ลืมรหัสผ่าน
 สมัครเข้าเรียน
ค้นหา
ดู: 38|ตอบกลับ: 2

เฮียธาม อย่าดุฉิน! ตอนพิเศษ คู่รอง EP. 30.5 (จบ)

[คัดลอกลิงก์]

นิสิตสัมพันธ์

กระทู้
349
ตอบกลับ
136
พลังน้ำใจ
14568
Zenny
47400
ออนไลน์
5726 ชั่วโมง
โพสต์ เมื่อวาน 16:05 | ดูโพสต์ทั้งหมด |โหมดอ่าน




บรรยากาศบนโต๊ะอาหารค่อย ๆ ผ่อนคลายลงอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่มีใครพูดถึงเรื่องเมื่อคืนอีก และไม่มีใครพยายามหาคำตอบให้กับความสัมพันธ์ที่เพิ่งเริ่มต้นอย่างกะทันหัน


กระทั่งเสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้น


ครืด... ครืด...


เด็กหนุ่มหันขวับไปมองต้นเสียง ก่อนพบว่าโทรศัพท์ของตัวเองกำลังสั่นครืดอยู่บนโต๊ะกลางหน้าโซฟา


“โทรศัพท์เปา!”


ใหญ่ที่กำลังนั่งไขว่ห้างจิบกาแฟอยู่บนโซฟาเหลือบมอง ก่อนเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา


“ใครโทรมาอะเฮีย”


ชายหนุ่มก้มมองหน้าจอ


“ฉินครับ”


“ห๊ะ?!”


เปาเบิกตากว้าง


“ฉิน?!”


ฉิบหายแล้วไอ้เปา!


เมื่อวานไม่ได้บอกใครสักคนว่าจะไปไหน


แล้วถ้าฉินถามว่าอยู่ไหน...


จะตอบว่าอะไรดีวะ?!


เด็กหนุ่มรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ แต่ก็ต้องชะงักเพราะอาการปวดเมื่อยอีกครั้ง


“โอ๊ย...”


ใหญ่รีบลุกขึ้นทันที


“ค่อย ๆ ครับ”


“โทรศัพท์! เฮีย เอาโทรศัพท์ให้หน่อย!”


ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์มาส่งให้ตามคำขอ ก่อนกลับไปนั่งที่เดิม


“ไม่รับเหรอครับ”


เสียงทุ้มจากคนบนโซฟาทำให้เปาสะดุ้งอีกครั้ง


“รับดิ!”


เด็กหนุ่มรีบกดรับสาย ก่อนยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู


“ฮะ... ฮัลโหล!”


“เปา!”


เสียงคุ้นเคยดังสวนกลับมาแทบจะทันที


“นายหายไปไหนมาเนี่ย!”


“หะ... หือ?”


“เราโทรหาตั้งแต่เมื่อคืนแล้วนะ!”


เปาชะงัก ก่อนรีบเหลือบมองหน้าจอ


สายที่ไม่ได้รับหลายสายปรากฏอยู่ใต้ชื่อของฉิน


ฉิบหาย...


“เอ่อ...”


“เอ่ออะไรของนาย!”


“เราก็...”


เปาเหลือบมองคนที่นั่งอยู่บนโซฟาโดยไม่รู้ตัว


ใหญ่ยังคงนั่งไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ มือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟ ส่วนอีกข้างวางพาดอยู่บนที่เท้าแขน ดวงตาคมมองมาทางเขาเงียบ ๆ โดยไม่มีทีท่าว่าจะเข้ามายุ่ง


ไอ้เฮีย!


“เราอยู่ข้างนอก!”


“เล่นหายไปแบบนี้ คนเค้าเป็นห่วงนะ”


“ปกติ ก็ไม่เห็นจะมีใครถามนี่นา”


เปารีบยกมือขึ้นขยี้ผมตัวเอง ก่อนเดินวนไปมาอยู่หน้าโซฟา


ปลายสายถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนพูดต่อ


“เออ ช่างเหอะ เราแค่โทรมาดูว่านายยังมีชีวิตอยู่ไหม”


“ยังอยู่เว้ย!”


ใหญ่ที่นั่งมองอยู่เงียบ ๆ ยกแก้วกาแฟขึ้นจิบอีกครั้ง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นเด็กหนุ่มเริ่มเดินวนเป็นรอบที่สาม


“เออ ๆ แล้วนี่นายอยู่ไหน” เปารีบเปลี่ยนเรื่อง


“โรงซ้อมดิ”


“อ๋อ...”


“นายไม่ต้องมาอ๋อเลย วันนี้ไม่เข้าคณะเหรอ”


“เข้า!”


เปารีบตอบ ก่อนชะงักไปนิดหนึ่ง


“เอ่อ... ไม่สิ”


“ตกลงเข้าไหม”


“เรายังไม่รู้!”


“...”


ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง


ก่อนเสียงถอนหายใจยาวเหยียดจะดังลอดออกมา


“เปา นายเมาค้างอยู่ใช่ไหม”


“เฮ้ย!”


เด็กหนุ่มเบิกตากว้าง


“รู้ได้ไงอะ!”


“ว่าแล้วเชียว!”


“...”


เปารีบยกมือขึ้นตบหน้าผากตัวเองเบา ๆ


ไอ้ปากเวร!


“เมื่อวานนายไปกินเบียร์มาใช่ไหม”


“ก็... นิดหน่อย”


“นิดหน่อยของนายกี่กระป๋อง”


“ไม่กี่กระป๋องหรอกน่า”


“แล้วทำไมเสียงเป็นแบบนั้น”


“แบบไหน”


“แบบคนเพิ่งแหกปากมาทั้งคืน!”


“โห ฉิน!”


เปาโวยวาย ก่อนเหลือบมองคนบนโซฟาอีกครั้ง


ใหญ่กำลังยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ แต่คราวนี้เด็กหนุ่มสังเกตเห็นชัดเจนว่าหัวไหล่ของอีกฝ่ายขยับเล็กน้อย


ขำอยู่ใช่ไหม!


ไอ้เฮียใหญ่!


เปาถลึงตาใส่อย่างคาดโทษ


คนถูกมองเพียงเลิกคิ้วตอบ ก่อนยกแก้วกาแฟขึ้นอีกครั้งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น


“แล้วตอนนี้นายอยู่กับใคร”


คำถามจากปลายสายทำให้เปาชะงักกึก


“ห๊ะ?!”


“เราถามว่าอยู่กับใคร”


“เรา...”


เด็กหนุ่มเหลือบมองใหญ่โดยอัตโนมัติ


อีกฝ่ายยังคงนั่งอยู่ท่าเดิม ไม่ได้พูดอะไร เพียงมองกลับมาอย่างสงบ


“อยู่คนเดียว!”


เปาโพล่งออกไป


ใหญ่ชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ลดแก้วกาแฟลงจากริมฝีปาก


“คนเดียว?”


“เออ!”


“แล้วนายจะเสียงสูงทำไม”


“เราเสียงสูงตรงไหน!”


“ตรงนี้แหละ!”


เปาหลับตาปี๋


โอ๊ย...


ทำไมฉินมันถามเยอะจังวะ!


“เออ ๆ เราอยู่คนเดียวจริง ๆ ไม่ได้ไปทำอะไรแปลก ๆ ทั้งนั้นแหละ!”


“...”


ปลายสายเงียบไป


เปาเองก็เงียบตาม


หนึ่งวินาที...


สองวินาที...


“เดี๋ยวนะ”


ฉินพูดขึ้นช้า ๆ


“เรายังไม่ได้ถามเลยว่านายไปทำอะไรแปลก ๆ มาหรือเปล่า”


“...”


ฉิบหาย


“นายร้อนตัวอะไรเนี่ย”


“เราไม่ได้ร้อนตัว!”


“แล้วจะรีบแก้ตัวทำไม”


“ก็...!”


เปาอ้าปากค้าง ก่อนหันไปมองใหญ่ด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ


แต่ชายหนุ่มกลับเพียงยกแก้วกาแฟขึ้นจิบอย่างใจเย็น


หนำซ้ำยังส่งยิ้มบาง ๆ มาให้อีกต่างหาก


ช่วยหน่อยสิวะเฮีย!


ใหญ่เหมือนจะอ่านสายตานั้นออก แต่แทนที่จะพูดอะไร เขากลับเพียงยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบา ๆ เป็นเชิงบอกว่าจะไม่ส่งเสียง


เปาแทบอยากเอาหมอนปาใส่


“เปา!”


“เออ ๆ!”


เด็กหนุ่มรีบหันกลับมาสนใจโทรศัพท์


“เราไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นแหละ แค่นี้นะ!”


“เดี๋ยว!”


“อะไรอีก!”


“เรายังพูดไม่จบ!”


“งั้นก็รีบพูดดิ!”


ฉินถอนหายใจออกมาอีกครั้ง


“เราแค่จะบอกว่า ถ้าวันนี้นายไม่ไหวก็พักไปก่อน ไม่ต้องฝืนมาซ้อม”


เปาชะงัก


“...หือ?”


“เฮียธามฝากบอกด้วยว่าไม่ต้องรีบกลับ ถ้าเมาค้างก็พักให้หายก่อน”


“อ๋อ...”


เด็กหนุ่มพยักหน้าเบา ๆ


“เออ ขอบใจนะ”


“อืม”


ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงฉินจะดังขึ้นอีกครั้ง


“แล้วก็...”


“อะไร”


“สุขสันต์วันเกิดย้อนหลังนะ”


เปานิ่งไปทันที


“...”


“เมื่อวานเราโทรไปจะชวนกินข้าว แต่ติดต่อไม่ได้เลย”


น้ำเสียงของฉินอ่อนลงเล็กน้อย


“ไว้วันไหนว่าง ๆ เดี๋ยวเราเลี้ยงข้าว”


เปาก้มหน้าลง


ความรู้สึกบางอย่างอุ่นวาบขึ้นมาในอกอย่างประหลาด


“เออ...”


เจ้าตัวตอบเสียงเบา


“ขอบใจนะฉิน”


“อืม แล้วก็อย่าลืมหาอะไรกินด้วย”


“รู้แล้วน่า”


“เออ แค่นี้แหละ”


“อื้อ”


สายถูกตัดไปในที่สุด


เปาลดโทรศัพท์ลงจากหู ก่อนถอนหายใจออกมายาวเหยียดราวกับเพิ่งผ่านการสอบปากคำครั้งใหญ่


“เฮ้อออ...”


ใหญ่ที่นั่งอยู่บนโซฟาเหลือบมอง


“เรียบร้อยแล้วเหรอครับ”


“เรียบร้อยแล้ว...”


เปาตอบเสียงหมดแรง ก่อนทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอีกฝั่งอย่างระมัดระวัง


ชายหนุ่มมองท่าทางนั้น ก่อนถามด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ


“เหนื่อยไหมครับ”


“เหนื่อยดิ!”


เปาหันขวับไปมอง


“ฉินแม่งถามอย่างกับตำรวจสอบสวนผู้ต้องหา!”


ใหญ่หลุดหัวเราะเบา ๆ


“ก็เปาทำตัวมีพิรุธเองนี่ครับ”


“เฮีย!”


“ครับ?”


“เมื่อกี้เฮียขำเปาใช่ปะ!”


“เปล่าครับ”


“โกหก!”


“เฮียแค่นั่งกินกาแฟเฉย ๆ”


“ก็เห็นอยู่ว่าเฮียแอบขำ!”


ใหญ่หัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ


“ครับ ๆ ขำก็ได้”


“โห!”


เปาทำหน้ามุ่ย ก่อนหยิบหมอนอิงใบเล็กขึ้นมากอดแนบอก


“ไม่ช่วยกันเลย”


“อ้าว”


ใหญ่เลิกคิ้ว


“แล้วจะให้เฮียช่วยยังไงครับ”


“ก็...”


เปาชะงักไปนิดหนึ่ง


“ไม่รู้ดิ!”


ชายหนุ่มหัวเราะอีกครั้ง


“ถ้าเฮียพูดขึ้นมา เพื่อนเปาก็รู้สิครับว่ามีคนอื่นอยู่ด้วย”


“...”


เด็กหนุ่มนิ่งคิด


เออ จริงด้วย


“แล้วอีกอย่าง...”


ใหญ่พูดต่อ ก่อนเอียงศีรษะมองคนตรงข้ามเล็กน้อย


“เฮียก็เพิ่งรู้เหมือนกันว่าตัวเองถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว”


เปาชะงัก


“หือ?”


“ก็เมื่อกี้เปาบอกเพื่อนว่าอยู่คนเดียวนี่ครับ”


“...”


ใบหน้าของเด็กหนุ่มค่อย ๆ แดงขึ้น


“ก็...!”


ใหญ่เลิกคิ้วรอฟัง


“ก็มันอธิบายยากอะ!”


“อ๋อ...”


ชายหนุ่มพยักหน้าช้า ๆ


“เฮียเป็นคนที่อธิบายยากสินะ”


“ไม่ใช่แบบนั้น!”


เปารีบโบกมือปฏิเสธ


“คือถ้าฉินรู้ว่าเปาอยู่กับผู้ชายที่เพิ่งรู้จักกันเมื่อคืน มันต้องถามอีกยาวแน่ ๆ!”


“ครับ”


“แล้วเปาก็ยังไม่รู้จะตอบยังไงด้วย”


ใหญ่พยักหน้าอย่างเข้าใจ


“งั้นก็ยังไม่ต้องบอกครับ”


เปาชะงักไปเล็กน้อย


“...หือ?”


“เอาไว้เปาพร้อมเมื่อไรก็ค่อยบอก”


ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย ก่อนยิ้มบาง ๆ


“เฮียไม่รีบ”


เด็กหนุ่มมองใบหน้าของอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ หลุบตาลง


“...อืม”


ความเงียบแผ่ปกคลุมห้องนั่งเล่นอยู่ชั่วขณะ


ใหญ่หยิบแก้วกาแฟขึ้นมาอีกครั้ง ขณะที่เปานั่งกอดหมอนอิงพลางเหลือบมองคนข้าง ๆ เป็นระยะ


จนกระทั่ง...


“เฮียใหญ่”


“ครับ?”


“ถามอะไรหน่อยดิ”


“ได้สิครับ”


เปาเม้มปากเล็กน้อย ก่อนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเหมือนไม่ได้คิดอะไรนัก


“เฮียคงไม่มีแฟนซุกไว้ที่ไหนใช่ปะ”


ใหญ่หันมามองทันที ก่อนเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ


“ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะครับ”


“ก็ถามไปงั้นแหละ”


เปายักไหล่ ก่อนพูดต่อหน้าตาเฉย


“เผื่อวันดีคืนดีมีใครบุกมาหา แล้วชี้หน้าด่าเปาว่าไปแย่งแฟนเขามา จะได้เตรียมตัวหนีทัน”


“...”


ใหญ่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนหลุดหัวเราะออกมา


“คิดไปถึงขนาดนั้นเลยเหรอครับ”


“อ้าว ก็ต้องเผื่อไว้ก่อนดิ!”


เปาตอบอย่างจริงจัง


“เปาไม่อยากโดนตบฟรีนะเฮีย”


ใหญ่หัวเราะจนต้องวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ


“ไม่ต้องห่วงครับ”


“หืม?”


“เฮียโสด”


ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ก่อนยิ้มมุมปาก


“แล้วก็ไม่ได้มีใครซุกไว้ที่ไหนด้วย”


เปาพยักหน้าหงึกหงัก


“อ๋อ งั้นก็ดี”


“ดีเหรอครับ”


“ดีดิ!”


เด็กหนุ่มตอบทันที ก่อนชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยยิ้มของคนตรงข้าม


“หมายถึง... ดีที่เปาไม่ต้องมีเรื่องกับใครไง!”


“อ๋อ...”


ใหญ่พยักหน้าช้า ๆ


“เฮียก็นึกว่าดีใจที่เฮียโสดเสียอีก”


“เฮีย!”


เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังขึ้นอีกครั้ง


เปารีบคว้าหมอนอิงขึ้นมาปิดหน้าตัวเอง ก่อนพึมพำเสียงอู้อี้


“ชอบแกล้งจริง ๆ เลย...”


ใหญ่ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงเอนหลังพิงโซฟาอย่างสบายอารมณ์ มองเด็กหนุ่มที่กำลังซ่อนใบหน้าแดง ๆ อยู่หลังหมอนด้วยสายตาเอ็นดู


บางทีการเริ่มต้นทำความรู้จักกันใหม่อาจไม่จำเป็นต้องรีบร้อนอะไรนัก


อย่างน้อยวันนี้เขาก็ได้รู้แล้วว่า...


เด็กคนนี้ไม่ได้กังวลแค่เรื่องเมื่อคืน


แต่ยังอุตส่าห์คิดเผื่อไปถึงวันที่อาจมีใครสักคนมาทวงเขาคืนอีกต่างหาก


และนั่นก็คงเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่ยังไม่มีใครรู้ว่าจะลงเอยอย่างไร


สำหรับเปา เขาเพียงต้องการเวลาอีกสักหน่อย เพื่อทำความรู้จักกับผู้ชายที่บังเอิญเข้ามาในชีวิตในคืนวันเกิดอันแสนวุ่นวาย


ส่วนเฮียใหญ่เองก็ไม่ได้คิดจะเร่งรัดอะไร


อย่างน้อยเจ้าตัวก็พูดเอาไว้แบบนั้น


แต่ดูเหมือนว่า...


คำว่า ไม่รีบ ของเฮียใหญ่ กับคำว่า ไม่รีบ ของคนทั่วไป จะมีความหมายต่างกันอยู่พอสมควร


เพราะหลังจากวันนั้นเป็นต้นมา โรงซ้อมคณะสกุลเฉินที่เคยมีเพียงสมาชิกหน้าเดิม ๆ เดินเข้าออก กลับเริ่มมีแขกผู้มาเยือนคนหนึ่งแวะเวียนมาบ่อยขึ้นอย่างน่าประหลาด


บางวันก็มาพร้อมกาแฟหลายแก้ว


บางวันก็หิ้วขนมติดไม้ติดมือมาฝาก


บางวันไม่มีอะไรเลย นอกจากรอยยิ้มสุภาพกับคำพูดติดปากที่ว่า


“พอดีผ่านมาทางนี้ครับ”


ผ่านมาทางนี้...


ผ่านทุกวัน!


ฉินถึงกับอยากเอาแผนที่กรุงเทพฯ มากางให้ดูว่าบริษัทของเฮียใหญ่กับโรงซ้อมสกุลเฉินมันอยู่คนละทางกันขนาดไหน


แต่จะให้พูดก็พูดไม่ได้


เพราะจนถึงตอนนี้ยังไม่มีใครในคณะรู้ว่าเขาเป็นน้องชายแท้ ๆ ของผู้ชายที่ชอบโผล่มาแบบไม่ให้สุ้มให้เสียงคนนั้น


และฉินเองก็ยังไม่คิดจะเปิดเผยเรื่องนี้


อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนที่กำลังพยายามพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าเขาสามารถยืนด้วยลำแข้งตัวเองได้ โดยไม่ต้องพึ่งชื่อเสียงหรือเงินทองของครอบครัว


ปัญหาก็คือ...


เฮียใหญ่ดูจะไม่ค่อยให้ความร่วมมือสักเท่าไร


“เฮียมาทำอะไรอีกเนี่ย”


ฉินกระซิบถามในบ่ายวันหนึ่ง ขณะเดินสวนกับพี่ชายตรงทางเดินแคบ ๆ ที่เชื่อมระหว่างโรงซ้อมกับห้องน้ำด้านหลัง


ใหญ่หยุดเดิน ก่อนก้มมองน้องชายที่กำลังทำหน้าราวกับเห็นเจ้าหนี้มาทวงเงิน


“มาธุระ”


“ธุระอะไร”


“ธุระส่วนตัว”


“เฮีย!”


“เบา ๆ ไอ้ฉิน เดี๋ยวคนอื่นก็ได้ยินหรอก”


คำเตือนนั้นทำให้ฉินรีบหุบปาก ก่อนเหลียวมองไปทางโรงซ้อม เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจจึงหันกลับมาถลึงตาใส่คนเป็นพี่


“นี่มันรอบที่สามของอาทิตย์แล้วนะ!”


ใหญ่เลิกคิ้วเล็กน้อย


“มึงนับด้วยเหรอ”


“ก็นับสิ!”


ฉินกัดฟันกระซิบ ก่อนลดเสียงลงอีกนิด


“เฮียจะมาทำไมบ่อยนักหนา เดี๋ยวคนอื่นก็สงสัยหรอก”


“กูก็เป็นคนออกเงินสนับสนุนคณะ จะเข้ามาดูความคืบหน้าบ้างไม่ได้หรือไง”


“แล้วต้องมาดูทุกสองวันเลยเหรอ!”


ชายหนุ่มนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าอย่างเข้าใจ


“งั้นคราวหน้ากูเว้นสักสามวัน”


“ไม่ใช่!”


ฉินแทบอยากยกมือขึ้นทึ้งผมตัวเอง


“หมายถึงไม่ต้องมาบ่อยขนาดนี้!”


ใหญ่หัวเราะเบา ๆ ก่อนยื่นมือมาตบไหล่น้องชายอย่างอารมณ์ดี


“เอาน่า กูรู้ว่าต้องทำตัวยังไง ไม่ทำให้ความลับมึงแตกหรอก”


“แน่นะ”


“เออ”


“แล้ววันนี้มาทำอะไร”


“ก็บอกแล้วไงว่ามาธุระ”


“ธุระกับใคร”


ใหญ่ยิ้มบาง ๆ


“ไว้ถึงเวลามึงก็รู้เอง”


พูดจบก็เดินผ่านไปอย่างสบายอารมณ์ ทิ้งให้ฉินยืนมองตามด้วยสีหน้าหงุดหงิด


อะไรของมันวะ!


“อ้าว คุณใหญ่!”


เสียงทักทายของตงดังขึ้นจากมุมหนึ่งของโรงซ้อม ชายร่างล่ำที่กำลังช่วยหมิงยกอุปกรณ์อยู่รีบวางของในมือลง ก่อนยกมือไหว้ตามมารยาท


“สวัสดีครับ วันนี้มาหาหัวหน้าคณะเหรอครับ”


“สวัสดีครับ” ใหญ่รับไหว้ด้วยรอยยิ้มสุภาพ “พอดีมีเรื่องจะสอบถามเกี่ยวกับอุปกรณ์ของคณะนิดหน่อยครับ”


“อ๋อ ถ้าเรื่องอุปกรณ์ ไอ้ธามอยู่ตรงโต๊ะบัญชีโน่นเลยครับ”


“ขอบคุณครับ”


ใหญ่พยักหน้ารับ ก่อนเดินตรงไปยังโต๊ะไม้ตัวเก่าที่ตั้งอยู่ริมผนัง


ธามกำลังก้มหน้าตรวจรายการค่าใช้จ่ายอยู่พอดี เมื่อเห็นแขกผู้มาเยือนจึงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย


“คุณใหญ่”


“สวัสดีครับคุณธาม”


“มีอะไรหรือเปล่าครับ”


“พอดีผมอยากสอบถามเรื่องอุปกรณ์ที่คุยกันไว้คราวก่อนครับ ไม่ทราบว่าตอนนี้ยังขาดเหลืออะไรอีกไหม”


ธามนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบสมุดบัญชีอีกเล่มมาเปิดดู


“ถ้าเป็นอุปกรณ์หลักก็ครบแล้วครับ เหลือแค่ของใช้สิ้นเปลืองบางอย่าง แต่ทางคณะจัดการเองได้”


“อย่างนั้นเหรอครับ”


“ครับ”


“แล้วพวกอุปกรณ์เครื่องดนตรีล่ะครับ”


ธามเงยหน้าขึ้น


“เครื่องดนตรี?”


“ครับ พวกกลอง ฉาบ หรือฆ้องน่ะครับ ไม่ทราบว่ามีอะไรต้องซ่อมบำรุงหรือเปล่า”


ธามเหลือบมองไปยังกลองใบใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางโรงซ้อม ก่อนตอบตามตรง


“กลองยังใช้ได้ดีครับ แต่ถ้าเรื่องรายละเอียดคงต้องถามเปา มันเป็นคนดูแล”


“อ๋อ...”


ใหญ่พยักหน้าอย่างเข้าใจ


“คุณเปาใช่ไหมครับ”


“ครับ”


“ถ้าอย่างนั้นผมขอสอบถามเจ้าตัวสักหน่อยได้ไหม”


“ได้สิครับ”


ธามตอบอย่างไม่ติดใจ ก่อนหันไปตะโกนเรียก


“ไอ้เปา!”


“คร้าบ!”


เสียงขานรับดังมาจากอีกฝั่งของโรงซ้อม


“มานี่หน่อย!”


“แป๊บเฮีย!”


ไม่นานนัก เจ้าของชื่อก็โผล่หน้าออกมาจากหลังหัวสิงโตสีทองที่กำลังช่วยเจินจัดเก็บอยู่


“มีอะไรอะเฮียเฟย”


“คุณใหญ่เขาจะถามเรื่องอุปกรณ์”


เปาชะงักไปนิดหนึ่งเมื่อเห็นว่าใครกำลังยืนอยู่ข้างโต๊ะบัญชี


ดวงตากลมเบิกขึ้นเล็กน้อย ก่อนรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ


“อ๋อ... ครับ”


เด็กหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ ก่อนยกมือไหว้อย่างสุภาพ


“สวัสดีครับคุณใหญ่”


ใหญ่รับไหว้ด้วยท่าทางเป็นธรรมชาติ


“สวัสดีครับ”


น้ำเสียงสุภาพเรียบร้อยเสียจนแทบไม่เหลือเค้าของคนที่เพิ่งนั่งกินข้าวด้วยกันเมื่อไม่กี่วันก่อน


“พอดีผมอยากสอบถามเรื่องเครื่องดนตรีของคณะนิดหน่อยครับ”


“ได้ครับ”


เปาพยักหน้า ก่อนเหลือบมองธามที่กำลังก้มหน้าตรวจบัญชีต่อ


“เรื่องไหนเหรอครับ”


“ตอนนี้กลองกับฉาบยังอยู่ในสภาพดีไหมครับ”


“อ๋อ ยังใช้ได้ดีครับ แต่หนังหน้ากลองเริ่มหย่อนนิดหน่อย ถ้าจะให้ดีคงต้องขึงใหม่สักรอบ”


“อย่างนั้นเหรอครับ”


“ครับ แต่ยังไม่ถึงกับต้องเปลี่ยนกลองใหม่หรอก”


ใหญ่พยักหน้ารับอย่างตั้งใจ ก่อนถามต่ออีกสองสามคำถามเกี่ยวกับค่าใช้จ่ายและระยะเวลาซ่อมบำรุง


เปาก็ตอบไปตามความจริง


ทุกอย่างดูเหมือนการพูดคุยระหว่างผู้สนับสนุนกับสมาชิกคณะธรรมดา ๆ


กระทั่งธามเงยหน้าขึ้นจากสมุดบัญชี


“ถ้าจะดูสภาพกลองจริง ๆ ก็ให้ไอ้เปาพาไปดูได้เลยครับ”


ใหญ่หันมามอง


“ไม่รบกวนใช่ไหมครับ”


“ไม่หรอกครับ มันก็ว่างอยู่”


“เฮีย!”


เปาหันขวับไปมอง


“ใครบอกว่าว่างอะ!”


ธามปรายตามองลูกพี่ลูกน้อง


“แล้วมึงทำอะไรอยู่”


“ก็ช่วยเจินเก็บหัวสิงโตไง”


“เก็บเสร็จแล้วไม่ใช่เหรอ”


“...”


เปาอ้าปากค้าง


เออว่ะ


ธามส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ก่อนก้มหน้าลงตรวจบัญชีต่อ


“พาคุณใหญ่ไปดูของหน่อย”


“คร้าบ...”


เด็กหนุ่มรับคำอย่างเสียไม่ได้ ก่อนหันกลับมาหาแขกผู้มาเยือน


“เชิญทางนี้เลยครับ”


ใหญ่ยิ้มบาง ๆ


“รบกวนด้วยนะครับ”


“ไม่เป็นไรครับ”


เปาตอบด้วยรอยยิ้มสุภาพไม่ต่างกัน ก่อนเดินนำไปยังกลองใบใหญ่ที่ตั้งอยู่ด้านใน


แต่พอเดินพ้นระยะที่ธามจะได้ยิน เด็กหนุ่มก็หันกลับมากระซิบทันที


“เฮีย!”


ใหญ่เลิกคิ้ว


“ครับ?”


“มาอีกแล้วเหรอ!”


ชายหนุ่มหลุดยิ้ม


“ก็มาดูอุปกรณ์ไงครับ”


“โห...”


เปาหรี่ตามองอย่างไม่ค่อยเชื่อ


“จริงอะ”


“จริงสิครับ”


“แล้วทำไมต้องมาดูวันนี้ด้วย”


“วันนี้ว่างพอดี”


“เฮียพูดแบบนี้ทุกทีเลย!”


ใหญ่หัวเราะเบา ๆ ก่อนเหลือบมองไปทางโต๊ะบัญชี


“เบา ๆ ครับ เดี๋ยวคนอื่นได้ยิน”


เปารีบหุบปากทันที


ก่อนหันกลับไปมองรอบตัวอย่างระแวดระวัง


เมื่อเห็นว่าทุกคนยังคงง่วนอยู่กับงานของตัวเองจึงค่อยถอนหายใจออกมา


“เฮียนี่นะ...”


“ทำไมครับ”


“ชอบทำให้เปาตกใจอยู่เรื่อย”


ใหญ่ยิ้มบาง ๆ


“ขอโทษครับ”


“เดี๋ยว!”


เปารีบยกมือขึ้นห้าม


“ไม่ต้องขอโทษ!”


ชายหนุ่มชะงัก


“หืม?”


“ค่าปรับมันจะเพิ่มอีก”


ใหญ่หลุดหัวเราะทันที


“ยังคิดอยู่อีกเหรอครับ”


“เปาไม่ลืมหรอกนะ”


“ครับ ๆ”


ใหญ่พยักหน้ารับ ก่อนลดเสียงลงเล็กน้อย


“แล้ววันนี้เหนื่อยไหม”


เปาชะงักไปนิดหนึ่งกับคำถามที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน


“ก็... ไม่เท่าไร”


“กินข้าวหรือยังครับ”


“กินแล้ว”


“กินอะไร”


“ข้าวกะเพรา”


“อีกแล้วเหรอครับ”


“อ้าว!”


เปาหันมามองอย่างไม่เข้าใจ


“ทำไมต้องอีกแล้วอะ”


“เมื่อวานก็กินกะเพราไม่ใช่เหรอ”


“ก็ร้านมันอร่อยนี่!”


ใหญ่หัวเราะเบา ๆ


“ครับ”


เปาทำหน้ามุ่ย ก่อนนึกอะไรขึ้นมาได้


“เดี๋ยวนะ...”


“หืม?”


“แล้วเฮียกินข้าวมายัง”


ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้า


“ยังเลยครับ”


“อ้าว!”


เปาขมวดคิ้วทันที


“นี่มันจะบ่ายสามแล้วนะ!”


“พอดีงานยุ่งนิดหน่อย”


“แล้วทำไมไม่กินก่อนมา”


“ก็...”


ใหญ่หยุดคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย


“ว่าจะมาหาอะไรกินแถวนี้ครับ”


เปามองคนตรงหน้าอย่างไม่ค่อยเชื่อ


“แถวนี้?”


“ครับ”


“เฮียรู้จักร้านแถวนี้ด้วยเหรอ”


“ไม่ค่อยครับ”


“แล้วจะมากินทำไมแถวนี้!”


ใหญ่ยิ้มบาง ๆ


“ก็มีคนรู้จักอยู่แถวนี้นี่ครับ”


“...”


เปาชะงัก


ก่อนใบหน้าจะค่อย ๆ ร้อนขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว


“โห...”


เด็กหนุ่มพึมพำ ก่อนรีบหันหน้าหนี


“พูดอะไรของเฮียเนี่ย”


ใหญ่ไม่ได้ตอบ เพียงยิ้มอย่างอารมณ์ดี


“แล้ววันนี้เลิกซ้อมกี่โมงครับ”


“น่าจะอีกสักชั่วโมง”


“อ๋อ...”


“ทำไมอะ”


“เปล่าครับ”


ชายหนุ่มตอบ ก่อนเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ


“แค่ถามดู”


เปาหรี่ตามองอย่างไม่ไว้ใจ


“เฮีย”


“ครับ?”


“อย่าบอกนะว่าจะรอ”


ใหญ่เลิกคิ้วเล็กน้อย


“รอได้ไหมล่ะครับ”


“...”


เปาอ้าปากค้าง


คนอะไรถามหน้าตาเฉยขนาดนี้วะ!


“เฮียจะรอทำไม!”


“ก็ยังไม่ได้กินข้าวเลยนี่ครับ”


“แล้วเกี่ยวอะไรกับเปาอะ!”


ใหญ่ยิ้มมุมปาก


“เผื่อมีคนใจดีพาไปกิน”


“...”


เด็กหนุ่มเม้มปากแน่น


ก่อนยกมือขึ้นเกาท้ายทอยแก้เก้อ


“โห...”


ใหญ่หัวเราะเบา ๆ


“ว่าไงครับ”


“ก็...”


เปาเหลือบมองรอบตัวอีกครั้ง ก่อนกระซิบเสียงเบา


“ถ้าจะรอก็รอได้”


ชายหนุ่มยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย


“จริงเหรอครับ”


“แต่!”


เปารีบยกนิ้วชี้ขึ้นห้าม


“ห้ามทำตัวมีพิรุธนะ!”


“ครับ”


“แล้วก็ห้ามมายืนรอหน้าโรงซ้อมด้วย”


“ครับ”


“แล้วก็...”


เด็กหนุ่มนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง


“ถ้ามีใครถาม ก็บอกว่ามาธุระ!”


ใหญ่หลุดหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่


“ครับ ๆ”


“เฮีย!”


“ขอโทษครับ”


“อ๊ะ!”


เปาชี้หน้าทันที


“อีกหนึ่งร้อย!”


ใหญ่หัวเราะหนักกว่าเดิม ก่อนรีบยกมือขึ้นเป็นเชิงยอมแพ้


“ครับ ไม่พูดแล้ว”


เด็กหนุ่มทำหน้ามุ่ย ก่อนหันกลับไปตบหน้ากลองเบา ๆ สองสามครั้งเพื่อทดสอบเสียง


“นี่ไงครับ”


เปาพูดด้วยน้ำเสียงปกติอีกครั้ง


“เสียงมันจะทึบกว่าตอนขึงใหม่ ๆ นิดหน่อย แต่ยังใช้งานได้อยู่”


ใหญ่พยักหน้ารับอย่างตั้งใจ


“เข้าใจแล้วครับ”


“ถ้าจะซ่อมจริง ๆ เดี๋ยวผมทำรายการค่าใช้จ่ายให้ได้ครับ”


“ดีเลยครับ”


ชายหนุ่มตอบ ก่อนยิ้มสุภาพ


“ถ้าอย่างนั้นฝากด้วยนะครับ”


“ได้ครับ”


ทั้งคู่ยืนคุยเรื่องกลองต่ออีกครู่หนึ่ง ก่อนใหญ่จะขอตัวกลับไปหาธาม


ทุกอย่างดูเป็นปกติจนไม่มีใครทันสังเกตอะไร


แม้แต่ฉินที่เพิ่งเดินกลับเข้ามาจากด้านหลังก็ยังเห็นเพียงภาพพี่ชายกำลังพูดคุยกับสมาชิกคณะเรื่องอุปกรณ์อย่างจริงจัง


เด็กหนุ่มยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจออกมาเบา ๆ


เออ...


อย่างน้อยวันนี้ก็มาทำงานจริงละวะ


แต่ฉินคงไม่รู้หรอกว่า...


ก่อนใหญ่จะเดินพ้นไปจากกลองใบใหญ่นั้น ชายหนุ่มได้ก้มลงกระซิบกับคนที่กำลังเก็บไม้กลองอยู่เบา ๆ อีกประโยคหนึ่ง


“เลิกซ้อมแล้วทักมานะครับ”


เปาชะงัก ก่อนเงยหน้าขึ้นมอง


ใหญ่เพียงยิ้มบาง ๆ


“เฮียรอ”


พูดจบก็เดินจากไปอย่างแนบเนียน ทิ้งให้เด็กหนุ่มยืนถือไม้กลองค้างอยู่ตรงนั้น


ไม่มีอะไรผิดสังเกต


แม้แต่ฉินที่กำลังแอบมองอยู่ก็ยังไม่ได้เอะใจอะไร


เพียงแต่...


หลังจากชายหนุ่มเดินพ้นไปแล้ว โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของเปากลับสั่นขึ้นเบา ๆ


ครืด...


เด็กหนุ่มเหลือบมองรอบตัว ก่อนหยิบขึ้นมาดูอย่างแนบเนียน


{เฮียใหญ่ : คิดถึงจังครับ}


เปาเม้มปากเล็กน้อย ก่อนพิมพ์ตอบกลับไป


{เปา : เพิ่งเจอกันเมื่อกี้}


ไม่กี่วินาทีต่อมา ข้อความใหม่ก็ปรากฏขึ้น


{เฮียใหญ่ : อยากกอด อยากหอม อยากจุ๊บ}


{เปา : รอไปก่อน}


{เฮียใหญ่ : ครับเมีย}


{เปา : ไอ้เฮียบ้า!}


เปาหลุดยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนรีบเม้มปากเมื่อได้ยินเสียงตงดังมาจากอีกฝั่งของโรงซ้อม


“ไอ้เปา! มึงเช็ดไม้กลองหรือเล่นโทรศัพท์!”


“เช็ดอยู่เฮีย!”


เด็กหนุ่มรีบเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า ก่อนหยิบผ้าขึ้นมาถูไม้กลองต่ออย่างขยันขันแข็ง


ขณะเดียวกัน บริเวณหน้าประตูโรงซ้อม ใหญ่ที่กำลังจะขึ้นรถก็เหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ในมือตัวเอง


ข้อความสุดท้ายจากเปายังคงปรากฏอยู่ตรงนั้น


ชายหนุ่มยิ้มบาง ๆ ก่อนเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าเสื้อ


“คุณใหญ่ครับ”


เสียงของเลขาหนุ่มคนสนิทดังขึ้นจากด้านข้าง


“กลับบริษัทเลยไหมครับ”


ใหญ่เหลือบมองนาฬิกาข้อมือ ก่อนส่ายหน้าเล็กน้อย


“ยังครับ”


“มีธุระที่ไหนต่อหรือเปล่าครับ”


“วันนี้ผมไม่ได้ตั้งใจมาแค่เรื่องงาน”


“ถ้าอย่างนั้นให้จอดรอตรงนี้เลยไหมครับ”


“ไม่ต้องครับ เดี๋ยวจะเกะกะทางเข้าออกเขาเปล่า ๆ”


ชายหนุ่มนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถาม


“แถวนี้มีคาเฟ่ไหมครับ”


“มีครับ อยู่ถัดไปอีกสองซอย”


“งั้นไปที่นั่นก่อนก็ได้ครับ”


“ได้ครับ”


เลขาหนุ่มรับคำ ก่อนเตรียมเดินอ้อมไปยังฝั่งคนขับ ทว่าเสียงของผู้เป็นนายกลับเรียกเอาไว้เสียก่อน


“อ้อ แล้วก็พรุ่งนี้ช่วยเตรียมเอกสารชุดใหม่ให้ผมด้วยนะครับ”


“เอกสารอะไรครับ”


“เรื่องสนับสนุนอุปกรณ์ของคณะน่ะครับ”


เลขาหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย ก่อนขมวดคิ้วอย่างใช้ความคิด


“แต่เอกสารชุดนั้นเราเพิ่งส่งครบไปเมื่อวานเองนะครับ”


ใหญ่เงียบไปครู่หนึ่ง


ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบง่ายราวกับเป็นเรื่องปกติ


“งั้นลองตรวจดูอีกทีว่ามีอะไรต้องเพิ่มเติมไหมครับ”


“เอ่อ...”


“เผื่อมีครับ”


เลขาหนุ่มกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนพยักหน้ารับอย่างงุนงง


“ได้ครับ”


ใหญ่ยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนเปิดประตูขึ้นไปนั่งบนเบาะด้านหลังด้วยท่าทางสบายอารมณ์


ทิ้งให้เลขาคนสนิทได้แต่สงสัยอยู่ในใจว่า...


ช่วงนี้เจ้านายของเขาดูจะให้ความสนใจกับงานสนับสนุนคณะเชิดสิงโตเป็นพิเศษจริง ๆ


ทั้งที่ปกติเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ แค่สั่งให้ฝ่ายที่เกี่ยวข้องจัดการก็เรียบร้อยแล้วแท้ ๆ


ทางด้านฉินที่ยืนมองอยู่ห่าง ๆ จนรถคันหรูเคลื่อนออกไปจากหน้าโรงซ้อม ก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาอีกเฮือก


เฮ้อ...


มีพี่ชายแบบนี้มันเหนื่อยจริง ๆ!


แต่เอาเถอะ


อย่างน้อยเฮียใหญ่ก็รับปากแล้วว่าจะระวัง


คงไม่มีอะไรน่าห่วงหรอก


...มั้งนะ


เพราะสิ่งหนึ่งที่ฉินยังไม่รู้ก็คือ...


ต่อให้ไม่มีเรื่องเอกสาร ไม่มีเรื่องอุปกรณ์ หรือไม่มีธุระเกี่ยวกับงานแสดงเลยสักอย่าง


พี่ชายของเขาก็ยังมีเหตุผลอีกข้อหนึ่งที่อยากแวะมาที่โรงซ้อมแห่งนี้อยู่ดี


เหตุผลที่กำลังนั่งเช็ดไม้กลองอยู่มุมหนึ่งของโรงซ้อม


และไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าตัวเองกลายเป็นสาเหตุให้ผู้บริหารหนุ่มคนหนึ่งเริ่มสนใจงานสนับสนุนคณะเชิดสิงโตมากเป็นพิเศษ


ก็ช่วยไม่ได้นี่นะ...


ในเมื่อคนที่อยากเจออยู่ที่นี่


ต่อให้ต้องอ้อมรถมาอีกสักหน่อยก็คงไม่เป็นไร


และถ้าจะถามว่าหลังจากนี้เฮียใหญ่จะเลิกแวะมาโรงซ้อมบ่อย ๆ หรือเปล่า


คำตอบก็คงไม่ต้องเดาให้เสียเวลา


เพราะสำหรับผู้ชายบางคน ต่อให้ตารางงานแน่นแค่ไหน ก็ยังหาเวลามาได้เสมอ


โดยเฉพาะเวลาที่คิดถึงใครบางคน


ก็เล่นติดเมียแจขนาดนี้...


สงสัยโรงซ้อมสกุลเฉินคงต้องเปิดบริการยี่สิบสี่ชั่วโมงเสียแล้วกระมัง


เพราะดูท่าเฮียใหญ่จะเข้าใจไปแล้วว่า...


ที่นี่ไม่ใช่โรงซ้อมแต่เป็นเซเว่น! ตามสโลแกนที่ว่า หิวเมื่อไหร่ก็แวะมา~ เซเว่น-อีเลฟ-เว่น แฮร่!




TBC.
ไม่อยากเม้าท์เฮียใหญ่เลย 55+
ตามติดเมียแจ ละต่อไปเฮียแกจะสายเปย์ด้วย
ยังไงฝากติดตามด้วยนะ
ใครที่เป็นแฟนคลับเฮียใหญ่ เดี๋ยวจะแทรกเนื้อหาฟิน ๆ ในคู่หลักให้หายคิดถึงกันนะ




ขออภัย! โพสต์นี้มีไฟล์แนบหรือรูปภาพที่ไม่ได้รับอนุญาตให้คุณเข้าถึง

คุณต้อง เข้าสู่ระบบ เพื่อดาวน์โหลดไฟล์นี้ หากยังไม่มีบัญชี กรุณา สมัครเข้าเรียน

×
🌸 一期一会 (いちごいちえ)

นิสิตสัมพันธ์

กระทู้
1
ตอบกลับ
3277
พลังน้ำใจ
24712
Zenny
24659
ออนไลน์
1721 ชั่วโมง
โพสต์ เมื่อวาน 16:55 | ดูโพสต์ทั้งหมด
เฮียใหญ่ ทุ่มเทเว่อร์ ติดเมียแจอย่างนี้ ถ้าเกิดเป็นเรื่องของฉิน เฮียใหญ่ จะปล่อยผ่านง่าย ๆ อย่างนี้หรือเปล่านะ
You know I can't smile without you...

นายกสโมสร

กระทู้
0
ตอบกลับ
65407
พลังน้ำใจ
334161
Zenny
120282
ออนไลน์
27878 ชั่วโมง
โพสต์ เมื่อวาน 18:12 | ดูโพสต์ทั้งหมด
สนุกมากครับ
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง เข้าสู่ระบบ | สมัครเข้าเรียน

รายละเอียดเครดิต

A Touch of Friendship: สังคมจะน่าอยู่ เมื่อมีผู้ให้แบ่งปัน ฝากไวเป็นข้อคิดด้วยนะคะชาวจีโฟกายทุกท่าน
!!!!!โปรดหยุด!!!!! : พฤติกรรมการโพสมั่วๆ / โพสแต่อีโมโดยไม่มีข้อความประกอบการโพส / โพสลากอักษรยาว เช่น ครับบบบบบบบบ, ชอบบบบบบบบ, thxxxxxxxx, และอื่นๆที่ดูแล้วน่ารำคาญสายตา เพราะถ้าท่านไม่หยุดทีมงานจะหยุดท่านเอง
ขอความร่วมมือสมาชิกทุกท่านโปรดโพสตอบอย่างอื่นนอกเหนือจากคำว่า ขอบคุณ, thanks, thank you, หรืออื่นๆที่สื่อความหมายว่าขอบคุณเพียงอย่างเดียวด้วยนะคะ เพื่อสื่อถึงความจริงใจในการโพสตอบกระทู้ และไม่ดูเป็นโพสขยะ
กระทู้ไหนที่ไม่ใช่กระทู้ในลักษณะที่ต้องโพสตอบโดยใช้คำว่าขอบคุณ เช่นกระทู้โพล, กระทู้ถามความเห็น, หรืออื่นๆที่ทีมงานอ่านแล้วเข้าข่ายว่า โพสขอบคุณไร้สาระ ทีมงานขอดำเนินการตัดคะแนน และ/หรือให้ใบเตือนสมาชิกที่โพสขอบคุณทันทีที่เจอนะคะ

รูปแบบข้อความล้วน|โทรศัพท์มือถือ|ติดต่อลงโฆษณา|จีโฟกายดอทคอม

ข้อความที่ท่านได้อ่านในเว็บจีโฟกายดอทคอมนี้ เกิดจากการเขียนโดยสาธารณชน และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ หากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ขัดต่อกฎหมาย และศิลธรรม ไม่เหมาะสมที่จะเผยแพร่ ท่านสามารถแจ้งลบข้อความได้ที่ Link “แจ้งลบโพสนี้” ที่มีอยู่ใต้ข้อความทุกข้อความ หรือ ลืมพาสเวิดล๊อกอิน/ลืมชื่อที่ใช้สมัคร หรือข้อสงสัยใดๆแจ้งมาที่ G4GuysTeam[at]yahoo.com ขอขอบพระคุณที่ให้ความร่วมมือ

กรณีที่ข้อความ/รูปภาพในกระทู้นี้จัดสร้างโดยผู้ลงข้อมูลเอง ลิขสิทธิ์จะเป็นของผู้ลงข้อมูลโดยตรง หากจะทำการคัดลอก/เผยแพร่ ต้องได้รับอนุญาตจากผู้ลงข้อมูลก่อนนะคะ หรือลงที่มาไว้ด้วยค่ะ

©ขอสงวนสิทธิ์คอนเซ็ปต์,คำอธิบาย,หัวข้อ/หมวดหมู่เว็บ ห้ามลอกเลียนแบบ คิดเอาเองนะคะอย่าเอาแต่ลอก

GMT+7, 2026-11-17 04:55 , Processed in 0.120699 second(s), 27 queries .

Powered by Discuz! X3.5, Rev.8

© 2001-2026 Discuz! Team.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้