1 แถม 1 (1) (ยาวมากทนอ่านหน่อย)

TTXD

บรรยากาศในวันเปิดเทอมวันแรกของวิทยาลัยการอาชีพแห่งหนึ่งนั้นเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเหล่าเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนานและเอาเรื่องตอนปิดเทอมมาเล่าสู่กันฟัง เสียงของเหล่าครูบาอาจารย์ที่บางคนก็บ่นถึงการเปิดภาคเรียนที่ไวกว่าที่อื่น แต่เสียงที่ดังที่สุดในตอนนี้คือเสียงหัวใจเต้นประหม่าของเด็กหนุ่มคนหนึ่ง

กานต์ เขาคือหนุ่มอายุ 16 ปีที่มาเรียนในสาขาการบัญชีโดยเป็นนักศึกษาปวช.1 ที่ย้ายเข้ามาหลังจบจากโรงเรียนของตัวเองมาหมาดๆ เพื่อนของเขานั้นต่างแยกย้ายไปโรงเรียนอื่นๆกันหมดบางคนก็ไปสายสามัญบางคนก็ไปสายอาชีพเหมือนกับเขาแต่ถึงอย่างงั้นก็มีแค่เขาคนเดียวที่มาเรียนที่วิทยาลัยการอาชีพประจำอำเภอ

"หอประชุมอยู่ตรงไหนกันล่ะเนี่ย" กานต์พึมพำกับตัวเองขณะเดินมาวางกระเป๋าไว้บนโต๊ะตัวยาวตัวหนึ่งในโรงอาหาร

ไม่ถึงวินาทีต่อมานั้นก็มีเสียงดังออกมาจากลำโพงสิบกว่าตัวที่ติดตั้งอยู่รอบๆทั้งวิทลัย

"เอาล่ะครับนักเรียนนักศึกษาทุกคนที่ได้มาถึงแล้ว ในตอนนี้กิจกรรมปฐมนิเทศของนักเรียนนักศึกษาประจำปี 2570 กำลังจะเริ่มในอีกไม่ถึง 10 นาที นักเรียนนักศึกษาสามารถที่จะมาลงทะเบียนที่หน้าหอประชุมก่อนเลยได้นะครับ และเมื่อลงทะเบียนเสร็จแล้วก็มานั่งรอในหอประชุมได้เลย"

กานต์มองเหล่านักศึกษาคนอื่นในโรงอาหารลุกขึ้นและเดินไปยังหอประชุม เขาที่ไม่มีความรู้อะไรก็เดินตามเหล่าคนที่เขาก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นรุ่นพี่หรือรุ่นเพื่อนของเขากันแน่ เมื่อลงทะเบียนและไปนั่งฟังผู้อำนวยการกล่าวเรื่องพิธีปฐมนิเทศจนเริ่มกิจกรรมที่ก็มีแค่ให้นักศึกษานั่งฟังอะไรเยอะแยะเต็มไปหมดนั้นกานต์กับนักศึกษาคนอื่นๆก็ถูกปล่อยออกมาพักก่อนเข้าร่วมกิจกรรมช่วงบ่ายของวัน บรรยากาศในโรงอาหารตอนนี้นั้นแออัดมาก ร้านอาหารแต่ละร้านมีคนต่อแถวไม่ต่ำกว่า 20 คนทำให้การยืนรอแทบจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ในสายตาของกานต์แต่ถึงอย่างงั้นหากต้องเข้าไปซื้อขนมกินเล่นในร้านค้าที่มีอยู่ร้านเดียวมีหวังกานต์คงต้องตายคาร้านจากการถูกเบียดจนขาดอากาศหายใจแน่ๆ กานต์เลยไปต่อแถวซื้อก๋วยเตี๋ยวอาหารมื้อโปรดของเขา ถึงคนต่อแถวจะเยอะมากแต่สุดท้ายกานต์ก็ได้ซื้อก๋วยเตี๋ยวเส้นหมี่ต้มยำพิเศษเพิ่มเกี๊ยวของโปรดและเอามานั่งกินตรงโต๊ะที่ได้จองไว้แล้ว

งั่ม งั่ม

กานต์แก้มตุ่ยๆขณะเคี้ยวเส้นหมี่เหลืองที่คีบขึ้นมาอย่างเอร็ดอร่อย

"ขอโทษนะนาย"

เสียงของผู้ชายเข้มๆดังขึ้นข้างหลังของกานต์ เมื่อหันไปนั้นก็เจอกับหนุ่มตัวสูงใหญ่ที่ใส่ช็อปสีน้ำกรมยืนอยู่ข้างหลังเขา

"พอดีว่าเราไม่มีที่นั่งอ่ะ เราขอนั่งด้วยนะ"

กานต์พยักหน้าและกระเถิบออกไปให้ชายคนนั้นได้นั่งลงข้างๆกับเขาได้ ชายหนุ่มเสื้อช็อปนั่งลงและวางจานข้าวหมูแดงลงบนโต๊ะ ในตอนแรกกานต์นั้นไม่อยากจะคุยด้วยแต่ว่าชายคนนั้นดันเปิดประเด็นคุยกับเขาขึ้นมา

"นายชื่ออะไรหรอ?" เขาเอ่ยถามก่อนตักข้าวกับกุนเชียงเข้าปาก

"เราชื่อกานต์นะ เราอยู่บัญชีแล้วนายอ่ะ?"

"เราเมฆนะ เราเรียนอยู่ช่างไฟ นายปี 1 เหมือนกันใช่มั้ย?"

"อือใช่"

กานต์ยิ้มและดูเขินเล็กน้อยจากการพูดคุยกับเมฆ ถึงสเป็คของเขาจะไม่ใช่พวกทรงช่างแต่เมฆนั้นยิ้มให้เขาตลอดขณะคุยด้วยและด้วยความที่เมฆนั้นเป็นคนตาตี่ทำให้ทุกครั้งที่ยิ้มตาของเขาจะดูเป็นขีดๆทำให้ดูน่ารักสุดๆในสายตาของกานต์ นอกเหนือจากนัันกานต์ยังสังเกตไฝบนริมฝีปากบนฝั่งขวาของเมฆซึ่งปกติคนมีไฝตรงนี้จะเป็นคนปากจัดแต่เมฆนั้นถึงจะเสียงเข้มแต่กลับพูดจาสุภาพอ่อนไหวขัดกับภาพลักษณ์ของการเป็นเด็กช่างของเขา

"เออนี่กานต์งั้นกินเสร็จแล้วเราขอนั่งด้วยนะ พอดีว่าเราไม่มีเพื่อนไปนั่งด้วยอ่ะ"

"อ๋อได้สิ...โห เมฆนี่กินข้าวเร็วเนอะ"

กานต์มองไปยังจานข้าวของเมฆที่ตอนแรกยังเต็มไปด้วยข้าว หมู กุนเชียงและน้ำราด แต่ในตอนนี้เหลือแค่เศษข้าวกับน้ำราดเพียงเล็กน้อยเท่านั้นเอง

"ก็เราหิวอ่ะวันนี้ ตอนเช้าเราตื่นไม่ทันโดนพี่แย่งข้าวกินไปหมดเลย"

"แล้วพี่เมฆเขาไม่ได้มาเรียนด้วยหรอ?"

"พี่เราก็เรียนอยู่ที่นี่นั่นแหละแต่วันนี้เหมือนเขาติดงานอ่ะ ตอนปิดเทอมเขาไปหางานทำแล้วได้มาทำที่ร้านโชห่วยซักที่อ่ะ วันนี้เหมือนกงเจ้าของร้านเขาปวดหลังมั้งเลยให้พี่เรามาทำงานแทนเขาเต็มวัน พี่เราเขาเก่งเลขนะถ้ากานต์มีอะไรเดี๋ยวให้เราไปบอกพี่มั้ย?"

"ห้ะ? ไม่เป็นไรหรอกเมฆ เรายังไม่ใช่เพื่อนกันเลยนิ จะให้มาขอความช่วยเหลืออะไรก็ไวไปหน่อยมั้ง"

"อ๋อเออๆ งั้นเรามาเป็นเพื่อนกันเลยมั้ยล่ะ? กานต์เป็นผู้ชายเรียนบัญชีน่าจะมีเพื่อนผู้ชายน้อยนะ เรียนที่นี่กิจกรรมอะไรมันเยอะนะถ้าแยกหญิงแยกชายเดียวกานต์แย่เอา อย่างลูกเสือเนี่ยพี่เราบอกว่าปีที่แล้วบัญชีมีคนเดียวแล้วต้องมารวมอยู่กับพวกเด็กช่างก็แทบจะเป็นใบ้ไม่พูดอะไรเลย"

"โห...งั้นอ๋อ....งั้นก็ได้เราเป็นเพื่อนกันก็ได้ ถึงเราอาจจะไม่ค่อยเจอกันอ่ะ"

ไม่นานนักทั้งสองก็แลกไอจีกับติ๊กต๊อกกันในการเมคเฟรนด์ครั้งนี้

หลังจากนั้นทั้งคู่ก็คอยมาหากันในตอนเช้ากับตอนเที่ยงที่โรงอาหารอยู่ทุกวัน บางครั้งถ้าเจอกันเลิกเรียนก็มีทักทายกันบ้างจนทำเพื่อนผู้หญิงของกานต์บางคนเริ่มจับจิ้นทั้งคู่ด้วยกันทำให้กานต์เขินอายมากในบางทีเพราะเขามีผู้ชายในฝันอยู่แล้วว่าอยากได้กับใคร ในวันหนึ่งนั้นกานต์กลับลืมเอาปากกามาแต่โชคดีที่ระหว่างเรียนเมฆที่มีเรียนในตึกเดียวกันได้เดินผ่านมาพอดีกานต์เลยเดินออกไปขอยืมปากกามาจากเมฆ ในตอนเที่ยงเขาก็ไปซื้อปากกาแท่งใหม่มาจากร้านค้าก่อนเดินไปถามทางคนมากมายทั้งรุ่นพี่ปี 2 และครูบาอาจารย์เพื่อไปยังแผนกช่างไฟฟ้าได้ถูก เมื่อเดินมาถึงกานต์ก็สังเกตเห็นเมฆที่กำลังนั่งคุยกับคนกลุ่มหนึ่งอยู่

"เอิ่ม...นี่เมฆเราเอาปากกามาคืนอ่ะ"

เมฆกลับไม่สนใจและยังคุยต่อไปจนเพื่อนต้องสะกิดให้เห็นกานต์ที่ยืนอยู่

"ห้ะ? มึงใครวะ"

น้ำเสียงของเขาและคำพูดดูต่างจากเมฆคนเดิมที่กานต์รู้จักถึงไม่มากแต่ก็พอรู้ดีว่าเมฆคงไม่พูดจาแบบนี้กับเขา

"ม-เมฆเราเอาปากกามาคืน อ่ะนี่" กานต์ยื่นปากกาแท่งสีแดงให้กับเมฆแต่กลับถูกปัดตกอย่างไร้เยื่อใย

ในขณะที่ยืนงงอยู่นั้นเมฆอีกคนกลับเดินเข้ามาและหยิบปากกาที่ตกลงบนพื้นมา

"เห้ยพี่จะปัดทิ้งทำไมวะ"

"ก็ไอนี่จู่ๆก็มาหากูแล้วเรียกกูว่ามึง กูก็ไม่รู้จะทำไงเลยปัดทิ้งไป"

"นี่เพื่อนผมเองกานต์"

กานต์มองยังเมฆทั้งสองด้วยสายตางงงวยก่อนเมฆที่ยืนบังเขาต้องหันกลับมาบอก

"กานต์นี่พี่เราเอง พี่เราชื่อพายุเราเป็นแฝดกันน่ะ"

เมฆจับข้อมือของกานต์ก่อนจะพาเดินหนีไปด้วยกัน


"กานต์เราขอโทษนะที่ไม่เคยบอกอ่ะ เรากับพี่เป็นแฝดกันน่ะ"

"แฝดกันหรอ? โหโคตรต่างเลยพี่พายุเขาดูดุจัง"

"พี่เราเป็นคนแรงๆน่ะแต่เรียนเก่งมากเราไม่เคยเก่งเท่าพี่ได้เลย"

"ห้ะ? เราว่าเมฆก็น่าจะเก่งนะ"

"ไม่เลยอ่ะเราเรียนไม่เก่งเลยซักนิด"

"งั้นหรอ....เมฆไม่เก่งไรบ้างล่ะ?"

"ก็ถ้าพวกวิชาในแผนกก็ได้นะแต่พวกวิชาสามัญนี่ไม่ได้เลยอ่ะ พวกอังกฤษอะไรงี้"

"ให้เราช่วยสอนมั้ยล่ะงั้นอ่ะ?"

"จริงหรอ? ขอบคุณนะ กานต์ใจดีกับเราจังอ่ะถึงจะเจอกันไม่กี่วันเอง เพื่อนบางคนที่เราคบมานานยังไม่เคยใจดีกับเราแบบนี้เลย"

"ไม่ต้องพูดขนาดนั้นก็ได้ เราแค่อยากจะช่วยเอง"

เมื่อวันหยุดเสาร์อาทิตย์มาถึงกานต์ก็จัดห้องนอนของตัวเองรอเมฆจนเที่ยงและเมื่อเห็นเมฆมาก็ยิ้มดีใจและเดินออกไปหาทันที

"มาช้าจังนะไหนว่าจะรีบมาไง"

"โทษทีๆพอดีเราตื่นสายอ่ะ"

"เออๆเข้ามาเหอะ"

กานต์นำเมฆขึ้นมายังห้องนอนของตัวเอง พอเข้ามาถึงนั้นกานต์ก็พาเมฆมานั่งตรงโต๊ะเรียนของตัวเองและเริ่มติวให้กับเมฆ ในระหว่างที่ติวนั้นเมฆก็คอยจ้องมองใบหน้าอันเรียวเล็กของกานต์อยู่ตลอดโดยไม่กระพริบตาเลยแม้แต่น้อยจนกานต์เริ่มสังเกต

"นี่เมฆตั้งใจหน่อยสิมองหน้าเราแบบนั้นหาเรื่องอยู่รึไง?"


"ฮึฮึ...ป่าวหรอกแค่ เราว่ากานต์ก็น่ารักดีนะ"

"ห่ะ-ห้ะ" กานต์แก้มแดงขึ้นเล็กน้อย

"แหมดูสิชมนิดหน่อยแก้มแดงเชียวนะ" เมฆใช้มือจับแก้มทั้งสองของกานต์

"เห้ยเมฆทำไรเนี่ย" กานต์รีบปัดมือออกอย่างไว

"เราพูดจริงนะกานต์ กานต์น่ารักนะ"

"ห-เห้ยเมฆ....เอาจริงป่ะเนี่ย"

"เออดิ เราชอบกานต์นะ"

การสารภาพรักแบบทันทีทันใดแบบนี้นั้นทำเอากันต์ถึงกับไปไม่ถูกเลยทีเดียว

"เอาจริงๆเราเก็บไว้เรียนทีหลังก็ได้นะ"

เมฆปิดหนังสือภาษาอังกฤษบนโต๊ะก่อนจะดึงให้กานต์เข้ามาใกล้ขึ้น มือของเขาเอื้อมไปจับเอวของกานต์ให้เขาอยู่นิ่งๆและใช้มืออีกข้างลูบหลังของเขา

"เดี๋ยวสิเมฆ....มันจะไม่ไวไปหรอ"

"ไม่หรอกๆเชื่อเราดิ"

เมฆเริ่มไซร้คอของกานต์และใช้มือลูบเข้าไปใต้เสื้อของกานต์เพื่อลูบไล้ไปทั่วทั้งร่างผอมบางของเขา กานต์ตาปิดลงจากความเสียวซ่านก่อนที่เมฆจะอุ้มเขาลงไปนอนบนเตียงก่อนค่อยๆรูดซิบลงให้เห็นเป้ากางเกงในสีมินท์ที่ตุงจากความแข็งขึงข้างใน กานต์กลืนน้ำลายลงก่อนจะค่อยๆเอื้อมมือไปดึงขอบกางเกงในลง เมื่อกางเกงในได้หายไปก็เหลือเพียงแค่หัวแดงๆใหญ่ๆของเมฆที่ชี้ตรงมายังหน้าของกานต์

อึก

เสียงกลืนน้ำลายดังสนั่นพร้อมตาของกานต์ที่โตขึ้นและกำลังไตร่ตรองว่าเขาจะสามารถอมของตรงหน้าไปได้หรือไม่

"ม-เมฆของเมฆมันใหญ่จัง"

"ใช่มั้ยล่ะ?" เมฆค่อยๆลูบหัวของกานต์อย่างบรรจง

"เราจะอมได้มั้ยเนี่ย..."

"อย่าคิดเยอะสิกานต์ ถ้ากลัวอมไม่ได้ก็เลียๆให้หัวมันแฉะก่อน เวลาอมมันจะง่ายขึ้น"

กานต์ทำตามที่เมฆบอก เขาแลบลิ้นออกไปเลียส่วนหัวแดงๆนั้นและเลียให้ทั่วบริเวณหัวก่อนจะตามด้วยการอม กานต์ค่อยๆอมอย่างทุลักทุเลเนื่องจากขนาดของเมฆที่มันใหญ่มากทำให้เขานั้นอมอย่างลำบาก

"ค่อยๆนะกานต์" เมฆพูดพร้อมคอยลูบหัวของกานต์เอาไว้

กานต์ที่พยายามอมให้พ้นหัวให้ได้นั้นถึงกับต้องหยุดก่อนและดึงควยของเมฆออกให้มีอากาศหายใจ

"เมฆ...เราว่าเราอมไม่ไหวอ่ะ"

"งั้นหรอ..."

เมฆผลักกานต์ลงอย่างเบาๆก่อนจะถอดเสื้อยืดของตนและดึงกางเกงลงและเตะมันออกไปกองอยู่ประตูห้อง

"ถ้ากานต์ทำให้เราไม่ได้งั้นเดี๋ยวเราทำให้นะ"

เมฆจับกานต์ถอดกางเกงก่อนอ้าขาของกานต์และจับตั้งขึ้นเพื่อให้เขาสามารถก้มลงไปเลียรูของกานต์ได้ กานต์ใช้มือจิกผ้าปูที่นอนไว้แน่นพร้อมครางออกมาเมื่อถูกเลียแบบนี้

"นิ่งๆหน่อยสิ" เมฆจับสะโพกกานต์ให้อยู่นิ่งๆ

"ก็เมฆเลียเสียวอ่า.."

พอเลียจนรูของกานต์เริ่มบานออกได้ที่เมฆก็ยกตัวขึ้นก่อนจะถูหัวควยของตนเข้ากับรูของกานต์ เมฆถูไปสามสี่ทีก่อนเสียบส่วนหัวเข้าไป เมื่อเสียบเข้าไปกานต์ถึงกับร้องลั่นออกมาด้วยทั้งความเสียวและเจ็บกับการถูกสอดใส่ ถึงจะไม่ใช่ครั้งแรกแต่เป็นครั้งที่น่าจะเสียวที่สุดที่เขาเคยรู้สึก เมฆเริ่มค่อยๆแทงควยของตนให้ลึกเข้าไปอีกและเมื่อเข้าไปมิดลำได้แล้วนั้นเขาก็บรรจงซอยใส่ตัวกานต์อย่างบรรจง เสียงร้องครางกับเสียงเนื้อกระทบดังตับ ตับ ดังพร้อมกันขณะเมฆค่อยๆเพิ่มความเร็วของตน เมื่อเขาเริ่มเพิ่มสปีดขึ้นไปนั้นเขาก็ค่อยๆเคลื่อนตัวต่ำลงจนสุดท้ายก็ไปนอนกอดกับกานต์ขณะซอยด้วยจังหวะที่หนาแน่นและดุดันแบบที่เหมือนกำลังจะพยายามพังเตียงของกานต์

ตับ! ตับ! ตับ!

เสียงเนื้อที่กระทบกันดังนั้นยิ่งดังขึ้นไปอีกเมื่อเมฆนั้นกำลังถึงจุดสุดยอดของตน

"กานต์เราจะเสร็จแล้วนะ! จะเสร็จแล้ว!"

"อ้า! เมฆ! อย่าแตกในใส่เรานะ"

สีหน้าของเมฆดูหลงระเริงไปกับการร่วมรักในครั้งนี้ ถึงอย่างงั้นเมื่อเขาถึงจุดสุดยอดและปล่อยน้ำว่าวสีขาวขุ่นของตนออกมาเขาก็แตกออกมาข้างนอกอย่างที่กานต์ต้องการ

ร่างของเมฆยังทับอยู่บนตัวของกานต์หลังจากเขาได้แตกออกมา เขาค่อยๆเงยหน้าขึ้นก่อนจะไปจูบกับกานต์ซึ่งกานต์ก็จูบด้วยและลงเอยด้วยการแลกลิ้นกันอย่างดูดดื่มโดยทั้งสองแทบลืมไปเลยว่าจุดประสงค์ตอนแรกที่มาคืออะไร

nantiyo1987

ขอบคุุณครับ

Nukinho

เริ่มมาน่าติดตามเลยครับ รอติดตามต่อนะครับ

nnont

ขอบคุณครับ

armokung

Alikesky280

ชอบชอบ

nuangnut1996

สนุกมากครับ

BB5599

สนุก

kkkggg

สนุก

AnDyB

ขอบคุณครับ

siva

ขอบคุณครับ

bigdure

ขอบคุุณครับ

kipa7777

ขอบคุุณครับ