|
ตอนที่ 1 : เพื่อนสนิทในคืนวันศุกร์ เวลา 20.45 น. แสงไฟภายในบริษัทเริ่มดับลงทีละชั้น พนักงานส่วนใหญ่กลับบ้านกันหมดแล้ว เหลือเพียงแสงไฟจากห้องผู้บริหารชั้นบนสุด เปรมนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน เสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมคอหนึ่งเม็ด แขนเสื้อพับขึ้นอย่างไม่เป็นทางการ สายตาจับจ้องเอกสารตรงหน้า เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้ง "เข้ามาได้ครับ" ประตูเปิดออก เผยให้เห็นหญิงสาวในชุดเดรสสีดำเรียบหรู ผมยาวสลวยปล่อยคลอเคลียไหล่ "ยังไม่กลับอีกเหรอคุณท่านประธาน" เปรมเงยหน้าขึ้น ก่อนจะยิ้มมุมปาก "แล้วใครใช้ให้คุณผู้จัดการบัญชีอยู่ดึกขนาดนี้ล่ะ" "ฉันมาทวงเอกสารค่ะ ไม่ได้มาหาคุณ" "แน่ใจเหรอพริม" พริมกลอกตา ก่อนเดินเข้ามาวางแฟ้มลงบนโต๊ะ "หลงตัวเองเหมือนเดิม" เปรมหัวเราะเบา ๆ เขาลุกจากเก้าอี้ เดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ "กินข้าวหรือยัง" "ยัง" "งั้นไปกินด้วยกัน" "ไม่ว่าง" "โกหก" "นี่คุณเปรม!" เขาหัวเราะอีกครั้ง ก่อนยื่นมือไปจัดปอยผมที่ตกลงมาบริเวณแก้มของเธออย่างเป็นธรรมชาติ พริมชะงักไปเล็กน้อย แม้จะเป็นเพื่อนกันมานาน แต่สัมผัสเล็ก ๆ น้อย ๆ จากชายตรงหน้ากลับทำให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะอยู่เสมอ "อะไร" เปรมถามเมื่อเห็นเธอนิ่งไป "เปล่า" "หน้าแดงนะ" "อากาศมันร้อน!" "แอร์เปิดยี่สิบสององศา" "เปรม!" เขายิ้มกว้างอย่างคนชนะ ก่อนจะหยิบกุญแจรถขึ้นมา "ไปเถอะ วันนี้ฉันเลี้ยง" พริมถอนหายใจ แต่ก็ยอมเดินตามเขาออกไป โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า ในสายตาของเปรม คำว่าเพื่อนสนิทไม่เคยเพียงพอสำหรับความรู้สึกที่เขามีให้เธอ และคืนนี้...อาจเป็นคืนแรกที่ทั้งสองคนเริ่มข้ามเส้นบาง ๆ ระหว่างคำว่าเพื่อนกับคำว่าคนรัก
เช้าวันจันทร์ เวลา 08.15 น. เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะ ลลินเดินเข้ามาในบริษัทพร้อมกาแฟสองแก้วและแฟ้มเอกสารในมือ เธอเป็นเลขานุการส่วนตัวของมิวนิก ผู้จัดการฝ่ายการตลาดหนุ่มวัยสามสิบปีที่ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าชู้และความเอาแต่ใจ "สวัสดีค่ะคุณมิวนิก" ชายหนุ่มที่กำลังนั่งดูโทรศัพท์อยู่บนเก้าอี้ผู้บริหารเงยหน้าขึ้น "มาสายสามนาที" "นาฬิกาบริษัทเพิ่งแปดโมงสิบห้าเองนะคะ" "แต่ผมรอคุณตั้งแต่แปดโมงสิบสอง" ลลินวางกาแฟลงบนโต๊ะ "กาแฟค่ะ ไม่หวานเหมือนที่คุณชอบ" มิวนิกยกแก้วขึ้นจิบ ก่อนยิ้มอย่างพอใจ "จำได้ด้วยเหรอ" "หน้าที่เลขาค่ะ" "แล้วถ้าไม่ใช่หน้าที่ล่ะ" ลลินชะงักเล็กน้อย "คุณมิวนิกคะ วันนี้มีประชุมเก้าโมงค่ะ" "เปลี่ยนเรื่องเก่งนะ" เขาหัวเราะเบา ๆ ขณะที่เธอพยายามทำเป็นไม่สนใจ เวลา 11.30 น. ห้องประชุมชั้น 18 มิวนิกกำลังนำเสนอแผนการตลาดประจำไตรมาส โดยมีเปรม รุต และพนักงานฝ่ายต่าง ๆ เข้าร่วมประชุม ลลินนั่งอยู่ด้านข้าง คอยจดบันทึกและจัดเตรียมเอกสาร ระหว่างการประชุม มิวนิกหันมาถามเธอ "ลลิน ไฟล์งบประมาณที่ผมขอเมื่อเช้า" "ส่งเข้าอีเมลแล้วค่ะ" "เปิดให้ดูหน่อย" เธอลุกขึ้นเดินไปยังจอภาพด้านหน้า แต่สายกระเป๋ากลับเกี่ยวเข้ากับขอบเก้าอี้จนเกือบเสียหลัก มิวนิกรีบลุกขึ้นประคองแขนเธอไว้ "ระวังหน่อยสิ" ลลินเงยหน้ามองเขา "ขอบคุณค่ะ" สายตาของทั้งคู่สบกันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงกระแอมจากปลายโต๊ะจะดังขึ้น "ประชุมต่อได้หรือยังครับ" เปรมพูดพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ มิวนิกปล่อยมือจากแขนลลินแล้วกลับไปนั่ง "ได้ครับท่านประธาน" รุตก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม ส่วนพริมที่นั่งอยู่ข้างเปรมก็แอบมองเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างสนใจ ดูเหมือนบริษัทแห่งนี้จะมีเรื่องให้ลุ้นมากกว่าแค่ยอดขายเสียแล้ว เวลา 19.20 น. หลังเลิกงาน ลลินกำลังเก็บของเตรียมกลับบ้าน โทรศัพท์มือถือก็สั่นขึ้น ข้อความจากมิวนิกปรากฏบนหน้าจอ มิวนิก: ยังอยู่บริษัทไหม ลลิน: กำลังจะกลับแล้วค่ะ มิวนิก: ลงมารอหน้าล็อบบี้ ลลิน: มีงานอะไรอีกหรือเปล่าคะ มิวนิก: ไม่มี ลลิน: แล้วให้รอทำไมคะ มิวนิก: จะไปส่ง ลลินอ่านข้อความซ้ำสองรอบ ก่อนจะเผลอยิ้มออกมา เมื่อเดินลงมาถึงล็อบบี้ เธอก็พบมิวนิกยืนพิงรถอยู่หน้าประตู มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง อีกข้างถือโทรศัพท์ "คุณจะไปส่งจริง ๆ เหรอคะ" "ถ้าผมบอกว่าอยากไปกินข้าวกับคุณด้วยล่ะ" "ก็...แล้วแต่คุณค่ะ" "งั้นขึ้นรถครับ" ระหว่างทาง ทั้งสองคุยกันเรื่องงาน เรื่องครอบครัว และเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ไม่เคยมีโอกาสพูดกันในเวลางาน เมื่อรถจอดหน้าร้านอาหาร มิวนิกหันมามองเธอ "ลลิน" "คะ?" "นอกเวลางาน เรียกผมว่ามิวนิกก็ได้" เธอยิ้มบาง ๆ "แล้วคุณก็ต้องเรียกฉันว่าลลิน ไม่ใช่เลขา" "ตกลงครับ ลลิน" น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนกว่าทุกครั้ง บางทีความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากการทำงานด้วยกัน อาจกำลังกลายเป็นสิ่งที่ทั้งสองคนไม่เคยคาดคิด ตัดภาพไปยังอีกมุมหนึ่งของกรุงเทพฯ รุตกำลังยืนคุยโทรศัพท์อยู่ที่ระเบียงคอนโด "คุณจะให้ผมไปรับจริง ๆ เหรอ" เสียงผู้หญิงปลายสายตอบกลับมา "ก็รถฉันเสีย จะให้ทำยังไงล่ะ" รุตหัวเราะ "มินตรา คุณนี่หาเรื่องให้ผมตลอด" "ไม่สะดวกก็ไม่ต้องมา!" "ใครบอกว่าไม่สะดวก ผมกำลังลงไป" เขากดวางสาย หยิบกุญแจรถ และยิ้มกับตัวเอง ดูเหมือนว่าคนที่ชอบทะเลาะกันทุกวัน กำลังจะกลายเป็นคนที่ขาดกันไม่ได้เสียแล้ว
| 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 
โพสต์ 
โพสต์