เฮียธาม อย่าดุฉิน! EP.17

NOOFONG

แดดบ่ายแก่ ๆ สาดลอดช่องไม้ฉลุลายเหนือประตูบานเฟี้ยม ทอดเงาตารางสี่เหลี่ยมลงบนพื้นซีเมนต์ขัดมันของโรงซ้อม กลิ่นธูปจากศาลเจ้าพ่อเสือลอยมากับลมร้อน ปะปนกับกลิ่นน้ำมันเครื่องของร้านซ่อมมอเตอร์ไซค์ฝั่งตรงข้าม เสียงอาแปะร้านขายของชำตะโกนต่อราคากับคนส่งของดังแว่วมาจากหน้าตรอก เป็นความวุ่นวายธรรมดาของชุมชนเก่าที่ฉินเริ่มคุ้นเคยดีแล้ว


ทุกอย่างยังคงเป็นปกติ


ยกเว้นเฮียธาม


หลายวันแล้วนับตั้งแต่กลับจากงานแสดงที่สมาคมการค้า ฉินเริ่มสังเกตว่าคนที่ปกติก็พูดน้อยอยู่แล้ว ช่วงนี้ดูจะประหยัดคำพูดหนักกว่าเดิม


โดยเฉพาะเวลาอยู่กับเขา


จะว่าโกรธก็ไม่เชิง เพราะเฮียไม่ได้ดุ ไม่ได้ขึ้นเสียง แถมยังตอบคำถามตามปกติ เพียงแต่ตอบสั้นเสียจนบางครั้งฉินอดสงสัยไม่ได้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดค่าบริการเป็นรายคำอยู่หรือเปล่า


อย่างเมื่อวาน เขาอุตส่าห์หิ้วโอเลี้ยงสองถุงจากร้านอาแปะหน้าปากซอยมาฝาก ตั้งใจว่าจะนั่งกินด้วยกันสักหน่อยก่อนเริ่มซ้อม แต่พอเดินเข้าไปหา เฮียธามกลับรับถุงไปแล้วบอกว่ามีธุระต้องออกไปข้างนอก


“เฮียจะไปไหนเหรอครับ”


“ร้านขายอุปกรณ์”


“ให้ผมไปด้วยไหม”


“ไม่ต้อง กูไปแป๊บเดียว”


พูดจบก็หยิบกุญแจรถเดินออกไปหน้าตาเฉย ทิ้งให้ฉินยืนถือโอเลี้ยงของตัวเองอยู่กลางโรงซ้อมอย่างงง ๆ


แต่ฉินก็ไม่ได้ติดใจอะไรนัก เพราะคิดว่าอีกฝ่ายคงมีธุระสำคัญจริง ๆ จึงหันไปช่วยเปาจัดอุปกรณ์แทน กระทั่งช่วงบ่ายเขาลองเข้าไปชวนธามซ้อมท่าที่เคยพลาดในวันแสดง คำตอบที่ได้รับกลับเป็นเพียงคำว่า 'ไว้ก่อน' สั้น ๆ เท่านั้น


วันต่อมาก็ยังเป็นแบบเดิม


เสียงประทัดจากร้านขายของไหว้ดังแว่วมาตามตรอกตั้งแต่ช่วงสาย กลิ่นธูปจากศาลเจ้าลอยปะปนกับกลิ่นกระเทียมเจียวของร้านข้าวต้มหน้าปากซอย ขณะที่ในโรงซ้อม สมาชิกแต่ละคนกำลังง่วนอยู่กับการตรวจอุปกรณ์หลังผ่านงานใหญ่


ฉินนั่งช่วยเจินพับผ้าคลุมสิงโตอยู่ข้างแท่นไม้ ก่อนเหลือบไปเห็นธามกำลังคุยอะไรบางอย่างกับเปาตรงโต๊ะบัญชี ทั้งคู่ดูปกติดี เฮียยังตอบคำถามเปาเป็นเรื่องเป็นราว แถมบางจังหวะยังหลุดหัวเราะออกมาด้วยซ้ำ


เด็กหนุ่มจึงลองเรียกบ้าง


“เฮีย!”


ธามหันมาตามเสียง แต่พอสบตากันได้เพียงครู่เดียว อีกฝ่ายกลับเบือนหน้าไปทางอื่น


“ว่า”


“เดี๋ยวผมช่วยตรวจหัวสิงโตอีกตัวนะครับ”


“อืม ฝากด้วย”


“แล้วตอนเย็นเฮียจะซ้อมไหม ผมอยากลอง—”


“วันนี้กูมีงานต้องทำ”


ฉินอ้าปากค้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย


“อ๋อ ครับ”


ธามก้มหน้ากลับไปดูเอกสารต่อ ส่วนฉินก็เดินกลับมานั่งข้างเจินเหมือนเดิม แต่คราวนี้แทนที่จะช่วยพับผ้าอย่างตั้งอกตั้งใจ เขากลับเอาแต่มองไปทางโต๊ะบัญชีเป็นระยะ


“เป็นอะไร” เจินถามโดยไม่เงยหน้า


“เปล่าครับ”


“เห็นนายมองไปทางนั้นตั้งหลายรอบ”


ฉินชะงัก ก่อนหัวเราะแห้ง ๆ


“ผมแค่สงสัยว่าเฮียยุ่งอะไรนักหนา”


เจินเหลือบมองธามแวบหนึ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ตามนิสัย


“ก็เห็นยุ่งทุกวัน”


“นั่นสิครับ”


ฉินพยักหน้า ก่อนก้มลงพับผ้าต่อ แต่ในใจก็ยังอดสงสัยไม่ได้อยู่ดี


ยุ่งทุกวันก็จริง


แต่เมื่อก่อนต่อให้ยุ่งแค่ไหน แค่เขาเดินเข้าไปเรียก อีกฝ่ายก็ยังเงยหน้าขึ้นมามอง บางครั้งอาจโดนดุว่าอย่ากวน บางครั้งก็ถูกใช้ให้ไปหยิบนั่นหยิบนี่ แต่ช่วงนี้กลับต่างออกไป เพราะไม่ว่าจะเข้าหาจากทางไหน เฮียก็มักมีธุระด่วนขึ้นมาได้ถูกจังหวะเสียทุกที


ฉินเริ่มรู้สึกว่ามันชักจะไม่ใช่แล้ว


เมื่อวานบอกต้องออกไปซื้อเชือก วันนี้ต้องตรวจบัญชี พรุ่งนี้จะมีข้ออ้างอะไรอีก ต้องไปประชุมกับองค์เง็กเซียนหรือไง


ฉินถอนหายใจ


ถ้าดูเผิน ๆ ก็คงไม่มีอะไรผิดปกติ


เฮียธามก็ยังเป็นเฮียธามคนเดิม หน้านิ่ง พูดน้อย ชอบทำคิ้วขมวดเหมือนมีใครติดเงินแล้วไม่ยอมคืน


แต่ฉินรู้สึกได้


บางอย่างระหว่างพวกเขาไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว


ถ้าเป็นคนอื่นฉินคงไม่สนใจนัก แต่พอเป็นเฮียธาม เขากลับรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก


เมื่อก่อนต่อให้เขาพูดมากแค่ไหน เฮียก็ยังยอมฟัง ถึงจะทำหน้ารำคาญแล้วบ่นว่า 'มึงจะพูดอะไรนักหนา' อยู่บ่อย ๆ ก็เถอะ อย่างน้อยก็ยังหันมามองหน้ากัน ไม่ใช่เอาแต่ตอบส่ง ๆ เหมือนอยากให้เขารีบไปให้พ้น


ที่สำคัญ เฮียไม่ได้เป็นแบบนี้กับคนอื่นเสียด้วย


กับเปาก็คุยปกติ กับตงก็ยังเถียงกันเรื่องอุปกรณ์ ส่วนเจินกับหมิงก็เรียกใช้งานได้ตามปกติ มีแต่เขาคนเดียวที่เหมือนจะเข้าใกล้ไม่ได้


ฉินนั่งคิดเรื่องนี้อยู่พักใหญ่ ก่อนเริ่มย้อนนึกถึงเหตุการณ์ในวันแสดง


หรือเป็นเพราะตอนนั้นเขาเกือบพลาด?


แต่เฮียก็บอกแล้วว่าทำได้ดีนี่นา


หรือเขาเผลอทำอะไรให้ไม่พอใจหลังจบงาน?


“เฮีย!”


เสียงเรียกทำให้ธามเงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณ ทว่าทันทีที่เห็นเด็กหนุ่มเดินเข้ามา ชายหนุ่มกลับลดสายตาลงไปยังสมุดตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ราวกับเพิ่งค้นพบว่าตัวเลขค่าเชือกฟางมีความน่าสนใจมากกว่าคนเป็น ๆ ที่กำลังยืนอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสองเมตร


“ว่า”


“เย็นนี้ผมอยากซ้อมท่าขึ้นบ่าอีก เฮียว่างไหมครับ”


“วันนี้ไม่ต้อง”


“ทำไมอะ”


“กูมีงาน”


ฉินเหลือบมองกองกระดาษบนโต๊ะ ก่อนขยับเข้าไปใกล้อีกนิด


“งั้นผมช่วยทำงานก่อนก็ได้ จะได้เสร็จเร็ว ๆ”


“ไม่ต้อง”


“แต่ผมช่วยได้นะ”


“ฉิน”


ธามเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้ดังนัก แต่ก็หนักพอให้คนฟังหยุดพูด


“ไปซ้อมกับเปาก่อน เดี๋ยวกูตามไป”


เด็กหนุ่มมองใบหน้าคมเข้มตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง รอให้อีกฝ่ายเงยขึ้นมาสบตาเหมือนทุกครั้ง แต่จนแล้วจนรอด ธามก็ยังเอาแต่สนใจสมุดบัญชีเล่มนั้น


“...ครับ”


ฉินตอบรับ ก่อนหมุนตัวเดินกลับไปทางกลางโรงซ้อม


เสียงรองเท้าผ้าใบพื้นยางดังเสียดสีกับพื้นซีเมนต์เป็นจังหวะห่างออกไปเรื่อย ๆ ธามรอจนแน่ใจว่าอีกฝ่ายเดินพ้นระยะสายตาแล้ว จึงค่อยเงยหน้าขึ้นมองตาม


แผ่นหลังเล็ก ๆ ในเสื้อยืดสีขาวกำลังเดินไปหาเปา เด็กหนุ่มพูดอะไรบางอย่างก่อนยิ้มให้ตามปกติ แต่ธามกลับรู้สึกได้ว่ารอยยิ้มนั้นดูฝืนกว่าทุกที


เขาขมวดคิ้ว


หรือมันจะน้อยใจวะ


ความคิดนั้นทำให้ชายหนุ่มเผลอขยับตัวเหมือนจะลุกขึ้นเรียก แต่สุดท้ายก็หยุดอยู่แค่นั้น


จะเรียกมาทำไม


แล้วจะพูดอะไร


ขอโทษที่ช่วงนี้กูหลบหน้ามึง เพราะกูดันไปเห็นมึงกอดกับผู้ชายคนอื่นแล้วพาลหงุดหงิดขึ้นมาอย่างนั้นเหรอ


แค่คิดก็อยากเอาหัวโขกกำแพง


บัดซบฉิบหาย


เขาอายุยี่สิบกว่าแล้วนะ ไม่ใช่เด็กมัธยมที่เห็นคนที่ตัวเองชอบเดินกับคนอื่นแล้วต้องกลับมานั่งงอนตุ๊บป่องเสียหน่อย


อีกอย่าง...


ใครบอกว่าเขาชอบมันกันวะ


ธามนิ่งไปกับความคิดของตัวเอง ก่อนก้มมองสมุดบัญชีที่เปิดค้างอยู่ตรงหน้า


ตัวเลขค่าใช้จ่ายเรียงกันเป็นพรืด แต่ไม่ว่าจะพยายามอ่านสักกี่รอบ สมองกลับไม่ยอมรับรู้อะไรเลยสักอย่าง


ชายหนุ่มถอนหายใจ แล้ววางปากกาลงอย่างหมดความอดทน


เออ


ไม่ชอบก็ไม่ชอบ


ก็แค่เห็นมันกอดกับผู้ชายคนอื่นแล้วหงุดหงิด


เห็นมันยิ้มให้คนอื่นแล้วไม่ชอบใจ


พอมันไม่มาคุยด้วยก็คิดถึง


“เฮียเฟย”


เสียงเปาดังขึ้นข้างตัว


“อะไร”


“เฮียทะเลาะกับฉินเหรอ”


ธามหันขวับ


“เปล่า”


“แล้วทำไมช่วงนี้ไม่ค่อยคุยกัน”


“กูยุ่ง”


เปาเหลือบมองม้วนเชือกในมือญาติผู้พี่ ก่อนมองเลยไปยังฉินที่กำลังฝึกเดินจังหวะอยู่กลางโรงซ้อม


“อ๋อ”


“อ๋ออะไร”


“เปล่าครับ”


เปายักไหล่ ก่อนยกกลองขึ้นพาดบ่า


“แค่เห็นฉินมันถามถึงเฮียบ่อย ๆ นึกว่ามีอะไรกัน”


ธามนิ่งไปเล็กน้อย


“มันถามอะไร”


“ก็ถามว่าเฮียเป็นอะไรหรือเปล่า เห็นช่วงนี้ดูยุ่ง ๆ”


“แล้วมึงตอบว่าไง”


“ก็บอกว่าไม่รู้”


เปาหยุดคิดนิดหนึ่ง ก่อนพูดต่อ


“แต่เปาว่าฉินมันดูไม่ร่าเริงนะเฮีย”


ธามเงียบไป


“เฮีย”


“อะไรอีก”


“ถ้าทะเลาะกันก็คุยกันดี ๆ นะ”


“กูบอกว่าไม่ได้ทะเลาะ”


“ครับ ๆ ไม่ทะเลาะก็ไม่ทะเลาะ”


เปาพยักหน้า ก่อนพูดทิ้งท้าย


“แต่ถ้าเฮียยังทำหน้าเหมือนโดนแฟนบอกเลิกอยู่แบบนี้—”


“ไอ้เปา!”


เจ้าของชื่อรีบเผ่นหนีทันที


ธามมองตามอย่างอยากจะหาอะไรปาใส่


แฟนบอกเลิกบ้าอะไร


ยังไม่ได้เป็นแฟนกันด้วยซ้ำ


...


ธามชะงัก


เดี๋ยวนะ


แล้วทำไมต้องคิดคำว่า ‘ยัง’ ด้วยวะ


ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบหน้าอย่างหมดแรง


วันนี้เขาคงทำบัญชีไม่รู้เรื่องแล้วจริง ๆ






ช่วงเย็นของวันนั้น ฉินตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ปล่อยเรื่องนี้ผ่านไปอีก


ไม่ใช่ว่าเขาเป็นคนคิดมากอะไรนักหนา แต่การถูกใครสักคนหลบหน้าโดยไม่รู้สาเหตุ มันก็ชวนให้อึดอัดอยู่เหมือนกัน โดยเฉพาะเมื่อคนคนนั้นเป็นคนที่เขาต้องเจอแทบทุกวัน


ฉินถอนหายใจ ก่อนเงยหน้ามองไปยังโต๊ะบัญชี


ธามยังนั่งอยู่ตรงนั้น กำลังตรวจเอกสารภายใต้แสงหลอดนีออนสีขาวซีด ส่วนสมาชิกคนอื่นทยอยกลับกันหมดแล้ว เหลือเพียงเสียงพัดลมติดผนังกับเสียงโทรทัศน์ของอาม่าที่ดังลอดมาจากตัวบ้านด้านหลัง


ดีเลย


อยู่กันสองคนพอดี


เด็กหนุ่มลุกขึ้น ปัดฝุ่นจากกางเกงแล้วเดินตรงไปหา


“เฮีย”


“อืม”


“ผมมีเรื่องจะคุยด้วย”


“เรื่องอะไร”


“เรื่องเฮีย”


ปลายปากกาในมือธามหยุดกึก


เขาเงยหน้าขึ้นมองเด็กหนุ่มเพียงแวบเดียว ก่อนก้มกลับไปยังสมุดบัญชี


“กูทำไม”


ฉินลากเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามออกมานั่ง เสียงขาไม้ครูดพื้นซีเมนต์ดังเอี๊ยดจนธามต้องเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง


“เฮียมองหน้าผมหน่อยสิ”


“กูกำลังทำงาน”


“รู้ครับ”


“แล้วมึงจะเอาอะไร”


“ก็อยากคุยด้วย”


“กูก็คุยอยู่”


“แต่เฮียไม่มองหน้าผมเลย”


ธามนิ่งไป


ฉินมองคนตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจถามออกไปตรง ๆ


“เฮียโกรธอะไรผมหรือเปล่า”


“เปล่า”


“แน่ใจนะ”


“เออ”


“แล้วทำไมช่วงนี้เฮียชอบหลบหน้าผม”


ธามเงยหน้าขึ้นทันที


“ใครหลบ”


“เฮียไง”


“กูไม่ได้หลบ”


“จริงเหรอครับ”


“เออ”


ฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย


“งั้นเมื่อวานใครเดินหนีผมไปตั้งสามรอบ”


“กูมีธุระ”


“แล้ววันก่อนล่ะ”


“กูก็มีงาน”


“แล้ววันนี้?”


“ฉิน”


“ครับ?”


“มึงจะสอบสวนกูหรือไง”


เด็กหนุ่มเม้มปาก ก่อนตอบหน้าตาเฉย


“ก็ถ้าเฮียยอมบอกดี ๆ ผมคงไม่ต้องสอบสวนหรอกครับ”


ธามถึงกับพูดไม่ออก


ไอ้เด็กนี่...


เถียงเก่งขึ้นทุกวัน


ชายหนุ่มวางปากกาลงบนโต๊ะ ก่อนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างยอมจำนน เขารู้อยู่แก่ใจว่าฉินพูดถูก ตลอดหลายวันที่ผ่านมาเขาจงใจหลบหน้าจริง ๆ เพียงแต่ไม่คิดว่าเด็กมันจะสังเกตได้เร็วขนาดนี้


หรือบางทีเขาอาจทำตัวมีพิรุธเกินไป


“กูไม่ได้โกรธมึง”


“แล้วทำไมเฮียถึงไม่อยากคุยกับผม”


“กูไม่ได้ไม่อยากคุย”


“แต่เฮียทำเหมือนอย่างนั้น”


คำตอบนั้นทำให้ธามเงียบไป


ฉินก้มมองมือตัวเองที่วางอยู่บนตัก ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เบาลงกว่าเดิม


“ตอนแรกผมก็นึกว่าเฮียเหนื่อยจากงาน แต่พอหลายวันเข้า ผมก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าตกลงเฮียเหนื่อยหรือว่าเบื่อผมกันแน่”


ธามรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างจุกอยู่ในอก


“ฉิน...”


“ถ้าเฮียรำคาญที่ผมชอบเดินตาม หรือชวนคุยมากเกินไป เฮียบอกผมตรง ๆ ก็ได้นะครับ”


เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมายิ้มบาง ๆ


“ผมจะได้ไม่ไปกวน”


ธามมองรอยยิ้มนั้นแล้วรู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย


เขาเคยเห็นฉินยิ้มมาหลายแบบ ทั้งยิ้มกวนเวลาชนะเถียง ยิ้มกว้างเวลาอาม่าทำของอร่อยให้กิน หรือยิ้มจนตาหยีตอนซ้อมท่ายากสำเร็จ แต่รอยยิ้มเมื่อครู่นี้กลับไม่เหมือนแบบไหนเลย


มันดูเหมือนเด็กกำลังพยายามทำเป็นไม่คิดมาก ทั้งที่ในใจคงเสียความรู้สึกไปแล้ว


และคนที่ทำให้มันเป็นแบบนั้นก็คือเขาเอง


ธามยกมือขึ้นลูบหน้าอย่างคนจนปัญญา


เวรกรรม


หึงเขาเอง คิดไปเอง แล้วสุดท้ายยังมาทำให้เด็กมันน้อยใจอีก


เก่งจริง ๆ ไอ้ธาม


“กูไม่ได้รำคาญมึง”


ฉินเงยหน้าขึ้น


“จริงเหรอครับ”


“เออ”


“แล้วทำไม...”


“กูแค่มีเรื่องให้คิด”


“เรื่องอะไร”


ธามชะงัก


ภาพผู้ชายเสื้อเชิ้ตขาวผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง เขาเกือบจะถามออกไปแล้วว่าอีกฝ่ายเป็นใคร แต่พอเห็นฉินนั่งรอคำตอบด้วยสีหน้าจริงจัง คำถามนั้นกลับติดอยู่ที่ปลายลิ้น


จะให้ถามว่าอะไร


ผู้ชายที่กอดมึงวันนั้นเป็นใคร?


แล้วถ้ามันตอบว่าแฟนล่ะ


เขาจะทำอย่างไรต่อ


ยิ้มแล้วบอกว่ายินดีด้วยอย่างนั้นหรือ


แค่คิดก็รู้สึกฝืนจนไม่อยากลอง


“เรื่องของกูเอง” ธามตอบในที่สุด


ฉินมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าเบา ๆ


“อ๋อ...ครับ”


เด็กหนุ่มไม่ได้ถามต่อ เพียงขยับเก้าอี้ถอยออกเล็กน้อยแล้วทำท่าจะลุกขึ้น


“งั้นผมไม่กวนแล้ว เฮียทำงานต่อเถอะครับ”


“เดี๋ยว”


เสียงทุ้มเรียกไว้แทบจะทันที


ฉินชะงัก ก่อนหันกลับมามอง


“ครับ?”


ธามเงียบไปครู่หนึ่ง


เขาไม่ชอบเลยเวลาฉินทำตัวว่าง่ายแบบนี้ ปกติต้องเถียง ต้องถามต่อ ต้องหาเรื่องกวนประสาทจนเขาต้องดุสักสองสามคำ ไม่ใช่พยักหน้ารับแล้วเดินหนีไปเงียบ ๆ


ทั้งที่หลายวันมานี้เขาเองแท้ ๆ ที่พยายามทำให้เด็กมันถอยห่าง


พออีกฝ่ายจะถอยจริง ๆ กลับเป็นเขาที่ทนไม่ได้เสียอย่างนั้น


“กูขอโทษ”


ฉินกะพริบตาปริบ ๆ


“หือ?”


“ที่ทำตัวแปลก ๆ ใส่มึง”


เด็กหนุ่มนิ่งไปเล็กน้อย ราวกับไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้จากปากคนตรงหน้า


“เฮียขอโทษผมเหรอ”


“เออ”


“จริงดิ”


“มึงจะให้กูพูดกี่รอบ”


ฉินหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ


“เปล่าครับ แค่ไม่ค่อยชิน”


“ไอ้ฉิน”


“ครับ ๆ ไม่แซวแล้ว”


เด็กหนุ่มยิ้มกว้างขึ้น ก่อนขยับเก้าอี้กลับเข้ามาใกล้โต๊ะเหมือนเดิม


“งั้นเฮียหายเป็นอะไรแล้วใช่ไหม”


ธามขมวดคิ้ว


“กูเป็นอะไร”


“ไม่รู้สิครับ เห็นช่วงนี้ชอบหลบหน้า ผมนึกว่าเฮียแพ้หน้าผม”


“กูจะไปแพ้หน้ามึงทำไม”


“นั่นสิ ผมก็สงสัยอยู่”


ฉินพยักหน้าอย่างจริงจัง


“หรือว่าหน้าผมหล่อเกินไป เฮียเลยไม่กล้ามอง”


ธามเงียบไปสองวินาที


ก่อนตอบเสียงเรียบ


“มึงไปเอาความมั่นใจมาจากไหน”


“แม่ให้มาครับ”


“...”


“พ่อก็ให้ด้วย”


ธามยกมือขึ้นกุมขมับ


“พอ”


ฉินหัวเราะลั่น


“ครับ ๆ ไม่แซวแล้ว”


ธามมองหน้าเด็กหนุ่มที่เริ่มกลับมากวนประสาทเหมือนเดิม ก่อนถอนหายใจอย่างหมดคำจะพูด


แต่คราวนี้เขากลับไม่ได้รู้สึกรำคาญเลยสักนิด


ตรงกันข้าม


พอเห็นฉินยิ้มได้อีกครั้ง ความอึดอัดที่ค้างอยู่ในอกมาหลายวันก็ดูเหมือนจะเบาบางลงอย่างประหลาด


“เออ กูผิดเอง” ธามยอมรับเสียงเบา “คราวหลังจะไม่ทำแบบนี้อีก”


เด็กหนุ่มขยับเก้าอี้กลับเข้ามาใกล้โต๊ะ ก่อนยื่นนิ้วก้อยไปตรงหน้าธาม


“งั้นสัญญากันก่อน”


ธามมองนิ้วก้อยนั้น


“อะไรอีก”


“ห้ามหลบหน้าผมแล้วนะ”


“เออ”


“ห้ามทำเหมือนไม่อยากคุยด้วย”


“เออ”


“แล้วก็—”


“มึงจะเอากี่ข้อ”


ฉินหัวเราะลั่นทันที


“เกี่ยวก้อยกันก่อน”


ธามมองนิ้วก้อยตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา


“มึงอายุเท่าไรแล้ว”


“สิบเก้าครับ”


“แล้วทำอะไรเป็นเด็ก”


“ก็เฮียไม่ยอมสัญญาสักที”


“กูพูดไปแล้ว”


“แต่ยังไม่ได้เกี่ยวก้อย”


ธามถอนหายใจยาว


เขาเคยยกคนขึ้นบ่า เคยแบกหัวสิงโตหนัก ๆ เต้นกลางแดดเป็นชั่วโมง เคยรับมือกับอาม่าตอนบ่นเรื่องไม่ยอมกินข้าวตรงเวลา


แต่ดูเหมือนทั้งหมดนั้นจะไม่ยากเท่าการรับมือเด็กอายุสิบเก้าคนนี้


สุดท้ายชายหนุ่มก็ยื่นนิ้วก้อยออกไปเกี่ยวอย่างเสียไม่ได้


“พอใจยัง”


ฉินยิ้มกว้างทันที


“พอใจแล้วครับ!”


ธามรีบชักมือกลับ


“ทีนี้ก็เลิกกวนกูได้แล้ว”


“ครับ”


ฉินรับคำอย่างว่าง่าย


เงียบไปได้ประมาณสามวินาที


“เฮีย”


“อะไรอีก!”


สาบานได้ว่าเมื่อกี้เขาเพิ่งบอกให้มันเลิกกวน


ธามก้มหน้าตรวจบัญชีต่อ


แต่คราวนี้พอฉินเริ่มเล่าเรื่องที่เจินทำเข็มเย็บผ้าหายไปตั้งแต่ช่วงบ่าย เขากลับนั่งฟังเงียบ ๆ โดยไม่ได้คิดจะไล่เด็กมันไปไหน


บางจังหวะก็เผลอเงยหน้าขึ้นฟัง บางครั้งก็หลุดยิ้มกับเรื่องไร้สาระที่ฉินเล่า


ทั้งที่เมื่อไม่กี่วันก่อน เขายังคิดว่าตัวเองควรเว้นระยะห่างจากเด็กคนนี้สักหน่อย


ตอนนี้กลับนั่งฟังมันพูดไม่หยุดอยู่ได้


เสียงพูดเจื้อยแจ้วของฉินดังคลอไปกับเสียงพัดลมเก่าในโรงซ้อม ขณะที่ด้านนอกเริ่มมีเสียงร้านรวงเลื่อนประตูเหล็กปิดกันทีละร้าน กลิ่นอาหารจากครัวของอาม่าลอยผ่านประตูไม้ด้านหลังเข้ามาจาง ๆ


ฉินกำลังหัวเราะกับเรื่องที่ตัวเองเล่า ก่อนหันมาถามว่าเขาฟังอยู่หรือเปล่า


“ฟังอยู่”


“จริงนะ”


“เออ”


“งั้นเมื่อกี้ผมเล่าถึงไหนแล้ว”


ธามเงียบ


ฉินหรี่ตามองทันที


“เฮีย!”


“กูก็ฟังอยู่ไง!”


เสียงหัวเราะของเด็กหนุ่มดังลั่นโรงซ้อม


ธามเหลือบมองเด็กหนุ่ม ก่อนเผลอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย


เอาเถอะ


อย่างน้อยมันก็กลับมาพูดมากเหมือนเดิมแล้ว


ส่วนเรื่องผู้ชายคนนั้น...


ไว้ค่อยคิดก็แล้วกัน


เพราะตอนนี้เขามีปัญหาใหญ่กว่าต้องจัดการ


ปัญหาที่นั่งอยู่ตรงหน้า ยิ้มเก่ง พูดมาก ชอบเถียง แล้วก็ชอบทำให้เขาใจอ่อนโดยไม่รู้ตัว


ธามถอนหายใจเบา ๆ


สงสัยชีวิตนี้คงไม่ได้อยู่อย่างสงบอีกแล้ว


และที่แย่ที่สุดก็คือ...


เขาดันไม่ได้รำคาญมันจริง ๆ เสียด้วย

TBC.


พอเด็กอ้อนนิดอ้อนหน่อย ก็แพ้ราบคาบเลยนะเฮีย


ฝากคอมเม้นท์ พูดคุยเป็นกำลังใจหน่อยน้าา


รักคนอ่าน

Nukinho

แพ้ทางเด็กน้อยจนได้ แล้วตกลงยังไม่ได้ให้ สิงโตจิ๋วเลย เดี๋ยวฉินหายไปจริง ๆ แล้วนะเศร้าเอานะ เฮียธาม

GuN009

น่ารักอะ
อย่าว่าแต่เฮียธามเลย เป็นผมก็ทนไม่ไหวอะ
แล้วจะยังไง ยอมรับใจตัวเองไปหนึ่งคนละ
แล้วอีกคนละ จะยังไง 😉

NOOFONG

Nukinho ตอบกลับเมื่อ 2026-10-30 09:45
แพ้ทางเด็กน้อยจนได้ แล้วตกลงยังไม่ได้ให้ สิงโตจิ๋วเลย เดี๋ยวฉินหายไปจริง ๆ แล้วนะเศร้าเอานะ เฮียธาม

เฮียยังมีความกลัวในใจอยู่ 55+

NOOFONG

GuN009 ตอบกลับเมื่อ 2026-10-30 11:32
น่ารักอะ
อย่าว่าแต่เฮียธามเลย เป็นผมก็ทนไม่ไหวอะ
แ ...

น้องฉินเข้าใจไม่ยากงับ เพราะว่าเป็นคนซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเอง

nuangnut1996

สนุกมากครับ

thai_boys

ขอบคุณมากๆนะครับ

manoach2

ดีงามมากครับ

manoach2

ดีงามมากครับ