เฮียธาม อย่าดุฉิน! EP.20

NOOFONG

สามวันหลังจากคลิปเชิดสิงโตของฉินกลายเป็นกระแส ชีวิตอันแสนสงบของคณะเชิดสิงโตเล็ก ๆ ท้ายตรอกก็เริ่มเปลี่ยนไป


จากเดิมที่โรงซ้อมมักมีเพียงเสียงกลอง เสียงฉาบ และเสียงธามคอยตะโกนบอกจังหวะการฝึกซ้อม บัดนี้กลับมีเสียงโทรศัพท์ดังแทรกเข้ามาแทบทุกชั่วโมง


ครืด... ครืด...


โทรศัพท์เครื่องหนึ่งสั่นอยู่บนโต๊ะไม้


ธามที่กำลังนั่งตรวจสมุดบัญชีเหลือบมองหน้าจอ ก่อนยกขึ้นรับสาย


“สวัสดีครับ คณะเชิดสิงโตมังกรทอง สกุลเฉิน ครับ”


“...”


“ครับ รับงานครับ”


“...”


“วันเสาร์นี้เหรอครับ”


ชายหนุ่มพลิกหน้าสมุดบัญชีไปยังตารางงาน ก่อนใช้ปลายปากกาจดอะไรบางอย่างลงไป


“ช่วงเช้ายังว่างครับ”


“...”


“ได้ครับ เดี๋ยวผมส่งรายละเอียดให้”


หลังวางสาย ธามก็หยิบปากกาขึ้นมาเขียนต่อ


แต่ยังไม่ทันที่ปลายปากกาจะสัมผัสกระดาษ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง


ครืด... ครืด...


ธามมองหน้าจอ


ถอนหายใจ


ก่อนกดรับสาย


“สวัสดีครับ คณะเชิดสิงโตครับ”


“...”


“ครับ”


“...”


“อาทิตย์หน้า?”


ธามพลิกหน้าสมุดบัญชีอีกครั้ง


“รอสักครู่นะครับ”


“...”


“ครับ วันนั้นยังรับได้ครับ”


ผ่านไปเกือบสิบนาที ชายหนุ่มจึงได้วางโทรศัพท์ลงเป็นครั้งที่สอง


เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ ยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วเล็กน้อย ก่อนก้มมองหน้าสมุดบัญชีที่เมื่อไม่กี่วันก่อนยังมีช่องว่างอยู่เกือบทั้งหน้า


ตอนนี้กลับมีตัวหนังสือเพิ่มขึ้นจนแทบไม่มีที่ให้เขียน


“เฮียเฟย!”


เสียงเปาดังมาจากหน้าประตู


“อะไร”


“มีคนโทรมาถามเรื่องจ้างงานอีกแล้ว!”


ธามเงยหน้าขึ้น


“โทรหาใคร”


“โทรเข้าเครื่องเปา!”


“แล้วมึงให้เบอร์ไปทำไม”


“เปาไม่ได้ให้!” เจ้าตัวรีบยกมือปฏิเสธ “เขาทักมาทางเพจคณะก่อน แล้วเปาก็ให้เบอร์ไว้ติดต่อ”


“งานอะไร”


“เปิดร้านอาหารจีนครับ เขาอยากได้สิงโตไปเชิดวันเปิดร้าน”


“วันไหน”


“เสาร์หน้า”


ธามก้มลงมองตารางงาน


“เสาร์หน้าเต็มแล้ว”


“เต็มแล้วเหรอ!”


“เออ”


เปายืนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ เบิกตากว้าง


“เดี๋ยวนะเฮีย”


“อะไร”


“เมื่อกี้เฮียบอกว่าเต็มแล้ว?”


“เออ”


“เต็มจริง ๆ อะ?”


ธามเงยหน้าขึ้นมอง


“มึงจะให้กูพูดกี่รอบ”


“โห!”


เปาหัวเราะออกมาอย่างดีใจ ก่อนรีบเดินเข้ามาชะโงกดูสมุดบัญชีบนโต๊ะ


“เชี่ย! งานเยอะขนาดนี้เลยเหรอ!”


“อย่ามาบัง”


“เฮีย! นี่มันเกือบเต็มทั้งเดือนเลยนะ!”


ธามใช้ปลายปากกาดันหน้าผากลูกพี่ลูกน้องให้ออกห่างจากสมุดบัญชี


“กูเห็นแล้ว”


“แล้วเฮียไม่ดีใจเหรอ”


“ดีใจ”


เปาชะงัก


ก่อนหรี่ตามองใบหน้าเรียบเฉยของอีกฝ่าย


“เฮียดีใจตรงไหนวะ”


“แล้วมึงจะให้กูกระโดดตีลังกาเหรอ”


เปาหลุดหัวเราะทันที


“ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้เฮีย!”


ธามส่ายหน้า ก่อนก้มลงตรวจตารางงานต่อ


แต่คราวนี้มุมปากของชายหนุ่มกลับยกขึ้นเล็กน้อย


เพียงนิดเดียวเท่านั้น


และเปาก็มองเห็นมันพอดี






...


“อะไรนะ! งานเต็มแล้วเหรอ!”


เสียงฉินดังขึ้นกลางโรงซ้อมในช่วงบ่าย


เด็กหนุ่มที่เพิ่งเลิกเรียนรีบเดินตรงมาหาเปาทันทีที่ได้ยินข่าว ก่อนรับสมุดตารางงานจากอีกฝ่ายมาดูด้วยความตื่นเต้น


“โห! จริงด้วย!”


“เห็นไหมล่ะ” เปายืดอกอย่างภาคภูมิใจ “คณะเราฮอตแล้วนะเว้ย”


“สุดยอดเลย!”


ฉินไล่สายตาไปตามรายชื่องานที่ถูกเขียนเรียงกันอยู่บนหน้ากระดาษ


ทั้งงานเปิดร้าน งานขึ้นบ้านใหม่ งานฉลองครบรอบบริษัท ไปจนถึงงานแสดงในศูนย์การค้า


บางงานเป็นลูกค้าเก่าที่กลับมาติดต่ออีกครั้ง ขณะที่อีกหลายงานเป็นชื่อที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน


“นี่มีคนติดต่อมาเยอะขนาดนี้เลยเหรอ”


“เออ ตั้งแต่คลิปนายดังนั่นแหละ”


เปาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดข้อความให้ดู


“ดูนี่ดิ มีคนทักมาอีกเพียบเลย”


ฉินก้มลงมองหน้าจอ


ข้อความจากลูกค้าหลายรายถูกส่งเข้ามาอย่างต่อเนื่อง บ้างสอบถามราคาการแสดง บ้างขอดูรูปผลงานเพิ่มเติม บางคนถึงขั้นจองวันล่วงหน้าเอาไว้ก่อนทั้งที่ยังไม่ตกลงรายละเอียด


“เฮ้ย ดีอะ!”


“แต่มีปัญหาอยู่อย่างหนึ่ง”


“อะไร”


เปาเงยหน้าขึ้นมองฉิน


ก่อนยิ้มกว้างอย่างมีเลศนัย


“ลูกค้าบางคนเขาขอระบุตัวนักแสดงด้วย”


ฉินขมวดคิ้ว


“ระบุทำไมอะ”


“ก็เขาอยากได้คนในคลิปไง”


“อ๋อ”


“โดยเฉพาะคนที่ถอดหัวสิงโตออกมาแล้วเห็นกล้ามท้องน่ะ”


ฉินหลุดหัวเราะพรืด


“อีกแล้วเหรอ!”


“เออ!” เปาหัวเราะตาม “มีลูกค้าคนหนึ่งถามด้วยนะว่า ถ้าจ้างคณะเราไปแสดง จะได้พี่คนในคลิปไปด้วยไหม”


“แล้วนายตอบว่าไง”


“เราก็บอกว่าได้สิครับ พี่เขาเป็นหัวหน้าคณะ”


“แล้ว?”


“เขาถามต่อว่าพี่เขาจะถอดหัวสิงโตไหม”


ฉินหัวเราะลั่น


“โอ๊ย! แล้วนายตอบว่าไง!”


“เราก็บอกว่า ถอดครับ ไม่งั้นพี่เขากลับบ้านไม่ได้!”


เสียงหัวเราะของทั้งคู่ดังสนั่นจนตงที่กำลังนั่งเช็ดฉาบอยู่ใกล้ ๆ ต้องเงยหน้าขึ้นมอง


“พวกมึงขำอะไรกันอีก”


“เฮียตง!” เปารีบหันไปหา “มีคนจ้างคณะเราเพราะอยากดูเฮียเฟยถอดหัวสิงโต!”


ตงนิ่งไปนิดหนึ่ง


ก่อนส่ายหน้าอย่างเอือมระอา


“กูละเชื่อเลย”


“จริง ๆ นะเฮีย!”


“เออ กูเชื่อ”


ตงวางผ้าเช็ดฉาบลง ก่อนหันไปมองฉิน


“มึงนี่ก็เก่งเหมือนกันนะ”


“หือ?”


“ทำคลิปเชิดสิงโตแท้ ๆ แต่ดันทำให้คนอยากมาดูกล้ามไอ้ธาม”


“เฮียตง!”


ฉินหัวเราะจนหน้าแดง


“ฉินไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย!”


“เออ กูรู้” ตงพยักหน้า “แต่คราวหน้ามึงถ่ายกูบ้างก็ได้”


เปาหันขวับ


“เฮียจะโชว์กล้ามเหรอ”


“เปล่า”


“แล้วจะให้ถ่ายอะไร”


“ถ่ายตอนกูตีฉาบ”


ตงตอบหน้าตาย ก่อนยกฉาบในมือขึ้นเล็กน้อย


“เผื่อกูจะดังบ้าง”


เปาหลุดหัวเราะก๊าก


“เฮียตง! คนละกลุ่มเป้าหมายแล้ว!”


“ไอ้เปา!”


เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกระลอก


แต่ท่ามกลางความคึกคักนั้น กลับมีใครบางคนที่ยังนั่งเงียบอยู่ตรงโต๊ะไม้ข้างผนัง


ธามกำลังใช้ปากกาขีดเส้นลงบนกระดาษอีกแผ่น


ข้างตัวมีเครื่องคิดเลข สมุดบัญชี และรายการอุปกรณ์ที่ต้องซ่อมแซมก่อนออกงาน


ฉินเหลือบมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ เดินเข้าไปหา


“เฮีย”


“หืม”


“ทำอะไรอะ”


“จัดตารางงาน”


ฉินชะโงกหน้ามอง


“โห เยอะจัง”


“อืม”


“เหนื่อยไหม”


ธามหยุดมือเล็กน้อย ก่อนเงยหน้าขึ้น


“ยังไม่ได้เริ่มงานเลย”


“ก็เห็นเฮียนั่งทำตั้งนานแล้วนี่”


“ไม่เป็นไร”


ฉินพยักหน้า ก่อนลากเก้าอี้มานั่งข้าง ๆ


ธามเหลือบมอง


“มึงไม่ไปซ้อม?”


“เดี๋ยวไป”


“แล้วมานั่งทำไม”


“ช่วยเฮียไง”


“ช่วยอะไร”


ฉินมองกระดาษบนโต๊ะ ก่อนหยิบปากกาที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา


“ช่วยจัดตารางก็ได้”


“มึงทำเป็น?”


“เป็นดิ!”


ธามเลิกคิ้ว


ฉินรีบยืดอก


“เฮียอย่าดูถูกนะ ฉินใช้โปรแกรมตารางงานเป็น แถมทำตารางคำนวณค่าใช้จ่ายได้ด้วย”


“อืม”


“เอามาเลย เดี๋ยวฉินทำให้”


ธามมองเด็กหนุ่มตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเลื่อนกระดาษไปให้


“งั้นมึงลองดู”


“ได้เลย!”


ฉินรับกระดาษมาอย่างกระตือรือร้น ก่อนก้มหน้าจัดการกับรายการงานที่จดเอาไว้


ส่วนธามก็นั่งตรวจเอกสารอีกชุดอยู่ข้าง ๆ


ผ่านไปพักใหญ่ เสียงพูดคุยของสมาชิกในคณะค่อย ๆ เบาลง เหลือเพียงเสียงกลองจากมุมโรงซ้อมกับเสียงปากกาขีดเขียนบนกระดาษเป็นระยะ


“เฮีย”


“อะไร”


“อันนี้งานเช้ากับงานบ่ายอยู่วันเดียวกันใช่ปะ”


“เออ”


“แล้วสถานที่ห่างกันไหม”


“พอสมควร”


“งั้นต้องเผื่อเวลาเดินทางด้วยนะ”


“กูเผื่อแล้ว”


“อ๋อ”


ฉินพยักหน้า ก่อนก้มลงเขียนต่อ


“แล้วอันนี้ค่าจ้างรวมค่ารถหรือยัง”


“ยัง”


“งั้นฉินแยกช่องให้”


“อืม”


ธามเหลือบมองกระดาษในมือเด็กหนุ่ม


ลายมือเรียบร้อยกว่าที่คิด อีกทั้งยังแบ่งหมวดหมู่ได้เป็นระเบียบจนอ่านง่ายกว่าสมุดที่เขาใช้อยู่เสียอีก


ชายหนุ่มมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถาม


“มึงเคยทำงานพวกนี้เหรอ”


“ก็เคยช่วยจัดบัญชีตอนทำพาร์ตไทม์บ้าง”


“อืม”


“ทำไมอะ”


“เปล่า”


ฉินเงยหน้าขึ้นมอง


“เฮียชมฉินอยู่เหรอ”


“กูยังไม่ได้พูดอะไร”


“แต่เฮียคิดใช่ปะ”


“มึงจะทำต่อไหม”


“ทำครับ!”


ฉินหัวเราะ ก่อนก้มหน้าทำงานต่ออย่างอารมณ์ดี


เกือบหนึ่งชั่วโมงผ่านไป ตารางงานทั้งหมดก็ถูกจัดเรียงใหม่จนเสร็จเรียบร้อย


ฉินเลื่อนกระดาษไปให้ธามดูด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ


“เสร็จแล้ว!”


ธามรับมาดู


รายการงานถูกแบ่งตามวัน เวลา สถานที่ จำนวนผู้แสดง และค่าใช้จ่ายอย่างชัดเจน


ชายหนุ่มไล่สายตาอ่านอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า


“ใช้ได้”


ฉินเบิกตากว้าง


“จริงดิ!”


“เออ”


“เฮียชมฉินแล้ว!”


“กูบอกว่าใช้ได้”


“ก็เหมือนกันนั่นแหละ!”


ธามส่ายหน้าอย่างระอา แต่ไม่ได้เถียงอะไร


ฉินนั่งยิ้มอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นกระดาษอีกแผ่นที่วางอยู่ใต้สมุดบัญชี


เป็นรายการอุปกรณ์ที่ต้องซ่อมแซม


หัวสิงโตสองหัว


ผ้าคลุมที่เริ่มขาด


ไม้กลองที่ต้องเปลี่ยน


รวมถึงค่าใช้จ่ายอีกหลายรายการที่ถูกจดเรียงเอาไว้


ฉินมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้นถาม


“เฮีย”


“หืม”


“ถ้ามีงานเยอะขึ้นแบบนี้ คณะเราจะดีขึ้นไหม”


ปลายปากกาในมือธามหยุดชะงัก


ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนก้มมองสมุดบัญชีตรงหน้า


“ก็คงดีขึ้น”


“จริงนะ”


“อืม”


ฉินยิ้มกว้าง


“ดีจัง”


ธามเงยหน้ามอง


“ดีใจอะไรของมึง”


“ก็ดีใจไง”


เด็กหนุ่มตอบอย่างง่ายดาย


“เห็นเฮียเครียดเรื่องงานมาตั้งนาน พอมีคนติดต่อมาเยอะ ๆ แบบนี้ ฉินก็เลยดีใจ”


ธามนิ่งไปเล็กน้อย


ฉินไม่ได้สังเกตเห็น เพียงก้มลงมองตารางงานในมืออีกครั้ง


“แล้วถ้ามีงานเรื่อย ๆ เราก็จะได้ซ่อมหัวสิงโตใหม่ด้วยใช่ไหม”


“อืม”


“แล้วก็ซื้ออุปกรณ์เพิ่ม”


“เออ”


“แล้วก็อาจมีคนมาสมัครเข้าคณะเพิ่มด้วย!”


ธามมองใบหน้าที่กำลังยิ้มกว้างนั้น ก่อนถามเสียงเรียบ


“มึงจะหาคนมาแทนตัวเองเหรอ”


ฉินเงยหน้าขึ้นทันที


“ไม่ใช่!”


“แล้วพูดทำไม”


“ก็หมายถึงคนอื่นไง! มือกลอง มือฉาบ หรือคนช่วยดูแลชุดก็ได้”


“อืม”


“ส่วนเท้าหน้าไม่ต้องรับเพิ่มนะ”


ธามเลิกคิ้ว


“ทำไม”


ฉินยืดอกขึ้นนิดหนึ่ง


“ก็มีฉินอยู่แล้วไง”


ธามมองเด็กหนุ่มตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง


ก่อนหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ


“เออ”


คำตอบสั้น ๆ นั้นทำเอาฉินยิ้มกว้างกว่าเดิม


ตกเย็น สมาชิกในคณะทยอยแยกย้ายกันกลับบ้าน


เสียงกลองที่เคยดังสนั่นเงียบลง เหลือเพียงเสียงรถจากถนนด้านนอกกับลมเย็นที่พัดผ่านประตูเหล็กซึ่งเปิดค้างเอาไว้


ธามยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะไม้ตัวเดิม


ตรงหน้าคือสมุดบัญชีที่เปิดค้างไว้หน้าหนึ่ง


ชายหนุ่มไล่สายตาไปตามตัวเลขที่ถูกเขียนเอาไว้ ก่อนหยุดมองยอดรวมด้านล่าง


มันยังไม่ใช่จำนวนเงินมากมายอะไร


ยังมีค่าใช้จ่ายอีกหลายอย่างที่ต้องจัดการ


ยังมีอุปกรณ์ที่ต้องซ่อม


และยังมีงานอีกมากที่ต้องทำ


แต่เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่เขามองตารางงานแล้วไม่เห็นเพียงช่องว่าง


ธามเอนหลังพิงเก้าอี้ ก่อนเงยหน้ามองหัวสิงโตสีทองเก่าที่วางอยู่บนชั้นไม้


ดวงตาข้างหนึ่งเคยแตกร้าว ขนตามขอบเริ่มหลุดร่วง และสีทองบางส่วนก็ซีดจางไปตามกาลเวลา


เขาจำได้ดีว่ามีอยู่ช่วงหนึ่งที่แทบไม่มีใครโทรมาถามเรื่องจ้างงานเลย


บางวันทั้งโรงซ้อมเงียบจนได้ยินเพียงเสียงพัดลมเก่าหมุนครืดคราดอยู่เหนือศีรษะ


เขาเคยคิดด้วยซ้ำว่าอีกไม่นานคณะนี้อาจเหลือเพียงหัวสิงโตเก่า ๆ กับความทรงจำของคนที่เคยอยู่ตรงนี้


แต่ตอนนี้...


ครืด... ครืด...


โทรศัพท์บนโต๊ะสั่นขึ้นอีกครั้ง


ธามเหลือบมองหน้าจอ


เป็นข้อความจากลูกค้ารายใหม่ที่สอบถามรายละเอียดการจ้างงานในเดือนหน้า


ชายหนุ่มมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอบกลับ


ทว่าเพียงไม่กี่วินาทีต่อมา ข้อความอีกอันก็เด้งขึ้นมาทับ


ฉิน: เฮียยย


ฉิน: ฉินทำตารางงานในคอมให้แล้วนะ


ฉิน: เดี๋ยวพรุ่งนี้เอาไปให้ดู


ธามอ่านแล้วพิมพ์ตอบกลับสั้น ๆ


เฮียธาม: เออ ขอบใจ


ข้อความถูกอ่านแทบจะทันที


ฉิน: โห เฮียขอบคุณด้วยอะ


ฉิน: วันนี้ต้องซื้อหวยแล้วปะเนี่ย 5555


ธามส่ายหน้า ก่อนพิมพ์ตอบ


เฮียธาม: กวนตีน


ฉิน: 555555


ฉิน: แต่ฉินดีใจจริง ๆ นะเฮีย


ธามชะงักนิ้ว


ข้อความถัดมาปรากฏขึ้นบนหน้าจอ


ฉิน: ต่อไปคณะเราต้องมีงานเยอะกว่านี้อีกแน่ ๆ


ฉิน: ฉินจะช่วยโปรโมตให้เอง!


ธามมองข้อความนั้นอยู่นาน


ก่อนเหลือบสายตาไปยังหัวสิงโตสีทองบนชั้นไม้อีกครั้ง


นึกถึงวันแรกที่เด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาในโรงซ้อม แล้วถามเขาด้วยรอยยิ้มว่า ที่นี่รับสมัครงานไหมครับ


ตอนนั้นเขาไม่เคยคิดเลยว่าเด็กคนนั้นจะเข้ามาเปลี่ยนอะไรได้มากมายขนาดนี้


จากคนที่แทบไม่รู้จักการเชิดสิงโต กลายมาเป็นเท้าหน้าที่เขาไว้ใจ


จากเด็กพูดมากที่คอยเดินตามตื๊อเขาไม่หยุด กลับกลายเป็นคนที่ช่วยให้คณะเล็ก ๆ แห่งนี้มีคนรู้จักมากขึ้นอย่างที่เขาไม่เคยคาดคิด


ธามก้มลงมองโทรศัพท์อีกครั้ง


ก่อนพิมพ์ข้อความตอบกลับไป


เฮียธาม: แค่นี้ก็มากแล้ว


ปลายทางเงียบไปครู่หนึ่ง


ก่อนข้อความจากฉินจะเด้งขึ้นมา


ฉิน: หือ?


ฉิน: อะไรอะเฮีย


ธามมองหน้าจอ


ก่อนพิมพ์ต่อ


เฮียธาม: ที่มึงช่วยทำให้คณะ


คราวนี้ข้อความถูกอ่านแล้ว แต่ไม่มีคำตอบกลับมาในทันที


ผ่านไปเกือบนาที


ฉิน: เฮีย...


ฉิน: วันนี้เฮียเป็นอะไรอะ


ฉิน: ทำไมพูดดีจัง 55555


ธามหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ


ก่อนพิมพ์ตอบกลับไปเพียงประโยคเดียว


เฮียธาม: งั้นกูไม่พูดแล้ว


ฉิน: โอ๋ ๆ ๆ


ฉิน: พูดอีกดิ ชอบฟัง 5555


ธามส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ก่อนวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ


แต่รอยยิ้มบาง ๆ กลับยังคงติดอยู่บนใบหน้า


นอกโรงซ้อม แสงสุดท้ายของวันค่อย ๆ เลือนหายไปจากหลังคาตึกแถว


ขณะที่หัวสิงโตสีทองเก่ายังคงตั้งอยู่บนชั้นไม้ตัวเดิม


ต่างกันเพียงครั้งนี้...


ธามเริ่มมองเห็นแล้วว่ามันอาจได้ออกไปโลดแล่นต่ออีกนาน


และบางที คนที่ทำให้เขากล้าหวังเช่นนั้นอีกครั้ง อาจไม่ใช่ใครที่ไหน


แต่เป็นเด็กพูดมากที่เพิ่งส่งข้อความมากวนประสาทเขาเมื่อครู่นี่เอง


ครืด... ครืด...


โทรศัพท์สั่นขึ้นอีกครั้ง


ธามหยิบมาดูอย่างนึกว่าเป็นลูกค้า


แต่กลับเป็นข้อความจากฉิน


ฉิน: เฮีย


ฉิน: มีคนคอมเมนต์ถามอีกแล้วว่าเฮียมีแฟนยัง


ฉิน: ฉินตอบว่าไงดีอะ 55555


ธามมองหน้าจอนิ่ง ๆ


ก่อนพิมพ์ตอบกลับไปทันที


เฮียธาม: มึงไปนอนได้แล้ว


ฉิน: ยังไม่ง่วงงง


ฉิน: ตอบก่อนดิ


เฮียธาม: ไม่ต้องตอบ


ฉิน: ทำไมอะ


เฮียธาม: ไม่ใช่เรื่องของเขา


ฉินอ่านข้อความนั้น ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ อยู่คนเดียวในห้องพัก


แล้วนิ้วเรียวก็ขยับพิมพ์คำถามใหม่ลงไป


ฉิน: แล้วถ้าฉินอยากรู้ล่ะ


คราวนี้ธามอ่านแล้วเงียบไปพักใหญ่


ก่อนข้อความตอบกลับจะปรากฏขึ้น


เฮียธาม: พรุ่งนี้มึงไม่มีเรียนเช้าเหรอ


ฉินหลุดหัวเราะพรืด


ฉิน: เปลี่ยนเรื่องเก่ง!


เฮียธาม: ไปนอน


ฉิน: ครับ ๆ ฝันดีนะเฮีย


เฮียธาม: เออ ฝันดี


ฉินมองข้อความสุดท้ายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนวางโทรศัพท์ลงบนหมอนพร้อมรอยยิ้ม


ส่วนธามที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งก็วางโทรศัพท์ลงเช่นกัน


เพียงแต่คราวนี้...


เขากลับนั่งมองมันอยู่นานกว่าทุกที








TBC.
งู้ยยย น่าร๊ากกกก
เค้าแอบมีใจให้กัน

Fatter

ขอบคุณครับ

Nukinho

เมื่อไหร่ น้องฉิน จะรู้ใจตัวเอง คงต้องมีมือที่ 3 มาทำให้ฉินหวง ก่อนแล้วมั้ง

NOOFONG

Nukinho ตอบกลับเมื่อ 2026-11-4 17:24
เมื่อไหร่ น้องฉิน จะรู้ใจตัวเอง คงต้องมีมือที่ 3 มาทำให้ฉินหวง ก่อนแล้วมั้ง

สปอย เดี๋ยวฉินจะได้รู้จักกับเท้าหน้าคนเก่าของเฮีย รายนั้นปากแซ่บไม่เบา ความสัมพันธ์ร้าวฉานแน่นอน

Nukinho

NOOFONG ตอบกลับเมื่อ 2026-11-4 17:48
สปอย เดี๋ยวฉินจะได้รู้จักกับเท้าหน้าคนเก่าของเฮีย รายนั้นปากแซ่บไม่เบา ความสัมพันธ์ร้าวฉานแน่นอน

แอบเป็นห่วง แต่ห่วงใจนะ เพราะลำพังฝีปาก ฉินก็คงไม่แพ้แน่นอน

NOOFONG

Nukinho ตอบกลับเมื่อ 2026-11-4 17:57
แอบเป็นห่วง แต่ห่วงใจนะ เพราะลำพังฝีปาก ฉินก็คงไม่แพ้แน่นอน

กลัวฉินจะน้อยใจเฮีย บางอย่างฉินก็ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เฮียเจออะไรมา ถ้าเผลอพูดแรงๆ จนเด็กหนีเตลิดกลับบ้าน จะไปง้อถูกบ้านมั้ยเนี่ย เฮียใหญ่ก็หวงน้องซะด้วย