หมอครับ รับอะไรดี - ตอนที่ 2 - อะไรก็ได้ของคุณหมอ

Seradol

ตอนที่ 1 - สามนาทีก่อนปิดร้าน



22:11 น.

“ผักชี?”

“กินครับ”

“ต้นหอม?”

“กิน”

“ขึ้นฉ่าย?”

“กินครับ”

“ขิง?”

“ได้”

“กระเทียมเจียว?”

“ได้ครับ”

เสียงมีดกระทบเขียงหยุดลง

เหนือโผล่หน้าออกมาจากช่องครัว

“มึงนี่กินง่ายเหมือนกันนะ”

ธามที่กำลังตอบข้อความในโทรศัพท์เงยหน้าขึ้น

ทั้งคู่เงียบ

เหนือกะพริบตา

ธามกะพริบตากลับ

“…”

“…”

“เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะครับ”

“เปล่า”

“ผมได้ยิน”

“หูฝาด”

“ผมเป็นหมอ”

“เป็นหมอแล้วหูไม่ฝาด?”

“อย่างน้อยผมก็น่าจะรู้ว่าตัวเองหูฝาดหรือเปล่า”

เหนือหายกลับเข้าไปในครัว

“เรื่องมากว่ะ”

ธามหลุดหัวเราะ

“เมื่อกี้ก็พูดอีก”

“เงียบแล้วรอกิน!”

“ครับ คุณเจ้าของร้าน”

เหนือไม่ตอบ

แต่เสียงมีดที่ดังถี่ขึ้นจากหลังครัวบอกธามได้เป็นอย่างดีว่าอีกฝ่ายคงกำลังหงุดหงิด

หรือเขิน

ไม่รู้เหมือนกัน

ธามก้มมองโทรศัพท์

หน้าจอยังเปิดค้างอยู่ที่กลุ่มไลน์ของวอร์ด

ข้อความใหม่เด้งขึ้นมาเรื่อย ๆ

ผลเลือดของคนไข้เตียงสิบสอง

ค่าโพแทสเซียมของเตียงเจ็ด

X-ray ของเตียงสี่

คำถามจากพยาบาล

คำสั่งจากอาจารย์

และข้อความส่วนตัวจากคนที่น่ารำคาญที่สุดในชีวิตเขา

JE: มึงหายไปไหน

JE: ธาม

JE: ไอ้เหี้ยธาม

JE: กูลงมาห้องพักแพทย์แล้วไม่เจอมึง

THAM: กินข้าว

ข้อความถูกอ่านทันที

JE:!!!!!!

JE: ใครจับมึงไป

JE: ส่งโลเคชั่นมา

THAM: ทำไม

JE: จะไปดู

THAM: ดูอะไร

JE: ดูคนที่สามารถลาก นพ.ธาม ผู้เห็นอาหารเป็นเพียงสารอาหาร ออกจาก รพ. ตอนสี่ทุ่มได้

ธามถอนหายใจ

ล็อกหน้าจอ

ไม่ตอบ

“แฟนตาม?”

เสียงจากครัวดังขึ้น

ธามเงยหน้า

“อะไรนะครับ”

เหนือกำลังถือถ้วยข้าวต้มออกมา

“เห็นโทรศัพท์ดังไม่หยุด”

“เพื่อนครับ”

“อ๋อ”

ถ้วยเซรามิกสีขาวถูกวางตรงหน้า

ไอน้ำลอยขึ้นพร้อมกลิ่นขิง กระเทียมเจียว และน้ำซุป

ข้าวต้มปลาไม่ได้ดูหวือหวา

เนื้อปลาสีขาวชิ้นใหญ่สี่ห้าชิ้นวางอยู่บนข้าว มีขึ้นฉ่าย ต้นหอม และขิงซอยด้านบน

ข้างกันมีถ้วยเล็กใส่เต้าเจี้ยว

“ลองก่อน”

ธามตักน้ำซุปขึ้นชิม

เหนือไม่ได้เดินกลับไป

ยืนกอดอกอยู่ข้างโต๊ะ

จ้องหน้าเขา

ธามเงยหน้า

“อะไรครับ”

“รอ”

“รออะไร”

“รีวิว”

ธามกลืน

ตักเนื้อปลาขึ้นมาหนึ่งชิ้น

“คุณยืนจ้องแบบนี้ผมกดดันนะ”

“เมื่อคืนยังเขียนรีวิวทิ้งไว้ได้”

มือที่ถือช้อนหยุด

ธามมองหน้าเหนือ

“เห็นด้วยเหรอครับ”

“ไม่เห็นมั้ง”

“ผมนึกว่าทิ้งไปแล้ว”

“ทิ้งแล้ว”

คำตอบเร็วเกินไป

ธามเลิกคิ้ว

“จริง?”

“เออ”

“แล้วจำได้?”

“ความจำดี”

“ครับ”

“ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไง”

“เปล่าครับ”

“กวนตีน”

คราวนี้ธามหัวเราะจริง ๆ

เหนือเองก็หลุดยิ้ม

ก่อนลากเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามออกมานั่ง

“อร่อยไหม”

“อร่อยครับ”

“เทียบกับเมื่อวาน?”

ธามคิดจริงจัง

“คนละอย่าง”

“เลือก”

“ทำไมต้องเลือก”

“กูอยากรู้”

คำว่า ‘กู’ หลุดมาอีกแล้ว

เหนือเพิ่งรู้ตัวหลังพูดจบ

แต่ครั้งนี้เขาไม่แก้

ธามเองก็ไม่ได้ทัก

“ข้าวต้ม”

“ทำไม”

“วันนี้อยากกินอะไรอุ่น ๆ”

เหนือพยักหน้า

“ก็ดูมึงเหมาะกับข้าวต้มมากกว่ากะเพรา”

ธามวางช้อน

“เดี๋ยวนะ”

“อะไร”

“ตอนนี้มึงกูแล้วเหรอครับ”

เหนือชะงัก

“…”

ธามมอง

เหนือมองกลับ

“ไม่ชอบ?”

“เปล่า”

“งั้นก็จบ”

“ง่ายอย่างนี้เลย?”

“แล้วต้องทำพิธีไหม”

“…”

“ต้องจุดธูปเปลี่ยนสรรพนามหรือไง”

ธามหัวเราะ

“ก็ไม่ต้อง”

“เออ”

เหนือเอนหลังพิงเก้าอี้

“อายุเท่าไหร่”

“สามสิบ”

คิ้วเหนือยกขึ้น

“จริง?”

“ทำไม”

“นึกว่าเด็กกว่า”

“หน้ากูเด็ก?”

“เปล่า”

“แล้ว?”

“ดูชีวิตยังไม่ลงตัว”

ธามเงียบไป

เหนือรู้ทันทีว่า—

พูดผิด

“กูหมายถึง—”

“มึงอายุเท่าไหร่”

“สามสิบ”

คราวนี้เป็นธามที่เลิกคิ้ว

“จริง?”

“ทำไม!”

“นึกว่าแก่กว่า”

“ไอ้—”

ธามหัวเราะจนต้องวางช้อน

เหนือจ้องเขา

“กวนตีนเหมือนกันนะมึง”

“เพิ่งรู้?”

“เมื่อคืนดูเรียบร้อยกว่านี้”

“เมื่อคืนยังไม่รู้จัก”

“วันนี้ก็ยังไม่รู้จัก”

ธามชะงักนิดหนึ่ง

จริง

พวกเขาเพิ่งเจอกันเป็นครั้งที่สอง

ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายนามสกุลอะไร

ไม่รู้บ้านอยู่ไหน

ไม่รู้มีแฟนหรือยัง

ไม่รู้ชอบอะไร

ไม่รู้อะไรแทบทั้งนั้น

แต่แปลก

การเปลี่ยนจาก ‘คุณ–ผม’ มาเป็น ‘มึง–กู’ กลับไม่ได้รู้สึกเร็วเกินไป

เหมือนบทสนทนาของพวกเขาเดินมาถึงตรงนี้เอง

“เกิดเดือนไหน”

เหนือถาม

“กุมภา”

“กูพฤษภา”

ธามยิ้ม

“งั้นกูแก่กว่า”

“สามเดือน”

“ก็แก่กว่า”

“ไม่เรียกพี่”

“ไม่ได้ขอ”

“ดี”

“แต่ถ้าอยากเรียกก็ได้”

เหนือยกนิ้วกลางให้

ธามหัวเราะ

และคืนนั้น—

จากเจ้าของร้านกับลูกค้า

พวกเขากลายเป็นคนอายุสามสิบสองคน

ที่เริ่มพูดมึงกูกันอย่างเป็นทางการ

โดยไม่มีใครรู้เลยว่า

คำธรรมดาสองคำนี้

จะทำให้ระยะห่างระหว่างคนสองคนสั้นลงได้มากขนาดไหน







06:47 น.

“มึงไปไหนมา”

ธามที่เพิ่งเดินออกจากลิฟต์หยุด

ชายในเสื้อกาวน์สีขาวยืนพิงกำแพงอยู่หน้าห้องพักแพทย์

มือข้างหนึ่งถือกาแฟ

อีกข้างถือกาแฟอีกแก้ว

ผมเซ็ตเรียบร้อยผิดมนุษย์ที่เข้าเวรเมื่อคืน

และถึงแม้ใต้ตาจะมีรอยคล้ำอยู่บ้าง แต่ถ้าเทียบกับธามแล้ว คนตรงหน้าดูเหมือนเพิ่งออกจากสปา

‘เจ’

เพื่อนร่วมรุ่น

เพื่อนสนิท

และสิ่งมีชีวิตที่ธามเคยนิยามว่า—

ถ้าพระเจ้าสร้างมนุษย์มาให้มีปากไว้สื่อสาร เจคงได้รับปากของคนอื่นมาเพิ่มอีกประมาณสามคน

“ไปดูคนไข้”

“ก่อนหน้านั้น”

“นอน”

“ก่อนนอน”

“กินข้าว”

เจยื่นกาแฟให้

“ร้านไหน”

ธามรับมา

“ขอบใจ”

“กูถามร้านไหน”

“ร้านแถวนี้”

“ร้านแถวนี้ชื่ออะไร”

“มึงจะรู้ทำไม”

เจหรี่ตา

“แปลก”

“อะไร”

“ปกติกูถามอะไรเรื่องกิน มึงจะตอบว่าเซเว่น โรงอาหาร หรือไม่ก็กินแล้ว”

ธามเปิดประตูห้องพัก

“วันนี้มึงถามเยอะ”

เจเดินตามเข้ามา

“แล้วเมื่อคืนมึงพิมพ์ว่าอร่อย”

“แล้ว?”

“มึงเคยชมข้าวว่าอร่อยครั้งล่าสุดเมื่อไหร่”

ธามนั่งลง

“จำไม่ได้”

“กูนี่แหละจำได้”

“…”

“ปีหก ตอนแม่มึงเอาข้าวหมูทอดมาให้”

ธามเงยหน้ามอง

“มึงจำเรื่องไร้สาระแบบนี้ทำไม”

“เพราะชีวิตมึงไม่มีอะไรน่าสนใจ”

“เสือก”

“นั่น”

เจชี้หน้า

“นี่ยังแปลกอีก”

“อะไรอีก”

“อารมณ์ดี”

“กู?”

“เออ”

ธามหัวเราะหึ

“มึงเพ้อแล้ว”

“ไม่”

เจลากเก้าอี้มานั่งตรงข้าม

“ปกติตอนเช้าหลังเวร มึงจะมีสามโหมด หนึ่ง เงียบ สอง อยากฆ่าคน สาม หลับ”

“วันนี้กูก็เงียบ”

“แต่มึงด่ากูว่าเสือก”

“ปกติกูก็ด่า”

“น้ำเสียงไม่เหมือน”

ธามมองหน้าเพื่อน

“มึงเรียนอายุรกรรมหรือจิตเวช”

“เรียนเสือกศาสตร์”

“เกียรตินิยม?”

“เหรียญทอง”

ธามส่ายหน้า

หยิบแฟ้มคนไข้ขึ้นมา

เจยังมอง

“ร้านอะไร”

“บ้านเหนือ”

“อะไรนะ”

“ร้านชื่อบ้านเหนือ”

“อ๋อ”

เจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

“ทำอะไร”

“หา”

“หาอะไร”

“ร้าน”

“มึงจะหาเพื่อ?”

“จะไปกิน”

ธามขมวดคิ้ว

“ทำไมต้องไป”

นิ้วเจหยุดบนหน้าจอ

ช้า ๆ

เขาเงยหน้ามองเพื่อน

รอยยิ้มเริ่มปรากฏ

“ทำไมกูไปไม่ได้”

“กูไม่ได้บอกว่าไม่ได้”

“แต่มึงถามว่าทำไมต้องไป”

“ก็…”

ธามเงียบ

“ก็อะไร”

“มึงน่ารำคาญ”

เจยิ้มกว้างขึ้น

“อ๋อ”

“อ๋อเหี้ยอะไร”

“ไม่มีอะไร”

“อย่าทำหน้าแบบนั้น”

“หน้าไหน”

“หน้าเสือก”

“นี่หน้าปกติ”

“เจ”

“ครับคุณหมอธาม”

“หุบปาก”

“ครับ”

เจหุบปาก

ได้ประมาณสามวินาที

“เจ้าของร้านหล่อปะ”

ธามปาแฟ้มใส่







11:38 น.

“โต๊ะห้าอาหารครบหรือยัง”

“ครบแล้วค่ะ!”

“โต๊ะเก้าขอน้ำแข็ง!”

“พี่มินเอาไปแล้ว!”

“เดลิเวอรีสามออร์เดอร์รอหน้าร้าน!”

“กูเห็น!”

เสียงในร้านบ้านเหนือดังแข่งกันแทบทุกทิศทาง

ช่วงเที่ยงคือสงคราม

เหนือเดินจากครัวไปเคาน์เตอร์ จากเคาน์เตอร์ไปโต๊ะลูกค้า จากโต๊ะลูกค้ากลับเข้าครัว

“เหนือ!”

คินเรียก

“อะไร!”

“ปลากะพงหมด!”

“มีหลังร้าน!”

“นั่นจองเย็น!”

“งั้นปิดเมนู!”

“กูบอกมึงตั้งแต่เมื่อวานให้สั่งเพิ่ม!”

“กูลืม!”

“สมองมีไว้?”

“รักมึงนะคิน!”

“ไม่รับ!”

มินที่เดินผ่านหัวเราะ

“เป็นคู่กันเลยพวกพี่”

“ไอ้มิน!”

เหนือกับคินตะโกนพร้อมกัน

“ค่า!”

เจ้าตัววิ่งหนี

เสียงหัวเราะของพนักงานดังทั่วครัว

นี่คือบ้านเหนือในเวลาปกติ

วุ่นวาย

เสียงดัง

ร้อน

และเต็มไปด้วยคน

เหนือชอบมัน

แม้บางวันจะเหนื่อยจนไม่อยากคุยกับใคร

แม้บางครั้งจะสงสัยว่าทำไมตอนอายุยี่สิบสองตัวเองถึงคิดว่าการกลับมาช่วยร้านที่บ้านเป็นเรื่องชั่วคราว

‘ช่วยแม่สักพัก’

สักพักของเขากินเวลาแปดปีแล้ว

“พี่เหนือ”

มินโผล่หน้า

“ว่า”

“โต๊ะเจ็ดเช็กบิล”

มือที่กำลังเขียนรายการหยุด

“โต๊ะเจ็ด?”

“ค่ะ”

เหนือเงยหน้าโดยอัตโนมัติ

หัวใจเหมือนสะดุดนิดหนึ่ง

ก่อนจะเห็น—

คู่สามีภรรยาสูงอายุ

“…”

มินมองหน้าเขา

“อะไร”

“เปล่า”

“นึกว่าใคร?”

“ไม่ได้คิด”

“หนูยังไม่ได้ถามว่าพี่คิดว่าใคร”

เหนือหรี่ตา

“มิน”

“คะ”

“ว่างมาก?”

“มากค่ะ”

“งั้นไปเช็ดห้องน้ำ”

“ไม่ว่างแล้วค่ะ!”

มินหายไปทันที

เหนือถอนหายใจ

ก้มกลับไปทำงาน

โต๊ะเจ็ดก็โต๊ะธรรมดา

คนจะนั่งก็เรื่องปกติ

แล้วเขาจะนึกถึงไอ้หมอทำไม

เพิ่งเจอกันสองครั้ง

“ประสาท”

เหนือบ่นกับตัวเอง

“ใครประสาท”

คินถามจากด้านหลัง

“มึง”

“อือ”

คินเดินผ่านไปโดยไม่สนใจ

เหนือมองตาม

“มึงไม่ถามหน่อยเหรอว่าทำไม”

“ไม่อยากรู้”

“ไอ้เหี้ย”







17:26 น.

ธามกำลังเขียน progress note ตอนโทรศัพท์สั่น

ข้อความจากเจ

JE: เย็นนี้ว่าง

THAM: แล้ว

JE: ไปกินบ้านเหนือ

ธามหยุดพิมพ์

THAM: ไม่ไป

JE: ทำไม

THAM: มีงาน

JE: กูเช็กแล้ววันนี้มึงไม่เวร

ธามเงยหน้ามองโต๊ะอีกฝั่ง

เจกำลังนั่งอยู่ห่างไปประมาณห้าเมตร

แล้วโบกมือ

ธามพิมพ์

THAM: เสือก

อีกฝ่ายก้มอ่านข้อความ

หัวเราะ

JE: 19.00

THAM: ไม่

JE: 19.30

THAM: กูบอกไม่

JE: เจอกัน

ธามวางโทรศัพท์

“ไอ้เจ!”

พยาบาลสองคนหันมามอง

เจยกมือไหว้

“ขอโทษครับ หมอธามอารมณ์ไม่ดี”

“มึงมานี่”

“เจอกันหนึ่งทุ่มครึ่งครับ”

แล้วเดินหนี

ธามหลับตา

อยากฆ่าเพื่อน

จริง ๆ







19:41 น.

กรุ๊งกริ๊ง

เหนือเงยหน้าจากเครื่องคิดเงิน

คนแรกที่เดินเข้ามาคือธาม

วันนี้ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว พับแขนถึงข้อศอก กางเกงสีเข้ม ไม่มีเสื้อกาวน์ ไม่มีสครับ

ถ้าไม่รู้มาก่อน เหนือคงไม่เดาว่าเป็นหมอ

เขาดู—

เหนือหยุดความคิดตัวเอง

ดูอะไร

ก็คนปกติ

“วันนี้มาก่อนร้านปิดตั้งสองชั่วโมง”

เหนือทัก

ธามมองนาฬิกา

“กลัวโดนไล่”

“จำได้ก็ดี”

เหนือกำลังจะถามว่านั่งที่เดิมไหม

แต่ประตูเปิดอีกครั้ง

กรุ๊งกริ๊ง

ชายอีกคนเดินเข้ามา

สูงพอ ๆ กับธาม

หน้าตาดี

เสื้อโปโลสีเข้มกับกางเกงสแล็ก ดูสะอาดสะอ้านจนเหนือเผลอมอง

คนมาใหม่วางแขนบนไหล่ธาม

“ร้านนี้?”

“เออ”

“ไหนเจ้าของร้าน”

ธามมองเหนือ

“นี่”

เจหันมา

สายตากวาดตั้งแต่หัวถึงเท้า

เหนือเลิกคิ้ว

เจหันกลับไปหาเพื่อน

“อ๋อ”

ธามรู้ทันที

“อ๋ออะไร”

“เปล่า”

“เจ”

“กูยังไม่ได้พูดอะไร”

เหนือมองสองคนสลับกัน

“เพื่อนมึง?”

ธามพยักหน้า

“เจ”

เจยื่นมือ

“สวัสดีครับ หมอเจครับ”

เหนือจับมือ

“เหนือครับ”

เจยิ้ม

“ได้ยินชื่อมานาน”

ธามหันขวับ

“นานเหี้ยอะไร เพิ่งเมื่อคืน”

“หนึ่งคืนก็ถือว่านาน”

เหนือหันไปมองธาม

ธามจ้องเพื่อน

“กูจะกลับ”

“เฮ้ย มาแล้ว”

“กูบอกแล้วว่าไม่อยากมา”

เหนือพิงเคาน์เตอร์

“อ้าว ไม่อยากมา?”

ธามหันมา

“ไม่ใช่”

“เมื่อกี้ได้ยิน”

“หมายถึงไม่อยากมากับมัน”

“อ๋อ”

เหนือพยักหน้า

มุมปากยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เจมองคนหนึ่ง

มองอีกคน

แล้วรอยยิ้มบางอย่างปรากฏขึ้น

รอยยิ้มที่ธามเห็นแล้วอยากต่อย

“นั่งไหนดีครับ”

เจถาม

เหนือกำลังจะตอบ

“โต๊ะเจ็ด”

ธามพูดก่อน

ทุกคนเงียบไปนิดหนึ่ง

เหนือมองเขา

ธามเองก็เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าตอบเร็วไป

เจมองโต๊ะหมายเลขเจ็ด

จากนั้นมองหน้าเพื่อน

“มีโต๊ะประจำแล้ว?”

“เมื่อคืนกูนั่ง”

“เมื่อคืน?”

เหนือกลั้นยิ้ม

“สองคืน”

เจหันขวับ

“สองคืน?”

ธามถอนหายใจ

“มึงจะเสียงดังทำไม”

“เปล่า กูแค่—”

เจหยุด

เพราะสายตาธามกำลังบอกชัดว่า

ถ้ามึงพูดอีกคำเดียว กูฆ่า

“เชิญครับ”

เหนือผายมือ

“โต๊ะเจ็ด”







“ขอเมนูขายดีครับ”

เจพูดทันทีที่นั่ง

มินที่มารับออร์เดอร์ยิ้ม

“ถ้ามาครั้งแรก แนะนำหมูสามชั้นคั่วพริกเกลือ ปลากะพงทอดน้ำปลา แล้วก็ต้มยำ—”

“เอาหมูสามชั้น”

เจหันหาธาม

“มึงกินอะไร”

“อะไรก็ได้”

เสียงหนึ่งดังมาจากเคาน์เตอร์ทันที

“ห้ามตอบอะไรก็ได้!”

ทั้งโต๊ะเงียบ

เจหันไปมองเหนือ

แล้วหันกลับมามองธาม

ช้า ๆ

ธามหลับตา

มินเองก็หันไปมองเจ้านาย

“พี่เหนือ?”

เหนือชะงัก

“ก็…”

เขากระแอม

“ลูกค้าที่ตอบอะไรก็ได้ทำครัวลำบาก”

มินทำหน้าเหมือนอยากถามว่า

ตั้งแต่เมื่อไหร่

แต่เลือกไม่พูด

เจพยักหน้าช้า ๆ

“อ๋อ”

ธามลืมตา

“มึงห้ามอ๋อ”

“กูยังไม่ได้ว่าอะไร”

“หน้า”

“หน้ากูทำไม”

“เสือก”

เหนือหลุดหัวเราะ

เจหันไปหาเขา

“เห็นไหมครับ มันปากร้าย”

“เมื่อคืนแรกดูเรียบร้อยมาก”

“มันหลอกครับ”

“กูได้ยิน”

“ตั้งใจให้ได้ยิน”

เหนือหัวเราะอีก

ธามมองสองคน

“สนิทกันเร็วไปไหม”

เจตอบทันที

“หึง?”

“หึงพ่อง”

คำตอบเร็วมาก

เหนือที่กำลังดื่มน้ำเกือบสำลัก

มินหันหน้าหนีเพื่อกลั้นหัวเราะ

เจยิ้ม

“กูล้อเล่น”

“มึงนี่…”

“ตกลงกินอะไร”

ธามหยิบเมนูขึ้นมา

“กะเพรา”

เหนือขมวดคิ้ว

“อีกแล้ว?”

“แล้ว?”

“กินอย่างอื่น”

“กูอยากกิน”

“เมื่อวานก็กิน”

“เมื่อวานกูกินข้าวต้ม”

“วันก่อนกะเพรา”

“ผ่านมาวันหนึ่งแล้ว”

“แล้วไง”

“กูกินได้”

“ไม่ให้”

เจมองซ้าย

มองขวา

มองเพื่อน

มองเจ้าของร้าน

แล้วหันไปหามิน

“เขาเป็นแบบนี้กับลูกค้าทุกคนเหรอครับ”

มินยิ้มหวาน

“ไม่ค่ะ”

“มิน!”

“หนูไปรับโต๊ะอื่นก่อนนะคะ!”

เผ่นทันที

ธามก้มหน้าซ่อนยิ้ม

เหนือชี้เมนู

“กินปลาผัดขึ้นฉ่าย”

“ทำไม”

“มึงกินปลา”

“รู้ได้ไง”

“เมื่อคืนกิน”

“กินเมื่อคืนไม่ได้แปลว่าชอบ”

“แล้วชอบไหม”

“ชอบ”

“จบ”

ธามมองหน้า

“เผด็จการ”

“เจ้าของร้าน”

“เกี่ยวอะไร”

“ไม่รู้”

เจยกมือขึ้น

“ขอโทษนะครับ”

ทั้งคู่หันมาพร้อมกัน

“กูยังอยู่”

เงียบ

เหนือหัวเราะก่อน

ธามยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม

“กลับไปก็ได้”

“ไม่กลับ”

เจยิ้ม

“เริ่มสนุกแล้ว”







อาหารทยอยมา

หมูสามชั้นคั่วพริกเกลือ

ปลาผัดขึ้นฉ่าย

ไข่เจียวปู

ต้มยำน้ำใส

เจชิมคำแรกก็พยักหน้า

“อร่อยจริง”

เหนือที่เดินผ่านพอดีหยุด

“เห็นไหม”

“อร่อยกว่าที่ธามบอก”

ธามเงยหน้า

“กูบอกแค่อร่อย”

“มันใช้คำศัพท์กับอาหารประมาณห้าคำครับ”

เจอธิบาย

“กินได้ อร่อย เค็ม หวาน แล้วก็ไม่กิน”

“กูมีคำว่าเผ็ด”

“โอเค หก”

เหนือหัวเราะ

“เลี้ยงง่ายดี”

“มากครับ”

เจชี้เพื่อนด้วยตะเกียบ

“เอาข้าวให้ตรงเวลา น้ำให้พอ แล้วปล่อยให้นอน”

“กูเป็นหมาหรือไง”

“หมาน่ารักกว่า”

“เจ”

“ครับ”

“แดกไป”

เจหัวเราะ

เหนือเดินกลับเคาน์เตอร์

แต่ยังได้ยินเสียงสองคนเถียงกัน

แปลก

เมื่อคืนตอนอยู่คนเดียว ธามดูเงียบมาก

เหมือนคนที่ประหยัดแม้แต่พลังงานในการพูด

แต่เวลาอยู่กับเพื่อนคนนี้—

ธามพูดเยอะขึ้น

ด่ามากขึ้น

หัวเราะง่ายขึ้น

สีหน้ามีชีวิตกว่าเดิม

เหนือเพิ่งรู้ว่าเขาชอบมองธามตอนหัวเราะ

ความคิดนั้นโผล่ขึ้นมาโดยไม่ได้รับอนุญาต

เหนือหยุดเช็ดแก้ว

“…”

ชอบมอง?

อะไรของกู

เขาก้มหน้าเช็ดต่อ







“มึง”

เจเรียกเบา ๆ

“อะไร”

“เขามองมึง”

ธามไม่เงยหน้า

“ใคร”

“เจ้าของร้าน”

“มึงรู้ได้ไง”

“เพราะกูก็มองเขา”

ธามเงยหน้าทันที

“มองทำไม”

เจชะงัก

แล้วรอยยิ้มค่อย ๆ ปรากฏ

“อ้าว”

ธามรู้ตัวช้าไป

“…”

“กูยังไม่ได้บอกว่ามองแบบไหนเลย”

“กูก็แค่ถาม”

“น้ำเสียงมึงไม่ใช่แค่ถาม”

“แดกไป”

“หวง?”

“เจ”

“ครับ”

“ถ้ามึงไม่หยุด กูจะเอาตะเกียบแทง carotid”

“โห หมอครับ ผมกลัว”

ธามเตะหน้าแข้งเพื่อนใต้โต๊ะ

“โอ๊ย!”

เหนือเงยหน้ามอง

ธามทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

เจลูบขา

“ความรุนแรงในโรงพยาบาลควรเริ่มแก้จากบุคลากร”

“นี่ร้านอาหาร”

“ยิ่งหนักเลย”







21:18 น.

“ทั้งหมดหนึ่งพันหนึ่งร้อยแปดสิบครับ”

เจหยิบบัตร

ธามหยิบบัตรเหมือนกัน

“หาร”

“กูเลี้ยง”

“ไม่”

“ถือว่าเลี้ยงที่พากูมาเจอร้านดี ๆ”

“ไม่เกี่ยว”

“งั้นเลี้ยงที่กูเป็นเพื่อนมึง”

“ยิ่งไม่ควรเลี้ยง”

เหนือยืนมองสองคนแย่งกันจ่าย

“จะต่อยกันก่อนไหม”

เจหันมา

“เอาของผมครับ”

ธามยื่นบัตร

“ของกู”

เหนือรับบัตรธาม

เจร้อง

“อ้าว!”

“เจ้าของร้านเลือก”

เหนือพูดหน้าตาย

ธามยิ้ม

“เห็นไหม”

“ลำเอียง”

เจบ่น

“ลูกค้าประจำ”

เหนือพูด

ธามชะงัก

เจชะงัก

เหนือเองก็ชะงัก

คำว่า—

ลูกค้าประจำ

เพิ่งเจอกันสามวัน

แต่ไม่มีใครทัก

เหนือแตะบัตร

ส่งคืน

“ขอบคุณครับ”

ธามรับ

“พรุ่งนี้เจอกัน”

คำพูดออกจากปากโดยธรรมชาติ

เหนือมอง

“พรุ่งนี้?”

ธามนิ่ง

“…”

เจยืนข้าง ๆ

พยายามอย่างมากที่จะไม่ยิ้ม

“หมายถึง…”

ธามกระแอม

“ถ้ามากิน”

เหนือยิ้มมุมปาก

“อ๋อ”

“อย่าอ๋อ”

“ยังไม่ได้ว่าอะไร”

“หน้า”

เหนือหัวเราะ

“เออ ถ้ามาก็มา”

ธามพยักหน้า

“ไปละ”

“อือ”

เจยกมือ

“ขอบคุณครับ อร่อยมาก”

“ครับ มาอีกได้”

“มาแน่ครับ”

ธามหันมองเพื่อน

“ไม่ต้องมาก็ได้”

“ร้านมึงเหรอ”

“…”

เหนือหัวเราะ

ทั้งคู่เดินออกไป

เสียงกระดิ่งดัง

กรุ๊งกริ๊ง







พอเดินออกมาพ้นร้านประมาณยี่สิบเมตร

เจก็หยุด

“ธาม”

“อะไร”

“มึงชอบเขาเหรอ”

ธามหยุดเดิน

หันมา

“เพ้อเจ้อ”

“โอเค”

เจเดินต่อ

ธามเดินตาม

ผ่านไปห้าก้าว

“แล้วมึงถามทำไม”

เจไม่หันกลับ

แต่ยิ้ม

“ไม่มีอะไร”

“เจ”

“กูไม่ได้บอกว่ามึงชอบ”

“ก็มึงเพิ่งถาม”

“กูถามเฉย ๆ”

“เพราะ?”

“เพราะมึงแปลก”

“ตรงไหน”

เจหยุดอีกครั้ง

หันมามองเพื่อนจริงจัง

“กูรู้จักมึงมากี่ปี”

“สิบกว่าปี”

“ตั้งแต่ปีหนึ่ง”

“เออ”

“กูเคยเห็นมึงคบคน”

ธามเงียบ

“เคยเห็นมึงเลิกกับคน”

เงียบ

“เคยเห็นคนมาจีบมึง”

เจพูดต่อ

“แล้วกูก็เคยเห็นมึงปฏิเสธคนแบบไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาจีบ”

“แล้ว?”

“แต่นี่เป็นครั้งแรกที่กูเห็นมึงเดินเข้าร้านหนึ่ง แล้วเหมือนมึงรู้ว่าตัวเองควรนั่งตรงไหน”

ธามนิ่ง

“กูแค่มาสองครั้ง”

“สาม”

“คืนนี้ครั้งที่สาม”

“สามวันติด”

“เพราะใกล้โรงพยาบาล”

“มีร้านใกล้โรงพยาบาลเป็นร้อย”

“อาหารอร่อย”

“อันนี้กูยอมรับ”

ธามถอนหายใจ

“มึงคิดมาก”

“อาจจะ”

เจตบบ่าเพื่อน

“กูไม่ได้บอกว่ามึงชอบเขา”

“…”

“แต่กูบอกว่า…”

เจยิ้ม

“มึงสนใจ”

ธามไม่ได้ตอบ

เจเดินต่อไป

ทิ้งให้เขายืนอยู่ใต้ไฟริมถนน

เสียงรถผ่าน

เสียงคน

เสียงโทรศัพท์

ทุกอย่างยังเหมือนเดิม

ธามหันกลับไปมองร้าน

ผ่านกระจกเห็นเหนือกำลังช่วยพนักงานเก็บโต๊ะ

หัวเราะอะไรสักอย่างกับมิน

ผ้ากันเปื้อนยังผูกอยู่ที่เอว

แขนเสื้อยืดถูกพับขึ้น

ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง

เจ้าของร้านอาหารธรรมดาร้านหนึ่ง

คนที่เขารู้จักมา—

สามวัน

“ไร้สาระ”

ธามพึมพำ

ก่อนหันกลับ

เดินตามเพื่อนไป







21:37 น.

“พี่เหนือ”

“หืม”

“หมอธามมีแฟนยัง”

แก้วในมือเหนือหยุด

เขาหันมองมิน

“กูจะรู้ไหม”

“อ้าว”

“อ้าวอะไร”

“เห็นสนิท”

“สนิทตรงไหน”

“มึงกูกันแล้ว”

“อายุเท่ากัน”

“รู้ด้วยว่าอายุเท่ากัน”

เหนือเงียบ

มินยิ้ม

“เกิดเดือนไหนรู้ยัง”

“กุมภา”

มินอ้าปาก

เหนือเพิ่งรู้ตัว

“…”

“โห”

“อะไร”

“หนูทำงานกับพี่มาสามปี”

“แล้ว?”

“พี่ยังจำวันเกิดหนูไม่ได้”

“เดือนเกิด!”

“หนูก็ไม่เคยเห็นพี่ถามเดือนเกิดลูกค้า”

“คุยกันเฉย ๆ”

“ค่ะ”

“ทำไมต้องทำเสียง”

“เสียงปกติ”

“มิน”

“คะ”

“ไปเก็บโต๊ะ”

“ค่ะ คุณเจ้าของร้านที่จำเดือนเกิดลูกค้าได้”

“ไอ้มิน!”

เสียงหัวเราะดังไปถึงครัว

คินที่กำลังตรวจสต๊อกโผล่หน้าออกมา

“เป็นอะไร”

มินตอบทันที

“พี่เหนือมี—”

มือเหนือปิดปากทันที

“ไม่มีอะไร!”

มินดิ้น

“อื้อ!”

คินมอง

เหนือมองกลับ

“พวกมึงเป็นเหี้ยอะไรกัน”

แล้วหายเข้าครัว

เหนือปล่อยมิน

“เกือบไปแล้วไหม”

มินหอบ

“พี่จะฆ่าหนูเหรอ!”

“มึงจะพูดอะไร”

“จะบอกว่าพี่เหนือมีลูกค้าประจำ”

“แค่นั้น?”

“ค่ะ”

“กูก็นึกว่า…”

เหนือหยุด

มินหรี่ตา

“นึกว่าอะไร?”

“เปล่า”

“อ๋อ”

“ห้ามอ๋อ!”







23:52 น.

ธามกลับถึงคอนโด

อาบน้ำ

เปลี่ยนเสื้อผ้า

ทิ้งตัวลงบนเตียง

โทรศัพท์วางอยู่ข้างหมอน

เขาหลับตา

ผ่านไปประมาณสิบวินาที

ลืมตา

หยิบโทรศัพท์

เปิดแอปแผนที่

ค้นหา

บ้านเหนือ

ร้านขึ้นมาเป็นอันดับแรก

รูปหน้าร้าน

รีวิว

เวลาเปิดปิด

เมนู

ธามเลื่อนดู

ไม่รู้ว่าดูทำไม

รีวิวส่วนใหญ่พูดเรื่องอาหาร

บางคนชมบริการ

บางคนพูดถึงเจ้าของร้าน

“เจ้าของร้านเป็นกันเองมากค่ะ”

“พี่เจ้าของร้านแนะนำเมนูดี”

“บริการดีมาก”

“เจ้าของร้านหล่อ”

นิ้วธามหยุด

เขาจ้องประโยคสุดท้าย

“…”

เลื่อนผ่าน

แล้วเลื่อนกลับขึ้นมา

อ่านอีกครั้ง

เจ้าของร้านหล่อ

“ก็…”

ธามพึมพำกับตัวเอง

“ปกติ”

แล้วกดปิด

วางโทรศัพท์

สามวินาทีต่อมา

หยิบขึ้นมาใหม่

เปิดรูปหน้าร้าน

ซูม

เหนือยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ในรูปหนึ่ง

ภาพน่าจะถ่ายมาหลายเดือนแล้ว

กำลังหัวเราะกับลูกค้า

ธามมอง

นานกว่าที่ควร

จนข้อความเด้งขึ้นมาด้านบน

JE: ยังไม่นอน?

ธามรีบปิดรูป

แล้วชะงัก

ทำไมต้องรีบ?

เหมือนมีใครจับได้?

โทรศัพท์ก็ดูอยู่คนเดียว

เขาเปิดแชต

THAM: กำลัง

JE: พรุ่งนี้ไปกินอีกปะ

ธามมองคำถาม

นิ้วค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์

พิมพ์

THAM: ไม่รู้**

ลบ

พิมพ์ใหม่

THAM: มีเวร**

ลบอีก

สุดท้ายตอบ

THAM: ถ้าว่าง

เจอ่าน

ไม่มีคำตอบกลับ

สิบวินาที

ยี่สิบวินาที

แล้วสติกเกอร์หนึ่งตัวเด้งขึ้นมา

เป็นรูปหมาทำหน้ารู้ทัน

ธามจ้อง

THAM: สัส

ปิดโทรศัพท์

โยนลงข้างหมอน

หลับตา

แต่ภาพที่ลอยขึ้นมาในหัวไม่ใช่คนไข้

ไม่ใช่ผลเลือด

ไม่ใช่งานพรุ่งนี้

กลับเป็นผู้ชายในผ้ากันเปื้อนสีดำที่ยืนกอดอกแล้วบอกว่า

“ห้ามตอบอะไรก็ได้”

ธามพลิกตัว

“ประสาท”







ในเวลาใกล้กัน

เหนือกำลังนั่งอยู่บนพื้นห้องนั่งเล่นบ้านตัวเอง

โทรทัศน์เปิดอยู่

แต่ไม่ได้ดู

มือเลื่อนโทรศัพท์ไปเรื่อย ๆ

ก่อนหยุดตรงหน้าอินสตาแกรม

ช่องค้นหาเปิดอยู่

เหนือพิมพ์

ธาม

รายชื่อขึ้นมาเป็นร้อย

“นามสกุลอะไรวะ”

เขาพึมพำ

หยุด

แล้วชะงัก

กูทำอะไร?

เหนือกดออก

โยนโทรศัพท์ลงโซฟา

หยิบรีโมต

เปลี่ยนช่อง

หนึ่ง

สอง

สาม

ไม่มีอะไรน่าดู

โทรศัพท์สั่น

เหนือรีบหยิบ

ข้อความจากมิน

MIN: พรุ่งนี้หนูเข้าเที่ยงนะ

“…”

เหนือถอนหายใจ

ตอบ

NUEA: เออ

กำลังจะวาง

มินส่งอีกข้อความ

MIN: หมอธามน่าจะชื่อ ธาม อัครเดชนะพี่

เหนือเด้งตัวนั่งตรง

NUEA: กูไม่ได้ถาม

อ่านทันที

MIN: หนูก็ไม่ได้บอกว่าพี่ถาม

“…”

เหนือกัดฟัน

NUEA: ไปนอน

MIN: ฝันดีค่ะ

แล้วตามมาด้วยอีกข้อความ

MIN: ฝากฝันถึงหมอด้วยนะคะ

NUEA: พรุ่งนี้มึงไม่ต้องมาทำงาน

MIN: 555555555555

เหนือปิดแชต

นั่งนิ่ง

ประมาณห้าวินาที

ก่อนกลับไปหน้า Instagram

พิมพ์

ธาม อัครเดช

ผลลัพธ์ขึ้นมาหนึ่งบัญชี

รูปโปรไฟล์เป็นผู้ชายในเสื้อกาวน์

เหนือกดเข้าไป

บัญชีส่วนตัว

Private account

“…”

เหนือจ้อง

นิ้วเลื่อนไปอยู่เหนือปุ่ม Follow

ค้าง

สามวินาที

ห้าวินาที

สิบวินาที

“ไม่”

เหนือบอกตัวเอง

“เพิ่งรู้จัก”

วางโทรศัพท์

สองวินาทีต่อมา

หยิบขึ้นมา

กด Follow

Requested

เหนือมองคำคำนั้น

“เชี่ย”

จะยกเลิกก็เหมือนปอดแหก

ไม่ยกเลิกก็—

“เออ ช่างแม่ง”

เขาวางโทรศัพท์คว่ำ

ลุกไปหยิบน้ำในครัว

แล้วโทรศัพท์ก็สั่น

เหนือหยุด

หันกลับ

เดินเร็วขึ้นนิดหนึ่ง

หยิบขึ้นมา

tham.akd accepted your follow request.

ตามด้วยอีกแจ้งเตือนแทบจะทันที

tham.akd started following you.

เหนือมองหน้าจอ

เงียบ

ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเอง







อีกฝั่งของเมือง

ธามนอนอยู่บนเตียง

หน้าจอโทรศัพท์ยังเปิดอยู่

บัญชีที่เพิ่งกดติดตามกลับชื่อ

nuea.bannuea

รูปแรกเป็นอาหาร

รูปสองเป็นร้าน

รูปสามเป็นเหนือกับผู้หญิงวัยกลางคนที่ธามเดาว่าน่าจะเป็นแม่

รูปสี่—

เหนือยืนริมทะเล

ธามหยุด

ซูม

แล้วรีบย่อกลับ

“…”

กูทำอะไรเนี่ย

เขากำลังจะปิด

แต่มีข้อความแจ้งเตือนขึ้นมา

nuea.bannuea liked your photo.

ธามชะงัก

รูปไหน?

กดดู

รูปเมื่อสองปีก่อน

เขายืนอยู่หน้าภูเขาที่ญี่ปุ่น

หมายความว่า—

ไอ้เจ้าของร้านเลื่อนลงไปไกลเหมือนกัน

ธามยิ้ม

จากนั้นแจ้งเตือนหายไป

Like ถูกยกเลิก

“…”

ธามหัวเราะออกมา

เหนือคงเผลอกด

เขาเปิด Direct Message

พิมพ์

THAM: มือไปโดนเหรอ

ฝั่งนั้น Seen แทบจะทันที

ไม่มีคำตอบ

ธามรอ

จุดสามจุดขึ้น

หาย

ขึ้นอีก

หายอีก

สุดท้าย—

NUEA: โทรศัพท์กูรวน

ธามหัวเราะดังขึ้น

THAM: ครับ

NUEA: ครับเหี้ยอะไร

THAM: เปล่า

NUEA: นอน

THAM: มึงก็นอน

NUEA: พรุ่งนี้มาปะ

นิ้วของธามหยุด

ประโยคสั้น ๆ

ธรรมดา

ไม่มีอะไรเลย

แต่เขากลับอ่านมันสองครั้ง

สามครั้ง

ก่อนพิมพ์

THAM: ไม่รู้

ฝั่งนั้นตอบเร็วมาก

NUEA: ถ้ามากูทำปลาให้

ธามมอง

THAM: กูไม่ได้ชอบปลาขนาดนั้น

NUEA: แล้วชอบอะไร

ธามกำลังจะตอบว่า—

อะไรก็ได้

แต่หยุด

นึกถึงเสียงเหนือ

ห้ามตอบอะไรก็ได้

เขายิ้ม

แล้วพิมพ์

THAM: ยังไม่บอก

NUEA: เรื่องมาก

THAM: ค่อย ๆ จำเอาเอง

ข้อความถูกอ่าน

เงียบไปพักหนึ่ง

ก่อนเหนือจะตอบ

NUEA: ได้

คำเดียว

ธามมอง

ไม่รู้ทำไม

แต่หัวใจเหมือนเต้นผิดจังหวะไปนิดหนึ่ง

จากนั้นข้อความใหม่ก็มา

NUEA: แต่ถ้ามาหลังสี่ทุ่มกูไม่ทำให้แล้วนะ

ธามยิ้ม

THAM: เมื่อวานก็พูด

NUEA: คราวนี้จริง

THAM: ครับคุณเจ้าของร้าน

NUEA: กวนตีน

ธามวางโทรศัพท์ไว้ข้างหมอน

คราวนี้หลับตาได้จริง ๆ

และก่อนจะหลับ—

เขาคิดอยู่เพียงเรื่องเดียว

พรุ่งนี้มีเวรถึงสองทุ่ม

ถ้าไม่มีเคสด่วน

จากโรงพยาบาลเดินมาร้านประมาณเจ็ดนาที

สองทุ่มเจ็ด

ยังไม่ดึก

ยังไม่ใกล้เวลาปิด

และที่สำคัญ—

ไม่ได้ตั้งใจไปหาใคร

ก็แค่—

ต้องกินข้าว

เท่านั้นเอง

TBC

nuangnut1996

สนุกมากครับ

Nukinho

สนุกมากครับ เค้าชอบกันแล้ว แต่แค่ยังไม่ยอมรับ

Forman2019

ฟินมากกกก ต่างคนต่างจีบกันแบบนี้ แต่งเมื่อไหร่บอกด้วย

สมพร

ขอบคุณครับ