เฮียธาม อย่าดุฉิน! EP.27

NOOFONG

แสงแดดยามสายส่องลอดช่องระหว่างหลังคากระเบื้องเก่า ทอดเป็นลำลงบนพื้นปูนของโรงซ้อมสกุลเฉิน เสียงไม้กวาดครูดไปตามพื้นดังสลับกับเสียงพูดคุยของสมาชิกในคณะ ขณะที่กลิ่นธูปจากศาลเจ้าด้านข้างลอยมาตามลมเป็นระยะ


ทุกอย่างยังคงดำเนินไปตามปกติ


เว้นก็แต่ฉินที่ดูจะกระตือรือร้นเป็นพิเศษตั้งแต่ก้าวเข้ามาในโรงซ้อม


“เฮียธาม!”


เสียงเรียกสดใสดังขึ้นพร้อมกับร่างโปร่งที่เดินผ่านประตูเหล็กเข้ามา ในมือข้างหนึ่งหิ้วถุงอาหารเช้า ส่วนอีกข้างกอดแฟ้มเอกสารสีฟ้าเอาไว้แนบอก


ธามที่กำลังก้มตรวจรอยต่อของเสาไม้เงยหน้าขึ้นมอง


“กลับมาแล้ว?”


“ครับ!”


“กินข้าวหรือยัง”


“กินแล้ว เฮียล่ะ”


“ยัง”


“งั้นดีเลย ฉินซื้อโจ๊กมาฝาก”


เด็กหนุ่มชูถุงในมือขึ้น ก่อนเดินตรงไปวางไว้บนโต๊ะไม้ใกล้กลองใบใหญ่ แล้วหันกลับมามองคนที่ยังนั่งยอง ๆ อยู่ข้างเสา


“เฮีย ว่างไหม”


“ทำไม”


“มีเรื่องอยากคุยด้วย”


ธามเหลือบมองแฟ้มในอ้อมแขนอีกฝ่าย


“เรื่องอะไร”


“เรื่องสำคัญ”


“เรื่องแข่ง?”


ฉินชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนยิ้มแห้ง


“เฮียรู้ทันอีกแล้ว”


“มึงพูดเรื่องนี้มาสามวันแล้ว”


“ก็ฉินยังพูดไม่จบนี่”


ธามถอนหายใจ ก่อนก้มกลับไปตรวจเสาไม้ตามเดิม


“กูบอกไปแล้ว”


“แต่วันนี้ไม่เหมือนวันก่อนนะ”


“ต่างยังไง”


“วันนี้ฉินมีข้อมูลมาด้วย”


เด็กหนุ่มตอบอย่างมั่นใจ ก่อนยกแฟ้มในมือขึ้นให้ดู


ธามเหลือบตามองเพียงครู่เดียว


“แล้ว?”


“แล้วเฮียก็ต้องฟังก่อน”


“กูต้อง?”


“เอ่อ...” ฉินรีบเปลี่ยนคำพูด “ฉินอยากให้เฮียลองฟังหน่อยครับ”


ธามมองหน้าอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ


“ไปช่วยเปาเก็บอุปกรณ์ก่อน เดี๋ยวกูตามไป”


“แต่เฮีย—”


“ฉิน”


เพียงได้ยินน้ำเสียงนั้น เด็กหนุ่มก็หุบปากฉับ


“ครับ...”


ธามก้มลงทำงานต่อ ส่วนฉินได้แต่ยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินคอตกไปทางมุมเก็บอุปกรณ์


ทว่าเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หันกลับมาอีก


“เฮีย”


“อะไร”


“โจ๊กต้องกินตอนร้อน ๆ นะ”


ธามเงยหน้าขึ้นมอง


“เออ”


“แล้วก็อย่าลืมกินด้วย”


“รู้แล้ว”


ฉินพยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนเดินจากไปในที่สุด


ธามมองตามแผ่นหลังบางอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงก้มกลับไปทำงานต่อ


แต่คราวนี้มุมปากกลับยกขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว


เกือบเที่ยง สมาชิกในคณะทยอยแยกย้ายกันไปพักกินข้าว เหลือเพียงธามที่ยังนั่งอยู่ตรงโต๊ะบัญชี ก้มหน้าตรวจรายการอุปกรณ์ที่ต้องซ่อมก่อนรับงานแสดงครั้งถัดไป


เสียงพัดลมตั้งพื้นดังครืดคราดอยู่มุมห้อง


ฉินที่รอจังหวะนี้มาตั้งแต่เช้าค่อย ๆ โผล่หน้าเข้ามาทางประตูไม้


“เฮีย...”


ธามไม่เงยหน้า


“ว่า”


“ยุ่งอยู่ไหม”


“นิดหน่อย”


“งั้นฉินรอได้”


พูดจบก็เดินเข้ามาลากเก้าอี้อีกตัวนั่งลงฝั่งตรงข้ามอย่างเรียบร้อย


ธามเงยหน้าขึ้นมอง


“กูบอกว่ายุ่ง”


“ฉินก็ไม่ได้กวนสักหน่อย”


เด็กหนุ่มตอบ ก่อนวางแฟ้มสีฟ้าลงบนโต๊ะแล้วนั่งประสานมือรอ


ธามมองแฟ้มสลับกับใบหน้าที่พยายามทำตัวสงบเสงี่ยมของอีกฝ่าย


“มึงจะนั่งจ้องกูอีกนานไหม”


“จนกว่าเฮียจะว่าง”


“ฉิน”


“ครับ?”


“กูทำงานไม่รู้เรื่อง”


“อ้าว”


ฉินรีบหลุบตาลง ก่อนหันไปมองพัดลมแทน


ธามถอนหายใจ


เขาพยายามกลับไปสนใจตัวเลขในสมุดบัญชีอีกครั้ง แต่พอเงยหน้าขึ้นหลังจากนั้นไม่ถึงนาที ก็พบว่าคนตรงข้ามแอบหันกลับมามองเขาอีกแล้ว


“เอามา”


ฉินกะพริบตา


“หือ?”


“แฟ้มมึงน่ะ”


ดวงตากลมโตเป็นประกายขึ้นทันที


“เฮียจะดูเหรอ!”


“ถ้ามึงยังไม่หยุดจ้อง กูคงไม่ได้ทำอะไรพอดี”


ฉินรีบเลื่อนแฟ้มไปตรงหน้าอีกฝ่ายอย่างกระตือรือร้น


“นี่ครับ!”


ธามรับมาเปิดดู


ด้านในมีเอกสารที่พิมพ์ออกมาหลายแผ่น ทั้งรายละเอียดการแข่งขัน กำหนดการรับสมัคร กติกาเบื้องต้น และรูปภาพประกอบท่าการแสดงที่ฉินค้นหามาจากอินเทอร์เน็ต


บางหน้ามีข้อความขีดเส้นใต้ด้วยปากกาสีแดง บางหน้าติดกระดาษโน้ตเล็ก ๆ เอาไว้ตามมุม


ธามพลิกดูทีละแผ่นโดยไม่พูดอะไร


ฉินนั่งรออย่างใจจดใจจ่อ


“เฮียเห็นไหม ตรงนี้เขาบอกว่ามีเวลาเตรียมตัวก่อนแข่งอีกตั้งหลายเดือน”


“อืม”


“แล้วฉินก็ลองดูคลิปการแข่งขันปีก่อน ๆ มาแล้วด้วยนะ ท่าบางอย่างคล้ายกับที่เราเคยซ้อมกัน แค่ต้องเพิ่มความยากขึ้นอีกหน่อย”


ธามหยุดพลิกเอกสาร


“แค่?”


ฉินชะงัก


“เอ่อ... ก็ไม่ใช่แค่นิดเดียวหรอก”


“มึงเคยขึ้นเสาดอกเหมยหรือยัง”


“ยังครับ”


“เคยฝึกกระโดดข้ามเสาไหม”


“ยัง...”


“แล้วเคยยืนบนเสาสูงเกินสองเมตรหรือเปล่า”


ฉินส่ายหน้า


ธามปิดแฟ้มลงเบา ๆ


“แล้วมึงคิดว่ามันง่าย?”


“ฉินไม่ได้บอกว่าง่ายสักหน่อย”


เด็กหนุ่มรีบแย้ง


“ฉินรู้ว่ามันยาก แต่ก็เพราะยากไงถึงต้องเริ่มฝึกตั้งแต่ตอนนี้”


“มึงรู้ไหมว่าถ้าพลาดจะเป็นยังไง”


“รู้ครับ”


“ไม่ มึงยังไม่รู้”


น้ำเสียงของธามหนักแน่นขึ้นเล็กน้อย


“การเชิดบนพื้นกับบนเสามันคนละเรื่องกัน ต่อให้มึงทรงตัวเก่งแค่ไหน พอขึ้นไปอยู่ข้างบนจริง ๆ ทุกอย่างมันเปลี่ยนหมด”


ฉินเม้มปาก


“แต่เฮียก็อยู่ด้วยนี่”


ธามนิ่งไป


“ฉินไม่ได้จะไปฝึกคนเดียวสักหน่อย” เด็กหนุ่มพูดต่อ “ถ้าเฮียเป็นคนสอน ฉินก็มั่นใจว่าตัวเองจะทำได้”


“มึงมั่นใจมากไป”


“ฉินมั่นใจในเฮียต่างหาก”


คำตอบนั้นทำให้ธามเงียบลงชั่วขณะ


ฉินมองหน้าอีกฝ่าย ก่อนค่อย ๆ พูดต่อ


“เฮียเคยบอกฉินเองไม่ใช่เหรอ ว่าถ้ากลัวก็ให้มองเฮีย”


ธามหลุบตามองแฟ้มบนโต๊ะ


“มันไม่เหมือนกัน”


“ทำไมจะไม่เหมือน”


“เพราะครั้งนี้ถ้าพลาดขึ้นมา กูอาจรับมึงไม่ทัน”


ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะไม้ตัวเก่าไปชั่วขณะ


ฉินมองคนตรงหน้า


ธามไม่ได้ขึ้นเสียง ไม่ได้ทำหน้าดุเหมือนทุกครั้งที่เขาซ้อมผิดท่า แต่กลับพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ จนเด็กหนุ่มไม่รู้จะเถียงอย่างไร


“เฮีย...”


“กูไม่อยากให้มึงเจ็บ”


ประโยคสั้น ๆ นั้นทำให้ฉินชะงักไปเล็กน้อย


ธามเปิดแฟ้มกลับไปยังหน้าที่มีภาพเสาดอกเหมย ก่อนใช้นิ้วแตะลงบนรูปประกอบ


“มึงเห็นความสูงนี่ไหม”


ฉินพยักหน้า


“ถ้าขึ้นไปแล้วเสียหลัก ต่อให้กูยืนอยู่ข้างล่าง ก็ไม่ได้หมายความว่ากูจะช่วยมึงได้ทุกครั้ง”


“ฉินรู้...”


“แล้วทำไมยังดื้อ”


เด็กหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง


ก่อนตอบเสียงเบา


“เพราะฉินอยากลองจริง ๆ”


ธามเงยหน้าขึ้น


“ฉินไม่ได้อยากลงแข่งเพราะคิดว่ามันสนุกอย่างเดียว”


เด็กหนุ่มขยับตัวนั่งตรงขึ้นเล็กน้อย


“ฉินรู้ว่าตัวเองเพิ่งมาอยู่คณะได้ไม่นาน ฝีมือก็ยังสู้คนอื่นไม่ได้ แต่ฉินอยากเก่งกว่านี้ อยากทำอะไรให้คณะได้มากกว่าการไปออกงานแสดงทั่วไป”


“...”


“แล้วฉินก็อยากให้เฮียได้ไปแข่งด้วย”


ธามขมวดคิ้วน้อย ๆ


“เกี่ยวอะไรกับกู”


“ก็เฮียเก่งนี่”


ฉินตอบทันที


“ฉินเคยดูคลิปที่เฮียเชิดกับพี่ชาติแล้วนะ”


มือของธามที่วางอยู่บนแฟ้มชะงักไปเล็กน้อย


“ใครให้มึงดู”


“เปา”


ธามถอนหายใจทันที


“ไอ้เปา...”


“อย่าไปดุเปานะ!” ฉินรีบพูด “ฉินเป็นคนขอดูเอง”


เด็กหนุ่มเว้นไปเล็กน้อย ก่อนพูดต่อ


“เฮียเชิดเก่งมากเลยนะ”


ธามไม่ได้ตอบ


“ตอนดูคลิป ฉินยังคิดอยู่เลยว่าถ้าได้เชิดคู่กับเฮียแบบนั้นบ้างก็คงดี”


“ตอนนี้มึงก็เชิดกับกูอยู่”


“มันไม่เหมือนกันสิ”


ฉินส่ายหน้า


“ฉินหมายถึงการได้ขึ้นไปแข่งจริง ๆ ได้ลองทำท่ายาก ๆ ด้วยกัน แล้วก็...”


เด็กหนุ่มยิ้มบาง ๆ


“ได้ทำให้คนอื่นเห็นว่าคณะสกุลเฉินก็เก่งไม่แพ้ใคร”


ธามมองรอยยิ้มนั้นอยู่ครู่หนึ่ง


ก่อนหลุบตาลงมองเอกสารอีกครั้ง


“มึงคิดว่าการแข่งมันง่ายขนาดนั้นเลย?”


“ไม่ครับ”


คราวนี้ฉินตอบโดยไม่ลังเล


“ฉินรู้ว่ามันยาก รู้ด้วยว่าต้องซ้อมหนักกว่าเดิมอีกเยอะ”


“...”


“แต่ฉินอยากลอง”


ธามถอนหายใจ


“ฉิน”


“ครับ”


“กูไม่ได้ไม่เชื่อว่ามึงจะทำได้”


เด็กหนุ่มชะงัก


ธามเงยหน้าขึ้นสบตา


“แต่กูไม่อยากเอามึงไปเสี่ยง”


ฉินเงียบไปนาน


เขารู้ดีว่าธามเป็นห่วง


ตลอดเวลาที่ฝึกซ้อมด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็นท่ายกง่าย ๆ หรือท่าต่อตัวที่ยากขึ้นมาอีกระดับ ธามก็มักคอยระวังให้เขาอยู่เสมอ แม้บางครั้งจะดุจนแทบไม่อยากมองหน้า แต่ทุกครั้งที่เขาเสียหลัก คนที่ยื่นมือเข้ามารับก็มักเป็นธามก่อนใคร


ฉินรู้เรื่องนั้นดี


เพียงแต่...


“เฮีย”


“ว่า”


“ถ้าเฮียกลัวฉินเจ็บ แล้วไม่ยอมให้ฉินลองอะไรใหม่ ๆ เลย...”


เด็กหนุ่มเว้นไปนิดหนึ่ง


“แล้วฉินจะเก่งขึ้นได้ยังไงอะ”


ธามนิ่งไป


“ฉินรู้ว่าเฮียเป็นห่วง แต่ฉินก็ไม่ได้อยากให้เฮียต้องคอยปกป้องไปตลอดนะ”


“กูไม่ได้คิดแบบนั้น”


“แต่เฮียกำลังทำอยู่”


คำพูดนั้นทำให้ธามเงยหน้าขึ้นมองทันที


ฉินเม้มปากเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้หลบตา


“ฉินอยากให้เฮียลองเชื่อใจฉินบ้าง”


“...”


“ไม่ใช่เชื่อว่าฉินจะไม่พลาดนะ แต่เชื่อว่าถ้าฉินพลาด ฉินก็จะเรียนรู้ แล้วก็พยายามใหม่”


เด็กหนุ่มพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง


“ถ้าเฮียเห็นว่าฉินยังไม่พร้อม ฉินก็จะฝึกจนกว่าเฮียจะบอกว่าพร้อม”


ธามมองคนตรงหน้าเงียบ ๆ


“แต่ขอแค่เฮียอย่าเพิ่งตัดสินว่าฉินทำไม่ได้ ทั้งที่ฉินยังไม่ได้ลองเลย”


เสียงพัดลมเก่าดังครืดคราดอยู่มุมห้อง


ธามก้มมองแฟ้มเอกสารตรงหน้าอีกครั้ง


ลายมือของฉินปรากฏอยู่ตามขอบกระดาษหลายแห่ง บางจุดเขียนคำถามเอาไว้ บางจุดวงกลมท่าที่อยากฝึก และบางหน้าก็มีรายการสิ่งที่ต้องเตรียมอย่างละเอียด


เห็นได้ชัดว่าเจ้าตัวไม่ได้เพิ่งนึกอยากลงแข่งขึ้นมาเพียงชั่ววูบ


ธามพลิกไปอีกหน้าหนึ่ง


ตรงมุมกระดาษมีข้อความเขียนด้วยปากกาสีน้ำเงินเอาไว้ว่า


ถ้าทำไม่ได้ก็ฝึกใหม่ อย่าเพิ่งยอมแพ้


เขามองข้อความนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนปิดแฟ้มลง


“มึงเตรียมมาหมดนี่เอง?”


ฉินพยักหน้า


“ครับ”


“ทำเอง?”


“ทำเองสิ”


“เปาช่วยหรือเปล่า”


“ช่วยหาคลิปนิดหน่อย แต่ข้อมูลฉินหาเองหมดเลยนะ”


ธามพยักหน้าเบา ๆ


“อืม”


ฉินมองอย่างมีความหวัง


“แล้ว...”


“แล้วอะไร”


“เฮียจะยอมให้ลงแข่งไหม”


ธามเงียบไปครู่หนึ่ง


ก่อนตอบ


“ยัง”


ใบหน้าของฉินหงอยลงทันที


“โห เฮีย...”


“กูยังพูดไม่จบ”


เด็กหนุ่มรีบเงยหน้า


ธามเลื่อนแฟ้มกลับไปตรงหน้าอีกฝ่าย


“ถ้ามึงอยากลงจริง ๆ กูจะให้ลองฝึกพื้นฐานสำหรับขึ้นเสาก่อน”


ฉินเบิกตากว้าง


“จริงเหรอ!”


“แต่ยังไม่ใช่การตกลงลงแข่ง”


“ครับ!”


“แล้วก็ต้องทำตามที่กูบอกทุกอย่าง ห้ามฝึกเอง ห้ามแอบขึ้นเสา แล้วถ้ากูเห็นว่ามึงยังไม่พร้อม ก็ต้องยอมรับ”


“ได้ครับ!”


“ฟังก่อน”


ธามพูดเสียงเข้มเมื่อเห็นอีกฝ่ายเริ่มยิ้มกว้าง


“กูไม่ได้รับปากว่าจะให้มึงลง”


“รู้แล้วครับ”


“แล้วถ้าเจ็บต้องบอกทันที ห้ามฝืน”


“ครับ!”


“ฉิน”


“ครับ?”


“มึงฟังที่กูพูดอยู่ไหม”


“ฟังสิ!”


เด็กหนุ่มตอบ ก่อนยิ้มจนตาหยี


“เฮียจะให้ฉินลองฝึกแล้วใช่ไหม”


ธามมองใบหน้าที่แทบจะปิดความดีใจไม่มิดของอีกฝ่าย ก่อนถอนหายใจอย่างจนใจ


“เออ”


เพียงเท่านั้นฉินก็แทบจะลุกพรวดจากเก้าอี้


“เยส!”


“เบา ๆ”


“ขอโทษครับ!”


เด็กหนุ่มรีบนั่งลงตามเดิม แต่รอยยิ้มยังคงกว้างไม่เปลี่ยน


ธามส่ายหน้า ก่อนหยิบสมุดบัญชีที่วางค้างไว้ขึ้นมาอีกครั้ง


“ดีใจอะไรขนาดนั้น”


“ก็ดีใจนี่”


“กูยังไม่ได้ให้มึงลงแข่ง”


“รู้แล้วน่า”


ฉินตอบ ก่อนขยับตัวเข้าไปใกล้โต๊ะอีกนิด


“แต่เฮียยอมให้ฉินลองแล้ว”


ธามชะงักมือเล็กน้อย


เด็กหนุ่มยิ้มให้เขา


“ขอบคุณนะเฮีย”


คนถูกขอบคุณเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนก้มหน้ากลับไปมองสมุดบัญชี


“เออ”


ฉินนั่งมองอยู่พักหนึ่ง ก่อนค่อย ๆ เอื้อมมือไปจับชายเสื้อยืดของอีกฝ่ายเบา ๆ


“เฮีย”


“อะไรอีก”


“ฉินจะตั้งใจซ้อมนะ”


ธามเงยหน้าขึ้น


“กูก็หวังอย่างนั้น”


“แล้วก็จะไม่ทำให้เฮียผิดหวังด้วย”


ธามมองดวงตากลมโตที่จ้องมาอย่างมุ่งมั่น ก่อนถอนหายใจเบา ๆ


“กูไม่ได้กลัวมึงทำให้ผิดหวัง”


ฉินกะพริบตา


“แล้วเฮียกลัวอะไร”


ธามนิ่งไปครู่หนึ่ง


ก่อนตอบเสียงต่ำ


“กูกลัวมึงเจ็บ”


รอยยิ้มของฉินค่อย ๆ อ่อนลง


เด็กหนุ่มมองคนตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าเบา ๆ


“ฉินรู้แล้วครับ”


ธามไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงยื่นมือไปขยี้ผมอีกฝ่ายหนึ่งครั้ง ก่อนก้มหน้ากลับไปทำงานตามเดิม


ส่วนฉินก็ยอมนั่งเงียบ ๆ อยู่ข้างโต๊ะ ไม่รบกวนอีกฝ่ายอีก


แม้ในใจจะยังตื่นเต้นกับโอกาสที่เพิ่งได้รับจนแทบอยากวิ่งไปบอกเปาให้รู้เดี๋ยวนั้นก็ตาม


ทว่าระหว่างที่กำลังเก็บเอกสารกลับเข้าที่ โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงกลับสั่นขึ้นมาเสียก่อน


ฉินหยิบออกมาดู


ข้อความใหม่จากเฮียใหญ่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ


เฮียใหญ่ : เรื่องที่คุยกัน กูให้คนลองดูรายละเอียดให้แล้วนะ


เด็กหนุ่มชะงักไปนิดหนึ่ง


ก่อนรีบเหลือบมองธามที่กำลังก้มหน้าทำบัญชีอยู่ฝั่งตรงข้าม


เขาลดโทรศัพท์ลงใต้ขอบโต๊ะ แล้วพิมพ์ตอบกลับอย่างรวดเร็ว


ฉิน : เฮีย! อย่าเพิ่งทำอะไรนะ


ไม่นานนัก ข้อความตอบกลับก็ปรากฏขึ้น


เฮียใหญ่ : ทำไมอีก


ฉิน : ฉินยังไม่ได้บอกเฮียธามเลย


เฮียใหญ่ : กูก็ยังไม่ได้ติดต่อไป แค่ให้คนดูข้อมูล


ฉินถอนหายใจอย่างโล่งอก


แต่ยังไม่ทันได้เก็บโทรศัพท์ ข้อความอีกอันก็เด้งตามมา


เฮียใหญ่ : แล้วเรื่องที่กูเตือนไว้ อย่าลืม


รอยยิ้มบนใบหน้าของฉินค่อย ๆ จางลง


เขามองข้อความนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพิมพ์ตอบกลับไปสั้น ๆ


ฉิน : ครับ ฉินไม่ลืมหรอก


“ฉิน”


เสียงเรียกจากฝั่งตรงข้ามทำเอาเด็กหนุ่มสะดุ้ง รีบคว่ำโทรศัพท์ลงบนตัก


“คะ...ครับ!”


ธามเงยหน้าขึ้นมอง


“เป็นอะไร”


“เปล่าครับ!”


“แล้วทำไมสะดุ้ง”


“ก็เฮียเรียกกะทันหันนี่”


ธามขมวดคิ้วน้อย ๆ แต่ไม่ได้ซักต่อ


“กูจะไปกินข้าว มึงจะไปด้วยไหม”


ฉินรีบพยักหน้า


“ไปครับ!”


เด็กหนุ่มเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า ก่อนลุกขึ้นเดินตามอีกฝ่ายออกจากห้อง


ระหว่างที่เดินผ่านประตูไม้เชื่อมไปยังตัวบ้าน ฉินเหลือบมองแผ่นหลังกว้างของคนที่เดินนำอยู่ข้างหน้า


ความดีใจที่ธามยอมให้ลองฝึกยังคงอยู่


แต่ขณะเดียวกัน คำพูดของเฮียใหญ่ก็ยังวนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมหาย


ถ้ามึงเห็นว่าไอ้ธามเป็นคนสำคัญ มึงก็ต้องคิดถึงความรู้สึกมันด้วย


ฉินเม้มปากเล็กน้อย


เขาอยากบอกความจริง


อยากเล่าให้ธามฟังทุกอย่าง ทั้งเรื่องครอบครัว เรื่องที่บ้าน และเหตุผลที่ตัวเองเลือกออกมาใช้ชีวิตข้างนอก


เพียงแต่ยังไม่รู้ว่าควรเริ่มต้นตรงไหน


“เดินดูทางด้วย”


เสียงทุ้มดังขึ้นพร้อมกับมือใหญ่ที่เอื้อมมาจับต้นแขนเอาไว้ ก่อนที่ฉินจะเดินชนขอบประตู


เด็กหนุ่มสะดุ้ง เงยหน้าขึ้นมอง


“อ๊ะ... ขอบคุณครับ”


ธามขมวดคิ้ว


“เหม่ออะไรของมึง”


“เปล่า”


“เปล่าแล้วจะเดินชนประตู?”


ฉินยิ้มแหย


“ก็คิดอะไรนิดหน่อย”


“เรื่องแข่งอีก?”


เด็กหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า


“อืม... ประมาณนั้น”


ธามมองหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนปล่อยมือจากต้นแขน


“กินข้าวก่อน เรื่องอื่นค่อยคิด”


“ครับ”


ฉินตอบรับ ก่อนเดินตามอีกฝ่ายเข้าไปในบ้าน


มือเล็กเอื้อมไปจับชายเสื้อยืดของธามเอาไว้ตามความเคยชิน


ธามเหลือบมอง แต่ไม่ได้ว่าอะไร


กลับเป็นฝ่ายชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย เพื่อให้คนข้างหลังเดินตามได้ทัน


ฉินมองแผ่นหลังกว้างตรงหน้า ก่อนค่อย ๆ ก้มลงมองมือตัวเองที่กำชายเสื้ออีกฝ่ายอยู่


เขาไม่อยากให้สิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้เปลี่ยนไปเลยจริง ๆ


แต่ก็รู้ดีว่าไม่อาจปิดบังความจริงเอาไว้ได้ตลอด


ขออีกหน่อยนะเฮีย...


เด็กหนุ่มคิดในใจ


ขอให้ฉินกล้ากว่านี้อีกหน่อย


เพราะครั้งนี้ สิ่งที่เขากลัวที่สุดอาจไม่ใช่การตกลงมาจากเสาสูงอย่างที่ธามเป็นห่วง


หากเป็นวันที่คนตรงหน้ารู้ความจริง แล้วไม่ยอมยื่นมือกลับมาหาเขาอีกต่างหาก






TBC.
คิดว่าถ้าฉินบอกเฮีย เฮียจะโกรธมุ้ยย
ฮรือ.. เจ้าเด็กน้อยกลัวเฮียไม่รัก

nuangnut1996

สนุกมากครับ