EP.02 ตำแหน่งที่ไม่ใช่ของเขาตั้งแต่ทีแรก
หลังคืนที่ภาคิณ วรเมธากุล ได้รับตำแหน่ง Mister Crown International Thailand ชีวิตของเขาก็เต็มไปด้วยโอกาสที่ไม่เคยมีมาก่อน โทรศัพท์มีข้อความจากแบรนด์สินค้า ช่างภาพ เอเจนซี่โฆษณา และผู้จัดงานเข้ามาแทบทุกวัน จำนวนผู้ติดตามบน Instagram เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ชื่อของเขาปรากฏอยู่ในเพจแฟชั่นและสื่อบันเทิง ขณะที่ตารางงานเริ่มถูกจองล่วงหน้าไปหลายสัปดาห์ แต่ตำแหน่งที่เขาได้รับไม่ได้มีเพียงสิทธิประโยชน์ มันยังมาพร้อมกับสัญญาการทำงานในฐานะตัวแทนประเทศไทย เอกสารระบุถึงการเข้าร่วมกิจกรรมประชาสัมพันธ์ งานของผู้สนับสนุน การเดินทาง การใช้ภาพลักษณ์ และข้อกำหนดอื่น ๆ ตลอดระยะเวลาที่ดำรงตำแหน่ง คินใช้เวลาพิจารณาสัญญานานกว่าที่ทีมงานคาดไว้ “ตรงนี้หมายความว่าผมต้องรับทุกงานที่กองประกวดจัดให้เหรอครับ” “ไม่ใช่ทุกงานครับ แต่กิจกรรมของผู้สนับสนุนหลักและงานตามตารางที่ตกลงกันไว้ เราจำเป็นต้องให้คุณเข้าร่วม” “แล้วถ้าผมไม่สะดวก?” “ก็ต้องแจ้งเหตุผลและคุยกันเป็นกรณีไปครับ” คินพลิกเอกสารกลับไปอ่านอีกครั้ง “ผมอยากให้ระบุเรื่องสิทธิ์ในการปฏิเสธงานกับการอนุมัติภาพก่อนเผยแพร่ให้ชัดเจนด้วยครับ” ผู้จัดการกองประกวดมองหน้าเขา ก่อนรับเอกสารกลับไปแก้ไข ท้ายที่สุด ทั้งสองฝ่ายตกลงเงื่อนไขเพิ่มเติมบางส่วนและคินก็ลงนามในสัญญา เขาพอใจกับผลลัพธ์ เพราะเชื่อว่าตัวเองได้รักษาสิทธิ์ในการตัดสินใจเอาไว้แล้ว เขาไม่ได้คิดว่าการเป็นตัวแทนของเวทีจะหมายถึงการต้องทำตามทุกคำสั่ง ในมุมของเขา นี่คือการเริ่มต้นอาชีพ และเขามีสิทธิ์กำหนดทิศทางของตัวเอง
...
ปัญหาเริ่มต้นขึ้นเมื่อคินได้รับตารางงานชุดแรก งานเปิดตัวผลิตภัณฑ์ของผู้สนับสนุนหลักถูกปฏิเสธเพราะเขามองว่าไม่เหมาะกับภาพลักษณ์ที่ต้องการสร้าง ตามมาด้วยกิจกรรมต่างจังหวัดที่เขาไม่ต้องการเดินทางไปเพียงเพื่อปรากฏตัวไม่กี่ชั่วโมง และงานประชาสัมพันธ์ที่เขาขอให้เปลี่ยนกำหนดการเพราะไม่ต้องการให้กระทบกับงานส่วนตัว “แบรนด์นี้เป็นผู้สนับสนุนหลักนะคะคิน เขาต้องการให้คุณไปร่วมงานในฐานะผู้ชนะตำแหน่งล่าสุด” “ผมเข้าใจครับ แต่ผมไม่คิดว่าสินค้าตัวนี้เหมาะกับผม” “เขาไม่ได้ขอให้คุณเป็นพรีเซนเตอร์นะคะ แค่ไปร่วมกิจกรรมตามข้อตกลง” “แต่ภาพของผมก็จะถูกนำไปใช้ประชาสัมพันธ์อยู่ดี ผมอยากเลือกงานที่ส่งเสริมตัวเองมากกว่านี้” “ถ้าทุกคนเลือกเฉพาะงานที่ตัวเองชอบ เราจะทำตามข้อตกลงกับผู้สนับสนุนได้ยังไงคะ” คินยิ้มบาง ๆ ก่อนตอบ “ถ้าอย่างนั้นก็ควรเลือกคนที่เหมาะกับงานนั้นตั้งแต่แรกไหมครับ” เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ไม่ได้ตอบกลับ สำหรับคิน การปฏิเสธงานเหล่านี้ไม่ใช่การละเลยหน้าที่ เขาเพียงไม่ต้องการให้ชื่อของตัวเองไปปรากฏอยู่กับทุกผลิตภัณฑ์โดยไม่มีทิศทาง เขาเชื่อว่าความพิเศษของตัวเองอยู่ที่การเลือกได้ และการรับทุกอย่างจะทำให้มูลค่าของเขาลดลง ความคิดนั้นยังปรากฏชัดในงานถ่ายแฟชั่นครั้งหนึ่ง เมื่อเขาปฏิเสธเสื้อผ้าที่ทีมสไตลิสต์เตรียมไว้ เพราะรู้สึกว่าทรงเสื้อทำให้ช่วงไหล่ดูแคบเกินไป “ชุดนี้ผ่านการอนุมัติจากแบรนด์แล้วค่ะ และเป็นส่วนหนึ่งของคอนเซปต์” “ผมไม่ชอบครับ มีตัวเลือกอื่นไหม” “ไม่มีแล้วค่ะ” “ถ้าอย่างนั้นผมขอไม่ถ่ายชุดนี้” ผู้จัดการส่วนตัวพยายามเกลี้ยกล่อมให้เขาลองสวมดูก่อน แต่คินยืนยันคำเดิม “ผมรู้ว่าตัวเองเหมาะกับอะไรครับ” ทีมงานจำเป็นต้องปรับลำดับการถ่ายใหม่ ทำให้กำหนดการล่าช้าไปเกือบหนึ่งชั่วโมง และเมื่อภาพชุดแรกถูกส่งมาให้ตรวจสอบ คินยังขอให้ช่างภาพแก้แสง ปรับมุม และรีทัชใบหน้าเพิ่มเติม “ภาพนี้หน้าผมดูใหญ่ไปครับ แล้วก็ไหล่ดูแคบ” “ถ้าแก้มากกว่านี้ภาพจะไม่เป็นธรรมชาติแล้วครับ” “ผมไม่อยากให้คนเห็นภาพที่ทำให้ผมดูแย่กว่าตัวจริง” เขาใช้เวลาเลือกภาพที่ตัวเองพอใจอยู่อีกพักใหญ่ ก่อนอนุญาตให้ทีมงานส่งไฟล์ไปดำเนินการต่อ
...
สิ่งที่คินไม่คาดคิดคือ การปฏิเสธงานครั้งหนึ่งไม่ได้จบลงแค่การลบชื่อออกจากตาราง งานเปิดตัวผลิตภัณฑ์ที่เขาไม่ยอมเข้าร่วมเป็นแคมเปญหลักของผู้สนับสนุนรายใหญ่ ซึ่งมีข้อตกลงกับกองประกวดครอบคลุมทั้งการจัดกิจกรรม การประชาสัมพันธ์ และการใช้ภาพผู้ชนะตลอดช่วงเวลาที่กำหนด เมื่อคินปฏิเสธในช่วงใกล้วันงาน ทีมประชาสัมพันธ์พยายามหาทางแก้ไขด้วยการส่งผู้เข้าประกวดรองชนะเลิศไปแทน แต่แบรนด์ไม่ยอมรับข้อเสนอ เพราะต้องการใช้ผู้ชนะตำแหน่งเป็นจุดขายโดยเฉพาะ ในที่สุด กองประกวดต้องส่งคำชี้แจงอย่างเป็นทางการ พร้อมเจรจาเรื่องการชดเชยค่าใช้จ่ายในการจัดงานบางส่วน ไม่กี่วันต่อมา ผู้จัดการกองประกวดเรียกคินเข้าพบอีกครั้ง “งานนี้สร้างความเสียหายให้เราพอสมควรนะครับ” “ผมแจ้งเหตุผลไปแล้วนี่ครับ” “แต่คุณแจ้งในช่วงที่แบรนด์เตรียมงานไปเกือบหมดแล้ว” “ผมไม่ได้เซ็นสัญญาเป็นพรีเซนเตอร์ของเขานะครับ” “คุณเซ็นสัญญาเป็นตัวแทนของเวที และงานนี้เป็นกิจกรรมของผู้สนับสนุนหลัก” คินนิ่งไป ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงที่เริ่มแข็งขึ้น “ถ้ากองประกวดต้องการให้ผมรับทุกงาน ก็ควรแจ้งตั้งแต่แรกครับ ผมไม่อยากให้ชื่อของผมไปอยู่กับสินค้าที่ไม่ได้เลือกเอง” ผู้จัดการกองประกวดเปิดเอกสารอีกฉบับ “เราจะให้ฝ่ายกฎหมายตรวจสอบเรื่องนี้ตามสัญญา และระหว่างนี้งานประชาสัมพันธ์บางส่วนจะถูกระงับไว้ก่อน” “หมายความว่ายังไงครับ” “หมายความว่ากองประกวดจะยังไม่อนุมัติการใช้ชื่อและภาพของคุณในกิจกรรมใหม่ จนกว่าเราจะตกลงเรื่องหน้าที่ตามสัญญากันได้” คินไม่ชอบคำตอบนั้น เขาเริ่มเข้าใจว่าการปฏิเสธงานอาจมีผลมากกว่าการถูกตำหนิ แต่ยังไม่คิดว่าตัวเองจำเป็นต้องยอมถอย “ผมมีงานจากแบรนด์อื่นเข้ามาอยู่แล้วครับ” ผู้จัดการกองประกวดมองเขา “นั่นเป็นเรื่องของคุณครับ แต่ชื่อ Mister Crown Thailand ไม่ได้เป็นทรัพย์สินส่วนตัวที่คุณจะนำไปใช้ได้ตามต้องการ”
...
ผลกระทบเริ่มปรากฏในสัปดาห์ถัดมา งานถ่ายแบบที่เคยติดต่อผ่านกองประกวดถูกเลื่อนออกไป แบรนด์หนึ่งขอรอความชัดเจนเรื่องสิทธิ์การใช้ภาพ ขณะที่อีกแบรนด์เลือกทำงานกับนายแบบคนอื่นแทน เพราะไม่ต้องการเข้าไปเกี่ยวข้องกับข้อขัดแย้งระหว่างคินกับผู้จัดงาน ผู้จัดการส่วนตัวพยายามอธิบายสถานการณ์ให้เขาฟัง “ตอนนี้บางแบรนด์เริ่มไม่มั่นใจแล้วนะคิน เขากลัวว่าจะมีปัญหาเรื่องสิทธิ์การใช้ภาพหรือการประสานงานกับกองประกวด” “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผมครับ ถ้าเขาต้องการจ้างผมก็ทำสัญญากับผมโดยตรงได้” “นายยังต้องใช้ตำแหน่งนี้สร้างความน่าเชื่อถืออยู่” “ผมไม่ได้มีแค่ตำแหน่งนะครับ” คินพูดด้วยความมั่นใจ เขาเปิด Instagram ให้ผู้จัดการดู ยอดผู้ติดตามและข้อความจากแบรนด์ยังเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง “ดูสิครับ คนติดตามผมเพราะตัวผม ไม่ใช่เพราะกองประกวด” ผู้จัดการส่วนตัวไม่ได้โต้เถียง เขารู้ว่าคินมีเสน่ห์และมีศักยภาพจริง แต่ก็รู้ด้วยว่าชื่อเสียงที่กำลังเติบโตยังอาศัยเครือข่ายและความน่าเชื่อถือจากเวทีเป็นส่วนสำคัญ คินกลับมองเห็นเพียงตัวเลขที่เพิ่มขึ้นบนหน้าจอ
...
ภายในกองประกวด รายงานประจำเดือนฉบับใหม่ถูกส่งถึงผู้บริหาร งานที่คินปฏิเสธไม่ได้มีเพียงเจ็ดงานอีกต่อไป ผู้สนับสนุนรายใหญ่ขอให้ทบทวนความร่วมมือ และมีการระงับงบประมาณประชาสัมพันธ์บางส่วนที่เดิมวางแผนไว้สำหรับผู้ชนะตำแหน่ง “เราเสียทั้งเวลาและความน่าเชื่อถือค่ะ” เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์รายงาน “ตอนนี้บางแบรนด์เริ่มขอรายชื่อผู้เข้าประกวดคนอื่นไว้เป็นตัวเลือกสำหรับแคมเปญถัดไปแล้ว” ผู้จัดการกองประกวดปิดแฟ้ม “เขาเข้าใจหรือเปล่าว่าตำแหน่งนี้มีหน้าที่อะไร” “เขาคิดว่าเราควรปรับวิธีทำงานให้เหมาะกับมูลค่าของเขาค่ะ” “มูลค่าของเขาเพิ่มขึ้นเพราะใครกัน” ไม่มีใครตอบ ผู้จัดการกองประกวดถอนหายใจ “เราคงต้องรายงานเรื่องนี้ให้คนที่เกี่ยวข้องทราบ”
...
สิ่งที่คินไม่เคยรู้คือ ก่อนที่ชื่อของเขาจะปรากฏบนจอ LED ในคืนประกวด มีการพูดถึงเขาในห้องประชุมส่วนตัวมาแล้วหลายครั้ง ผู้เข้าประกวดแต่ละคนถูกนำมาเปรียบเทียบ ทั้งรูปร่าง หน้าตา ประวัติการศึกษา ผลงานกีฬา บุคลิกภาพ และศักยภาพในการทำงานกับแบรนด์ คินมีคุณสมบัติที่ตลาดต้องการ เขายังอายุน้อย มีประวัตินักกีฬา ผลการเรียนดี รูปลักษณ์โดดเด่น และมีเรื่องราวของเด็กต่างจังหวัดที่ได้รับทุนการศึกษา ซึ่งสามารถนำไปต่อยอดเป็นภาพลักษณ์ได้อีกหลายปี ความสามารถเหล่านั้นเป็นของจริง แต่การมีคุณสมบัติไม่ได้หมายความว่าทุกคนจะได้รับเลือก ในคืนหนึ่ง รายงานผลการทำงานของคินถูกส่งไปยังห้องประชุมส่วนตัวแห่งหนึ่ง ภายในมีทั้งจำนวนผู้ติดตาม มูลค่าการจ้างงาน ข้อเสนอจากแบรนด์ งานที่ถูกปฏิเสธ และข้อร้องเรียนจากผู้สนับสนุน ชายคนหนึ่งเปิดอ่านเอกสารจนถึงหน้าสุดท้าย ก่อนหยุดอยู่ที่ภาพถ่ายของคินบนปกนิตยสาร “เขาเริ่มเลือกงานเองแล้วเหรอ” “ครับ และตอนนี้ผู้สนับสนุนรายใหญ่ขอให้เราทบทวนเงื่อนไขความร่วมมือด้วย” “แล้วเขารู้หรือยังว่าเรื่องนี้ส่งผลอะไรกับกองประกวด” “เขาคิดว่าเขายังมีงานจากแบรนด์อื่นเข้ามาอยู่ครับ” ชายคนนั้นปิดแฟ้ม “เขาคงคิดว่าตัวเองสร้างโอกาสทั้งหมดขึ้นมาได้ด้วยตัวเอง” คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถามอย่างระมัดระวัง “แล้วเราจะทำอย่างไรต่อครับ” “ยังไม่ต้องทำอะไร ปล่อยให้เขาทำงานไปก่อน” ชายคนนั้นวางมือลงบนแฟ้มรายงาน “แต่ถ้าเขายังไม่เข้าใจว่าใครเป็นคนเลือกเขาขึ้นมา เราคงต้องทบทวนการลงทุนครั้งนี้” บนหน้าปกรายงานมีชื่อของชายหนุ่มคนหนึ่งพิมพ์อยู่ด้วยตัวอักษรสีดำ PHAKIN WORAMETHAKUL ส่วนชื่อของคนที่กำลังอ่านรายงานนั้นไม่มีปรากฏอยู่ในเอกสารฉบับใด เขาไม่จำเป็นต้องมีชื่ออยู่ในนั้น เพราะก่อนที่คินจะได้สวมมงกุฎ มีคนบางคนมองเห็นมูลค่าของเขาและตัดสินใจผลักดันให้เขามาถึงจุดนี้แล้ว และตอนนี้ คนคนนั้นกำลังเริ่มสงสัยว่า การเลือกครั้งนั้นคุ้มค่ากับสิ่งที่ต้องลงทุนต่อไปหรือไม่
...
และรอยร้าวแห่งความสำเร็จของคินเริ่มเกิดขึ้นอีกครั้ง เมื่อแบรนด์ผู้สนันสนุนหลักมีแคมเปญชุดว่ายน้ำ ซึ่งถูกกำหนดให้เป็นกิจกรรมสำคัญของผู้ครองตำแหน่งในปีนั้น แคมเปญนี้ถูกวางแผนไว้ล่วงหน้าก่อนการประกวด ทีมการตลาดของแบรนด์กำหนดวันถ่ายทำ จองสถานที่ เตรียมทีมช่างภาพและทีมโปรดักชัน รวมถึงจัดสรรงบประมาณสำหรับการผลิตสื่อประชาสัมพันธ์ โดยมีคินเป็นนายแบบหลักของแคมเปญ งบประมาณการผลิตและประชาสัมพันธ์ส่วนแรกถูกอนุมัติไปแล้วเกือบสองล้านบาท และสื่อโฆษณาบางส่วนก็ถูกวางกำหนดการเผยแพร่ไว้ตามช่วงเปิดตัวคอลเลกชัน สำหรับกองประกวด งานนี้จึงไม่ใช่เพียงการถ่ายภาพประชาสัมพันธ์ทั่วไป แต่เป็นส่วนหนึ่งของข้อตกลงทางธุรกิจที่มีอยู่ก่อนการประกวด ผู้สนับสนุนคาดหวังให้ผู้ชนะเข้าร่วมกิจกรรมตามแผนที่ตกลงกันไว้ และคินก็เป็นบุคคลที่ถูกวางตัวให้เป็นภาพแทนของแคมเปญดังกล่าว เมื่อจองนำรายละเอียดงานมาแจ้ง คินกลับไม่ได้แสดงความสนใจเท่าที่ควร “ผมไม่รับงานนี้ครับ” ผู้จัดการส่วนตัวเงยหน้าจากเอกสาร “หมายถึงอะไรครับ?” “ผมไม่สะดวกถ่ายชุดว่ายน้ำ ผมคิดว่ามันไม่ใช่ภาพที่ผมอยากนำเสนอในตอนนี้” จองนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนเอกสารกำหนดการถ่ายทำไปตรงหน้าคิน “งานนี้เป็นแคมเปญหลักของผู้สนับสนุนครับ เราล็อกคิวถ่ายทำไว้แล้ว และแบรนด์ก็เตรียมงบประมาณสำหรับการใช้ภาพของคุณโดยเฉพาะ” “ผมเข้าใจครับ แต่ผมไม่อยากถ่าย” “คุณทราบตั้งแต่ก่อนรับตำแหน่งแล้วนะครับว่าเรามีกิจกรรมกับผู้สนับสนุน” “ผมทราบครับ แต่ผมไม่คิดว่าทุกงานที่เสนอเข้ามาจะต้องได้รับการตอบรับทั้งหมด” “มันไม่ใช่งานที่เราเพิ่งคิดขึ้นมาเองนะคิน แบรนด์นี้เป็นผู้สนับสนุนหลักของเวที” “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการที่ผมต้องรับงานที่ไม่ต้องการทำล่ะครับ?” น้ำเสียงของคินไม่ได้ดังขึ้นมากนัก แต่ชัดเจนพอที่จะทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไป จองวางเอกสารลงบนโต๊ะ “คุณกำลังมองเรื่องนี้เป็นแค่การเลือกรับหรือไม่รับงาน แต่สำหรับกองประกวด มันคือความรับผิดชอบที่เรามีต่อผู้สนับสนุน” “ผมก็มีสิทธิ์รับผิดชอบต่อภาพลักษณ์ของตัวเองเหมือนกันครับ” “ถ้าอย่างนั้นคุณควรเข้าใจด้วยว่าการเป็นผู้ชนะไม่ได้หมายความว่าคุณจะเลือกทำเฉพาะสิ่งที่ตัวเองชอบได้ทุกอย่าง” คินนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนตอบกลับด้วยท่าทีมั่นใจ “ผมคิดว่าผมมีสิทธิ์ตัดสินใจเกี่ยวกับงานที่ใช้ชื่อและภาพของผมนะครับ” จองถอนหายใจ “ผมไม่ได้บอกว่าคุณไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ แต่คุณต้องเข้าใจด้วยว่าการปฏิเสธครั้งนี้ไม่ได้จบลงแค่การที่แบรนด์เปลี่ยนไปใช้คนอื่น” คินไม่ได้ตอบ “ถ้าเราเสียแคมเปญนี้ไป กองประกวดต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นแล้ว ต้องเจรจาเรื่องการชดเชย และอาจกระทบกับสัญญาสนับสนุนในปีหน้า คุณคิดว่าผมจะอธิบายเรื่องนี้กับฝ่ายบริหารอย่างไร?” “นั่นเป็นเรื่องที่กองประกวดต้องจัดการไม่ใช่เหรอครับ?” จองมองเขาอยู่นาน “ใช่ครับ และตอนนี้ผมก็กำลังจัดการอยู่” การสนทนาจบลงโดยไม่มีข้อสรุป ในวันต่อมา กองประกวดพยายามติดต่อคินอีกครั้งเพื่อหาทางประนีประนอม มีการเสนอให้ปรับรูปแบบการถ่ายภาพ เปลี่ยนชุด และกำหนดทิศทางภาพลักษณ์ให้สอดคล้องกับความต้องการของเขามากขึ้น ทีมงานพยายามเสนอทางเลือกที่ยังรักษาแนวคิดของแคมเปญไว้ ขณะเดียวกันก็ลดองค์ประกอบที่คินไม่ต้องการ แต่คินยังไม่ยอมรับข้อเสนอ เขามองว่าการยอมเปลี่ยนเพียงเล็กน้อยไม่ได้ทำให้ความต้องการของตัวเองเปลี่ยนไป และไม่เข้าใจว่าทำไมกองประกวดจึงให้ความสำคัญกับงานนี้มากกว่าความสมัครใจของผู้ชนะ เมื่อผู้สนับสนุนได้รับแจ้งว่าคินยังคงปฏิเสธ พวกเขาเริ่มแสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน แบรนด์ไม่ได้เสียเพียงเวลาที่ใช้วางแผน แต่ต้องเผชิญกับค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นแล้ว ทั้งค่าจองสถานที่ ค่ามัดจำทีมโปรดักชัน และการจัดเตรียมสินค้าสำหรับวันถ่ายทำ หากต้องเลื่อนแคมเปญออกไปก็อาจกระทบกับกำหนดเปิดตัวคอลเลกชันและแผนการตลาดที่วางไว้ ฝ่ายการตลาดจึงแจ้งกองประกวดว่าหากไม่สามารถยืนยันตัวนายแบบได้ภายในเวลาที่กำหนด แบรนด์จะต้องเปลี่ยนตัวบุคคลและพิจารณาค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นจากการเปลี่ยนแผน กองประกวดพยายามหานายแบบสำรองจากผู้เข้าประกวดคนอื่น แต่การเปลี่ยนตัวในเวลาจำกัดทำให้ต้องแก้ไขทั้งคอนเซปต์ ตารางถ่ายทำ และแผนประชาสัมพันธ์ ภาพที่เคยวางไว้สำหรับคินไม่สามารถนำไปใช้กับคนอื่นได้ทั้งหมด สุดท้ายแบรนด์ยืนยันว่าจะเดินหน้าแคมเปญต่อโดยเปลี่ยนนายแบบ แต่ขอให้กองประกวดรับผิดชอบค่าใช้จ่ายส่วนหนึ่งที่เกิดจากการยกเลิกแผนเดิม ตัวเลขที่ถูกเรียกร้องไม่ได้ทำให้เวทีต้องปิดตัวลง แต่ก็มากพอที่จะกลายเป็นปัญหาที่ฝ่ายบริหารต้องรายงานต่อเจ้าของเวที การประชุมภายในถูกเรียกขึ้นอย่างเร่งด่วน เจ้าของเวทีนั่งฟังรายงานจากทีมบริหาร ก่อนถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “สรุปว่าเราเสียอะไรไปบ้าง?” “ตอนนี้แบรนด์เปลี่ยนตัวนายแบบแล้วครับ เราต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายจากการเปลี่ยนแผนบางส่วน และผู้สนับสนุนแจ้งว่าจะทบทวนข้อตกลงสำหรับปีหน้า” “แล้วคิน?” “ยังยืนยันว่าไม่รับงานครับ” เจ้าของเวทีพลิกเอกสารตรงหน้า “เขารู้หรือเปล่าว่าการปฏิเสธครั้งนี้ทำให้เกิดค่าใช้จ่ายเท่าไร?” “จองพยายามอธิบายแล้วครับ แต่คินมองว่าเขามีสิทธิ์ปฏิเสธงานที่ไม่ตรงกับภาพลักษณ์ของตัวเอง” ชายผู้เป็นเจ้าของเวทีเงียบไปครู่หนึ่ง “สิทธิ์ของเขาก็เรื่องหนึ่ง แต่หน้าที่ที่รับมาพร้อมตำแหน่งก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง” ไม่มีใครตอบทันที เจ้าของเวทีวางเอกสารลง “ถ้าเขาไม่ต้องการทำหน้าที่ของผู้ชนะ เราก็ต้องกลับมาพิจารณาว่าเขายังเหมาะสมกับตำแหน่งนี้หรือไม่” คำพูดนั้นทำให้ทุกคนในห้องเงียบลง การปลดผู้ชนะออกจากตำแหน่งไม่ใช่เรื่องที่ทำได้ง่าย ต้องพิจารณาสัญญา เงื่อนไข และผลกระทบต่อภาพลักษณ์ของเวที แต่สำหรับเจ้าของเวที นี่ไม่ใช่เพียงปัญหาเรื่องการถ่ายภาพอีกต่อไป เขาเริ่มตั้งคำถามว่าการรักษาคินไว้ในตำแหน่งจะสร้างประโยชน์มากกว่าความเสียหายหรือไม่ หากผู้สนับสนุนหลักเริ่มไม่มั่นใจในความร่วมมือ และกองประกวดต้องใช้ทรัพยากรไปกับการแก้ปัญหาที่เกิดจากผู้ชนะของตัวเอง ฝ่ายบริหารได้รับมอบหมายให้ตรวจสอบเงื่อนไขในสัญญาและจัดเตรียมทางเลือกสำหรับกรณีที่ต้องเปลี่ยนผู้ดำรงตำแหน่ง การปลดคินจึงไม่ใช่แค่คำพูดระหว่างการประชุมอีกต่อไป มันกลายเป็นทางเลือกที่เจ้าของเวทีเริ่มพิจารณาอย่างจริงจัง ในขณะที่คินยังคงเชื่อว่าตัวเองกำลังปกป้องสิทธิ์และภาพลักษณ์ของตัวเอง เขาไม่รู้เลยว่าการตัดสินใจครั้งนี้กำลังทำให้คนที่เคยสนับสนุนเขาเริ่มตั้งคำถามถึงความคุ้มค่าของการลงทุน
...
อีกด้านหนึ่ง กฤต ศิริวัฒน์ กำลังรับประทานอาหารค่ำอยู่กับบิดา ชายหนุ่มไม่ได้แสดงท่าทีประหลาดใจเมื่อได้ยินเรื่องปัญหาของคิน เขาเพียงยกแก้วน้ำขึ้นจิบ ก่อนวางลงอย่างใจเย็น “เขาก็ยังเป็นแบบเดิมสินะครับ” บิดาของเขามองลูกชาย “หมายความว่าอย่างไร?” “คิดว่าทุกอย่างเป็นของตัวเอง ทั้งที่จริง ๆ แล้วมีคนช่วยทำให้เขามาถึงจุดนั้น” “เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องส่วนตัวของแกนะกฤต” “ผมทราบครับ” กฤตตอบโดยไม่โต้แย้ง เขาจำการแข่งขันในวันนั้นได้ดี วันที่ชื่อของภาคิณถูกประกาศเป็นผู้ชนะ ขณะที่ตัวเขาเองต้องยืนปรบมือให้กับคนที่ได้รับเสียงเชียร์มากกว่า กฤตไม่ได้คิดว่าคินไม่มีความสามารถ ตรงกันข้าม เขารู้ดีว่าคินมีทั้งรูปลักษณ์ ผลงานกีฬา และประวัติการเรียนที่ทำให้กรรมการสามารถสร้างเรื่องราวของผู้ชนะได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่สิ่งที่กฤตไม่เคยยอมรับคือเหตุผลที่ทำให้คินได้รับเลือก เขาเชื่อว่าตัวเองมีคุณสมบัติไม่ด้อยไปกว่าอีกฝ่าย และมีบางอย่างที่คินไม่มี นั่นคือครอบครัว เครือข่าย และโอกาสที่เขาสามารถเข้าถึงได้โดยไม่ต้องเริ่มต้นจากศูนย์ “ถ้าเขาทำให้ผู้สนับสนุนไม่พอใจ ก็ปล่อยให้เขาจัดการกับผลที่ตามมาเอง” บิดากล่าว กฤตยิ้มบาง ๆ “ผมไม่ได้อยากให้ใครช่วยทำอะไรหรอกครับ” เขาหยุดไปเล็กน้อย ก่อนพูดต่อ “ผมแค่อยากรู้ว่า ถ้าวันหนึ่งไม่มีใครคอยเลือกเขาแล้ว เขาจะยังเป็นคนที่ทุกคนต้องการอยู่หรือเปล่า” สำหรับกฤต นี่ไม่ใช่การแข่งขันเพื่อชิงตำแหน่งอีกต่อไป เขาไม่ได้ต้องการมงกุฎคืน สิ่งที่เขาต้องการเห็นคือวันที่ภาคิณ วรเมธากุล เริ่มเข้าใจว่าการได้รับเลือกกับการเป็นคนที่ไม่มีใครแทนที่ได้นั้นเป็นคนละเรื่องกัน
...
ในช่วงสัปดาห์เดียวกัน ผู้จัดการของคินเริ่มนำข้อเสนองานใหม่มาให้พิจารณาน้อยลง แบรนด์บางรายเลือกใช้ผู้เข้าประกวดคนอื่นแทน บางรายชะลอแผนการร่วมงานเพื่อรอให้สถานการณ์ระหว่างคินกับกองประกวดชัดเจนขึ้น คินยังได้รับการติดต่ออยู่บ้าง แต่ข้อเสนอหลายชิ้นมีค่าตอบแทนต่ำกว่าที่เขาเคยได้รับอย่างเห็นได้ชัด “งานนี้เรทเท่าไรครับ?” ผู้จัดการแจ้งตัวเลขให้ฟัง คินขมวดคิ้วทันที “ลดลงไปเกือบครึ่งเลยนะครับ” “ใช่ครับ แต่ตอนนี้เราควรพิจารณางานที่เข้ามาก่อน” “ผมไม่คิดว่าผมจำเป็นต้องลดเรทตัวเองขนาดนั้น” “ผมเข้าใจครับ แต่ตอนนี้สิ่งที่เราต้องรักษาไม่ใช่แค่เรทค่าจ้างแล้ว แต่เป็นการมีงานต่อเนื่องด้วย” คินไม่ได้ตอบกลับทันที ผู้จัดการเลื่อนเอกสารอีกฉบับมาให้ดู เป็นรายการงานที่เคยอยู่ระหว่างการพูดคุย แต่ตอนนี้ถูกพักไว้หรือเปลี่ยนไปใช้บุคคลอื่นแล้ว “บางแบรนด์ไม่ได้ยกเลิกเพราะไม่ต้องการคุณนะครับ แต่เขาไม่อยากเข้ามาเกี่ยวข้องกับความไม่แน่นอนระหว่างคุณกับกองประกวด” “ผมไม่ได้ทำอะไรผิดนี่ครับ” “ผมไม่ได้บอกว่าคุณผิด แต่ในมุมของลูกค้า เขาต้องการคนที่ยืนยันคิวได้ ทำงานตามข้อตกลงได้ และไม่ทำให้แผนการตลาดของเขาต้องเปลี่ยนกลางทาง” คินมองรายการตรงหน้าโดยไม่ได้พูดอะไร เขายังคงเชื่อว่าความสามารถและภาพลักษณ์ของตัวเองมีมูลค่ามากกว่าตัวเลขที่ถูกเสนอมา แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็เริ่มสังเกตเห็นว่าข้อเสนอที่เคยเข้ามาอย่างต่อเนื่องกำลังหายไป ตลาดไม่ได้หยุดรอให้เขาตัดสินใจ และคนที่เคยเป็นตัวเลือกอันดับแรกก็อาจถูกแทนที่ได้เร็วกว่าที่คิด คืนนั้น คินเปิดดูภาพถ่ายจากวันที่ได้รับตำแหน่งอีกครั้ง มงกุฎยังอยู่ในภาพ สายสะพายยังพาดอยู่บนไหล่ และรอยยิ้มของเขายังคงดูมั่นใจเหมือนเดิม แต่ในอีกห้องหนึ่งของสำนักงานกองประกวด มีเอกสารฉบับใหม่ถูกจัดเตรียมขึ้นเพื่อพิจารณาสถานะของผู้ชนะคนปัจจุบัน ภาคิณ วรเมธากุล ยังไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเข้าใกล้วันที่ต้องเลือกระหว่างการรักษาสิทธิ์ในการเป็นตัวของตัวเอง กับการรักษาตำแหน่งที่ทำให้โลกเริ่มรู้จักเขา และเขายังไม่รู้ด้วยว่า ในสายตาของคนบางคน เขาไม่เคยเป็นเจ้าของตำแหน่งนั้นอย่างแท้จริง เขาเพียงเป็นคนที่ได้รับอนุญาตให้ชนะในตอนแรกเท่านั้น และเขาคงจะไม่คิดเช่นกันว่าภาพลักษณ์อันเพรียบพร้อมที่เขาหวงนักหนานั้นกำลังเดินทางมาถึงจุดหันเหของราคา
/// จบตอน ///
| 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 
โพสต์ 
โพสต์