เฮียธาม อย่าดุฉิน! EP.28

NOOFONG

เสียงกลองดังเป็นจังหวะหนักแน่นอยู่กลางโรงซ้อมสกุลเฉิน สลับกับเสียงฝ่าเท้าที่กระทบพื้นไม้เป็นระยะ แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านช่องระบายอากาศเหนือประตูเหล็ก ทอดเป็นริ้วลงบนพื้นปูนที่มีรอยขีดชอล์กสีขาวเรียงรายอยู่หลายจุด


นับตั้งแต่วันที่ธามยอมเปิดโอกาสให้ฉินลองฝึกท่าสำหรับการแข่งขัน เวลาก็ล่วงเลยมาเกือบสองสัปดาห์แล้ว


ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ตารางซ้อมของคณะสกุลเฉินเปลี่ยนไปไม่น้อย จากเดิมที่เน้นทบทวนท่าเชิดสำหรับงานแสดงทั่วไป ตอนนี้กลับมีการฝึกความแข็งแรง การทรงตัว และการเคลื่อนตัวบนพื้นที่จำกัดเพิ่มเข้ามา โดยเฉพาะฉินที่ต้องเริ่มเรียนรู้การลงน้ำหนักใหม่แทบทั้งหมด


ถึงจะมีพื้นฐานยิมนาสติกติดตัวอยู่บ้าง แต่การเชิดสิงโตกลับแตกต่างจากสิ่งที่เคยฝึกมาไม่น้อย


เพราะนอกจากจะต้องควบคุมร่างกายของตัวเองแล้ว เขายังต้องเรียนรู้จังหวะการเคลื่อนไหวของคนที่อยู่ข้างหลังด้วย


และดูเหมือนว่านั่นจะเป็นปัญหาใหญ่ที่สุดในตอนนี้


“ฉิน ย่อเข่าลงอีก”


เสียงทุ้มของธามดังขึ้นจากด้านหลัง


“ครับ!”


“อย่าทิ้งน้ำหนักไปข้างหน้า”


ฉินพยายามปรับท่าทางตามคำสั่ง ก่อนขยับเท้าข้างหนึ่งไปยังแท่นไม้ทรงกลมที่ตั้งเรียงกันอยู่บนพื้น


แท่นเหล่านี้ถูกนำมาใช้ฝึกจำลองระยะห่างและพื้นที่เหยียบของเสาดอกเหมย โดยยังไม่เพิ่มความสูง เพื่อให้คุ้นเคยกับการก้าวและการถ่ายน้ำหนักเสียก่อน


“มองจุดที่จะลงเท้า”


“ครับ”


“อย่ามองกู”


ฉินรีบหันกลับไปมองด้านหน้า


“ก็ฉินรอฟังเฮียอยู่นี่”


“หูมึงอยู่ข้างหลังหรือไง”


“ก็เปล่า...”


“งั้นก็มองทาง”


เด็กหนุ่มเม้มปาก ก่อนพยายามตั้งสมาธิใหม่อีกครั้ง


เสียงกลองจากเปาดังขึ้นเป็นจังหวะช้า ๆ


หนึ่ง สอง สาม...


ฉินก้าวเท้าขวาไปยังแท่นถัดไป ก่อนถ่ายน้ำหนักและหมุนตัวตามจังหวะที่ซ้อมกันไว้


แต่พอถึงจังหวะเปลี่ยนทิศทาง เขากลับรีบขยับตัวเร็วกว่าที่ควร


“เดี๋ยว!”


ธามเอื้อมมือเข้ามาประคองเอวเอาไว้ทัน ก่อนที่ฉินจะเสียหลักตกจากแท่น


เสียงกลองหยุดลงทันที


“โอ๊ย...”


“เจ็บตรงไหน”


“ไม่เจ็บครับ”


“แน่ใจ?”


“ครับ แค่ตกใจนิดหน่อย”


ธามปล่อยมือเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยืนได้มั่นคงแล้ว ก่อนขยับออกมามองหน้า


“กูบอกให้รอจังหวะ”


“ฉินก็นึกว่าถึงแล้ว”


“ถ้าถึงแล้วกูจะบอก”


“แต่เมื่อกี้เฮียขยับตัวแล้วนี่”


“กูขยับเพื่อรับน้ำหนัก ไม่ได้ให้มึงก้าว”


ฉินชะงัก ก่อนก้มมองเท้าตัวเอง


“อ๋อ...”


“อ๋ออะไร”


“ก็ฉินเข้าใจผิด”


ธามถอนหายใจ


“เริ่มใหม่”


ฉินพยักหน้า ก่อนกลับไปยืนที่จุดเริ่มต้นอีกครั้ง


ทว่าเมื่อเริ่มซ้อมรอบถัดไป ปัญหาเดิมก็ยังเกิดขึ้น


บางครั้งฉินก้าวเร็วเกินไป บางครั้งกลับชะงักเพราะมัวแต่รอสัญญาณจากธาม จนจังหวะที่ควรต่อเนื่องกลายเป็นติดขัด


และยิ่งพยายามแก้ไข ก็ยิ่งดูเหมือนว่าทุกอย่างจะผิดพลาดมากขึ้นเรื่อย ๆ


“หยุดก่อน”


ธามพูดขึ้นหลังจากซ้อมรอบที่ห้า


ฉินหอบหายใจเล็กน้อย ก่อนหันกลับมามอง


“อีกทีได้ไหมเฮีย”


“พัก”


“แต่เมื่อกี้ฉินเกือบทำได้แล้วนะ”


“กูบอกให้พัก”


น้ำเสียงที่หนักขึ้นทำให้เด็กหนุ่มเงียบลง


“...ครับ”


ฉินก้าวลงจากแท่นไม้ ก่อนเดินไปหยิบขวดน้ำที่วางอยู่ข้างเสา


เปาที่นั่งอยู่หลังกลองเหลือบมองตาม ก่อนหันไปหาตงซึ่งกำลังช่วยตรวจความมั่นคงของอุปกรณ์


“เฮียตง”


“ว่า”


“วันนี้เฮียเฟยดุจังวะ”


ตงเหลือบมองธามที่กำลังขยับแท่นไม้กลับเข้าตำแหน่งเดิม


“มันก็เป็นแบบนี้เวลาซ้อมจริงจัง”


“แต่กับฉินเมื่อก่อนยังไม่เห็นดุขนาดนี้เลย”


“เมื่อก่อนมันไม่ได้จะพาขึ้นเสา”


เปาพยักหน้าช้า ๆ


“ก็จริง”


ตงยกขวดน้ำขึ้นดื่ม ก่อนพูดต่อ


“แต่กูว่ามันเกร็งกันทั้งคู่นั่นแหละ”


“ยังไงอะเฮีย”


“คนหนึ่งก็กลัวอีกคนเจ็บ อีกคนก็กลัวทำให้เขาผิดหวัง”


เปาหันไปมองฉินที่กำลังนั่งพักอยู่ข้างกำแพง ก่อนถอนหายใจเบา ๆ


“แล้วแบบนี้จะซ้อมกันรู้เรื่องไหมเนี่ย”


ตงไม่ได้ตอบ เพียงยักไหล่เล็กน้อย


หลังพักได้ประมาณสิบห้านาที การซ้อมก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง


คราวนี้ธามเปลี่ยนมาให้ฉินฝึกโดยไม่มีเสียงกลอง เพื่อให้ทั้งคู่จดจ่อกับการเคลื่อนไหวของกันและกันมากขึ้น


“ฟังกูนะ”


ธามยืนอยู่ด้านหลัง ก่อนวางมือประคองบริเวณเอวของฉิน


“เวลาจะเปลี่ยนจุดเหยียบ มึงต้องรู้ก่อนว่ากูถ่ายน้ำหนักไปทางไหน”


“ครับ”


“อย่าเพิ่งรีบก้าว”


“ครับ”


“รอให้กูตั้งหลักก่อน”


ฉินพยักหน้า


ทั้งคู่เริ่มเคลื่อนไหวช้า ๆ


ธามขยับเท้า ฉินจึงค่อย ๆ ถ่ายน้ำหนักตาม ก่อนยกขาข้างหนึ่งขึ้นเตรียมก้าวไปยังแท่นถัดไป


“ดี... แบบนั้น”


ฉินยิ้มออกมานิดหนึ่ง


“ได้แล้วใช่ไหม”


“อย่าเพิ่งพูด”


“ครับ”


แต่พอถึงจังหวะหมุนตัว ฉินกลับชะงักไปอีกครั้ง


ธามหยุดตาม


“ทำไมไม่ไป”


“ก็เฮียยังไม่บอก”


“กูส่งจังหวะให้แล้ว”


“ตอนไหน”


“เมื่อกี้”


ฉินหันกลับมามองอย่างงุนงง


“ฉินไม่รู้สึกเลย”


ธามถอนหายใจ ก่อนปล่อยมือออก


“มึงมัวแต่รอให้กูพูดทุกอย่างไม่ได้”


“อ้าว ก็เฮียบอกให้รอ”


“กูบอกให้รอจังหวะ ไม่ได้บอกให้รอคำสั่ง”


ฉินเม้มปาก


“แล้วฉินจะรู้ได้ยังไงว่าอันไหนคือจังหวะ”


“ก็มึงต้องรู้จากการเคลื่อนไหวของกู”


“แต่เมื่อกี้ฉินก็พยายามรู้แล้วไง”


ธามนิ่งไปเล็กน้อย


“ฉิน”


“ครับ”


“อย่าเถียง”


คำพูดนั้นทำให้เด็กหนุ่มชะงัก


ก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อย


“...ครับ”


ธามมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจ


“เริ่มใหม่”


ฉินกลับไปยืนที่เดิมโดยไม่พูดอะไร


แต่คราวนี้ท่าทางกลับต่างออกไป


จากที่เคยขยับตัวอย่างมั่นใจ เด็กหนุ่มเริ่มระวังทุกฝีก้าวมากขึ้นจนเกินพอดี แม้แต่จังหวะที่ควรเคลื่อนไหวต่อเนื่องก็ยังลังเล


ธามสังเกตเห็นทันที


“ฉิน อย่าเกร็ง”


“ครับ”


“ผ่อนไหล่”


“ครับ”


“มึงกำลังฝืนตัวเองอยู่”


“ฉินไม่ได้ฝืน”


“แล้วทำไมตัวแข็งขนาดนี้”


ฉินเงียบไป


ธามถอนหายใจอีกครั้ง


“ถ้าไม่ไหวก็พอ”


ประโยคนั้นทำให้เด็กหนุ่มหันกลับมาทันที


“ฉินไหว!”


“แต่ตอนนี้มึงไม่มีสมาธิ”


“ฉินมี”


“ฉิน”


“เฮียก็ให้ฉินลองอีกทีสิ!”


เสียงที่ดังขึ้นกว่าปกติทำให้บรรยากาศรอบข้างเงียบลงเล็กน้อย


เปาที่กำลังจะยกไม้กลองขึ้นชะงักมือ ส่วนหมิงกับเจินที่นั่งตรวจชุดอยู่ไม่ไกลต่างเงยหน้าขึ้นมอง


ธามเองก็นิ่งไปครู่หนึ่ง


“มึงขึ้นเสียงใส่กู?”


ฉินเม้มปากแน่น


“...เปล่า”


“เมื่อกี้เรียกว่าอะไร”


“ฉินแค่...”


เด็กหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนพูดต่อ


“ฉินแค่อยากซ้อมต่อ”


“แต่กูบอกให้พัก”


“แล้วเฮียจะให้ฉินพักอีกนานแค่ไหน”


ธามขมวดคิ้ว


“หมายความว่าไง”


“ก็ทุกครั้งที่ฉินทำผิด เฮียก็ให้หยุด ให้พัก แล้วก็บอกว่าอันตราย”


“เพราะมันอันตรายจริง ๆ”


“ฉินรู้!”


เด็กหนุ่มเผลอขึ้นเสียงอีกครั้ง ก่อนรีบเม้มปาก


ความเงียบเข้าปกคลุมโรงซ้อมไปชั่วขณะ


ฉินก้มหน้าลงเล็กน้อย


“ขอโทษครับ...”


ธามมองคนตรงหน้า


“มึงเหนื่อยแล้ว”


“ฉินยังไหว”


“กูดูออก”


“แต่ฉินยังอยากทำให้ได้”


น้ำเสียงของเด็กหนุ่มเบาลง


“ฉินไม่อยากให้เฮียคิดว่าฉินทำไม่ได้”


ธามนิ่งไป


“กูเคยพูดแบบนั้นเหรอ”


ฉินส่ายหน้า


“เปล่า...”


“แล้วมึงคิดไปเองทำไม”


เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมอง


“ก็เฮียทำเหมือนไม่เชื่อใจฉินเลย”


คำพูดนั้นทำให้ธามชะงัก


ฉินกำชายเสื้อยืดตัวเองแน่น ก่อนพูดต่อ


“ฉินรู้ว่าเฮียเป็นห่วง แต่บางทีฉินก็อยากให้เฮียมองว่าฉินทำอะไรได้มากกว่านี้บ้าง”


“...”


“ฉินไม่ได้อยากเป็นคนที่เฮียต้องคอยรับอยู่ข้างล่างตลอดนะ”


ธามมองใบหน้าที่เริ่มแดงเรื่อของอีกฝ่าย


“มึงคิดว่ากูมองมึงแบบนั้น?”


ฉินไม่ตอบ


“ฉิน”


“ก็... บางทีมันรู้สึกอย่างนั้นจริง ๆ”


ธามเงียบไปครู่หนึ่ง


ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงต่ำลง


“แล้วมึงเคยคิดไหมว่าทำไมกูถึงต้องระวังขนาดนี้”


ฉินเงยหน้าขึ้น


“ก็เพราะเฮียกลัวฉินเจ็บ”


“เออ”


“แต่ฉินก็ไม่ได้กลัวนี่”


“มึงไม่กลัว ไม่ได้แปลว่ามันไม่อันตราย”


“ฉินรู้แล้วไง!”


“ถ้ารู้ก็ต้องฟังกู!”


เสียงทุ้มที่ดังขึ้นทำให้ฉินสะดุ้งเล็กน้อย


ธามเองก็ชะงักไปทันทีเมื่อเห็นท่าทางนั้น


เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนเบือนหน้าหนีไปทางอื่น


“พอแค่นี้ก่อน”


ฉินนิ่งไป


“เฮีย...”


“วันนี้ไม่ต้องซ้อมแล้ว”


เด็กหนุ่มเม้มปาก


“เพราะฉินทำไม่ได้ใช่ไหม”


ธามหันกลับมามองทันที


“กูไม่ได้พูดแบบนั้น”


“แต่เฮียก็ไม่ให้ฉินซ้อมต่อ”


“เพราะตอนนี้มึงกำลังใช้อารมณ์”


“แล้วเฮียไม่ได้ใช้อารมณ์เหรอ”


คำถามนั้นทำให้ธามเงียบลง


ฉินเองก็เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป


เด็กหนุ่มหลุบตาลง ก่อนพูดเสียงเบา


“ขอโทษครับ”


ธามไม่ได้ตอบทันที


เขามองคนตรงหน้าที่เอาแต่ก้มหน้า ก่อนถอนหายใจยาว


“ไปพักเถอะ”


ฉินพยักหน้าเล็กน้อย


“ครับ”


เด็กหนุ่มเดินลงจากแท่นไม้ ก่อนหยิบขวดน้ำกับผ้าขนหนูของตัวเองขึ้นมา


คราวนี้ไม่ได้หันกลับมามองธามเหมือนทุกครั้ง


การซ้อมในวันนั้นจบลงเร็วกว่าที่วางแผนไว้


หลังจากช่วยกันเก็บอุปกรณ์ สมาชิกในคณะต่างทยอยแยกย้ายไปทำธุระของตัวเอง เหลือเพียงธามที่ยังนั่งอยู่ตรงม้านั่งไม้ข้างโรงซ้อม ก้มหน้าพันผ้ายืดรอบข้อมือที่เริ่มตึงจากการฝึกติดต่อกันหลายวัน


“มึงนี่ก็เกินไป”


เสียงของตงดังขึ้นจากด้านหลัง


ธามเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย


“อะไร”


ตงเดินเข้ามานั่งข้าง ๆ ก่อนยื่นขวดน้ำให้


“เรื่องไอ้ฉิน”


ธามรับขวดน้ำมา แต่ไม่ได้เปิดดื่ม


“มันดื้อ”


“เออ กูรู้”


“แล้วมึงจะให้กูทำยังไง”


“กูยังไม่ได้ว่าอะไรมึงเลย”


ตงตอบ ก่อนเอนหลังพิงผนัง


“กูแค่เห็นว่ามึงสองคนเริ่มซ้อมกันไม่รู้เรื่องแล้ว”


ธามเงียบไป


“มึงก็รู้ว่ามันตั้งใจ”


“กูรู้”


“แล้วมึงก็รู้ว่ามันยังไม่เก่งพอ”


“เออ”


“งั้นปัญหาคืออะไร”


ธามไม่ได้ตอบทันที


ตงหันมามองเพื่อน ก่อนพูดต่อ


“กูว่ามึงกลัวมันเจ็บจนไม่กล้าให้มันพลาดมากกว่า”


ธามขมวดคิ้ว


“กูไม่ได้—”


“มึงฟังกูก่อน”


ตงยกมือห้าม


“เวลาซ้อมกับคนอื่น มึงก็ให้เขาลอง ให้เขาพลาด แล้วค่อยแก้ แต่พอเป็นไอ้ฉิน มึงเห็นมันเสียหลักนิดเดียวก็รีบเข้าไปรับแล้ว”


“ก็มันยังไม่ชิน”


“เออ แล้วมันจะชินได้ยังไง ถ้ามึงไม่ปล่อยให้มันลองเองบ้าง”


ธามนิ่งไป


ตงถอนหายใจเบา ๆ


“กูไม่ได้บอกให้มึงปล่อยมันตกจากเสานะเว้ย แต่ตอนนี้เรายังฝึกกันบนแท่นเตี้ย ๆ อยู่เลย”


“...”


“ถ้ามึงยังเกร็งขนาดนี้ แล้ววันหนึ่งต้องขึ้นเสาจริง ๆ มึงจะทำยังไง”


ธามก้มมองผ้ายืดในมือตัวเอง


“กูแค่ไม่อยากให้มันเจ็บ”


“กูรู้”


ตงตอบง่าย ๆ


“แต่บางทีความเป็นห่วงของมึงก็ทำให้มันกลัวเหมือนกัน”


ธามเงยหน้าขึ้น


“กลัวอะไร”


“กลัวทำให้มึงผิดหวังไง”


คำตอบนั้นทำให้ธามเงียบลง


ตงยกขวดน้ำขึ้นดื่ม ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ


“ไอ้ฉินมันไม่ได้อยากเก่งเพื่อไปอวดใครหรอก กูดูออก”


“...”


“มันแค่อยากให้มึงภูมิใจในตัวมันบ้าง”


ธามนิ่งไปนาน


ก่อนถอนหายใจเบา ๆ


“กูเคยบอกมันแล้วว่ามันทำได้ดี”


“เออ แต่เวลามันพลาด มึงก็ดุจนมันจำแต่ตอนที่ตัวเองทำผิด”


ธามหันมามอง


ตงยักไหล่


“กูพูดตามที่เห็น”


ทั้งคู่นั่งเงียบกันอยู่ครู่หนึ่ง


ก่อนตงจะลุกขึ้นยืน


“เอาเถอะ มึงก็ลองไปคุยกับมันดู”


“อืม”


“แล้วก็อย่าดุมันมากนัก”


ธามเหลือบมอง


“มึงเป็นพ่อมันหรือไง”


ตงหัวเราะเบา ๆ


“เปล่า กูสงสารมัน”


พูดจบก็เดินจากไป ทิ้งให้ธามนั่งอยู่กับความคิดของตัวเองเพียงลำพัง


ช่วงเย็น แสงแดดที่เคยส่องเข้ามาในโรงซ้อมเริ่มอ่อนลง เหลือเพียงแสงสีส้มจาง ๆ ตกกระทบหัวสิงโตสีทองที่แขวนอยู่บนชั้นไม้


ธามเดินกลับเข้ามาเพื่อเก็บสมุดบัญชี ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นใครบางคนนั่งอยู่ตรงมุมห้อง


ฉินกำลังนั่งบนพื้นปูน ขาข้างหนึ่งเหยียดออก ส่วนอีกข้างงอเข้าหาตัว ในมือมีสมุดเล่มเล็กที่เปิดค้างไว้


เด็กหนุ่มก้มหน้าจดอะไรบางอย่างอย่างตั้งใจ


ธามยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินเข้าไปใกล้


“ทำอะไร”


ฉินสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนรีบเงยหน้า


“เฮีย...”


ธามเหลือบมองสมุดในมือ


“ยังไม่กลับ?”


“ยังครับ”


“แล้วนั่งทำอะไรอยู่”


ฉินลังเลไปนิดหนึ่ง ก่อนยื่นสมุดให้ดู


“จดท่าที่ทำผิดวันนี้”


ธามชะงัก


บนหน้ากระดาษมีรูปวาดแท่นไม้เรียงกันอย่างง่าย ๆ พร้อมลูกศรแสดงทิศทางการเคลื่อนไหว ข้าง ๆ มีข้อความเขียนกำกับไว้หลายบรรทัด


ก้าวเร็วเกินไป


ต้องรอจังหวะถ่ายน้ำหนัก


อย่ามองเท้าตลอด


ตอนหมุนตัวต้องผ่อนหัวไหล่


ธามมองอยู่ครู่หนึ่ง


“มึงจดเอง?”


“ครับ”


“ทำไมไม่กลับไปพัก”


“ก็กลัวลืม”


ฉินตอบ ก่อนก้มมองสมุดอีกครั้ง


“ฉินเลยอยากจดไว้ก่อน”


ธามเงียบไป


เด็กหนุ่มเม้มปากเล็กน้อย ก่อนพูดต่อ


“เมื่อกลางวัน... ฉินขอโทษนะ”


ธามมองหน้าอีกฝ่าย


“เรื่องอะไร”


“ที่เถียงเฮีย”


“...”


“ฉินรู้ว่าเฮียเป็นห่วง แล้วก็รู้ด้วยว่าตัวเองยังทำได้ไม่ดี”


เด็กหนุ่มหยุดไปนิดหนึ่ง


“แต่ตอนนั้นฉินหงุดหงิดตัวเองมากกว่า”


ธามนั่งยอง ๆ ลงตรงหน้า


“หงุดหงิดทำไม”


“ก็ทำไม่ได้สักที”


ฉินหัวเราะแห้ง ๆ


“ตอนแรกนึกว่าตัวเองจะทำได้เร็วกว่านี้ด้วยซ้ำ”


“มึงเพิ่งฝึกได้ไม่กี่วัน”


“ก็รู้ครับ”


“แล้วจะรีบไปไหน”


ฉินเงียบไปครู่หนึ่ง


ก่อนตอบเสียงเบา


“ฉินกลัวเฮียเปลี่ยนใจ”


ธามชะงัก


“เปลี่ยนใจอะไร”


“เรื่องแข่ง”


เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้น


“ฉินกลัวว่าถ้าทำไม่ได้ เฮียจะบอกให้เลิกฝึก แล้วก็ไม่ยอมให้ลงแข่งอีก”


ธามมองใบหน้าที่ดูหม่นลงของอีกฝ่าย


ก่อนถอนหายใจเบา ๆ


“กูยังไม่ได้บอกให้มึงเลิก”


“แต่เฮียก็เคยบอกว่าไม่อยากให้ลง”


“แล้วตอนนี้กูให้มึงฝึกอยู่ไหม”


ฉินพยักหน้า


“ครับ”


“งั้นก็อย่าเพิ่งคิดไปเอง”


เด็กหนุ่มเงียบไป


ธามเหลือบมองสมุดในมืออีกฝ่าย ก่อนพูดต่อ


“กูไม่ได้คาดหวังให้มึงทำได้ทุกอย่างตั้งแต่ครั้งแรก”


ฉินเงยหน้าขึ้น


“จริงเหรอ”


“เออ”


“แล้วทำไมเฮียดุจัง”


คำถามนั้นทำให้ธามนิ่งไปเล็กน้อย


ก่อนถอนหายใจ


“กูก็...”


เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังเลือกคำพูด


“กูอาจจะระวังมากไปหน่อย”


ฉินกะพริบตา


“หือ?”


“วันนี้กูดุมึงเกินไป”


เด็กหนุ่มมองอย่างไม่ค่อยเชื่อหูตัวเอง


ธามเหลือบตาขึ้น


“มองอะไร”


“เปล่า...”


“แล้วทำไมทำหน้าแบบนั้น”


ฉินหลุดยิ้มเล็กน้อย


“ก็ไม่ค่อยได้ยินเฮียพูดแบบนี้นี่”


ธามถอนหายใจ


“กูพูดดี ๆ ก็ไม่ได้อีก”


“ได้สิ!”


เด็กหนุ่มรีบตอบ ก่อนยิ้มกว้างขึ้น


“ฉินชอบ”


ธามมองรอยยิ้มนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเบือนหน้าหนีเล็กน้อย


“เออ”


ฉินหัวเราะเบา ๆ


บรรยากาศที่เคยอึดอัดระหว่างทั้งคู่ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง


ธามเหลือบมองขาของฉินที่เหยียดอยู่บนพื้น


“ปวดขา?”


“นิดหน่อยครับ”


“ตรงไหน”


“น่อง”


ธามขยับเข้าไปใกล้ ก่อนยื่นมือไปจับข้อเท้าอีกฝ่าย


“ข้างนี้?”


“อืม”


“แล้วทำไมไม่บอก”


“ก็ไม่ได้ปวดมาก”


ธามเงยหน้าขึ้นมองทันที


“ฉิน”


“ครับ ๆ รู้แล้ว”


เด็กหนุ่มรีบยกมือขึ้นอย่างยอมแพ้


“คราวหน้าจะบอก”


ธามส่ายหน้า ก่อนค่อย ๆ ใช้นิ้วกดคลึงกล้ามเนื้อน่องที่ตึงอยู่


ฉินสะดุ้งเล็กน้อย


“โอ๊ย เฮีย เบา ๆ”


“ตรงนี้?”


“อืม...”


“ตึงมาก”


“ก็ซ้อมทั้งวันนี่”


ธามไม่ได้ตอบ เพียงลดแรงมือลงเล็กน้อย แล้วค่อย ๆ นวดคลายกล้ามเนื้อให้อีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง


ฉินมองคนตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง


ก่อนพูดขึ้นเบา ๆ


“เฮีย”


“ว่า”


“พรุ่งนี้ฉินขอซ้อมอีกนะ”


ธามถอนหายใจทันที


“มึงนี่...”


“นะ”


“กูยังไม่ได้บอกว่าจะไม่ให้ซ้อม”


ฉินยิ้มกว้าง


“งั้นตกลงนะ”


“เออ”


“แต่คราวนี้ฉินจะไม่รีบแล้ว”


ธามเงยหน้าขึ้น


“แน่ใจ?”


“แน่ครับ”


เด็กหนุ่มพยักหน้าอย่างจริงจัง


“ฉินจะค่อย ๆ ฝึกตามที่เฮียบอก”


ธามมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าเบา ๆ


“ดี”


ฉินยิ้ม ก่อนก้มมองมือใหญ่ที่ยังคงนวดน่องให้ตัวเองอยู่


“แล้วเฮียล่ะ”


“กูทำไม”


“พรุ่งนี้เฮียจะดุน้อยลงไหม”


ธามชะงักมือ


ก่อนเงยหน้าขึ้นมอง


“ถ้ามึงไม่ดื้อ”


ฉินหัวเราะทันที


“โห แบบนี้ฉินก็โดนดุอยู่ดีสิ”


“รู้ตัวก็ดี”


“เฮียอะ!”


ธามส่ายหน้า แต่คราวนี้มุมปากกลับยกขึ้นเล็กน้อย


เขาก้มลงนวดน่องให้อีกฝ่ายต่ออีกพักหนึ่ง ก่อนปล่อยมือแล้วลุกขึ้นยืน


“กลับบ้านได้แล้ว”


“ครับ”


ฉินรีบเก็บสมุดลงกระเป๋า ก่อนลุกขึ้นตาม


แต่พอก้าวขาออกไปได้เพียงก้าวเดียวก็ต้องชะงัก เพราะกล้ามเนื้อที่เพิ่งผ่านการซ้อมหนักยังคงตึงอยู่ไม่น้อย


ธามหันกลับมามอง


“เดินไหวไหม”


“ไหวครับ”


“แน่ใจ?”


“แน่สิ”


เด็กหนุ่มตอบ ก่อนพยายามเดินให้เป็นปกติที่สุด


ธามมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจ


“มา”


ฉินกะพริบตา


“หือ?”


ธามยื่นมือออกมา


“จับ”


เด็กหนุ่มมองมือใหญ่ตรงหน้า ก่อนค่อย ๆ ยื่นมือไปจับอย่างว่าง่าย


ธามกระชับมือเล็กน้อย แล้วพาเดินไปทางประตูไม้ที่เชื่อมเข้ากับตัวบ้าน


ฉินเดินตามอยู่ข้าง ๆ ก่อนเงยหน้าขึ้นมองคนที่สูงกว่า


“เฮีย”


“อะไรอีก”


“วันนี้ฉินทำได้ดีขึ้นบ้างไหม”


ธามเงียบไปครู่หนึ่ง


ก่อนตอบ


“ดีขึ้น”


ฉินยิ้มทันที


“จริงนะ”


“เออ”


“ตรงไหนอะ”


ธามเหลือบมอง


“ตรงที่มึงเริ่มรู้แล้วว่าตัวเองผิดตรงไหน”


เด็กหนุ่มนิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนพยักหน้า


“อืม...”


“แล้วก็อีกอย่าง”


“อะไรครับ”


ธามหยุดเดิน ก่อนหันมามอง


“มึงไม่จำเป็นต้องรีบเก่งเพื่อให้กูยอมรับ”


ฉินชะงัก


“...”


“กูเห็นว่ามึงพยายามอยู่”


คำพูดนั้นทำให้เด็กหนุ่มเงียบไปชั่วขณะ


ธามมองใบหน้าที่ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มของอีกฝ่าย ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ


“เพราะงั้นค่อย ๆ ฝึกไป ไม่ต้องรีบ”


ฉินพยักหน้าเบา ๆ


“ครับ”


ธามกระชับมือที่จับอยู่เล็กน้อย ก่อนออกเดินต่อ


คราวนี้ฉินไม่ได้ถามอะไรอีก


เพียงเดินตามไปเงียบ ๆ พร้อมรอยยิ้มที่ยังคงติดอยู่บนใบหน้า


เพราะสำหรับเขาแล้ว คำชมเพียงไม่กี่คำจากคนข้าง ๆ กลับมีค่ามากกว่าคำชมจากใครหลายคนรวมกันเสียอีก


และบางที...


การเป็นคู่เชิดที่ดีอาจไม่ได้หมายถึงการทำทุกอย่างให้ถูกต้องตั้งแต่ครั้งแรก


แต่อาจหมายถึงการค่อย ๆ เรียนรู้จังหวะของกันและกัน


แม้บางครั้งจะก้าวผิดไปบ้าง


แต่ตราบใดที่ทั้งคู่ยังยอมปรับฝีเท้าให้เดินไปพร้อมกัน


สักวันหนึ่งก็คงไปถึงจุดหมายที่ตั้งใจเอาไว้ได้






TBC.
ต่างคนต่างเป็นห่วงกันนั่นแหละ
นั่งตาบวมมาจากตอนที่แล้ว
อินจัด 555+

nuangnut1996

สนุกมากครับ