนะก่อนจะกดจูบหนักๆ ที่ซอกคอของผม แล้วเลื่อนขึ้นมาประกบริมฝีปากจูบอย่างดูดดื่ม รสชาติของน้ำอัดลมที่ยังหลงเหลืออยู่จางๆ ผสมกับความหวานละมุนทำให้ผมแทบละลาย

    “ก็แค่นี้... ทำเป็นปากแข็ง”

    มินกระซิบชิดริมฝีปาก ก่อนจะผละออกแล้วเดินไปถูสบู่ ทิ้งให้ผมยืนท่อนลำแข็งค้าง หอบหายใจถี่อยู่กลางห้องน้ำ

    หลังจากจัดการตัวเองจนเรียบร้อย ผมกับมินพันผ้าเช็ดตัวผืนเดียวรอบเอว เผยให้เห็นท่อนบนที่เปลือยเปล่าและเต็มไปด้วยหยดน้ำที่เกาะตามมัดกล้ามเนื้อ เราเดินเคียงคู่กันขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน

    ขณะที่กำลังเดินผ่านหน้าห้องน้ำชั้นบน เสียงน้ำจากฝักบัวที่ไหลกระทบพื้นดังลอดออกมาชัดเจน ผมมีจินตนาการในหัวที่เริ่มทำงานอย่างบ้าคลั่งทันที... ผมคิดภาพของชายฉกรรจ์สองคน ร่างกายกำยำที่เบียดชิดกันภายใต้สายน้ำอุ่น การสัมผัสที่ดุดันและโหยหา ความร้อนแรงของผู้ใหญ่ที่ปลดปล่อยอารมณ์ใส่กันและกัน

    ผมสลัดหัวไล่ความคิดนั้นออกไปก่อนจะรีบเดินต่อ แต่แล้วประตูห้องนอนใหญ่ก็เปิดออก

    ป๊าก้าวออกมาจากห้องในสภาพที่ทำเอาผมแทบหยุดหายใจ เขาไม่ได้สวมเสื้อ เผยให้เห็นแผ่นอกกว้างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นตึง ผิวสีแทนสุขภาพดีสะท้อนแสงไฟ และด้านล่างมีเพียงกางเกงบ็อกเซอร์สีเทาตัวเดียวที่รัดรึงช่วงสะโพกและต้นขาอย่างทรงพลัง

    “อาบน้ำกันเสร็จแล้วเหรอ?”

    ป๊าถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ พร้อมกับยิ้มมุมปาก

    “ครับป๊า”

    ผมตอบพลางสะบัดจินตนาการเมื่อครู่ทิ้งไป

    “เหลือห้องนอนอีกสองห้อง พวกลูกๆ แบ่งกันคนละห้องได้เลยนะ”

    ผมลอบมองหน้าอกของป๊าก่อนจะตอบกลับ

    “ไม่เป็นไร เดี๋ยวภูกับมินนอนห้องเดียวกัน”

    ป๊าชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมปลาบมองผมกับมินสลับกัน ก่อนจะยกยิ้มที่ดูมีเลศนัย

    “หึ... เอาอย่างนั้นก็ได้ ตามใจพวกเราก็แล้วกัน”

    ป๊าพูดจบก็เดินลงบันไดกลับไปชั้นล่าง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมประจำตัวผสมกับกลิ่นสบู่จางๆ ที่ยังอบอวลอยู่ในอากาศ หมดกัน จินตนาการที่เขาสองคนอาบน้ำด้วยกันคือสิ่งที่ผมคิดไปเองจริงๆ

    เมื่อเข้ามาในห้องนอน เราทั้งคู่รีบแต่งตัวให้เรียบร้อย ผมหยิบเสื้อกล้ามสีขาวมาสวม ขณะที่มินกำลังวุ่นอยู่กับการหาบ็อกเซอร์ ร่างกายทั้งสองคนหลังอาบน้ำยังเปียกชื้นเล็กน้อย ผิวขาวเนียนของมินและผิวของผมสะท้อนแสงไฟในห้อง

    “เมื่อกี้... แอบจ้องป๊าใช่ไหมล่ะ?”

    ผมแกล้งแซวหวังเอาคืน มินหันมามองผมด้วยสายตาใสซื่อแต่ไม่ได้ปฏิเสธ

    “ก็พ่อภูหล่อล่ำขนาดนั้น ใครเห็นก็ต้องมองทั้งนั้นแหละ นายเองก็เหมือนกันนั่นแหละ อย่ามาทำเป็นพูดดี”

    ผมหมั่นไส้ในความมั่นหน้าของคนข้างๆ จึงเดินเข้าไปหาแล้วใช้มือบีบเข้าที่เป้ากางเกงของมินอย่างแรงจนเจ้าตัวร้องอุทานออกมา

    “โอ๊ย! ภู! ทำอะไรเนี่ย!”

    ผมหัวเราะร่วนอย่างสะใจ มินหน้าแดงก่ำรีบปัดมือผมออก ทั้งคู่จบลงที่การใส่บ็อกเซอร์และเสื้อกล้ามสีขาว นั่งเล่นกันอยู่บนเตียงกว้าง

    “ภู...”

    มินเรียกผมเบาๆ ขณะที่เอนตัวพิงหัวเตียง

    “ว่าไง?”

    “นายว่า... พ่อเราสองคน คืนนี้เขาจะมีอะไรกันหรือเปล่า?”

    ผมชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า

    “อย่าไปยุ่งเรื่องของเขาสองคนน่า มิน”

    คำพูดของมินทำให้ผมจินตนาการถึงภาพป๊ากับลุงวิลบนเตียง ร่างกายเบียดชิดกัน ความร้อนแรงที่อาจเกิดขึ้น

    มินนิ่งไปสักพัก ก่อนจะถามคำถามที่ทำให้ผมต้องหันไปมองหน้าเขาตรงๆ

    “ถ้า... ถ้าพ่อเราสองคนชอบกันจริงๆ นายจะรับได้ไหม?”

    ผมตอบโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด

    “รับได้สิ ไม่ต้องคิดเลย ดีด้วยซ้ำ ตั้งแต่ป๊ารู้จักลุงวิล เรารู้สึกว่าป๊าดูสดใสขึ้นเยอะเลย พี่ไทม์เองก็ดูใจดี แถม...”

    ผมหยุดพูดแล้วหันไปสบตากับมินที่กำลังมองผมอย่างงงๆ ผมโน้มตัวเข้าไปจูบมินเบาๆ ที่ริมฝีปาก

    “แล้วก็มีมินด้วยไง”

    มินยิ้มกว้างจนตาปิด ความเขินอายปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลานั้นอย่างชัดเจน

    “แล้วมินล่ะ คิดยังไงกับป๊า?”

    “ก็ไม่ต่างกันหรอก อาขุนดูเป็นคนดี ถึงจะดูดุไปบ้างก็เถอะ”

    ผมมองเพดานห้อง พลางคิดถึงภาพความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนแต่ลงตัวของครอบครัวเรา ความรู้สึกท้าทายบางอย่างเกิดขึ้นในใจ จนผมอดไม่ได้ที่จะเสนอไอเดียบ้าๆ ออกมา

    “มิน... เราไปนอนกับป๊ากันไหม?”

    มินเบิกตากว้าง

    “ห๊ะ? นายพูดอะไรนะ?”

    “ก็ไปนอนกับป๊าและลุงวิลด้วยกันไง ไปขัดขวางไม่ให้สองคนนั้นมีความสุขกันแค่สองคน”

    มินระเบิดหัวเราะออกมาทันที

    “บ้าหรือเปล่าภู! ไปนอนเบียดกันแบบนั้น ได้ตกเตียงพอดี”

    “ไม่ตกหรอก ห้องนั้นเตียงใหญ่จะตาย นอนได้สี่คนสบายๆ”

    ผมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่แฝงความขี้เล่น มินมองหน้าผมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าตกลงพร้อมกับรอยยิ้มซุกซน

    “เอาดิ! น่าสนุกดีเหมือนกัน”

    เราทั้งคู่ลุกขึ้นจากเตียง พากันเดินไปยังห้องนอนใหญ่ของป๊าและลุงวิล ความตื่นเต้นในการทำแบบนี้ทำให้หัวใจเต้นเร็วขึ้น

    ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะยกมือขึ้นเคาะประตูไม้บานยักษ์เบาๆ

    *ก๊อก... ก๊อก...*

    หัวใจของผมเต้นระรัวจนรู้สึกเหมือนมันจะหลุดออกมานอกอก ทุกครั้งที่ข้อนิ้วเคาะลงบนบานประตูไม้โอ๊กหนาหนัก เสียง *ก๊อก... ก๊อก...* ดังสะท้อนในความเงียบของโถงทางเดิน ผมลอบมองมินที่ยืนอยู่ข้างๆ เขายิ้มกริ่ม ดวงตาเป็นประกายซุกซนเหมือนแมวที่กำลังเจอของเล่นชิ้นโปรด

    ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าหนักมั่นคงดังใกล้เข้ามา พร้อมกับบานประตูที่ถูกเปิดออกกว้าง

    ผมชะงักกึก ภาพที่ไม่ได้คิดจะเห็นก็ได้เห็นเมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ลุงวิลอยู่ในสภาพที่ทำให้ผมอยากเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนแก้มที่ร้อนผ่าว เขาไม่ได้สวมเสื้อ มีเพียงบ็อกเซอร์สีขาวสะอาดตาตัวเดียวที่รัดรึงช่วงสะโพกแน่นและต้นขาที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ ผิวสีน้ำผึ้งของเขาดูนวลเนียนภายใต้แสงไฟสีส้มสลัวในห้อง แผ่นอกกว้างที่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจ พร้อมกับไรขนหน้าอกบางๆ ที่ทอดตัวลงไปสู่ขอบกางเกง ผมหลงใหลร่างกายนี้จนแทบหยุดหายใจ

    “มีอะไรหรือเปล่า?”

    น้ำเสียงทุ้มต่ำและอบอุ่นของลุงวิลดังขึ้น เขาเลิกคิ้วมองพวกผมด้วยความสงสัย

    มินไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไป เขาขยับก้าวไปข้างหน้าแล้วทำหน้ามุ่ย เลียนแบบท่าทางเด็กน้อยที่กำลังหวาดกลัว

    “พ่อ... ขอมานอนด้วยได้ไหม พอดีภูเขาบอกว่ากลัวผี”

    ผมหันไปมองมินตาค้าง เจ้าตัวแสบยักคิ้วให้ผมหนึ่งทีอย่างผู้ชนะ

    เสียงหัวเราะทุ้มลึกดังแว่วมาจากด้านในห้อง เป็นเสียงที่ผมคุ้นเคยดี ป๊าคงกำลังฟังอยู่

    “กลัวผีงั้นเหรอ? โตขนาดนี้แล้ว”

    ป๊าตะโกนถามพลางหัวเราะในลำคอ ลุงวิลหันไปสบตากับคนที่อยู่ด้านในก่อนที่จะได้ยินเบาๆ ว่า ‘ให้พวกเขาเข้ามาเถอะ’ แล้วจึงหันกลับมาหาพวกผม

    “เข้ามาสิ”

    คำอนุญาตจากป๊าทำให้ลุงวิลเบี่ยงตัวหลบเพื่อให้เราสองคนเดินเข้าไปในห้อง ผมก้าวผ่านร่างกำยำของลุงวิลไป กลิ่นสบู่หอมอ่อนๆ และไอความร้อนจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านจนผมรู้สึกวูบวาบในช่องท้อง เมื่อก้าวเข้าสู่พื้นที่ส่วนตัว กลิ่นน้ำหอมของป๊าก็ลอยมาปะทะจมูกทันที

    ป๊านอนเอนกายอยู่บนเตียงกว้าง ในมือถือแท็บเล็ตเครื่องใหญ่ ป๊าสวมเพียงบ็อกเซอร์สีเทาเข้มที่ขับเน้นผิวสีแทนสุขภาพดีให้ดูดุดันยิ่งขึ้น ช่วงไหล่ที่กว้างผึ่งผายและหน้าอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อเด่นชัดจนเห็นเป็นรูปทรงชัดเจน

    ป๊าละสายตาจากหน้าจอแล้วมองมาที่พวกผมด้วยสายตาคมปลาบแต่แฝงความเอ็นดู

    ผมไม่รอช้า รีบก้าวขึ้นไปบนเตียงแล้วทิ้งตัวลงนอนชิดกับป๊าทันที ความอบอุ่นจากผิวเนื้อของป๊าแผ่ออกมาจนผมรู้สึกผ่อนคลาย มินเดินตามขึ้นมานอนอีกฝั่งหนึ่งของผม เราสามคนนอนเรียงกันจนเตียงเริ่มแคบลง ป๊าวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างไม่ใส่ใจนัก

    ลุงวิลเดินตามเข้ามาปิดประตูห้องเบาๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนต่อจากมิน

    เตียงหลังนี้ใหญ่โตมโหฬาร แต่เมื่อชายร่างกายกำยำสี่คนมานอนเบียดกัน พื้นที่ที่เคยเหลือเฟือก็กลายเป็นความคับแคบที่น่าตื่นเต้น แขนของผมสัมผัสกับต้นขาของป๊า ส่วนแผ่นหลังของมินก็แนบชิดกับอกของลุงวิล ความรู้สึกตื่นเต้นแล่นไปทั่วร่าง

    “โตตัวเบ้อเร่อกันหมดแล้ว ยังจะมากลัวผีกันอยู่อีกเหรอ หืม?”

    ป๊าเอ่ยแซว น้ำเสียงหยอกล้อขณะที่หันมามองผมกับมิน

    ผมพลิกตัวซบหน้าลงกับไหล่กว้างของป๊า สูดกลิ่นกายที่แสนมั่นคงนั้นเข้าปอด

    “ไม่ได้กลัวหรอก... แค่อยากมานอนด้วย”

    ผมตอบเสียงอู้อี้ ป๊าหัวเราะเบาๆ ก่อนจะยกมือขึ้นเขกหัวผมหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้ แต่มันเป็นสัมผัสที่แผ่วเบาและเต็มไปด้วยความรัก

    “แผนสูงนักนะเรา โตขนาดนี้แล้วยังทำตัวเป็นเด็ก”

    ลุงวิลที่นอนอยู่อีกฝั่งพลิกตัวหันมามองมิน ดวงตาที่แฝงความใจดีนั้นดูอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด

    “จริงๆ พ่อก็ไม่ได้นอนกับลูกนานแล้วเหมือนกันนะเนี่ย”

    ลุงวิลพูดพลางยิ้มบางๆ มินหันไปสบตาแล้วยิ้มตอบ รอยยิ้มของทั้งคู่ดูมีความหมายบางอย่างที่ผมสัมผัสได้

    ผมได้ยินดังนั้นจึงหันไปมองป๊าบ้าง ผมขยับตัวเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจของป๊าที่เต้นสม่ำเสมออยู่ใต้แผ่นอกแกร่ง

    “แล้วป๊าล่ะ... อยากนอนกับภูไหม?”

    ผมถามด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ป๊ายกยิ้มมุมปากอย่างมีเล่ห์เหลี่ยมก่อนจะตอบกลับมา

    “ไม่ล่ะ กลัวภูนอนกรนจนป๊าไม่ได้นอนมากกว่า”

    เสียงหัวเราะร่วนดังขึ้นจากทั้งลุงวิลและมิน ผมแกล้งทำหน้ามุ่ย สะบัดหน้าหนีด้วยความงอนที่โดนล้อ ผมยกมือขึ้นทุบอกแกร่งของป๊าเบาๆ แต่แล้วมือของผมก็ค่อยๆ ผ่อนแรงลง เปลี่ยนเป็นการวางราบลงบนกล้ามอกแน่นตึงของป๊าแทน

    ผมรู้สึกได้ถึงมัดกล้ามเนื้อที่กระตุกเล็กน้อยภายใต้ฝ่ามือ ความร้อนแรงของร่างกายป๊าทำให้ผมเริ่มใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ผมนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรวบรวมความกล้าถามสิ่งที่อยู่ในใจมาตลอด

    “ป๊า... ป๊าชอบลุงวิลรึเปล่า?”

    คำถามนั้นเหมือนระเบิดที่ทิ้งลงกลางห้อง ความเงียบเข้าปกคลุมทันทีจนผมได้ยินเสียงลมหายใจของทุกคน ผมรู้สึกได้ว่าหัวใจของป๊าที่อยู่ใต้ฝ่ามือของผมเต้นแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มันเต้นรัวและหนักหน่วงราวกับกำลังบอกความจริงที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้

    ป๊านิ่งไปพักใหญ่ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ดูเป็นปกติที่สุด

    “วิลกับป๊า…เราก็…เข้ากันได้ดี... งานที่แต่ละคนทำมันส่งเสริมกัน ช่วยเหลือกันได้เยอะ”

    ป๊าตอบพลางหันไปมองหน้าลุงวิล ลุงวิลเองก็มองกลับมาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหมาย ความเงียบที่เกิดขึ้นระหว่างทั้งสองคนนั้นเสียงดังยิ่งกว่าคำพูดใดๆ

    ผมยิ้มบางๆ รู้ทันคำตอบแบบเลี่ยงบาลีนั้น

    “ภูไม่ได้ถามถึงความชอบแบบนั้น... แต่เป็นแบบนี้...”

    ผมไม่ปล่อยให้ป๊าได้ตั้งตัว ผมโน้มใบหน้าเข้าไปหาแล้วประทับริมฝีปากลงบนปากของป๊าทันที

    มันเป็นจูบที่รวดเร็วและเต็มไปด้วยความโหยหา ผมสัมผัสได้ถึงความตกใจที่ส่งผ่านร่างกายของป๊า ลุงวิลสะดุ้งโหยง มินเองก็เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ ป๊าผละออกอย่างรวดเร็ว ใบหน้าคมเข้มนั้นดูสับสนและตะกุกตะกัก

    “ภู! ทำอะไรของเนี่ย!”

    ป๊าถาม เสียงของเขาดูสั่นเล็กน้อยซึ่งเป็นสิ่งที่ผมไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก

    ผมจ้องเข้าไปในดวงตาของป๊าอย่างแน่วแน่

    “ภูแค่สงสัย... ว่าป๊ากับลุงวิลชอบกันไหม แบบที่มากกว่าเรื่องงาน หรือมากกว่าคำว่าเพื่อน”

    ห้องทั้งห้องกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัด แต่มันคือความเงียบที่กำลังรอการปลดปล่อย ป๊ามองหน้าผม มองมิน แล้วเลื่อนสายตาไปหยุดอยู่ที่ลุงวิล ทุกสายตาในห้องนี้รวมศูนย์อยู่ที่ชายคนเดียว

    ป๊าสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตอบออกมาด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงและทุ้มต่ำ

    “ใช่... ป๊าชอบ”

    ขณะที่พูด ป๊าหันไปสบตากับลุงวิลอย่างเปิดเผย ลุงวิลยิ้มกว้างออกมา เป็นรอยยิ้มที่ดูโล่งอกและเต็มไปด้วยความสุขที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา

    มินไม่รอช้า รีบพลิกตัวหันไปถามคนที่อยู่ข้างๆ ทันที

    “แล้วพ่อล่ะ... ชอบอาขุนหรือเปล่า?”

    ลุงวิลหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาฉายแววรักใคร่ขณะมองป๊า

    “ชอบสิครับ... ชอบมากด้วย”

    มินยิ้มกว้างจนตาปิด ป๊าเองก็ยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ผมเห็นใบหน้าของป๊าที่ปกติจะดูดุดัน บัดนี้กลับดูอ่อนโยนและมีความสุขจนปิดไม่มิด

    “โหย... ดูดิ ป๊ายิ้มหน้าบานเลย!”

    ผมแซวเสียงใส ป๊าขมวดคิ้วทำท่าจะดุ แต่กลับเปลี่ยนเป็นเอื้อมมือมาขยี้ผมผมจนยุ่งเหยิงเพื่อแก้เขิน

    บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความตึงเครียดหายไป เหลือเพียงความอบอุ่นและความปรารถนาที่เริ่มก่อตัวขึ้น ผมค่อยๆ ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ป๊าอีกครั้ง ครั้งนี้ป๊าไม่ถอยหนี แต่กลับเป็นฝ่ายโน้มลงมาหา มือหนาของเขาลูบไล้ตามแผงอกของผมอย่างช้าๆ

    เราเริ่มต้นจูบกันเบาๆ มันเป็นจูบที่นุ่มนวลและลึกซึ้งกว่าครั้งแรก มินที่เห็นเหตุการณ์หันมามองลุงวิลด้วยสายตาอ้อนวอน และเขาก็พบว่าลุงวิลกำลังมองเขาอยู่ก่อนแล้ว ลุงวิลก้มลงมามอบจูบที่แสนหวานให้มินเช่นกัน

    ภาพตรงหน้าคือคู่รักสองคู่ที่กำลังจูบกันอย่างดื่มด่ำบนเตียงกว้าง ในขณะที่ริมฝีปากของผมกำลังพัวพันกับป๊า ผมรู้สึกได้ถึงมือหนาของลุงวิลที่เอื้อมมาแตะแขนของป๊าเบาๆ และป๊าก็ลูบแขนลุงวิลกลับอย่างแผ่วเบา ทั้งคู่สบตากันผ่านช่องว่างระหว่างลูกของตัวเอง เป็นการสื่อสารที่ไร้คำพูดแต่เต็มไปด้วยความผูกพัน

    ความร้อนแรงเริ่มทวีคูณขึ้น ผมค่อยๆ เลื่อนตัวลงไปนั่งคร่อมขาของป๊า ผมจ้องมองใบหน้าของป๊าที่ตอนนี้เต็มไปด้วยแรงปรารถนา ก่อนจะเลื่อนมือลงไปจับขอบกางเกงบ็อกเซอร์สีเทาบริเวณเอว

    ป๊าส่งเสียงครางต่ำในลำคอ เขาเกร็งสะโพกให้ลอยขึ้นจากพื้นเล็กน้อยเพื่อช่วยให้ผมดึงกางเกงตัวเก่งของเขาลงมาได้ง่ายขึ้น เมื่อผ้าสีเทาหลุดพ้นจากร่างกาย สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือความเป็นชายที่โอ่อ่าและทรงพลัง มันตื่นตัวเต็มที่และสั่นระริกตามแรงอารมณ์ ท่อนลำยาวหนาแข็งขึงจนเส้นเลือดปูดโปน

    ผมใช้มือโอบรอบท่อนลำร้อนผ่าว รูดรั้งขึ้นลงด้วยจังหวะที่เนิบนาบแต่เน้นย้ำ

    “อื้ม... ภู...”

    ป๊าครางเรียกชื่อผม เสียงของเขาสั่นและเต็มไปด้วยความเสียวซ่าน ผมเร่งจังหวะมือให้เร็วขึ้น สัมผัสได้ถึงเส้นเลือดที่ปูดโปนและความแข็งขึงที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูง มือของป๊าบีบมือลุงวิลแน่น

    ทางด้านลุงวิล เขาไม่ได้นิ่งเฉย มือหนาของเขาเลื่อนขึ้นมาจับชายเสื้อกล้ามสีขาวของมิน ก่อนจะถอดมันออกทางศีรษะอย่างรวดเร็ว ลุงวิลเหวี่ยงเสื้อตัวนั้นทิ้งไปบนพื้นอย่างไม่ใยดี เผยให้เห็นหน้าท้องที่เป็นลอนสวยและผิวขาวเนียนของมิน

    มินครางแผ่ว พลางก้มลงจูบที่แผ่นอกกว้างและยอดอกของลุงวิล มือซนๆ ของมินขยำกล้ามอกแน่นตึงของลุงวิลอย่างหลงใหล ในขณะที่ลุงวิลเองก็ส่งมือลงไปขยำก้นงอนงามของมินอย่างหนักมือ

    เสียงหอบหายใจของคนทั้งสี่ดังประสานกันในห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความรักและความใคร่ ความร้อนแรงของร่างกายที่เบียดชิดกันทำให้ผมรู้สึกเหมือนกำลังหลอมละลายไปกับสัมผัสของป๊า

    ความร้อนระอุแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูของห้องนอนกว้าง เสียงฝนที่ยังคงโปรยปรายอยู่ภายนอกกลายเป็นเพียงเสียงประกอบที่ห่างไกล เมื่อเทียบกับเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของชายฉกรรจ์สี่คนที่เบียดเสียดกันอยู่บนเตียง ผมรู้สึกได้ถึงไอความร้อนที่ระเหยออกจากผิวเนื้อสีแทนของป๊าและผิวสีน้ำผึ้งของลุงวิล

    ผมก้มลงมองสิ่งที่อยู่ในมือ ท่อนลำร้อนผ่าวของป๊าที่ขยายตัวจนตึงเปรี๊ยะ ผมใช้ฝ่ามือโอบรัดความยิ่งใหญ่นั้นไว้แน่น ก่อนจะเริ่มขยับรูดรั้งจากโคนที่มีเส้นเลือดปูดโปนไล่ขึ้นไปจนถึงปลายยอดที่ปริ่มไปด้วยหยาดน้ำใส

    “ซี๊ด... ภู...”

    ป๊าครางลั่น เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นและเต็มไปด้วยความกระสัน แรงบีบเค้นของผมทำให้ร่างกำยำของป๊ากระตุกเกร็ง สะโพกหนาเด้งสวนขึ้นมาตามสัญชาตญาณ ความรุนแรงของอารมณ์ที่ส่งผ่านทางสัมผัสทำให้ผมใจเต้นรัวราวกับกลองรบ

    เสียงครางของป๊าดึงความสนใจจากอีกสองคน ลุงวิลกับมินผละริมฝีปากออกจากกันช้าๆ สายตาของทั้งคู่จับจ้องมาที่ผมและป๊าด้วยแววตาที่วาววับไปด้วยความต้องการ

    ลุงวิลยิ้มมุมปาก สายตาที่มองมานั้นเต็มไปด้วยความเอ็นดูและกระตุ้นอารมณ์ เขาขยับตัวพลิกกายมินให้หันหน้าเข้าหาป๊าอย่างนุ่มนวล ก่อนจะเอื้อมมือไปจับท้ายทอยของป๊าให้หันมาสบตากับมิน

    “มินช่วยปลอบอาขุนหน่อยสิ”

    เสียงของลุงวิลทุ้มต่ำ แต่เป็นป๊าเองที่ไม่รอช้า เขากระชากตัวมินเข้ามาประกบริมฝีปากอย่างดุดัน เสียงจูบที่เปียกชื้นและรุนแรงดังระงมไปทั่วห้อง ป๊าครางอื้ออึงในลำคอขณะที่ลิ้นร้อนพัวพันกับมินอย่างโหยหา

    ในขณะที่ป๊ากำลังดื่มด่ำกับมิน ลุงวิลก็ขยับเข้าซ้อนด้านหลังมิน มือหนาของเขาเอื้อมลงไปจัดการถอดกางเกงบ็อกเซอร์ของมินออกอย่างรวดเร็วเพียงครั้งเดียว จนมันหลุดพ้นเรียวขาขาวเนียน ท่อนลำของมินยาวเจ็ดนิ้วแข็งขึงตั้งชัน ผิวขาวเนียนตัดกับสีน้ำผึ้งของลุงวิล

    ลุงวิลขยับตัวลงนอนกอดมินจากข้างหลัง แผ่นอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแนบสนิทกับแผ่นหลังของมิน

    ผมมองภาพนั้นด้วยความหลงใหล ลุงวิลเริ่มพรมจูบไปตามลำคอขาวระหง มือหนาลูบไล้ไปตามสีข้างและหน้าท้องที่เป็นลอนสวยของมินอย่างแผ่วเบาแต่หนักแน่น

    “อื้อ... พ่อ...”

    มินครางแผ่วเมื่อลุงวิลกดจูบหนักๆ ที่ท้ายทอย พร้อมกับเลื่อนมือลงไปกุมท่อนลำที่แข็งขึงของมินไว้ แล้วเริ่มรูดรั้งด้วยจังหวะที่เน้นย้ำ มินแอ่นอกขึ้นรับสัมผัส ใบหน้าซุกไซ้ไปกับไหล่กว้างของป๊าอย่างโหยหา

    ผมไม่อาจทนดูอยู่เฉยๆ ได้อีกต่อไป ผมลุกขึ้นนั่งแล้วจัดการถอดเสื้อกล้ามสีขาวของตัวเองออก เผยให้เห็นร่างกายที่ผมดูแลมาอย่างดี ผมคลานเข้าไปหาทั้งคู่ ก้มลงครอบครองท่อนลำของมินด้วยริมฝีปาก ในขณะที่มืออีกข้างก็เอื้อมไปรูดรั้งท่อนลำของป๊าไปพร้อมๆ กัน

    “อ๊ะ!”

    มินสะดุ้งโหยง ร่างกายสั่นสะท้านเมื่อถูกรุมเร้าจากทั้งสองทาง เขาซุกหน้าลงกับอกแกร่งของป๊า หายใจหอบถี่จนหน้าอกกระเพื่อมไหว

    ลุงวิลเห็นดังนั้นก็ไม่อยู่เฉย เขาเบียดกายเข้าไปจูบป๊าอย่างเร่าร้อน โดยมีมินถูกประกบอยู่ตรงกลางระหว่างร่างกายกำยำสองร่าง มินกลายเป็นศูนย์กลางของความรักและความปรารถนาที่บีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก มัดกล้ามเนื้อของวิลและขุนขนาบข้างร่างกายของมินอย่างแน่นหนา ดูน่าอิจฉา

    ผมถอนริมฝีปากออกจากมินชั่วคราว ก่อนจะใช้มือรวบท่อนลำของป๊าและมินให้เข้ามาชิดกันจนเนื้อแนบเนื้อ ผมใช้ลิ้นเลียวนรอบปลายยอดของทั้งคู่สลับกันไปมา สร้างความเสียวซ่านจนทั้งป๊าและมินต่างส่งเสียงครางระงม

    ทันใดนั้น ป๊าผละจูบจากลุงวิล ดวงตาคมปลาบจ้องมองมาที่ผมกับมินด้วยแววตาเจ้าเล่ห์

    “เด็กๆ... ดูเหมือนวิลจะเหงาๆ นะ”

    ป๊ากระซิบ เสียงทุ้มต่ำนั้นแฝงไปด้วยความท้าทาย

    “พวกเราไปช่วยเขากันหน่อยดีไหม?”

    คำพูดของป๊าทำให้ผมกับมินหันมาสบตากันด้วยรอยยิ้มซุกซน ลุงวิลหัวเราะร่วน เขาแกล้งทำเป็นตกใจและพยายามจะพลิกตัวหนี แต่ความเร็วของป๊านั้นเหนือกว่า ป๊าเอื้อมมือไปรวบข้อมือทั้งสองข้างของลุงวิลไว้ด้วยมือเดียวแล้วกดลงกับเตียงเหนือศีรษะอย่างเด็ดขาด

    “จะหนีไปไหนครับ... คุณวิล”

    ป๊ากระซิบชิดใบหู มินรีบลุกขึ้นไปนั่งทับขาแกร่งของลุงวิลไว้เพื่อไม่ให้ดิ้นหนี ส่วนผมจัดการถอดกางเกงในของตัวเองออกจนร่างกายเปลือยเปล่าสนิท

    ลุงวิลยิ้มกว้าง เขาไม่ได้ขัดขืน แต่กลับมองป๊าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก

    “ยอมแล้วครับ... ยอมแพ้ให้คุณคนเดียวเลย”

    ผมหมั่นไส้ในความหวานของทั้งคู่ แต่ก็ต้องยอมรับว่ามันทำให้บรรยากาศยิ่งร้อนแรงขึ้น

    ป๊าก้มลงจูบลุงวิลอย่างดูดดื่มอีกครั้ง เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความหลงใหล มินไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า เขาเอื้อมมือไปดึงกางเกงบ็อกเซอร์ของลุงวิลออกอย่างรวดเร็ว

    *เพี๊ยะ!*

    เสียงท่อนลำขนาดมหึมาดีดผึ่งออกมาปะทะกับหน้าท้องของลุงวิลจนเกิดเสียงดัง ผมเบิกตากว้างด้วยความตะลึง ขนาดของลุงวิลมันโอ่อ่าและทรงพลัง เส้นเลือดที่ปูดโปนรอบลำกายสีน้ำผึ้งนั้นดูดุดันและน่าเกรงขาม มันทั้งยาวและใหญ่กว่าทุกคนในที่นี้

    ผมคลานเข้าไปหาความยิ่งใหญ่นั้นอย่างไม่อาจต้านทาน มินก็เช่นกัน ความโหยหาพุ่งพล่านจนผมต้องใช้ลิ้นลากผ่านความยาวของมันอย่างช้าๆ

    “ซี๊ดดด... ”

    ลุงวิลครางยาว ร่างกายเกร็งเขม็งเมื่อผมกับมินช่วยกันปรนเปรอให้พร้อมกัน มินใช้ปากครอบครองส่วนยอด ในขณะที่ผมใช้ลิ้นเลียวนรอบโคนและไล่ขึ้นมาตามความยาว

    ผมเลื่อนตัวขึ้นไปเลียตามหน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและยอดอกของลุงวิล มินพยายามอมท่อนลำของลุงวิลเข้าไปให้ลึกที่สุด แม้ว่าขนาดที่ใหญ่โตจะทำให้เขาทำได้อย่างยากลำบากจนแก้มบุ๋ม แต่เขาก็ยังคงพยายามรูดรั้งด้วยความเต็มใจ

    ลุงวิลหอบหายใจรุนแรง เขาผละตัวออกจากจูบของป๊าแล้วเอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักโต๊ะข้างเตียง หยิบหลอดเจลหล่อลื่นใสออกมา ในใจผมได้แต่คิดว่า ถ้าผมกับมินไม่ได้มานอนด้วย เจลอันนี้จะได้ใช้งานหรือเปล่า

    เขามองมาที่ผมแล้วโน้มตัวลงมาจูบเบาๆ ที่ริมฝีปาก

    “ภู... ช่วยลุงหน่อยได้ไหมครับ? ไหวหรือเปล่า?”

    เขายื่นหลอดเจลให้ผมด้วยสายตาที่ออดอ้อนแต่แฝงไปด้วยความต้องการ ผมรู้สึกหวาดหวั่นแต่ตื่นเต้น พยักหน้าตอบรับทันที รับหลอดเจลมาแล้วบีบของเหลวใสเย็นเฉียบลงบนฝ่ามือ

    มินถอนริมฝีปากออกจากการครอบครองท่อนลำของลุงวิล แล้วใช้มือรูดเล่นเบาๆ เพื่อประคองอารมณ์ ผมกับมินช่วยกันชโลมเจลหล่อลื่นลงบนท่อนลำสีน้ำผึ้งนั้นจนมันวาววับและลื่นไหล

    ป๊าขยับกายมานอนเคียงข้างลุงวิล เขาโน้มตัวไปกระซิบที่ข้างหูของลุงวิลด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ผมใจสั่น

    “ฝากดูแลลูกผมด้วยนะ... วิล”

    คำพูดนั้นเหมือนเป็นสัญญาณเริ่มต้นของบทถัดไป ผมใช้เจลส่วนที่เหลือแตะลงที่ช่องทางรักของตัวเองเบาๆ เพื่อเตรียมความพร้อม มินใช้สองมือจับท่อนลำของลุงวิลให้ตั้งชันขึ้น

    ผมค่อยๆ ขยับกายขึ้นมานั่งคร่อมท่อนลำขนาดมหึมานั้น ความเย็นของเจลช่วยให้การเริ่มต้นง่ายขึ้น แต่ถึงอย่างนั้น ขนาดที่ใหญ่โตจนน่ากลัวของลุงวิลก็ทำให้ผมต้องนิ่วหน้า

    “อึ่ก...”

    ผมค่อยๆ กดสะโพกลงไปอย่างช้าๆ ความรู้สึกคับแน่นและจุกเสียดแล่นพล่านไปทั่วร่างกาย ร่างกายของผมขยายออกเพื่อรองรับความยิ่งใหญ่นั้นอย่างยากลำบาก ผมหลับตาแน่น หายใจหอบถี่ ขณะที่ความร้อนแรงของลุงวิลค่อยๆ แทรกซึมเข้ามาในตัวผมทีละนิด... ทีละนิด

    “อา... ภู... แน่นชะมัด” ลุงวิลร้องโอดโอยออกมา

    ความรู้สึกคับแน่นจนแทบหายใจไม่ออกจู่โจมผมในวินาทีที่ร่างกายส่วนล่างเริ่มหลอมรวมกับลุงวิล ผมหลับตาแน่น ขยำผ้าปูเตียงจนยับยู่ยี่ขณะที่ค่อยๆ กดสะโพกลงไปอย่างเชื่องช้า ทุกมิลลิเมตรที่ท่อนลำมหึมานั้นแทรกซึมเข้ามาในตัวผม มันเหมือนกับร่างกายกำลังถูกขยายออกจนถึงขีดสุด ความร้อนระอุจากแก่นกายสีน้ำผึ้งนั้นแผ่ซ่านไปทั่วช่องท้องจนผมสั่นสะท้าน

    ผมลืมตาขึ้นมองผ่านม่านน้ำตาที่คลอเบ้า ภาพที่เห็นคือใบหน้าของป๊ากับลุงวิลที่แนบชิดกันจนจมูกโด่งของทั้งคู่แตะกัน พวกเขากำลังจ้องมองผมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและแรงปรารถนา ป๊าไม่ได้มองแค่ผม แต่เขากำลังมอง ‘สิ่งที่ลุงวิลมอบให้ผม’ ด้วยแววตาที่วาววับ

    มือหนาของป๊าเลื่อนขึ้นมาลูบไล้แผงอกกว้างของลุงวิลอย่างหลงใหล ปลายนิ้วของป๊าบดคลึงยอดอกของลุงวิลเบาๆ จนลุงวิลส่งเสียงครางต่ำในลำคอ เสียงนั้นทุ้มลึกและสั่นสะเทือนมาถึงตัวผมที่กำลังนั่งคร่อมเขาอยู่

    “ซี๊ด... ภู... เด็กดี... ค่อยๆ ลงมาครับ”

    ลุงวิลกระซิบเสียงพร่า ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเขาฉายแววความต้องการอย่างรุนแรง ขณะที่ผมกำลังจดจ่อกับความจุกเสียดที่แสนหวาน สัมผัสอุ่นๆ จากด้านหลังก็จู่โจมเข้ามา มินอ้อมแขนมาโอบรอบเอวผมไว้ มือซนของเขาเลื่อนลงต่ำ รวบจับท่อนลำของผมที่แข็งขึงจนปวดหนึบแล้วเริ่มรูดรั้งขึ้นลงด้วยจังหวะเนิบนาบ หวังให้ผมผ่อนคลาย

    “อื้อ... มิน...”

    ผมครางออกมาอย่างลืมตัว ความเสียวซ่านจู่โจมจากสองทางจนร่างกายสั่นระริก ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นจุดศูนย์กลางของพายุอารมณ์ที่กำลังโหมกระหน่ำ

    ผมสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี ก่อนจะตัดสินใจกดสะโพกลงไปแรงๆ ในครั้งเดียวจนสุดทาง

    “อ๊ากกกก!”

    เสียงครางดังลั่นห้อง ทั้งผมและลุงวิลต่างร้องออกมาพร้อมกัน ร่างกายของผมกระตุกเกร็งเมื่อท่อนลำขนาดมหึมานั้นกระแทกเข้ากับจุดลึกที่สุดในตัวผม ความรู้สึกจุกเสียดเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านที่รุนแรงจนโลกทั้งใบหมุนคว้าง ผมซบหน้าลงกับอกแกร่งของลุงวิล หอบหายใจถี่รัวจนหน้าอกกระเพื่อมไหว

    “อา... แน่น... แน่นมากเลยภู”

    ลุงวิลครางเสียงพร่า มือหนาทั้งสองข้างเลื่อนมาบีบเค้นสะโพกของผมจนขึ้นรอยนิ้วมือ

    “มิน... มาหาอาหน่อยสิครับ”

    เสียงของป๊าดังขึ้น ทรงอำนาจแต่แฝงความเอ็นดู มินผละมือออกจากตัวผมทันที เขาคลานเข่าข้ามตัวผมไปหาป๊าอย่างรวดเร็ว ร่างโปร่งบางแต่มีกล้ามเนื้อสวยงามของ    มินขึ้นไปคร่อมทับตัวป๊าไว้ ก่อนจะโน้มตัวลงไปประกบริมฝีปากจูบป๊าอย่างดูดดื่ม เสียงจูบที่เปียกชื้นดังระงมแข่งกับเสียงฝนที่ตกลงมากระทบหลังคาบ้าน

    ในขณะที่ป๊าซึ่งกำลังถูกมินจูบอยู่ก็ส่งเสียงครางอื้ออึงในลำคอ

    “อมให้อาหน่อยสิเด็กดี”

    ป๊าสั่งเสียงต่ำ มินผละริมฝีปากออกอย่างเสียดาย เขาพลิกตัวกลับหัวไปทางปลายเท้าของป๊า จับท่อนลำที่โอ่อ่าและสั่นระริกของป๊ารูดขึ้นลงสองสามครั้งเพื่อกระตุ้นอารมณ์ ก่อนจะอ้าปากครอบครองความยิ่งใหญ่นั้นลงไปจนสุดโคน ระหว่างทางมีสำลักเล็กน้อย

    “ซี๊ดดด... แบบนั้นแหละ... อื้มมม”

    ป๊าเชิดหน้าขึ้น หลับตาพริ้มรับสัมผัสจากโพรงปากอุ่นๆ ของเพื่อสนิทผม เสียงครางของป๊าดังประสานไปกับเสียงการเคลื่อนไหวของร่างกาย

    จากนั้นป๊าก็จับที่ด้านหลังของมินลิ้นร้อนของป๊าลากผ่านร่องก้นเนียนละเอียดก่อนจะกดแทรกเข้าไปในช่องทางรักของมินอย่างรุนแรง

    “อื้ออออ!”

    มินครางลั่นทั้งที่ท่อนลำของป๊ายังคาอยู่ในปาก ร่างกายของมินสั่นสะท้าน ความเสียวซ่านที่ถูกรุกรานจากทั้งสองทางทำให้มินแอ่นหลังขึ้นจนสุด

    ลุงวิลเอื้อมมือไปหยิบหลอดเจลหล่อลื่นที่วางอยู่ข้างเตียง บีบของเหลวใสเย็นเฉียบลงบนฝ่ามือของป๊า ทั้งคู่หันมาสบตากัน แววตาของชายวัยกลางคนสองคนสื่อสารกันด้วยความเข้าใจและแรงปรารถนาที่ลึกซึ้ง

    “ฝากดูแลลูกผมด้วยนะ”

    ลุงวิลกระซิบพร้อมรอยยิ้มบางๆ ป๊ายกยิ้มมุมปากอย่างมีเล่ห์เหลี่ยมก่อนจะตอบรับด้วยสายตา

    “ด้วยชีวิตเลยครับ”

    ทั้งคู่จูบปากกันเล็กน้อย ก่อนที่ป๊าจะใช้ปลายนิ้วที่ชุ่มไปด้วยเจลแหย่เข้าไปในรูของมินอย่างช้าๆ เพื่อขยายทาง มินครางเครือ พยายามปรับตัวกับนิ้วหนาของป๊าที่เริ่มขยับเข้าออกจนชิน เพิ่มเป็นสองนิ้วแล้วสามนิ้ว

    “ลุกขึ้นมาหน่อยสิครับมิน...”

    ป๊าสั่งเสียงเข้ม มินลุกขึ้นทำตามอย่างว่าง่าย ป๊าทาเจลหล่อลื่นลงบนท่อนลำของตัวเองจนวาววับ แล้วจับมันตั้งชันขึ้นให้มินค่อยๆ นั่งทับลงมา

    “อ๊าาาา!”

    มินร้องลั่นเมื่อความยิ่งใหญ่ของป๊าแทรกซึมเข้าไปในตัว ผมที่กำลังครอบครองแท่งเนื้อลุงวิลข้างหันไปหามิน ผมโน้มตัวไปจูบมินอย่างอ่อนโยนเพื่อช่วยให้เขาผ่อนคลาย มินหลับตาแน่น ซบหน้าลงกับไหล่ของผม หายใจหอบถี่ขณะที่ค่อยๆ กดตัวลงมาจนสุดทาง

    “อื้อ... สุดแล้ว... ภู… อาขุน… เสียว... เสียวมาก”

    มินกระซิบชิดใบหูผม ก่อนที่เด็กสองคนอย่างผมและมินจะเริ่มขย่มท่อนลำของพ่อๆ พร้อมกัน จังหวะการเคลื่อนไหวที่สอดประสานกันทำให้เตียงกว้างสั่นไหวตามแรงอารมณ์

    เมื่อร่างกายของผมเริ่มปรับตัวเข้ากับขนาดที่น่าทึ่งของลุงวิลได้ ผมก็เริ่มขยับสะโพกขึ้นลงช้าๆ ความรู้สึกที่ท่อนลำร้อนผ่าวเสียดสีกับผนังภายในทำให้ผมแทบคลั่ง ลุงวิลช่วยประคองเอวผมไว้ มือแกร่งของเขาออกแรงกดให้ผมจมลึกขึ้นในทุกจังหวะที่กดลงมา

    “อา... อย่างนั้นแหละ... ขย่มลงมาแรงๆ เลยภู”

    เสียงครางของชายฉกรรจ์สี่คนดังระงมไปทั่วห้อง ป๊ากับลุงวิลหันมาจูบกันอย่างเร่าร้อนโดยมีพวกผมสองคนนั่งทับอยู่บนตัวพวกเขา ภาพของมัดกล้ามเนื้อที่เบียดเสียดกัน ผิวสีแทนและสีน้ำผึ้งที่อาบไปด้วยเหงื่อทำให้บรรยากาศทวีความร้อนแรงจนแทบระเบิด

    ป๊าขยับตัวนั่งพิงหัวเตียง จับมินที่กำลังขย่มเขาอยู่ให้นอนหงายพิงอกกว้างของเขาไว้ มินหอบหายใจรุนแรง ผิวขาวเนียนตัดกับผิวสีแทนของป๊าอย่างชัดเจน

    ทันใดนั้น ลุงวิลขยับตัวลุกขึ้นนั่ง ถอนท่อนลำออก ผมรู้สึกโล่ง เขาจับตัวผมอยู่ให้เปลี่ยนท่าเป็นคลานเข่า หน้าของผมซบลงกับหมอนข้างตัวป๊า บั้นท้ายของผมถูกยกขึ้นสูงในท่าทางที่ล่อแหลมดูน่าอาย

    ลุงวิลซ้อนหลังผม มือแกร่งรวบเอวผมไว้แน่น ก่อนจะจับท่อนลำขนาดใหญ่ยัดพรวดเดียวเข้ามาในตัวผมอีกครั้ง

    “อ๊ากกกก!”

    ผมร้องเสียงดังลั่น ความรู้สึกจุกเสียดรุนแรงจนตัวโยน ป๊าที่กำลังโยกสะโพกใส่มินอยู่เอื้อมมือมาลูบหัวผมอย่างเบามือ

    “ไหวไหมภู?”

    “ไหว... อื้อ... ไหวครับป๊า!”

    “งั้นวิล... จัดให้หนักเลย”

    คำอนุญาตของป๊าเหมือนเป็นการเปิดสวิตช์ ลุงวิลคำรามในลำคอก่อนจะเริ่มกระแทกท่อนลำใส่ผมอย่างรุนแรงและรวดเร็ว ทุกครั้งที่เขาส่งแรงเข้ามา ร่างกายของผมจะไถลไปข้างหน้าจนหน้าซบลงกับหมอน ความเสียวซ่านระเบิดกระจายไปทั่วทุกอณูของร่างกาย

    ป๊าเห็นดังนั้นจึงไม่ยอมน้อยหน้า เขาจับมินให้เปลี่ยนเป็นท่าคลานในทิศทางตรงข้ามกับผม โดยที่ท่อนลำยังคงเชื่อมติดกันอยู่ ป๊ากระแทกสะโพกเข้าใส่ตัวมินอย่างดุดันและหนักแน่น ความแรงของป๊าทำให้มินครางเสียงหลง

    เสียงเนื้อกระทบเนื้อดัง *พับ พับ พับ* ประสานกับเสียงครางระงมของพวกเราทั้งสี่คน ป๊าและลุงวิลโน้มหน้ามาจูบกันในขณะที่เขายังคงโยกสะโพกเข้าใส่ตัวพวกผมไม่หยุด ทำเอาผมแทบหมดสติ

    ป๊าทนไม่ไหว เขาโน้มตัวลงไปกอดมินจากด้านหลัง รวบตัวมินเข้ามาแนบชิดกับอกกว้างแล้วกระแทกอย่างแรงที่สุดเท่าที่จะทำได้

    “อ๊าาาา! อาขุน!”

    มินร้องลั่น ร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ความเร็วและแรงส่งจากป๊าทำให้มินถึงจุดสูงสุดในเวลาอันรวดเร็ว ไม่นานนัก ป๊าก็คำรามลั่นพร้อมกับฉีดพ่นความต้องการทั้งหมดออกมาจนเต็มรูของมิน น้ำรักร้อนระอุจำนวนมากฉีดเข้าไปในร่างกายของมิน

    ป๊าพิงหลังกับขอบเตียง จับมินให้นอนหงายทับบนหน้าอกของเขาอีกครั้งโดยที่ท่อนลำยังไม่หลุดออก ทั้งคู่หอบหายใจรัวริน ผิวเนื้อที่แนบชิดกันเต็มไปด้วยหยดเหงื่อที่สะท้อนแสงไฟสีส้มสลัว ป๊ากอดมินไว้ด้วยความเอ็นดู

    ผมที่ยังคงถูกลุงวิลกระแทกอยู่ค่อยๆ ผ่อนจังหวะลงจนกระทั่งลุงวิลคำรามเสียงต่ำไม่มีทีท่าว่าจะเหนื่อย

    ผมหอบหายใจจนตัวโยน แผ่นอกกระเพื่อมไหวรุนแรงราวกับเพิ่งวิ่งมาราธอนมานับสิบกิโลเมตร เหงื่อเม็ดเป้งไหลซึมตามไรผมและแผ่นหลัง ความร้อนระอุจากร่างกายของป๊าและลุงวิลที่ประกบอยู่รอบตัวทำให้ผมรู้สึกเหมือนถูกหลอมละลายไปกับเตียงกว้างผืนนี้ กลิ่นอายของกามารมณ์และกลิ่นกายชายฉกรรจ์อบอวลจนแทบไม่มีอากาศหายใจ

    ในขณะที่ผมกำลังตกอยู่ในภวังค์แห่งความเสียวซ่าน ลุงวิลที่อยู่ด้านหลังผมก็ขยับกาย มือหนาที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามบีบเข้าที่สะโพกผมอย่างแรงจนเกิดรอยนิ้วมือ เขาออกแรงดันตัวผมให้ขยับไปข้างๆ

    “ภู... มานี่ครับ”

    เสียงทุ้มต่ำของลุงวิลสั่งการอย่างนุ่มนว ผมถูกดันให้คลานเข้าไปคร่อมตัวมินที่ยังคงนอนหอบหายใจรัวรินอยู่บนตัวป๊าเบื้องล่าง ร่างกายของมินสั่นระริก ผิวขาวเนียนตอนนี้กลายเป็นสีชมพูระเรื่อด้วยแรงอารมณ์ และที่สำคัญที่สุด... ท่อนลำมหึมาของป๊ายังคงฝังลึกอยู่ในรูรักของมิน มันยังไม่อ่อนตัวลงเลยแม้แต่น้อย

    ผมจ้องมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ลุงวิลเอื้อมมือมาจับท่อนลำของผมที่ตั้งชันจนปวดหนึบ เขาประคองมันอย่างระมัดระวังก่อนจะจ่อเข้าที่ปากทางรักของมิน ซึ่งมีแก่นกายของป๊าคาไว้อยู่ก่อนแล้ว

    “พ่อ... จะทำอะไรน่ะ!”

    มินเบิกตากว้าง อุทานออกมาด้วยความตกใจ แต่ยังไม่ทันที่เจ้าตัวจะได้ขัดขืน ลุงวิลก็ออกแรงกดสะโพกของผมลงไปอย่างมั่นคง

    “อึ่ก...!”

    ผมคำรามในลำคอเมื่อส่วนหัวของผมแทรกซึมเข้าไปในช่องทางที่คับแน่นจนแทบไม่มีที่ว่าง มันแน่นมากๆ ความรู้สึกบีบรัดอย่างรุนแรงจู่โจมจนผมตัวสั่น มินส่งเสียงร้องหลงออกมาดังลั่น ร่างกายของเขาแอ่นโค้งขึ้นจากเตียงราวกับถูกไฟฟ้าช็อต

    “อาาาาา! มัน... มันแน่นเกินไปแล้ว! อื้อออ!”

    ไม่เพียงแค่มินและผม แต่ป๊าที่อยู่ด้านล่างสุดก็ครางออกมาเสียงต่ำจนน่ากลัว ผมสัมผัสได้ถึงท่อนลำของป๊าที่เสียดสีอยู่กับท่อนลำของผมภายในรูแคบๆ นั้น ส่วนหัวถูไถไปกับท่อนลำป๊าอย่างร้อนแรง มันเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาดแต่กลับกระตุ้นอารมณ์จนถึงขีดสุด ความร้อนระอุบีบคั้นเราทั้งสามคนจนแทบระเบิด

    ลุงวิลไม่ปล่อยให้จังหวะนี้หลุดลอยไป เขาเริ่มกระแทกสะโพกเข้าใส่ตัวผมอย่างหนักแน่น ทุกครั้งที่ลุงวิลส่งแรงเข้ามา ร่างกายของผมจะถูกดันให้กระแทกเข้าหามินอย่างรุนแรง แรงส่งจากลุงวิลผ่านตัวผมไปถึงมินและป๊าในคราวเดียว

    “ซี๊ดดด... วิล... นาย… ทำบ้าอะไรเนี่ย!”

    ป๊าคำรามลั่น ความเสียวซ่านจากการโดนท่อนลำของลูกชายตัวเองเสียดสีกับแก่นกายของเขาในรูที่รัดแน่นทำให้ป๊าแทบคลั่ง ผมรู้สึกได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจป๊าที่ส่งผ่านความร้อนแรงเข้ามาถึงตัวผม

    “อ๊าาา! ไม่ไหวแล้ว!”

    มินครางระงม ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความสุขสม ก่อนที่จะระเบิดน้ำรักกระจายไปทั่วตัว ผมเองก็เช่นกัน ความคับแน่นที่โอบรัดท่อนลำของผมไว้อย่างบ้าคลั่งทำให้ผมสูญเสียการควบคุม ผมเร่งจังหวะสะโพก ขย่มตัวลงไปหาป๊าและมินอย่างรุนแรงตามแรงส่งของลุงวิล

    ผมไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างกายกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ความร้อนระอุพุ่งฉีดเข้าไปในรูรักของมินอย่างมหาศาล พร้อมๆ กับที่ผมสัมผัสได้ว่าป๊าเองก็ปลดปล่อยลาวาร้อนออกมาอีกระลอกในจุดเดียวกัน

    “อ๊ากกกก!”

    เราทั้งสามคนครางออกมาพร้อมกัน ร่างกายกระตุกเกร็งจนเกือบจะหมดสติ เมื่ออารมณ์พุ่งถึงจุดสูงสุด น้ำรักสีขาวขุ่นของผมและป๊าไหลทะลักออกมาจากรูของมินจนเปรอะเปื้อนต้นขาและผ้าปูเตียง

    ผมและป๊าค่อยๆ ถอนท่อนลำออกมาจากตัวมินอย่างเชื่องช้า เสียงเนื้อแยกออกจากกันดัง *แจ๊ะ* อย่างน่าอาย ผมทิ้งตัวลงนอนแผ่หราหอบหายใจอย่างหมดสภาพข้างๆ ป๊า ร่างกายหนักอึ้งราวกับถูกถอดปลั๊ก ลุงวิลเองก็ถอนกายออกแล้วล้มตัวลงนอนข้างผมเช่นกัน

    พวกเราสี่คนนอนหอบหายใจดังระงมไปทั่วห้อง ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวและกลิ่นคาวกามที่อบอวล

    แต่แล้ว มินที่นอนหมดสภาพอยู่ครู่หนึ่งก็ค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง เขามองมาที่ลุงวิลด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความซุกซนและโหยหา มินคลานเข้ามาหาลุงวิลช้าๆ ก่อนจะขึ้นไปนั่งคร่อมร่างกำยำนั้นไว้

    “พ่อ... พ่อยังไม่เสร็จใช่ไหม?”

    มินกระซิบถาม ลุงวิลเลิกคิ้วมองด้วยรอยยิ้มมุมปาก ท่อนลำสีน้ำผึ้งของเขายังคงตั้งชันและสั่นระริกอย่างน่ากลัว

    “หืม... รู้ได้ยังไง?”

    “ก็มันฟ้องอยู่ตรงนี้ไง... เดี๋ยวมินช่วยเอง”

    มินพูดจบก็ค่อยๆ กดรูรักที่ยังชุ่มไปด้วยน้ำรักของผมและป๊าลงครอบครองท่อนลำของลุงวิลในคราวเดียว

    “อาาาา!”

    ลุงวิลครางลั่น ร่างกายเกร็งเขม็งเมื่อถูกความร้อนรุ่มของมินโอบรัดอีกครั้ง ผมที่เริ่มฟื้นตัวจากความเหนื่อยล้าเห็นภาพนั้นแล้วอดใจไม่ไหว ผมคลานเข้าไปหาด้านล่างของมิน แล้วใช้ริมฝีปากครอบครองท่อนลำของมินเอาไว้

    “อึ่ก...!”

    มินสะดุ้งโหยง เขาเริ่มขย่มตัวลงบนท่อนลำของลุงวิลอย่างเป็นจังหวะ ในขณะที่ผมก็ปรนเปรอเขาด้วยลิ้นอย่างช่ำชอง ความรู้สึกเสียวซ่านไหลวนเป็นวงกลมระหว่างเราสามคน ป๊าที่นอนมองอยู่ข้างๆ ขยับกายเข้ามาใกล้ เขาโน้มตัวไปจูบลุงวิลอย่างดูดดื่ม พร้อมกับใช้มือหนาลูบไล้แผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของลุงวิลอย่างหลงใหล

    “ซี๊ดดด... มิน... เร็วอีกนิด”

    ลุงวิลครางเสียงพร่า มินเร่งจังหวะขย่มจนเสียงเนื้อกระทบกันดัง *พับ พับ พับ* ผสานกับเสียงดูดดึงจากปากของผมที่ยังคงทำงานอย่างไม่ลดละ ความเสียวซ่านพุ่งสูงขึ้นจนมินเริ่มตัวสั่น

    “อื้อออ! ไม่ไหว... ไม่ไหวแล้ว!”

    มินครางเสียงหลง ผมรีบคายท่อนลำของมินออกแล้วใช้มือช่วยชักรูดให้ด้วยความรวดเร็ว ลุงวิลเองก็เร่งเครื่องกระแทกสะโพกสวนขึ้นไปอย่างรุนแรง

    “อาาาาา!”

    ลุงวิลคำรามเสียงดังลั่นห้อง ร่างกายกำยำเกร็งแน่นก่อนจะฉีดพ่นน้ำรักสีขาวขุ่นเข้าใส่รูของมินจนล้นปรี่ ปริมาณมากจนไหลทะลักออกมา มินเองก็ถึงจุดสูงสุดในวินาทีเดียวกัน น้ำรักของเขาพุ่งกระฉูดออกมาอย่างแรงจนเปรอะเปื้อนไปทั่วหน้าอกและใบหน้าของลุงวิล

    “อ๊าาาา!”

    มินล้มตัวลงกอดลุงวิลทั้งที่ท่อนลำยังคาอยู่ ร่างกายของเขาสั่นระริกด้วยความสุขสม ผมและป๊าขยับเข้าไปโอบกอดพวกเขาไว้ กลายเป็นก้อนเนื้อกำยำสี่ก้อนที่กอดก่ายกันอยู่บนเตียงที่เละเทะ

    ผมเหลือบมองภาพตรงหน้า ป๊ากับลุงวิลขยับเข้าหากัน ร่างกายกำยำสองร่างโอบกอดกันแน่น ผิวสีแทนเข้มของป๊าตัดกับผิวสีน้ำผึ้งนวลของลุงวิลอย่างงดงาม มัดกล้ามเนื้อที่แผ่นหลังกว้างของลุงวิลขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจที่เริ่มคงที่ ขณะที่แขนแกร่งของป๊ารัดรอบเอวของลุงวิลไว้แน่น ราวกับจะหลอมรวมร่างของกันและกันให้กลายเป็นเนื้อเดียวก่อนที่ทั้งคู่จะจูบกันอย่างดูดดื่ม

    เนื้อแนบเนื้อจนไม่มีช่องว่าง หน้าท้องแข็งแกร่งของทั้งคู่ถูไถกันอย่างช้าๆ ตามจังหวะหายใจ ท่อนลำที่ยังคงร้อนผ่าวเสียดสีกันเบาๆ ระหว่างขาที่เกี่ยวก่ายกันแน่น ผิวหนังที่ชื้นด้วยเหงื่อและน้ำรักบดเบียดกันจนเกิดเสียงแผ่วเบา

    ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ

    ผมกับมินสบตากันโดยไม่ได้นัดหมาย เรายิ้มมุมปากเล็กน้อยด้วยความเข้าใจร่วมกัน

    มินเริ่มซุกใบหน้าลงกับซอกคอของลุงวิล สูดกลิ่นกายหอมกรุ่นผสมกลิ่นสบู่จางๆ ก่อนจะค่อยๆ ใช้ลิ้นเล็กๆ เลียวนรอบยอดอกสีเข้มที่ยังคงชูชันจากการถูกกระตุ้นก่อนหน้านี้ ลุงวิลส่งเสียงครางต่ำในลำคอ ร่างกายกระตุกเล็กน้อยแต่ไม่ได้ผลักไส ส่วนผมขยับเข้าไปชิดกับป๊า ใช้ฝ่ามือลูบไล้ไปตามลอนกล้ามท้องที่เรียงตัวสวยและแข็งปั๋งราวกับหินสลัก

    “อาาา.. ภู…”

    ป๊าเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ พลางยิ้มมุมปาก สายตาคมปลาบมองผมด้วยความเอ็นดูแฝงไปด้วยความศิโรราบ

    ผมไม่ตอบแต่เลือกที่จะเลื่อนมือต่ำลงไปสัมผัสเข้ากับท่อนลำร้อนผ่าวที่แม้จะผ่านศึกหนักมาแล้ว แต่ก็ยังคงมีความแข็งขึงหลงเหลืออยู่ ยังมีน้ำรักเลอะอยู่เต็มแท่งเนื้อ ผมกำรอบความยิ่งใหญ่นั้นไว้แน่น บีบเค้นเบาๆ จนป๊าสูดปาก

    ในขณะเดียวกัน มินก็เลื่อนมือลงไปจัดการกับส่วนกลางลำตัวของลุงวิลเช่นกัน สองมือของมินโอบรัดท่อนลำสีน้ำผึ้งที่โอ่อ่าไว้

    ผมกับมินมองหน้ากันอีกครั้ง ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวพร้อมกัน เราขยับเข้าหาจุดกึ่งกลางของเตียง จับเอาท่อนลำของป๊าและลุงวิลมาประกบชิดกัน เนื้อร้อนๆ สัมผัสกันจนเกิดเสียง *แฉะ* เบาๆ ผมใช้มือข้างหนึ่งกุมความยิ่งใหญ่ของป๊า และอีกข้างกุมของลุงวิลไว้พร้อมกัน แล้วเริ่มรูดรั้งขึ้นลงเป็นจังหวะเดียวกัน ใช้สองมือกำเกือบไม่รอบ ความหนาและขนาดของทั้งคู่ทำให้ฝ่ามือตึงจนสุด

    “ซี๊ดดด...”

    เสียงครางประสานกันของชายวัยกลางคนสองคนดังระงม ลุงวิลหลับตาพริ้ม เชิดหน้าขึ้นรับสัมผัส ขณะที่ป๊าขยำผมของผมจนยุ่งเหยิง ความรู้สึกตอนที่เห็นท่อนลำสองขนาดมหึมาเสียดสีกันเองภายใต้ฝ่ามือของผมมันช่างน่าตื่นเต้นจนใจสั่น ผมโน้มใบหน้าลงไป ใช้ลิ้นลากผ่านความยาวของทั้งคู่สลับกันไปมา รสชาติของน้ำรักที่หลงเหลืออยู่ผสมกับกลิ่นกายชายฉกรรจ์ทำให้ผมแทบคลั่ง

    มินเองก็ไม่ยอมแพ้ เขาใช้ปากครอบครองส่วนยอดของลุงวิล ในขณะที่มือยังคงช่วยรูดรั้งท่อนลำของป๊าให้สอดประสานไปกับของลุงวิล เราทั้งคู่ปรนเปรอพวกเขาอย่างกระหาย ใช้ทุกเทคนิคที่รู้เพื่อกระตุ้นให้ความต้องการของพวกเขากลับมาพุ่งสูงอีกครั้ง เราเพียงแค่ต้องการ ‘เล่น’ กับร่างกายที่สมบูรณ์แบบนี้ อยากเห็นพวกเขาทรมานกับความเสียวซ่านที่ค้างคา อยากเห็นมัดกล้ามเนื้อที่ตึงเปรี๊ยะและเสียงหอบหายใจที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

    “พะ... พอแล้ว... เด็กๆ”

    ลุงวิลเอ่ยเสียงพร่า ร่างกายสั่นระริก เขาพยายามจะขยับหนีแต่กลับถูกมินกดไหล่ไว้แน่น ป๊าเองก็หอบหายใจถี่รัว หน้าอกกว้างกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนักหน่วง ความต้องการของพวกเขาพุ่งขึ้นถึงขีดสุดจนเห็นเส้นเลือดปูดโปนชัดเจนบนท่อนลำที่สั่นระริก

    “ยอมแพ้แล้ว... ป๊าไม่ไหวแล้วจริงๆ” ป๊าพูดเสียงพร่า ร่างกายเกร็งแน่น มือบีบผ้าปูเตียงจนยับ

    ผมถอนริมฝีปากออกช้าๆ ทิ้งให้ความต้องการของพวกเขายังคงค้างคาอยู่แบบนั้น ผมกับมินถอยออกมานอนแผ่หราข้างๆ พลางหัวเราะคิกคักที่เห็นผู้ใหญ่สองคนอยู่ในสภาพหมดทางสู้ ครั้งนี้ผมจะยอมปล่อยไปก่อน

    พวกเรานอนหอบหายใจและเริ่มหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

    “ให้ตายเหอะ... มันกลายเป็นแบบนี้ไปได้ยังไงเนี่ย”

    ผมพูดพลางหัวเราะหึๆ ในลำคอ ป๊ายิ้มมุมปากแล้วกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น

    “ป๊าว่า มันเริ่มจากมีแกล้งคนกลัวผี” พวกเราหัวเราะออกมา

    “ต้องขอบคุณผีนะ ที่พามาเจออะไรแบบนี้”

    มินพูดเสียงอ้อน พลางซุกหน้าลงกับอกของลุงวิล เราบอกรักกันไปมาท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความอบอุ่นและความเข้าใจ ผมนอนมองเพดานห้องแล้วจู่ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมา

    “นี่... ถ้ามีพี่ไทม์มาด้วยนะ ครอบครัวเราจะครบทีมเลย”

    คำพูดของผมทำให้ทุกคนชะงักไปครู่หนึ่ง ผมพลิกตัวมองป๊ากับลุงวิล

    “แต่พี่ไทม์จะรู้ไหมนะว่าพวกเรา… มาทำอะไรกันแบบนี้?” ผมถามลอยๆ

    ลุงวิลหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มฉายแววมีเลศนัย

    “น่าจะรู้อยู่แล้วล่ะ”

    ลุงวิลตอบสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความหมาย

    “ห๊ะ!”

    ป๊าและผมอุทานออกมาพร้อมกัน ป๊ารีบยันตัวขึ้นมองลุงวิลด้วยความตกใจ

    “เดี๋ยวนะ...หรือว่า… ไทม์เคย… กับนายและมินด้วยเหรอ?”

    ป๊าพยักหน้ายอมรับนิ่งๆ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนใบหน้าคมเข้ม

    ผมรู้สึกได้ว่าหัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันที ความสงสัยและความตื่นเต้นแล่นปราดไปทั่วร่าง จินตนาการถึงร่างกายกำยำราวกับรูปสลักของพี่ไทม์ และความแข็งแกร่งที่ดูเหนือกว่าทุกคนในบ้าน

    “โหย... น่าเสียดายชะมัด”

    ผมพึมพำพลางเลียริมฝีปาก

    “ผมอยากลองกับพี่ไทม์ดูบ้างจัง”

    “เห็นด้วยกับภูนะ”

    ป๊าเสริมขึ้นมาทันที สายตาของเขาวาววับไปด้วยความปรารถนาที่ถูกจุดติดขึ้นมาอีกครั้ง

    มินกับลุงวิลหันมามองหน้ากันด้วยความตกใจเล็กน้อย ก่อนที่มินจะถอนหายใจยาวแล้วส่ายหัวช้าๆ

    “อย่าลองเลย”

    “ทำไมล่ะมิน?”

    ผมถามด้วยความอยากรู้ แต่มินกลับทำหน้าสยองพร้อมกับลุงวิลที่ขมวดคิ้ว

    “รับมือพี่ไทม์ไม่ไหวหรอก... เชื่อเถอะ”

    คำเตือนของมินทำให้ผมกับป๊าชะงักไป แต่แทนที่จะกลัว มันกลับยิ่งทำให้ความอยากรู้อยากเห็นในตัวผมพุ่งสูงขึ้นจนกู่ไม่กลับ ผมลอบยิ้มมุมปากพลางคิดในใจว่า... ยิ่งอันตราย ยิ่งน่าลองไม่ใช่หรือไง?








ขออภัย! โพสต์นี้มีไฟล์แนบหรือรูปภาพที่ไม่ได้รับอนุญาตให้คุณเข้าถึง

คุณต้อง เข้าสู่ระบบ เพื่อดาวน์โหลดไฟล์นี้ หากยังไม่มีบัญชี กรุณา สมัครเข้าเรียน

×

ประธานนักศึกษา

กระทู้
928
ตอบกลับ
9163
พลังน้ำใจ
85854
Zenny
651716
ออนไลน์
9017 ชั่วโมง
โพสต์ เมื่อวาน 06:42 | ดูโพสต์ทั้งหมด

ประธานนักศึกษา

กระทู้
1
ตอบกลับ
12500
พลังน้ำใจ
76105
Zenny
63400
ออนไลน์
3783 ชั่วโมง
โพสต์ เมื่อวาน 07:00 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณมากๆนะครับสนุกมาก

ประธานนักศึกษา

กระทู้
0
ตอบกลับ
15284
พลังน้ำใจ
59360
Zenny
64971
ออนไลน์
11111 ชั่วโมง
โพสต์ เมื่อวาน 08:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณครับ

นิสิตสัมพันธ์

กระทู้
1
ตอบกลับ
2427
พลังน้ำใจ
23607
Zenny
16951
ออนไลน์
2062 ชั่วโมง
โพสต์ เมื่อวาน 10:17 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณครับ

นายกสโมสร

กระทู้
0
ตอบกลับ
65552
พลังน้ำใจ
334888
Zenny
120605
ออนไลน์
27959 ชั่วโมง
โพสต์ เมื่อวาน 10:45 | ดูโพสต์ทั้งหมด
สนุกมากครับ

นิสิตสัมพันธ์

กระทู้
3
ตอบกลับ
3913
พลังน้ำใจ
19899
Zenny
9911
ออนไลน์
1312 ชั่วโมง
โพสต์ เมื่อวาน 12:00 | ดูโพสต์ทั้งหมด

นายกสโมสร

กระทู้
0
ตอบกลับ
23470
พลังน้ำใจ
117698
Zenny
122
ออนไลน์
5897 ชั่วโมง
โพสต์ เมื่อวาน 14:01 | ดูโพสต์ทั้งหมด

นิสิตสัมพันธ์

กระทู้
1
ตอบกลับ
1616
พลังน้ำใจ
13855
Zenny
2103
ออนไลน์
1790 ชั่วโมง
โพสต์ เมื่อวาน 14:29 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณครับ

นิสิตสัมพันธ์

กระทู้
0
ตอบกลับ
1422
พลังน้ำใจ
22148
Zenny
3867
ออนไลน์
2364 ชั่วโมง
โพสต์ เมื่อวาน 18:36 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณครับ

ประธานนักศึกษา

กระทู้
2
ตอบกลับ
7250
พลังน้ำใจ
65809
Zenny
35677
ออนไลน์
5025 ชั่วโมง
โพสต์ เมื่อวาน 21:53 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณมากๆนะครับ

นิสิตสัมพันธ์

กระทู้
8
ตอบกลับ
12
พลังน้ำใจ
10401
Zenny
1968
ออนไลน์
809 ชั่วโมง
โพสต์ เมื่อวาน 22:50 | ดูโพสต์ทั้งหมด
สุดยอดครับ

มาเฟียนักศึกษา

กระทู้
39
ตอบกลับ
599
พลังน้ำใจ
8060
Zenny
685
ออนไลน์
496 ชั่วโมง
โพสต์ 13 ชั่วโมงที่แล้ว | ดูโพสต์ทั้งหมด

มหาลัยซีเนียร์

กระทู้
0
ตอบกลับ
107
พลังน้ำใจ
1050
Zenny
720
ออนไลน์
79 ชั่วโมง
โพสต์ 13 ชั่วโมงที่แล้ว | ดูโพสต์ทั้งหมด
เสียวมากมาย

ประธานนักศึกษา

กระทู้
1
ตอบกลับ
5429
พลังน้ำใจ
52685
Zenny
22639
ออนไลน์
3365 ชั่วโมง
โพสต์ 3 ชั่วโมงที่แล้ว | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณ
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง เข้าสู่ระบบ | สมัครเข้าเรียน

รายละเอียดเครดิต

A Touch of Friendship: สังคมจะน่าอยู่ เมื่อมีผู้ให้แบ่งปัน ฝากไวเป็นข้อคิดด้วยนะคะชาวจีโฟกายทุกท่าน
!!!!!โปรดหยุด!!!!! : พฤติกรรมการโพสมั่วๆ / โพสแต่อีโมโดยไม่มีข้อความประกอบการโพส / โพสลากอักษรยาว เช่น ครับบบบบบบบบ, ชอบบบบบบบบ, thxxxxxxxx, และอื่นๆที่ดูแล้วน่ารำคาญสายตา เพราะถ้าท่านไม่หยุดทีมงานจะหยุดท่านเอง
ขอความร่วมมือสมาชิกทุกท่านโปรดโพสตอบอย่างอื่นนอกเหนือจากคำว่า ขอบคุณ, thanks, thank you, หรืออื่นๆที่สื่อความหมายว่าขอบคุณเพียงอย่างเดียวด้วยนะคะ เพื่อสื่อถึงความจริงใจในการโพสตอบกระทู้ และไม่ดูเป็นโพสขยะ
กระทู้ไหนที่ไม่ใช่กระทู้ในลักษณะที่ต้องโพสตอบโดยใช้คำว่าขอบคุณ เช่นกระทู้โพล, กระทู้ถามความเห็น, หรืออื่นๆที่ทีมงานอ่านแล้วเข้าข่ายว่า โพสขอบคุณไร้สาระ ทีมงานขอดำเนินการตัดคะแนน และ/หรือให้ใบเตือนสมาชิกที่โพสขอบคุณทันทีที่เจอนะคะ

รูปแบบข้อความล้วน|โทรศัพท์มือถือ|ติดต่อลงโฆษณา|จีโฟกายดอทคอม

ข้อความที่ท่านได้อ่านในเว็บจีโฟกายดอทคอมนี้ เกิดจากการเขียนโดยสาธารณชน และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ หากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ขัดต่อกฎหมาย และศิลธรรม ไม่เหมาะสมที่จะเผยแพร่ ท่านสามารถแจ้งลบข้อความได้ที่ Link “แจ้งลบโพสนี้” ที่มีอยู่ใต้ข้อความทุกข้อความ หรือ ลืมพาสเวิดล๊อกอิน/ลืมชื่อที่ใช้สมัคร หรือข้อสงสัยใดๆแจ้งมาที่ G4GuysTeam[at]yahoo.com ขอขอบพระคุณที่ให้ความร่วมมือ

กรณีที่ข้อความ/รูปภาพในกระทู้นี้จัดสร้างโดยผู้ลงข้อมูลเอง ลิขสิทธิ์จะเป็นของผู้ลงข้อมูลโดยตรง หากจะทำการคัดลอก/เผยแพร่ ต้องได้รับอนุญาตจากผู้ลงข้อมูลก่อนนะคะ หรือลงที่มาไว้ด้วยค่ะ

©ขอสงวนสิทธิ์คอนเซ็ปต์,คำอธิบาย,หัวข้อ/หมวดหมู่เว็บ ห้ามลอกเลียนแบบ คิดเอาเองนะคะอย่าเอาแต่ลอก

GMT+7, 2026-11-22 14:47 , Processed in 0.158899 second(s), 27 queries .

Powered by Discuz! X3.5, Rev.8

© 2001-2026 Discuz! Team.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้