เฮียธาม อย่าดุฉิน! EP.26

NOOFONG

“เออ ๆ” ชายหนุ่มหัวเราะ ก่อนยื่นมือไปตบไหล่น้องชายเบา ๆ “ไหน เล่ามาตั้งแต่ต้นซิ”


ฉินมองหน้าพี่ชายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ วางขนมในมือลง


“คือ... ช่วงนี้ทางสมาคมเขาจะจัดแข่งเชิดสิงโตครับ”


“อืม แล้วไงต่อ”


“เป็นการแข่งขันใหญ่เลยนะเฮีย ทีมที่ชนะจะได้เป็นตัวแทนไปแข่งต่อที่จีนด้วย”


เฮียใหญ่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย


“โห ไปไกลเหมือนกันนี่”


“ใช่ไหมล่ะ!”


พอได้พูดถึงเรื่องที่ตัวเองสนใจ ดวงตาของฉินก็กลับมาเป็นประกายขึ้นมาทันที เด็กหนุ่มขยับตัวนั่งตรง ก่อนเริ่มเล่ารายละเอียดการแข่งขันให้พี่ชายฟังอย่างออกรส


ทั้งเรื่องกติกา จำนวนทีมที่เข้าร่วม ไปจนถึงเงินรางวัลและโอกาสที่จะได้ไปแสดงฝีมือในระดับที่สูงขึ้น


เฮียใหญ่นั่งฟังเงียบ ๆ มีพยักหน้ารับเป็นระยะ


จนกระทั่งฉินพูดจบ เขาจึงถามขึ้น


“แล้วไอ้ธามมันไม่อยากลง?”


รอยยิ้มบนใบหน้าของฉินค่อย ๆ จางลง


“ครับ”


“ทำไม”


“เฮียบอกว่ามันเสี่ยงเกินไป”


“เสี่ยงยังไง”


“ก็พวกท่าต่อตัวครับ” ฉินอธิบาย “การแข่งขันรอบนี้ต้องใช้ท่าที่ยากกว่างานแสดงทั่วไปเยอะเลย โดยเฉพาะท่าบนเสาดอกเหมย ถ้าพลาดขึ้นมาก็เจ็บหนักได้”


“แล้วมึงเคยฝึกหรือยัง”


“ยังครับ”


เฮียใหญ่หันมามองทันที


“อ้าว ไอ้นี่”


“เฮีย ฟังก่อนสิ!”


“ยังไม่เคยฝึก แล้วจะไปแข่ง?”


“ก็มันฝึกกันได้ไง!”


“เออ กูก็ไม่ได้บอกว่าฝึกไม่ได้” คนเป็นพี่ส่ายหน้า “แต่กูเริ่มเข้าใจไอ้ธามแล้วว่าทำไมมันถึงปวดหัวกับมึง”


“เฮียใหญ่!”


“อะไร กูพูดผิดตรงไหน”


ฉินหน้ามุ่ย ก่อนหยิบหมอนอิงมากอดไว้กับอก


“ฉินไม่ได้จะไปแข่งพรุ่งนี้สักหน่อย ยังมีเวลาเตรียมตัวอีกตั้งหลายเดือน”


“แล้วมึงบอกมันแบบนี้หรือยัง”


“บอกแล้ว”


“มันว่าไง”


“ก็บอกว่าไม่คุ้ม”


เฮียใหญ่พยักหน้าช้า ๆ


“แล้วนอกจากเรื่องอันตราย มีอะไรอีก”


ฉินนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง


“ก็... เรื่องค่าใช้จ่ายด้วยครับ”


“ค่าใช้จ่าย?”


“อืม ทั้งค่าชุด ค่าอุปกรณ์ ค่าสมัคร แล้วก็ค่าซ้อม ถ้าจะลงแข่งจริง ๆ ต้องเตรียมอีกหลายอย่างเลย”


เด็กหนุ่มก้มมองหมอนในอ้อมแขน ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เบาลง


“เฮียธามเพิ่งทำให้คณะกลับมามีงานอีกครั้ง ฉินรู้ว่าเขาเหนื่อยมาก แล้วเงินที่ได้มาก็ต้องเอาไปหมุนใช้ในคณะอีก”


เฮียใหญ่นั่งฟังโดยไม่ขัด


“ฉินก็เลยอยากให้คณะได้ลองลงแข่งดูสักครั้ง”


“เพราะอยากไปจีน?”


“ก็อยากครับ”


ฉินตอบตามตรง ก่อนเงยหน้าขึ้น


“แต่ไม่ใช่แค่นั้น”


“แล้วอะไรอีก”


“ฉินอยากให้คนรู้จักคณะสกุลเฉินมากกว่านี้”


น้ำเสียงของเด็กหนุ่มจริงจังขึ้น


“เฮียรู้ไหม ตอนฉินเข้าไปใหม่ ๆ โรงซ้อมเงียบมากเลยนะ อุปกรณ์บางอย่างก็เก่าจนต้องซ่อมแล้วซ่อมอีก เฮียธามต้องทำแทบทุกอย่างคนเดียว ทั้งสอน ทั้งซ้อม ทั้งรับงาน ทั้งทำบัญชี”


ฉินเว้นไปเล็กน้อย


“แต่เขาไม่เคยบ่นเลย”


เฮียใหญ่มองน้องชายที่กำลังพูดถึงใครอีกคนด้วยแววตาจริงจัง


“ฉินก็เลยคิดว่า ถ้าพวกเราได้ลงแข่ง แล้วทำผลงานออกมาดี อย่างน้อยคนก็น่าจะรู้จักคณะมากขึ้น เผื่อจะมีงานเข้ามาอีก”


“อืม”


“แล้วถ้าได้ไปจีนจริง ๆ ก็คงดีมากเลย”


ฉินยิ้มบาง ๆ


“อาม่าคงดีใจ เฮียธามก็คงดีใจเหมือนกัน”


เฮียใหญ่นิ่งไปครู่หนึ่ง


ก่อนจะถามขึ้น


“แล้วตัวมึงล่ะ”


ฉินกะพริบตา


“หือ?”


“มึงอยากลงแข่งเพราะอยากช่วยคณะอย่างเดียวเหรอ”


เด็กหนุ่มเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนส่ายหน้า


“เปล่าครับ”


“แล้ว?”


“ฉินก็อยากลองเหมือนกัน”


คราวนี้คำตอบออกมาโดยไม่ลังเล


“ฉินอยากรู้ว่าตัวเองจะทำได้แค่ไหน”


เฮียใหญ่มองน้องชายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าเบา ๆ


“เออ ค่อยฟังดูเข้าท่าหน่อย”


“อะไรของเฮีย”


“ก็เมื่อกี้มึงเอาแต่พูดถึงคณะ พูดถึงไอ้ธาม พูดถึงอาม่า จนกูนึกว่ามึงจะลงแข่งแทนคนทั้งตลาด”


ฉินหลุดหัวเราะ


“ก็ฉินอยากให้ทุกคนได้ดีนี่”


“กูรู้”


เฮียใหญ่ตอบง่าย ๆ ก่อนหยิบแก้วน้ำขึ้นจิบ


“แต่เวลาจะตัดสินใจทำอะไร มึงก็ต้องถามตัวเองด้วยว่าอยากทำจริงไหม ไม่ใช่ทำเพราะอยากให้ใครสักคนดีใจ”


ฉินพยักหน้าเบา ๆ


“ครับ”


“แล้วเรื่องเงินที่มึงว่า...” คนเป็นพี่วางแก้วลง “ต้องใช้ประมาณเท่าไร”


ฉินชะงัก


“หือ?”


“ค่าใช้จ่ายทั้งหมดน่ะ”


“ฉินยังไม่รู้ตัวเลขแน่นอนเลย”


“งั้นก็ลองไปถามมา”


เด็กหนุ่มหันมามองอย่างสงสัย


“ถามมาทำไมอะเฮีย”


เฮียใหญ่ยักไหล่


“กูจะลองดู”


“ดูอะไร”


“ว่าจะเข้าไปเป็นสปอนเซอร์ให้คณะมึงดีไหม”


ฉินนิ่งไปทันที


“...หา?”


“หูตึงหรือไง”


“เดี๋ยวนะเฮีย!”


เด็กหนุ่มรีบวางหมอนอิงลง ก่อนขยับเข้ามาใกล้พี่ชาย


“เฮียหมายถึงจะให้เงินสนับสนุนคณะเหรอ”


“เออ”


“จริงดิ!”


“กูพูดเล่นมั้ง”


“เฮียใหญ่!”


เฮียใหญ่หัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นน้องชายทำตาโต


“ทำไม ตกใจอะไรขนาดนั้น”


“ก็ฉินไม่คิดว่าเฮียจะเสนอแบบนี้นี่!”


“แล้วมึงคิดว่ากูจะทำยังไง”


“ไม่รู้สิ... ฉินนึกว่าเฮียจะบอกให้เลิกคิดเรื่องแข่งเหมือนเฮียธามอีกคน”


“กูยังไม่ได้บอกเลยว่าจะให้มึงลงแข่ง”


ฉินชะงัก


“อ้าว”


“กูบอกว่าจะลองเป็นสปอนเซอร์ให้คณะ ไม่ได้บอกว่าจะออกเงินให้มึงไปเสี่ยงคอหักเล่น”


“โห เฮีย!”


“ทำไม กูพูดผิดอีก?”


ฉินหน้ามุ่ยทันที


เฮียใหญ่ส่ายหน้าอย่างขำ ๆ ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น


“ฟังก่อน เรื่องเงินน่ะ ถ้ามันเป็นปัญหาจริง ๆ กูก็พอช่วยได้ แต่เรื่องความปลอดภัย กูช่วยมึงไม่ได้”


เด็กหนุ่มเงียบลง


“ต่อให้กูออกเงินให้ทั้งคณะ แต่ถ้ามึงขึ้นไปยืนบนเสาแล้วตกลงมา คนที่เจ็บก็คือมึง เข้าใจไหม”


“ครับ...”


“เพราะงั้นก่อนจะไปพูดเรื่องสปอนเซอร์กับใคร มึงต้องไปคุยกับไอ้ธามให้รู้เรื่องก่อน”


ฉินถอนหายใจ


“ก็คุยแล้วไงเฮีย”


“คุยแล้วมันไม่ยอม ก็ต้องหาว่าติดตรงไหน”


“ก็เรื่องอันตรายนั่นแหละ”


“งั้นมึงก็ต้องทำให้มันมั่นใจว่ามึงพร้อม”


เฮียใหญ่เอนตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย


“ไปหาข้อมูลมาให้ครบ ต้องฝึกอะไรบ้าง ใช้เวลาเท่าไร ต้องมีคนสอนเพิ่มไหม ต้องเตรียมอุปกรณ์อะไร แล้วถ้ามึงยังทำไม่ได้ จะมีเกณฑ์ตัดสินใจยังไงว่าจะไม่ฝืนลงแข่ง”


ฉินฟังอย่างตั้งใจ


“ส่วนเรื่องเงิน ถ้าค่าใช้จ่ายมันเกินกำลังคณะจริง ๆ กูช่วยดูให้ได้”


“เฮียจะช่วยจริง ๆ เหรอ”


“เออ”


“แต่...”


ฉินลังเลไปนิดหนึ่ง


“เฮียธามอาจไม่ยอมรับก็ได้นะ”


เฮียใหญ่เลิกคิ้ว


“ทำไม”


“ก็เฮียเขาเป็นคนแบบนั้นอะ”


เด็กหนุ่มพยายามหาคำอธิบาย


“เขาไม่ค่อยชอบรบกวนใคร แล้วก็ไม่ชอบให้ใครมาช่วยเพราะสงสารด้วย”


“แล้วกูบอกตอนไหนว่าจะให้เพราะสงสาร”


ฉินชะงัก


เฮียใหญ่ยกแก้วน้ำขึ้นจิบอีกครั้ง ก่อนตอบอย่างสบาย ๆ


“ถ้ากูจะเป็นสปอนเซอร์ กูก็ต้องได้อะไรกลับมาบ้างสิ”


“ได้อะไรอะ”


“พื้นที่โฆษณาไง”


“หา?”


“เสื้อคณะ ป้ายประชาสัมพันธ์ คลิปโปรโมต หรืออะไรก็แล้วแต่ที่กติกาการแข่งขันอนุญาตให้ทำ”


เฮียใหญ่พูดพลางนับนิ้วอย่างคร่าว ๆ


“บริษัทกูออกเงินสนับสนุน คณะมึงก็ช่วยประชาสัมพันธ์ให้ แบบนี้เรียกว่าทำธุรกิจ ไม่ใช่ให้ทาน”


ฉินมองพี่ชายตาปริบ ๆ


“โห...”


“อะไร”


“เฮียคิดได้ไงเนี่ย”


“กูทำงานอะไรอยู่ มึงลืมแล้ว?”


“เปล่า!”


เด็กหนุ่มหัวเราะ ก่อนยิ้มกว้างขึ้นเรื่อย ๆ


“งั้นแบบนี้ก็ไม่ใช่การขอเงินฟรี ๆ ใช่ไหม”


“เออ แต่กูต้องเห็นแผนก่อนนะ ไม่ใช่มึงเดินมาบอกอยากได้เท่าไร กูก็เซ็นเช็คให้”


“ครับ!”


“แล้วคนที่จะมาคุยเรื่องนี้กับกู ต้องเป็นหัวหน้าคณะ ไม่ใช่มึง”


ฉินชะงักอีกครั้ง


“เฮียธามเหรอ”


“เออสิ”


“ทำไมอะ”


“กูจะสนับสนุนคณะเขา ก็ต้องคุยกับคนรับผิดชอบคณะ ไม่ใช่คุยกับเด็กฝึกงานที่เอาแต่ทำตาแป๋วใส่กู”


“เฮียใหญ่!”


“อะไร กูพูดผิด?”


ฉินทำหน้ามุ่ย แต่ก็เถียงไม่ออก


เฮียใหญ่หัวเราะ ก่อนยื่นมือไปขยี้ผมน้องชายเบา ๆ


“อีกอย่าง กูอยากรู้ด้วยว่าไอ้ธามมันคิดยังไง”


“เรื่องอะไร”


“เรื่องแข่งนี่แหละ”


ชายหนุ่มตอบ ก่อนพูดต่อ


“ถ้ามันไม่อยากลงเพราะไม่มีเงิน กูก็ช่วยได้ แต่ถ้ามันไม่อยากลงเพราะเห็นว่าทีมยังไม่พร้อม ต่อให้กูเอาเงินไปกองตรงหน้ามันก็คงไม่เปลี่ยนอะไร”


ฉินค่อย ๆ พยักหน้า


“จริงด้วย...”


“เพราะงั้นอย่าเพิ่งดีใจจนเกินเหตุ”


“ครับ”


“ถ้ามึงอยากให้มันยอม ก็ไปทำให้มันเห็นว่าการลงแข่งครั้งนี้คุ้มที่จะลอง ไม่ใช่เพราะมีคนออกเงินให้แล้วทุกอย่างจะง่ายขึ้น”


ฉินนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง


ก่อนรอยยิ้มเล็ก ๆ จะค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า


“ขอบคุณนะเฮีย”


“เรื่องอะไร”


“ก็เรื่องที่จะช่วยคณะไง”


“กูยังไม่ได้ตกลงจะจ่ายสักบาท”


“แต่เฮียก็ยอมช่วยคิดนี่”


คำตอบนั้นทำให้เฮียใหญ่นิ่งไปนิดหนึ่ง


ก่อนจะยกมือขึ้นผลักหน้าผากน้องชายเบา ๆ


“เออ รู้แล้ว ไม่ต้องมาทำซึ้ง”


ฉินหัวเราะ ก่อนขยับเข้าไปกอดแขนพี่ชายอย่างที่ชอบทำมาตั้งแต่เด็ก


“เฮียใหญ่ใจดีที่สุดเลย”


“เมื่อกี้ยังทำหน้าจะกัดกูอยู่เลย”


“ก็เมื่อกี้เฮียยังไม่ใจดีนี่”


“ไอ้นี่...”


คนเป็นพี่ส่ายหน้าอย่างจนใจ แต่ก็ไม่ได้ดึงแขนหนี


เขาปล่อยให้น้องชายกอดอยู่พักหนึ่ง ก่อนพูดขึ้นอีกครั้ง


“ฉิน”


“ครับ?”


“กูถามจริง ๆ”


น้ำเสียงที่เปลี่ยนไปทำให้เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมอง


“มึงชอบเชิดสิงโตขนาดนั้นเลยเหรอ”


ฉินนิ่งไปเล็กน้อย


ก่อนจะพยักหน้า


“ชอบครับ”


“มากกว่าที่กูคิดอีกนะ”


“อืม”


เด็กหนุ่มยิ้มบาง ๆ


“ตอนแรกฉินก็แค่ไปหางานทำ แต่พอได้ลองจริง ๆ มันสนุกอะเฮีย”


เฮียใหญ่นั่งฟังเงียบ ๆ


“ตอนอยู่ข้างบนมันทั้งกลัวทั้งตื่นเต้นเลยนะ แต่พอได้ยินเสียงกลอง แล้วรู้ว่าเฮียธามอยู่ข้างล่าง...”


ฉินหยุดไปครู่หนึ่ง


ก่อนจะยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว


“ฉินก็รู้สึกว่าตัวเองทำได้”


เฮียใหญ่มองรอยยิ้มนั้นอยู่ครู่หนึ่ง


ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ


“งั้นก็ดี”


“หือ?”


“ถ้ามึงชอบจริง ๆ ก็ตั้งใจทำ”


ชายหนุ่มยกมือขึ้นตบศีรษะน้องชายเบา ๆ


“แต่จำไว้อย่างหนึ่ง”


“อะไรครับ”


“อย่าเอาความเชื่อใจที่คนอื่นมีให้มึง ไปใช้เป็นข้ออ้างให้ตัวเองประมาท”


ฉินเงียบไป


“โดยเฉพาะไอ้ธาม”


เฮียใหญ่พูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง


“ถ้ามันเป็นคนคอยรับมึงอยู่ข้างล่างทุกครั้ง มึงก็ควรคิดถึงมันด้วยว่าถ้าวันหนึ่งมันรับไม่ทัน จะเกิดอะไรขึ้น”


เด็กหนุ่มก้มหน้าลงเล็กน้อย


“ครับ...”


“กูไม่ได้จะห้ามมึง”


“ฉินรู้”


“กูแค่อยากให้มึงกลับบ้านมาครบสามสิบสอง”


ฉินเงยหน้าขึ้น ก่อนยิ้มบาง ๆ


“รู้แล้วครับ”


เฮียใหญ่พยักหน้า


“ดี”


เขาหยิบขนมเปี๊ยะอีกชิ้นขึ้นมา ก่อนยื่นให้น้องชาย


“ทีนี้ก็กินซะ”


ฉินรับมาอย่างว่าง่าย


แต่พอกัดไปได้คำเดียวก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้


“เฮียใหญ่”


“อะไรอีก”


“ถ้าเฮียธามยอมให้ลงแข่ง แล้วเฮียมาเป็นสปอนเซอร์จริง ๆ ...”


“อืม”


“เฮียจะมาดูฉินแข่งด้วยไหม”


เฮียใหญ่เหลือบมองน้องชาย


“ถ้าว่างก็ไป”


“จริงนะ”


“เออ”


“สัญญา?”


“มึงนี่มัน...”


ชายหนุ่มถอนหายใจ ก่อนยื่นนิ้วก้อยออกไปอย่างเสียไม่ได้


“เออ สัญญา”


ฉินหัวเราะกว้าง รีบยื่นนิ้วก้อยไปเกี่ยวกับพี่ชายทันที


เฮียใหญ่มองท่าทางดีใจของน้อง ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ


โตจนจะยี่สิบอยู่แล้ว


แต่บางทีก็ยังเหมือนเด็กตัวเล็ก ๆ ที่ชอบวิ่งมาขอให้เขาช่วยผูกเชือกรองเท้าอยู่ดี


“แล้วก็อีกอย่าง”


“อะไรครับ”


“ถ้าไอ้ธามไม่ยอมจริง ๆ มึงก็อย่าไปงอแงใส่มัน”


ฉินหน้ามุ่ยทันที


“ฉินไม่ได้งอแง!”


“เออ ไม่งอแง”


“เฮียอะ!”


“แต่ถ้ามึงอยากให้มันเชื่อใจ...” เฮียใหญ่พูดต่อ ก่อนยิ้มมุมปาก “ก็ทำตัวให้มันน่าเชื่อใจหน่อย”


ฉินเงียบไปครู่หนึ่ง


ก่อนจะพยักหน้าอย่างตั้งใจ


“ครับ”


เฮียใหญ่ยิ้มบาง ๆ แล้วเอนหลังพิงโซฟาอีกครั้ง


ส่วนฉินก็กลับมานั่งกินขนมเปี๊ยะด้วยท่าทางอารมณ์ดีขึ้นกว่าเดิมมาก


แม้เรื่องการแข่งขันจะยังไม่ได้ข้อสรุป และเขาเองก็ยังไม่รู้ว่าจะพูดกับธามอย่างไรให้ยอมรับฟัง


แต่อย่างน้อยตอนนี้ก็พอเห็นทางออกอยู่บ้างแล้ว


ฉินนั่งกินขนมเปี๊ยะต่อได้อีกเพียงสองคำ ก่อนจะชะงักไปเหมือนเพิ่งนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้


“เดี๋ยวนะเฮีย...”


“อะไรอีก”


“ถ้าเฮียจะเป็นสปอนเซอร์ให้คณะจริง ๆ เฮียก็ต้องไปเจอเฮียธามใช่ไหม”


เฮียใหญ่เหลือบมองน้องชาย ก่อนพยักหน้า


“ก็ต้องเจอสิ กูจะสนับสนุนคณะเขา ไม่คุยกับหัวหน้าคณะแล้วจะให้คุยกับใคร”


“จริงด้วย...”


“เพราะงั้นอย่าเพิ่งดีใจจนเกินเหตุ”


“ครับ”


“นั่นแหละ!”


ฉินรีบวางขนมในมือลงบนจาน สีหน้าเริ่มยุ่งยากขึ้นมาทันที


“แต่เฮียธามไม่รู้จักเฮียนี่”


“แล้ว?”


“แล้วเฮียก็รู้ใช่ไหมว่าฉินยังไม่ได้บอกเรื่องที่บ้าน”


เฮียใหญ่หันมามอง ก่อนถอนหายใจเบา ๆ


“กูจะไม่รู้ได้ไง ก็มึงเป็นคนกำชับกูเองตั้งแต่วันแรก”


ฉินยิ้มแหย


“ก็ใช่...”


“ตอนนั้นใครนะที่โทรมาบอกว่าได้งานแล้ว แต่ห้ามกูบอกใครว่าตัวเองเป็นลูกบ้านไหน”


“เฮีย...”


“แล้วใครที่สั่งห้ามกูไปหาที่โรงซ้อมเด็ดขาด บอกว่าถ้าอยากเจอก็ให้นัดข้างนอก”


“ก็ฉินกลัวเฮียหลุดนี่!”


“เออ กูก็ทำตามแล้วไง”


เฮียใหญ่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ


ตั้งแต่ฉินย้ายออกไปอยู่หอพักและเริ่มทำงานพิเศษ เขาก็รู้ดีว่าน้องชายตั้งใจจะลองใช้ชีวิตด้วยตัวเองมากแค่ไหน โดยเฉพาะงานที่คณะเชิดสิงโตสกุลเฉิน ซึ่งเจ้าตัวดูจะถูกอกถูกใจเป็นพิเศษ ถึงขั้นโทรมาเล่าให้ฟังแทบทุกวันในช่วงแรก


แต่สิ่งหนึ่งที่ฉินกำชับนักกำชับหนาก็คือ ห้ามบอกใครที่คณะว่าตัวเองเป็นลูกชายคนเล็กของตระกูลศิริวัฒนโชติ


ตอนนั้นเขาก็ไม่ได้ติดใจอะไร


ในเมื่อเจ้าตัวอยากทำงานหาเงินเอง อยากใช้ชีวิตเหมือนนักศึกษาทั่วไป เขาก็ไม่เห็นจำเป็นต้องเข้าไปวุ่นวาย


ที่ผ่านมาเวลาจะเจอกันจึงมักนัดตามร้านอาหารหรือสถานที่อื่นแทน แม้แต่วันที่เขาไปรับฉินหลังจบงานแสดงที่สมาคม ก็ยังต้องรอจนเจ้าตัวเดินออกมาหาเอง


เรียกได้ว่าให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีมาตลอด


“แล้วคราวนี้มีปัญหาอะไรอีก” เฮียใหญ่ถาม


ฉินเม้มปาก ก่อนขยับเข้าไปใกล้พี่ชายเล็กน้อย


“คือ... ถ้าเฮียไปคุยเรื่องสปอนเซอร์กับเฮียธาม ฉินว่าเราต้องเตรียมตัวกันหน่อย”


“เตรียมอะไร”


“ก็เตรียมว่าจะพูดยังไงไง”


“กูก็ไปคุยเรื่องธุรกิจตามปกติ”


“ไม่ใช่เรื่องนั้น”


ฉินส่ายหน้า ก่อนลดเสียงลงราวกับกำลังปรึกษาเรื่องลับสำคัญ


“เรื่องฉินต่างหาก”


เฮียใหญ่เลิกคิ้ว


“มึงทำไม”


“ก็เฮียต้องทำเหมือนไม่รู้จักฉินมาก่อนไง”


คนเป็นพี่นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนหันมามองเต็มตา


“เดี๋ยวนะ”


“อะไร”


“มึงจะให้กูแกล้งทำเป็นไม่รู้จักน้องตัวเอง?”


ฉินพยักหน้าอย่างจริงจัง


“แค่ตอนอยู่ต่อหน้าเฮียธามก็พอ”


“แล้วถ้าเจอกัน กูต้องเรียกมึงว่าอะไร”


“ก็เรียกฉินเฉย ๆ ไง”


“แล้วมึงจะเรียกกูว่าอะไร”


ฉินชะงักไปเล็กน้อย


“เอ่อ... คุณ?”


เฮียใหญ่หลุดหัวเราะทันที


“ไอ้ฉิน มึงจะไหวเหรอ”


“เฮียอย่าเพิ่งขำสิ!”


“กูยังไม่ได้ทำอะไรเลย มึงก็เกือบหลุดเรียกเฮียแล้วเนี่ย”


ฉินทำหน้ามุ่ย ก่อนยกมือขึ้นเกาหัวอย่างคิดไม่ตก


“งั้น... เฮียก็ไม่ต้องคุยกับฉินเยอะสิ”


“อ้าว”


“ก็ทำเหมือนฉินเป็นลูกจ้างธรรมดาในคณะไปเลย”


เฮียใหญ่มองน้องชายที่กำลังคิดแผนอย่างจริงจัง ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ


“มึงนี่มันคิดอะไรของมึงวะ”


“ก็ฉินยังไม่อยากให้เฮียธามรู้นี่”


“กูรู้”


คนเป็นพี่ตอบ ก่อนเว้นไปเล็กน้อย


“แต่ฉิน กูถามอะไรหน่อย”


“ครับ?”


“มึงคิดดีแล้วเหรอที่จะทำแบบนี้”


เด็กหนุ่มชะงัก


เฮียใหญ่เอนหลังพิงโซฟา สีหน้าที่เคยขบขันเมื่อครู่ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น


“ตอนแรกที่มึงขอให้กูช่วยปิดเรื่องที่บ้าน กูไม่ได้ว่าอะไรนะ เพราะกูเข้าใจว่ามึงอยากลองใช้ชีวิตเอง”


ฉินนั่งฟังเงียบ ๆ


“กูถึงได้ไม่ไปหามึงที่โรงซ้อม แล้วก็ไม่เคยเอาเรื่องที่มึงทำงานอยู่ที่นั่นไปเล่าให้ใครฟัง”


“ฉินรู้...”


“แต่คราวนี้มันไม่เหมือนกัน”


เฮียใหญ่หันมาสบตาน้องชาย


“มึงกำลังจะให้กูช่วยโกหกคนอื่นแล้วนะ”


ฉินหลุบตาลงเล็กน้อย


“ก็แค่ทำเหมือนไม่รู้จักกันเอง...”


“นั่นแหละที่เรียกว่าโกหก”


คำตอบตรงไปตรงมาทำให้เด็กหนุ่มเงียบไป


“กูไม่ได้จะบังคับให้มึงไปประกาศว่าบ้านตัวเองรวยแค่ไหน แต่การไม่บอกกับการตั้งใจหลอกมันคนละเรื่องกัน”


เฮียใหญ่พูดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ


“โดยเฉพาะถ้าคนที่มึงกำลังหลอกเป็นคนที่ไว้ใจมึง”


ฉินก้มมองมือตัวเอง


“...”


“มึงเคยคิดไหมว่าถ้าวันหนึ่งไอ้ธามมันรู้ความจริงขึ้นมา มันจะรู้สึกยังไง”


“ฉินก็คิดอยู่...”


“แล้ว?”


เด็กหนุ่มถอนหายใจเบา ๆ


“ฉินก็เลยยังไม่กล้าบอกไง”


เฮียใหญ่มองน้องชายอยู่ครู่หนึ่ง


“มึงกลัวมันโกรธ?”


ฉินพยักหน้า ก่อนส่ายหน้าอีกครั้งอย่างลังเล


“ก็ไม่เชิง...”


“แล้วกลัวอะไร”


“กลัวทุกคนเปลี่ยนไป”


คำตอบนั้นทำให้คนเป็นพี่เงียบลง


ฉินเม้มปาก ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงเบากว่าเดิม


“เฮียก็รู้ว่าฉินอยากลองทำอะไรด้วยตัวเองมาตั้งนานแล้ว”


“อืม”


“แล้วตอนอยู่ที่คณะ ทุกคนก็ปฏิบัติกับฉินเหมือนคนธรรมดาคนหนึ่งจริง ๆ”


เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้น


“เฮียธามไม่เคยถามเลยว่าบ้านฉินมีเงินไหม ป๊าม้าทำงานอะไร หรือฉินเป็นลูกใคร เขาสนแค่ว่าฉินทำงานได้หรือเปล่า ตั้งใจซ้อมไหม แล้วก็...”


ฉินหยุดไปเล็กน้อย ก่อนยิ้มบาง ๆ


“กินข้าวหรือยัง เหนื่อยไหม เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”


เฮียใหญ่มองน้องชายเงียบ ๆ


“ฉินชอบที่มันเป็นแบบนั้น”


“...”


“ฉินไม่อยากให้เขารู้สึกว่าต้องเกรงใจ หรือมองฉินเป็นคุณหนูที่แค่มาลองทำงานเล่น ๆ”


“แล้วมึงคิดว่าไอ้ธามมันจะมองมึงแบบนั้นเหรอ”


ฉินนิ่งไป


“ไม่รู้ครับ”


“ถ้าไม่รู้ แล้วทำไมไม่ลองเชื่อใจมันดู”


คำถามนั้นทำให้เด็กหนุ่มเงียบลงอีกครั้ง


เฮียใหญ่ถอนหายใจ ก่อนยื่นมือไปขยี้ผมน้องชายเบา ๆ


“ไอ้น้องเวรเอ๊ย”


“เฮีย...”


“เรื่องอื่นนี่เถียงกูเก่งนัก พอเป็นเรื่องไอ้ธามทีไร ทำไมถึงขี้กลัวขึ้นมาได้”


ฉินหน้ามุ่ย


“ฉินไม่ได้ขี้กลัวสักหน่อย”


“อ้าว แล้วนี่อะไร”


“ก็...”


เด็กหนุ่มอึกอัก ก่อนถอนหายใจยาว


“ก็กลัวจริง ๆ นั่นแหละ”


เฮียใหญ่หลุดยิ้มเล็กน้อย


“เออ อย่างน้อยก็ยอมรับ”


ฉินก้มหน้าลงอีกครั้ง


“เฮียใหญ่...”


“ว่า”


“ฉินขอเวลาอีกหน่อยได้ไหม”


คนเป็นพี่มองน้องชาย


“เวลาอะไร”


“ขอรวบรวมความกล้าก่อน”


ฉินเงยหน้าขึ้นสบตา


“ฉินไม่ได้คิดจะปิดเรื่องนี้ไปตลอดนะ แค่ตอนนี้ยังไม่รู้จะเริ่มพูดยังไง”


“แล้วจะบอกเมื่อไร”


เด็กหนุ่มนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง


ก่อนตอบอย่างจริงจัง


“อย่างน้อยก็... ตอนที่ได้ไปแข่งที่จีน”


เฮียใหญ่เลิกคิ้ว


“ทำไมต้องรอไปจีน”


“ฉินอยากทำอะไรให้สำเร็จก่อน”


“...”


“ฉินอยากให้เฮียธามเห็นว่าฉินตั้งใจจริง ๆ ว่าฉินไม่ได้เข้ามาอยู่ในคณะเพราะแค่อยากลองอะไรสนุก ๆ แล้วเดี๋ยวก็ไป”


เด็กหนุ่มพูดต่อ


“ถ้าพวกเราได้ไปจีนจริง ๆ ฉินจะบอกเขาทุกอย่างเลย ทั้งเรื่องป๊าม้า เรื่องที่บ้าน แล้วก็เรื่องเฮีย”


เฮียใหญ่มองน้องชายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามกลับ


“แล้วถ้าไม่ได้ไปล่ะ”


ฉินชะงัก


“หือ?”


“ถ้าแข่งแพ้ ไม่ได้ไปจีน มึงจะไม่บอกมันแล้ว?”


เด็กหนุ่มอ้าปาก ก่อนค่อย ๆ หุบลงเมื่อคิดคำตอบไม่ออก


เฮียใหญ่ส่ายหน้า


“เห็นไหม มึงกำลังหาข้ออ้างให้ตัวเองอยู่”


“เฮียอะ...”


“กูพูดจริง”


คนเป็นพี่ขยับตัวนั่งตรงขึ้นเล็กน้อย


“กูให้เวลามึงได้ แต่กูไม่อยากให้มึงเอาเรื่องแข่งมาเป็นข้ออ้างเลื่อนวันบอกไปเรื่อย ๆ”


ฉินเงียบไป


“แล้วอีกอย่างนะ” เฮียใหญ่พูดต่อ “อย่าเอาความรู้สึกคนอื่นมาลองผิดลองถูก โดยคิดว่าเดี๋ยวค่อยขอโทษทีหลังก็ได้”


เด็กหนุ่มค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น


“ถ้ามึงเห็นว่าไอ้ธามเป็นคนสำคัญ มึงก็ต้องคิดถึงความรู้สึกมันด้วย”


ฉินพยักหน้าช้า ๆ


“ครับ...”


“กูไม่ได้จะดุให้มึงกลัว”


“แต่ด่าไปแล้ว”


“เออ ก็ด่าด้วย”


เฮียใหญ่ตอบหน้าตาเฉย ก่อนยื่นมือไปตบศีรษะน้องชายเบา ๆ


“ก็มึงน่าด่า”


ฉินหลุดหัวเราะออกมานิดหนึ่ง


“รู้แล้วน่า...”


ทั้งคู่นั่งเงียบกันอยู่ครู่หนึ่ง


ก่อนฉินจะค่อย ๆ ขยับเข้าไปกอดแขนพี่ชาย


“เฮียใหญ่”


“อะไรอีก”


“งั้นเรื่องสปอนเซอร์...”


เฮียใหญ่ถอนหายใจทันที


“สุดท้ายก็วกกลับมาเรื่องนี้จนได้”


“ก็ฉินอยากให้คณะได้ลงแข่งนี่”


“กูรู้”


“เฮียช่วยฉินก่อนได้ไหม”


คนเป็นพี่ก้มมองน้องชายที่กำลังกอดแขนตัวเองแน่น ก่อนส่ายหน้าอย่างจนใจ


“มึงนี่มันดื้อจริง ๆ”


“นะเฮีย”


“เออ ๆ กูจะลองดูให้”


ฉินเงยหน้าขึ้นทันที


“จริงนะ!”


“แต่กูมีข้อแม้”


รอยยิ้มของเด็กหนุ่มชะงัก


“อะไรอะ”


“กูจะไม่โกหกให้มึง”


ฉินกะพริบตา


เฮียใหญ่พูดต่อ


“กูจะเข้าไปคุยเรื่องสปอนเซอร์ในฐานะคนที่สนใจสนับสนุนคณะจริง ๆ ซึ่งกูก็สนใจจริง ส่วนเรื่องที่กูเป็นพี่มึง กูจะไม่เป็นฝ่ายยกขึ้นมาพูดก่อน”


เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย


“แต่ถ้าไอ้ธามถาม กูจะไม่โกหก”


ฉินนิ่งคิดอยู่พักหนึ่ง


ก่อนพยักหน้าอย่างจำยอม


“...ก็ได้ครับ”


“แล้วมึงต้องหาโอกาสบอกมันเองด้วย”


“ครับ”


“อย่าให้กูต้องเป็นคนบอกแทน”


“รู้แล้วน่า”


เฮียใหญ่หรี่ตามอง


“แน่นะ”


“แน่ครับ!”


“เออ”


คนเป็นพี่พยักหน้า ก่อนหยิบแก้วน้ำขึ้นจิบ


ฉินมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ยิ้มออกมา


“เฮียใหญ่”


“อะไร”


“ขอบคุณนะ”


“เออ”


“รักเฮียที่สุดเลย”


“เก็บไว้บอกไอ้ธามเถอะ”


“เฮีย!”


เฮียใหญ่หัวเราะออกมาเมื่อเห็นน้องชายหน้าแดง ก่อนยกมือขึ้นกันหมอนอิงที่ถูกฟาดใส่อย่างไม่จริงจังนัก


“โอ๊ย ๆ พอแล้ว ไอ้เด็กเวร!”


“ก็เฮียชอบแซว!”


“เออ กูผิดเอง พอใจยัง”


ฉินทำเสียงฮึในลำคอ ก่อนกลับไปนั่งกอดหมอนอิงตามเดิม


เฮียใหญ่มองน้องชายที่กลับมายิ้มได้อีกครั้ง ก่อนส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ


เขาไม่ได้ติดใจที่ฉินอยากปิดบังฐานะของตัวเอง เพราะตั้งแต่แรกก็เข้าใจดีว่าน้องชายอยากพิสูจน์ว่าตัวเองสามารถใช้ชีวิตได้โดยไม่ต้องพึ่งชื่อเสียงหรือเงินทองของครอบครัว


แต่สิ่งที่เขาเริ่มเป็นห่วงกลับไม่ใช่เรื่องนั้น


หากเป็นความรู้สึกของคนสองคนที่ดูเหมือนจะมีความสำคัญต่อกันมากขึ้นทุกวันต่างหาก


โดยเฉพาะน้องชายของเขา


ที่ปากบอกว่าอยากรอให้พร้อมก่อนค่อยพูดความจริง


แต่ดูจากท่าทางแล้ว...


ไม่รู้ว่าจะรวบรวมความกล้าได้ทันก่อนที่อีกฝ่ายจะรู้เองหรือเปล่า








TBC.
เอฟซีเฮียใหญ่เลยอ่ะ สอนน้องได้ดีมาก
ถึงจะกวนส้นxีนไปหน่อย

Nukinho

เปลี่ยนมา FC เฮียใหญ่ด้วยคน น่ารัก และ support น้องตลอดเลย

GuN009

โอย เฮียใหญ่แสนดี ต้องมนต์เฮียใหญ่อีกคน
ว่าแต่เจ้าฉินอะ จะรวมรวมความกล้าได้ไหม
โอ้ย ยิ่งคิดยิ่งลุ้น ลุ้น ลุ้น
ขอบคุณนะครับคุณฟง

nuangnut1996

สนุกมากครับ