เฮียธาม อย่าดุฉิน! EP.11

NOOFONG

กลิ่นกระเทียมเจียวหอม ๆ ลอยมาตามทางเดินตั้งแต่ฉินยังเดินลงบันไดไม่ถึงชั้นล่าง


เด็กหนุ่มชะโงกหน้ามองไปทางห้องครัว ก่อนเห็นหญิงชราร่างเล็กกำลังยืนง่วนอยู่หน้าเตา มือข้างหนึ่งถือตะหลิว อีกข้างจับหูกระทะอย่างคล่องแคล่ว


“อาม่า!”


เสียงเรียกสดใสทำให้คนหน้าเตาหันขวับ


“อ้าว! อาฉิน!”


อาม่าเบิกตากว้าง ก่อนยิ้มจนตาหยีเมื่อเห็นเด็กหนุ่มเดินเข้ามาหา


“ลื้อมาทำอะไรแต่เช้าเนี่ย”


“มาช่วยอาม่าทำกับข้าวครับ!”


“หือ? มาแต่เช้าเลยเรอะ”


หญิงชราเหลือบมองนาฬิกาแขวนผนัง ก่อนหันกลับมามองฉินอีกครั้ง


“นี่เพิ่งจะเจ็ดโมงกว่าเองนะ ลื้อมาจากหอตั้งแต่กี่โมง”


ฉินหัวเราะเบา ๆ ก่อนเดินเข้ามาหยุดข้างโต๊ะเตรียมอาหาร


“ผมไม่ได้มาจากหอครับ”


“อ้าว?”


“เมื่อคืนผมนอนที่นี่”


มือที่กำลังจะหยิบจานของอาม่าชะงักไปนิดหนึ่ง


“นอนที่นี่?”


“ครับ!”


“นอนตรงไหนล่ะ”


“ห้องเฮียธามครับ”


“...”


อาม่านิ่งไปชั่วครู่ ก่อนรอยยิ้มจะค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเหี่ยวย่น


“อ้อ...”


เสียงรับคำยาวกว่าปกติเล็กน้อย


ฉินกลับไม่ทันสังเกต ยังคงเล่าต่ออย่างกระตือรือร้น


“เมื่อวานซ้อมกันดึกมากเลยครับอาม่า กว่าจะเลิกก็เกือบเที่ยงคืน รถเมล์หมดแล้ว เฮียเลยให้ผมนอนค้างด้วย”


“อาเฟยเป็นคนชวนลื้อเองเหรอ”


“ครับ!”


“แล้วนอนสบายไหม”


“สบายมากครับ เตียงเฮียนุ่มด้วย”


อาม่าหัวเราะเบา ๆ


“ดีแล้ว ๆ”


ฉินยิ้มกว้าง ก่อนเหลือบมองของบนโต๊ะ


“อาม่าทำอะไรกินครับ”


“ข้าวต้มหมู อั๊วกำลังจะทำไข่เจียวเพิ่มด้วย”


“ให้ผมช่วยนะครับ”


“ไม่ต้องหรอก ไปนั่งรอกินเถอะ”


“โห ไม่เอาครับ ผมช่วยได้”


เด็กหนุ่มรีบพับแขนเสื้อยืดสีดำที่สวมอยู่ขึ้นเล็กน้อย ก่อนเดินไปล้างมือที่อ่าง


อาม่ามองตามอย่างเอ็นดู แต่พอสังเกตเห็นเสื้อบนตัวเด็กหนุ่มชัด ๆ ก็อดถามไม่ได้


“เอ๊ะ เสื้อใครน่ะ”


ฉินก้มมองเสื้อตัวเอง


“ของเฮียธามครับ”


“อาเฟยให้ใส่?”


“ครับ เสื้อผมเปียกเหงื่อหมดเลย เฮียเลยเอาของตัวเองมาให้ยืม”


อาม่าพยักหน้า ก่อนยิ้มกับตัวเองอีกครั้ง


“อืม... ดี ๆ”


“ดีอะไรครับ”


“เปล่า ๆ อั๊วว่าดีที่ลื้อมีเสื้อเปลี่ยน”


ฉินพยักหน้าอย่างไม่ติดใจ ก่อนหันไปสนใจต้นหอมกับผักชีที่วางอยู่บนเขียง


“อาม่า ให้ผมหั่นผักไหมครับ”


“ลื้อหั่นเป็นเรอะ”


“เป็นครับ!”


“งั้นเอาต้นหอมนี่ไปล้าง แล้วหั่นใส่ถ้วยให้อั๊วหน่อย”


“ได้เลยครับ!”


ฉินรับต้นหอมมาอย่างกระตือรือร้น ก่อนลงมือทำตามที่บอกอย่างคล่องแคล่ว


อาม่าเหลือบมองอยู่ครู่หนึ่ง


“โอ้โฮ ลื้อทำเป็นด้วยเหรอ”


“พอทำได้ครับ ผมเคยทำงานร้านอาหารมาก่อน”


“เก่งจริง ๆ”


“ไม่เท่าอาม่าหรอกครับ”


“ปากหวานนะเรา”


หญิงชราหัวเราะอย่างชอบใจ ก่อนหันกลับไปคนข้าวต้มในหม้อ


ครัวเล็ก ๆ ที่ปกติมีอาม่ายืนทำอาหารอยู่คนเดียวจึงคึกคักขึ้นมาไม่น้อย ฉินคอยหยิบจับของตามที่หญิงชราบอก บางครั้งก็ถามเรื่องเครื่องปรุง บางครั้งก็เล่าเรื่องการซ้อมเมื่อวานให้ฟังเสียจนคนเป็นผู้ใหญ่หัวเราะตามเป็นระยะ


“แล้วอาเฟยล่ะ ยังไม่ตื่นเหรอ”


อาม่าถามขึ้นระหว่างตักข้าวต้มใส่ชาม


“ตื่นแล้วครับ”


“อ้าว แล้วไปไหนเสียล่ะ”


“เฮียบอกว่าจะไปดูอุปกรณ์ที่โรงซ้อมก่อน เดี๋ยวตามมาครับ”


“อืม...”


อาม่าพยักหน้า ก่อนเหลือบมองเด็กหนุ่มที่กำลังตั้งอกตั้งใจจัดช้อนลงบนโต๊ะ


“อาฉิน”


“ครับอาม่า”


“อาเฟยดูแลลื้อดีไหม”


ฉินเงยหน้าขึ้นทันที


“ดีมากเลยครับ!”


คำตอบรวดเร็วจนอาม่าหลุดหัวเราะ


“จริงเรอะ”


“จริงครับ ถึงเฮียจะชอบดุ แต่ก็ใจดีมากเลยนะ”


“อั๊วเลี้ยงอีมาตั้งแต่เล็ก ทำไมอั๊วจะไม่รู้”


“เมื่อวานเฮียยังทำข้าวผัดให้ผมกินด้วยครับ”


“หือ?”


คราวนี้อาม่าหันมามองเต็มตา


“อาเฟยเข้าครัวทำข้าวให้ลื้อกิน?”


“ครับ อร่อยมากด้วย!”


หญิงชรานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ


“ไอ้หลานคนนี้...”


“ทำไมเหรอครับ”


“เปล่าหรอก”


อาม่าส่ายหน้าอย่างอารมณ์ดี


“ปกติอีไม่ค่อยเข้าครัวหรอก ถ้าอั๊วไม่อยู่ก็กินอะไรง่าย ๆ ของอีไป”


“อ๋อ...”


ฉินพยักหน้ารับ ก่อนยิ้มกว้างกว่าเดิม


“งั้นผมโชคดีเลยสิครับ”


อาม่ามองใบหน้าสดใสนั้นแล้วอดยิ้มตามไม่ได้


“เออ ลื้อโชคดี”


แต่ในใจหญิงชรากลับคิดไปอีกอย่าง


ไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่โชคดี


ตั้งแต่คณะเริ่มมีปัญหา หลานชายของนางก็เอาแต่ขลุกอยู่ในโรงซ้อม กระทั่งดึกดื่น กินข้าวไม่ตรงเวลา บางวันแทบไม่พูดไม่จากับใคร


พอมีเด็กคนนี้เข้ามา บ้านที่เคยเงียบเหงากลับมีเสียงหัวเราะดังขึ้นบ่อยกว่าเดิม


แถมเมื่อคืนยังพาขึ้นไปนอนถึงบนห้องอีก


อาม่ายิ้มกับตัวเอง ก่อนหันกลับไปจัดชามข้าวต้มบนโต๊ะ


“อาฉิน”


“ครับ?”


“วันหลังถ้าซ้อมดึกก็นอนที่นี่อีกได้นะ ไม่ต้องเกรงใจ”


เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นทันที


“จริงเหรอครับ!”


“จริงสิ บ้านอั๊วมีที่ให้นอน”


“ขอบคุณครับอาม่า!”


ฉินยกมือไหว้อย่างดีใจ ก่อนรีบเดินเข้าไปช่วยยกจานไข่เจียวออกจากครัว


จังหวะเดียวกันนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็ดังมาจากทางเดินด้านหลัง


“อาม่า มีอะไรกินบ้าง”


ธามเดินเข้ามาพร้อมผ้าขนหนูพาดบ่า แต่พอเห็นเด็กหนุ่มในเสื้อยืดของตัวเองกำลังยืนจัดโต๊ะอาหารอยู่ข้างอาม่า ก็ชะงักไปเล็กน้อย


“ไอ้ฉิน?”


“เฮีย!”


ฉินหันมายิ้มกว้าง


“ผมช่วยอาม่าทำข้าวเช้าด้วยนะ!”


“กูเห็นแล้ว”


“อาม่าชมว่าผมเก่งด้วย”


“เออ เก่ง”


ธามตอบส่ง ๆ ก่อนเดินไปหยิบแก้วน้ำ


ทว่าอาม่ากลับหันมามองหลานชายด้วยรอยยิ้มแปลก ๆ


“อาเฟย”


“อะไรอาม่า”


“เมื่อคืนพาอาฉินมานอน ทำไมไม่บอกอั๊วสักคำ”


ธามชะงักมือ


“ก็มันดึกแล้ว อาม่าหลับไปแล้ว”


“แล้วทำไมไม่ปลุก”


“จะปลุกทำไม”


“อั๊วจะได้เตรียมที่นอนให้”


“ไม่ต้องหรอก นอนห้องอั๊ว...”


ธามหยุดคำพูดตัวเองทันที ก่อนแก้ใหม่


“นอนห้องผมนั่นแหละ”


อาม่าหัวเราะเบา ๆ


“อั๊วรู้แล้ว”


ธามขมวดคิ้ว


“รู้อะไร”


“ก็รู้ว่าลื้อนอนห้องเดียวกัน”


ฉินที่กำลังยกชามข้าวต้มวางลงบนโต๊ะรีบหันมาเสริมอย่างร่าเริง


“ใช่ครับอาม่า ผมนอนเตียงเดียวกับเฮียเลย!”


“ไอ้ฉิน!”


ธามหันขวับทันที


“อะไรครับ?”


เด็กหนุ่มทำหน้างงอย่างแท้จริง


“ก็มันจริงนี่ครับ”


อาม่าหลุดหัวเราะออกมาจนต้องยกมือปิดปาก


ธามมองหน้าหญิงชราสลับกับเด็กหนุ่ม ก่อนถอนหายใจยาว


“พอเลยทั้งคู่ กินข้าวได้แล้ว”


“อ้าว เฮียเขินเหรอครับ”


“กูไม่ได้เขิน!”


“แล้วทำไมต้องเสียงดังด้วย”


“ไอ้ฉิน!”


เสียงหัวเราะของอาม่าดังขึ้นอีกครั้ง


“เอ้า ๆ อย่าไปดุอีนักเลยอาเฟย มากินข้าวกันก่อน เดี๋ยวเย็นหมด”


ฉินยิ้มกว้าง ก่อนรีบเลื่อนเก้าอี้ให้หญิงชราอย่างเอาใจ


“อาม่านั่งตรงนี้เลยครับ เดี๋ยวผมตักข้าวให้!”


ธามมองภาพตรงหน้าแล้วได้แต่ส่ายหัว


ไม่รู้ว่าไอ้เด็กนี่ไปทำอีท่าไหน ถึงได้ถูกอกถูกใจอาม่าของเขานัก


เพิ่งเข้ามาอยู่ในคณะไม่กี่วันก็สนิทกับคนทั้งบ้านเสียแล้ว


ส่วนอาม่าที่นั่งลงตรงหัวโต๊ะก็ยังคงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไม่หาย


นานแล้วที่โต๊ะกินข้าวตอนเช้ามีเสียงพูดคุยสนุกสนานแบบนี้


เสียงช้อนกระทบก้นชามดังแกร๊กเบา ๆ เมื่อฉินตักข้าวต้มหมูคำสุดท้ายเข้าปาก ก่อนวางช้อนลงแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยสีหน้าอิ่มเอม


“อิ่มมากเลยครับอาม่า”


หญิงชราที่กำลังเก็บถ้วยน้ำจิ้มเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนยิ้มอย่างเอ็นดู


“อิ่มก็ดีแล้ว ลื้อกินไปตั้งสองชาม”


“ก็มันอร่อยนี่ครับ”


“ปากหวานจริง ๆ ไอ้เด็กคนนี้”


ฉินหัวเราะ ก่อนรีบลุกขึ้นช่วยเก็บจานชามบนโต๊ะ ส่วนธามที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็ยกแก้วน้ำขึ้นดื่มพลางมองเด็กหนุ่มเดินตามอาม่าเข้าครัวอย่างคล่องแคล่ว


ไม่รู้เหมือนกันว่าไปสนิทกันตั้งแต่ตอนไหน


เมื่อไม่กี่วันก่อนยังเป็นเด็กใหม่ของคณะอยู่เลย เช้านี้กลับเดินหยิบจับข้าวของในบ้านเขาอย่างกับอยู่มานานเป็นเดือน


“อาเฟย!”


เสียงอาม่าดังมาจากในครัว


“ครับ!”


“เดี๋ยวลื้อออกไปตลาดให้หน่อย”


ธามวางแก้วน้ำลง


“ซื้ออะไรอาม่า”


“เดี๋ยวอั๊วจดให้ ของเตรียมไหว้ตรุษจีนยังขาดอีกหลายอย่าง แล้วก็แวะซื้อด้ายแดงกับเชือกเส้นใหม่ให้คณะด้วย”


“ครับ อาม่า”


“พาอาฉินไปด้วยสิ”


ธามชะงัก


“พามันไปทำไม”


ฉินที่กำลังล้างชามอยู่ข้างอาม่ารีบหันมา


“ผมไปได้ครับ!”


“กูยังไม่ได้ถามมึง”


“ก็ผมอยากไปนี่ครับ”


อาม่าหัวเราะเบา ๆ ก่อนหยิบกระดาษกับปากกามาจดรายการของ


“พาอีไปเดินดูตลาดหน่อย อยู่แต่ในโรงซ้อมเดี๋ยวก็เบื่อ”


“มันมาทำงานนะอาม่า ไม่ได้มาเที่ยว”


“แล้วลื้อจะให้อีซ้อมทั้งวันเลยหรือไง”


ธามเงียบไปครู่หนึ่ง


อาม่าเหลือบมองหลานชาย ก่อนยื่นกระดาษรายการของให้


“เอ้า ไปกันสองคน จะได้ช่วยกันถือ”


ธามรับกระดาษมาดู ก่อนถอนหายใจ


“เออ ๆ”


“เย้!”


ฉินร้องออกมาอย่างดีใจจนธามหันขวับ


“มึงจะเย้ทำไม แค่ไปตลาด”


“ก็ผมยังไม่เคยเดินแถวนี้จริงจังเลยนี่ครับ”


“แล้วที่ผ่านมาเดินหลับตามาหรือไง”


“ก็รีบมาโรงซ้อมตลอดเลย”


ฉินตอบหน้าตาเฉย ก่อนรีบเดินไปล้างมือแล้วหันมาหาอาม่า


“อาม่าอยากได้อะไรเพิ่มไหมครับ เดี๋ยวผมซื้อมาให้”


“ไม่ต้องแล้วลูก เอาตามที่จดนั่นแหละ”


“ครับ!”


ธามมองเด็กหนุ่มที่ยิ้มจนแก้มแทบปริ ก่อนส่ายหน้าอย่างระอา


แค่ได้ออกไปตลาด ทำอย่างกับจะได้ไปเที่ยวเมืองนอก


ช่วงสายของย่านตลาดเก่าเริ่มคึกคักขึ้นเรื่อย ๆ


สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านรวงที่ทยอยนำสินค้ามาวางขายรับเทศกาลตรุษจีน โคมเต็งลั้งสีแดงแขวนเรียงอยู่ใต้ชายคาตึกแถว กระดาษอักษรมงคลสีทองสะท้อนแสงแดดเป็นประกาย ขณะที่เสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนเรียกลูกค้าดังแข่งกับเสียงรถจักรยานยนต์ที่ค่อย ๆ เลี้ยวผ่านตรอกแคบ


กลิ่นเกาลัดคั่วทรายลอยปะปนกับกลิ่นเป็ดย่างจากร้านหัวมุม และกลิ่นธูปจากศาลเจ้าเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ถัดไปไม่ไกล


ฉินเดินตามธามอย่างตื่นตาตื่นใจ


“เฮีย ดูโคมร้านนั้นสิ!”


“เห็นแล้ว”


“ลูกใหญ่มากเลยนะ”


“เออ”


“แล้วอันที่มีพู่ยาว ๆ นั่นเรียกว่าอะไรครับ”


“โคมเต็งลั้ง”


“อ๋อ...”


ฉินพยักหน้าหงึกหงัก ก่อนหันไปสนใจร้านถัดไปทันที


“เฮีย แล้วร้านนั้นขายอะไร”


ธามเหลือบมอง


“กระดาษไหว้เจ้า”


“แล้วทำไมมีหลายแบบจัง”


“ก็ใช้ไหว้ต่างกัน”


“ต่างกันยังไงครับ”


ธามหยุดเดิน ก่อนหันกลับมามองคนที่กำลังชะเง้อคอมองของในร้าน


“มึงจะซื้อของหรือจะสัมภาษณ์กู”


ฉินหลุดหัวเราะ


“ก็ผมไม่รู้นี่ครับ”


“ไม่รู้ก็ถามได้ แต่เดินดูทางด้วย เดี๋ยวโดนรถเฉี่ยว”


พูดจบธามก็ยื่นมือมาจับสายกระเป๋าเป้ของเด็กหนุ่ม ดึงให้ขยับเข้ามาเดินด้านในติดกับแถวร้านค้า ส่วนตัวเองเปลี่ยนไปเดินฝั่งถนนแทน


ฉินก้มมองมือที่เพิ่งปล่อยสายกระเป๋าตัวเอง ก่อนเงยหน้าขึ้นยิ้ม


“เฮียเป็นห่วงผมเหรอ”


“กูกลัวมึงโดนรถชนแล้วไม่มีคนเชิดสิงโตให้”


“โห!”


เด็กหนุ่มหัวเราะร่า


“นึกว่าเป็นห่วงกันเสียอีก”


“เดินไปเลยมึง”


ธามส่ายหน้า ก่อนก้มลงดูรายการของในมือ


ร้านแรกที่ต้องแวะเป็นร้านขายของแห้งเก่าแก่ตรงหัวมุมถนน เจ้าของร้านเป็นชายวัยกลางคนที่พอเห็นธามก็ร้องทักทันที


“อ้าว อาเฟย!”


“หวัดดีเฮียเซ้ง”


“วันนี้มาซื้อของให้อาม่าเรอะ”


“ครับ อาม่าฝากซื้อเห็ดหอมกับฟองเต้าหู้”


“ได้ ๆ รอแป๊บ”


เจ้าของร้านหันไปหยิบของจากชั้นด้านหลัง ก่อนเหลือบมองฉินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ


“แล้วนี่ใครล่ะ หน้าไม่คุ้นเลย”


“เด็กใหม่ที่คณะครับ”


ฉินรีบยกมือไหว้


“สวัสดีครับ!”


“โอ้โฮ หน้าตาดีเชียว”


“ขอบคุณครับ!”


“ชื่ออะไรล่ะเรา”


“ฉินครับ”


“อ้าว ชื่อจีนเสียด้วย”


ฉินยิ้มรับ ก่อนหันไปมองของแห้งที่เรียงอยู่เต็มชั้นอย่างสนใจ


เฮียเซ้งหัวเราะ ก่อนหันกลับมาหาธาม


“เด็กใหม่คณะลื้อหน้าตาดีกันทุกคนเลยนะ”


“มีมันอยู่คนเดียวนี่แหละครับ”


“ฮ่า ๆ งั้นก็รักษาไว้ดี ๆ ล่ะ”


ธามไม่ได้ตอบอะไร เพียงยื่นเงินค่าของให้ ก่อนรับถุงมาถือ


ฉินรีบยื่นมือออกไป


“ผมช่วยถือครับ”


“ไม่ต้อง ถุงแค่นี้”


“แต่ผมมาช่วยเฮียนะ”


ธามเหลือบมอง ก่อนส่งถุงฟองเต้าหู้ให้


“เอ้า”


ฉินรับมาถืออย่างภาคภูมิใจ


“ขอบคุณครับ!”


“กูให้มึงถือของ มึงจะขอบคุณทำไม”


“ก็เฮียยอมให้ช่วยแล้วไง”


ธามได้แต่ส่ายหน้า


ออกจากร้านของแห้งมาได้ไม่กี่ก้าว ฉินก็หยุดเดินอีกครั้ง


คราวนี้เป็นร้านขนมริมทางที่ตั้งกระทะเหล็กใบใหญ่ไว้หน้าร้าน กลิ่นแป้งทอดหอม ๆ ลอยออกมาจนเด็กหนุ่มต้องหันไปมอง


ธามเดินเลยไปสองก้าว ก่อนรู้สึกว่าคนข้างตัวหายไป


“ไอ้ฉิน”


“ครับ!”


“มึงทำอะไร”


“ดูขนมครับ”


ธามเดินย้อนกลับมา ก่อนมองขนมที่กำลังทอดอยู่ในกระทะ


“อยากกิน?”


ฉินหันมาทันที


“มันเรียกว่าอะไรเหรอครับ”


“ขนมไข่หงส์”


“อ๋อ...”


เด็กหนุ่มมองลูกขนมกลม ๆ ที่ถูกตักขึ้นจากน้ำมัน ก่อนกลืนน้ำลายอย่างไม่รู้ตัว


ธามเห็นแล้วก็อดถามซ้ำไม่ได้


“มึงอยากกินใช่ไหม”


“ก็นิดหน่อยครับ”


“นิดหน่อย?”


“ครับ”


“แล้วทำไมมึงจ้องเหมือนจะลงไปแดกทั้งกระทะ”


“เฮีย!”


ฉินหัวเราะจนไหล่สั่น


ธามถอนหายใจ ก่อนหันไปบอกแม่ค้า


“เอาสิบลูกครับ”


“ได้จ้ะอาเฟย”


ฉินรีบหันมามอง


“เฮียซื้อเหรอ”


“เออ”


“ซื้อให้อาม่าเหรอครับ”


“ซื้อให้หมาแถวนี้”


เด็กหนุ่มชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมา


“งั้นหมาตัวนี้ขอบคุณนะครับ!”


ธามหลุดหัวเราะพรืดอย่างห้ามไม่ทัน


“ไอ้เวร”


แม่ค้าที่กำลังตักขนมใส่ถุงพลาสติกหัวเราะตาม ก่อนส่งถุงขนมมาให้


“เอ้า ระวังร้อนนะลูก”


“ขอบคุณครับ!”


ฉินรับถุงมาถือด้วยสองมือ ก่อนหันไปยิ้มให้ธามอีกครั้ง


“เฮียกินด้วยกันนะ”


“กูไม่ค่อยชอบของหวาน”


“ลองลูกหนึ่งก็ได้ครับ”


“มึงกินไปเถอะ”


“งั้นเดี๋ยวผมเก็บไว้ให้เฮีย”


ธามปรายตามอง


“กูบอกว่าไม่กิน”


“เผื่อเปลี่ยนใจไงครับ”


เด็กหนุ่มตอบอย่างอารมณ์ดี ก่อนเดินตามธามต่อไปพร้อมถุงขนมที่แกว่งเบา ๆ อยู่ในมือ


ทั้งคู่แวะซื้อของอีกสองสามร้านตามรายการของอาม่า ตั้งแต่เชือกแดง ด้ายเย็บผ้าสีทอง ไปจนถึงกระดาษมงคลสำหรับตกแต่งหน้าคณะ


ระหว่างนั้นฉินก็ได้รู้ว่าธามแทบจะรู้จักคนทั้งตลาด


เดินไปทางไหนก็มีคนร้องทัก บ้างถามสารทุกข์สุกดิบ บ้างถามถึงอาม่า บางคนยังจำได้ด้วยซ้ำว่าธามเคยวิ่งเล่นแถวนี้ตอนเด็ก ๆ


“เฮีย”


ฉินเรียกขณะทั้งคู่หยุดรอสัญญาณให้รถเข็นผ่าน


“อะไร”


“เฮียดังจังเลยนะ”


ธามหันมอง


“ดังอะไร”


“ก็มีแต่คนรู้จักเฮีย”


“กูอยู่แถวนี้มาตั้งแต่เกิด”


“แล้วตอนเด็กเฮียดื้อไหมครับ”


“ไม่”


“จริงเหรอ”


“เออ”


ฉินหรี่ตามองอย่างไม่ค่อยเชื่อ


“แต่เมื่อกี้เฮียร้านขายของบอกว่าเฮียเคยปีนหลังคาไปเก็บลูกบอล”


ธามชะงัก


“ไอ้เฮียเซ้งมันพูดมาก”


ฉินหัวเราะลั่น


“แสดงว่าจริง!”


“เด็กมันก็ซนกันทั้งนั้น”


“โห แล้วตอนนี้มาดุผม”


“เกี่ยวอะไรกับมึง”


“ก็เฮียเคยดื้อเหมือนกันนี่ครับ”


ธามส่ายหน้า ก่อนยกมือขึ้นผลักหน้าผากเด็กหนุ่มเบา ๆ


“เดินไปเลย”


ฉินหัวเราะ ก่อนรีบก้าวตาม


พอเดินมาถึงหน้าร้านขายโคมไฟแห่งหนึ่ง เด็กหนุ่มก็ชะลอฝีเท้าลงอีกครั้ง


คราวนี้ไม่ได้หยุดเพราะของกิน แต่เป็นหัวสิงโตขนาดเล็กที่แขวนประดับอยู่ตรงหน้าร้าน ตัวหนึ่งสีแดงสด อีกตัวสีเหลืองทอง มีพู่เล็ก ๆ ห้อยอยู่ใต้คาง


ฉินยืนมองอยู่นานจนธามต้องหยุดตาม


“อะไรอีก”


“น่ารักดีครับ”


ธามมองตามสายตา


“หัวสิงโตจิ๋ว?”


“ครับ”


ฉินยื่นนิ้วไปแตะพู่สีแดงเบา ๆ ก่อนยิ้ม


“เหมือนตัวที่เราซ้อมกันเลย แต่เล็กนิดเดียว”


“ของตกแต่ง”


“ผมรู้ครับ”


“แล้วจะยืนดูอีกนานไหม”


“แป๊บหนึ่งครับ”


ธามถอนหายใจ แต่ก็ไม่ได้เดินหนีไปไหน


เขายืนรออยู่ข้าง ๆ ขณะที่ฉินก้มดูหัวสิงโตตัวเล็กด้วยความสนใจ ก่อนเจ้าตัวจะเงยหน้าขึ้นมาถาม


“เฮีย”


“อะไร”


“ตอนเฮียเด็ก ๆ เฮียชอบเชิดสิงโตเลยไหม”


คำถามนั้นทำให้ธามนิ่งไปเล็กน้อย


เขาหันมองหัวสิงโตสีแดงที่แขวนอยู่ตรงหน้า ก่อนตอบ


“ก็ชอบ”


“ชอบมากไหมครับ”


“มาก”


ฉินยิ้ม


“ผมก็ชอบนะ”


ธามเหลือบมอง


“มึงเพิ่งหัดได้ไม่กี่วัน”


“ก็ชอบแล้วนี่ครับ”


เด็กหนุ่มตอบอย่างจริงจัง ก่อนหันกลับไปมองหัวสิงโตตัวเล็กอีกครั้ง


“ตอนแรกผมนึกว่าแค่ต้องจำท่าให้ได้ แต่พอได้ลองจริง ๆ มันมีอะไรเยอะกว่านั้นตั้งเยอะ ทั้งจังหวะกลอง ทั้งการขยับหัว แล้วก็ต้องรู้ด้วยว่าคนข้างหลังจะก้าวตอนไหน”


ธามมองคนพูดเงียบ ๆ


“ยากกว่าที่คิดเยอะเลยครับ”


“แล้วจะเลิกไหมล่ะ”


ฉินหันขวับ


“ไม่เลิกสิครับ!”


คำตอบดังเสียจนคนขายโคมไฟหันมามอง


ฉินหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนลดเสียงลง


“ผมยังอยากเชิดกับเฮียอีกตั้งหลายครั้ง”


ธามชะงักไปเล็กน้อย


เด็กหนุ่มกลับไม่ทันสังเกต ยังคงพูดต่อด้วยสีหน้ากระตือรือร้น


“งานสมาคมการค้าครั้งนี้ ผมจะพยายามไม่ทำให้เฮียผิดหวังนะ”


ธามมองดวงตาที่เต็มไปด้วยความตั้งใจนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกมือขึ้นขยี้ผมเด็กหนุ่มเบา ๆ


“เออ”


“เฮีย!”


ฉินรีบยกมือจัดผมตัวเอง


“ผมยุ่งหมดแล้ว!”


“ก็มึงพูดมาก”


“เกี่ยวกันตรงไหนครับ!”


ธามแค่นหัวเราะ ก่อนเดินนำออกไป


“กลับได้แล้ว เดี๋ยวอาม่ารอ”


ฉินรีบเดินตาม แต่พอผ่านหน้าร้านไปได้ไม่กี่ก้าวก็หันกลับมามองหัวสิงโตตัวเล็กอีกครั้งอย่างเสียดายนิด ๆ


ธามเหลือบเห็นจากหางตา


เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงจำตำแหน่งร้านเอาไว้ในใจ


ขากลับทั้งคู่เดินผ่านตรอกเดิมที่เริ่มมีผู้คนหนาตาขึ้น แสงแดดสายส่องลงบนโคมแดงที่แขวนเรียงอยู่เหนือศีรษะ ขณะที่เสียงประทัดจากร้านขายของมงคลดังแว่วมาจากถนนอีกฝั่ง


ฉินเดินเคี้ยวขนมไข่หงส์อย่างมีความสุข ก่อนยื่นถุงมาตรงหน้าธามอีกครั้ง


“เฮีย เอาสักลูกไหม”


“กูบอกแล้วว่าไม่กิน”


“เหลือลูกสุดท้ายแล้วนะ”


“แล้ว?”


“ถ้าเฮียไม่กิน ผมกินหมดจริง ๆ ด้วย”


ธามเหลือบมองเด็กหนุ่ม ก่อนถอนหายใจ


“เอามา”


ฉินยิ้มกว้างทันที


“เห็นไหม ผมบอกแล้วว่าเฮียต้องเปลี่ยนใจ!”


“กูรำคาญมึงต่างหาก”


ธามหยิบขนมลูกสุดท้ายเข้าปาก ก่อนเคี้ยวอยู่ครู่หนึ่ง


หวานไปหน่อย


แต่ก็ไม่ได้แย่


ฉินเดินอยู่ข้าง ๆ พลางมองใบหน้าของเขาอย่างรอคำตอบ


“เป็นไงครับ”


“ก็ใช้ได้”


“อร่อยใช่ไหม!”


“เออ”


“งั้นวันหลังเรามาซื้ออีกนะ”


ธามหันมองทันที


“มึงนี่คิดจะมาอีกแล้ว?”


“ก็ต้องมาสิครับ”


“ทำไม”


ฉินยิ้มกว้าง ก่อนตอบเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในโลก


“ก็ผมยังเดินดูไม่ทั่วเลยนี่นา”


ธามมองเด็กหนุ่มที่กำลังหัวเราะอยู่ข้างตัว ก่อนส่ายหน้าอย่างจนใจ


“เออ ไว้วันหลัง”


“จริงนะครับ!”


“เออ!”


ฉินยิ้มจนตาหยี ก่อนเร่งฝีเท้าเดินตามธามกลับไปยังโรงซ้อม


ส่วนชายหนุ่มที่เดินอยู่ด้านนอกติดถนนก็ยังคงถือถุงของหนักทั้งหมดเอาไว้เอง ปล่อยให้เด็กหนุ่มข้างตัวรับผิดชอบเพียงถุงฟองเต้าหู้เบา ๆ ใบเดียว


ทั้งที่เจ้าตัวอาสาจะช่วยถืออยู่ตั้งหลายครั้ง


แต่ธามก็ไม่ยอมให้ถือเพิ่ม


และทุกครั้งที่มีรถจักรยานยนต์แล่นผ่านตรอกแคบ ๆ มือใหญ่ก็มักจะยื่นมาดึงสายกระเป๋าเป้ของฉินให้ขยับเข้ามาเดินด้านในเสมอ


ทำเสียจนเป็นเรื่องเคยชิน


โดยไม่ทันรู้ตัวเลยสักนิดว่าเด็กหนุ่มที่เดินอยู่ข้าง ๆ เริ่มแอบยิ้มทุกครั้งที่ถูกดึงเข้ามาใกล้






TBC.


น่าร๊ากกก เฮียธามใจดีกับฉินที่สุด

Martmart

ขอบคุณค้าบ

GuN009

นั่นไงอะ เฮียธาม คิดไรกับฉินนะ 55
สนุก เพลิน เช่นเคย
คุณฟง เขียนได้เยี่ยมเลย
รออ่านต่อนะครับ
ขอบคุณครับ

nuangnut1996

สนุกมากครับ

pisit2517

ขอบคุณมากครับ

Nukinho

เฮียธาม โดนน้องตกแล้ว เผลอใจให้แบบไม่รู้ตัว น่ารักมาก ๆ เลย

thai_boys

ขอบคุณมากๆนะครับ