สารวัตรทศ ตอนที่3

g555g555g

ตอนที่ 3 — คนในจอ กับคนในใจบางครั้งการแอบรักใครสักคนก็ไม่ได้เริ่มจากการได้สัมผัสมือ แต่เริ่มจากการเฝ้ามองรอยยิ้มของเขาผ่านหน้าจอ จนวันหนึ่งเราจำรายละเอียดของเขาได้มากกว่าที่ควรจะจำ
20.00 น. — วินาทีที่นนท์รอคอยนนท์นั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น โทรศัพท์อยู่ในมือ ขณะที่นาฬิกาบนผนังค่อย ๆ เดินเข้าใกล้สองทุ่ม
เขาเปิดหน้าจอไลฟ์แล้วปิด เปิดอีกครั้ง แล้วตรวจดูสัญญาณอินเทอร์เน็ต ทั้งที่รู้ดีว่าทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว
ความจริงเขาไม่ใช่คนใจร้อน ปกตินนท์เป็นนักธุรกิจที่ตัดสินใจเด็ดขาดและควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ดี แต่เมื่อเป็นเรื่องของสารวัตรทศ ความมั่นใจที่เคยมีกลับลดน้อยลงอย่างน่าประหลาด
เขาไม่เคยบอกใครว่า ทุกครั้งที่ทศประกาศว่าจะไลฟ์ เขาจะเผลอมองนาฬิกาบ่อยขึ้นตลอดทั้งวัน
และไม่เคยบอกใครเช่นกันว่า เขาจำเวลาที่ทศมักปรากฏตัวหน้ากล้องได้แม่นยำเพียงใด
สองทุ่มตรง
หน้าจอปรากฏภาพชายหนุ่มผมหยักศกสีดำ มีหนวดเหนือริมฝีปาก สวมเสื้อยืดสีขาวพอดีตัว นั่งอยู่หลังโต๊ะที่จัดเรียงสินค้าสำหรับกิจกรรมระดมทุน
“สวัสดีครับทุกคน วันนี้รอกันนานไหมครับ”
ทศยิ้ม
แค่นั้นเอง นนท์ก็เผลอผ่อนลมหายใจออกมา
เขาไม่รู้ว่าตัวเองยิ้มตั้งแต่เมื่อไร รู้เพียงว่าความเหนื่อยล้าจากการทำงานตลอดทั้งวันคล้ายจะเบาบางลงเมื่อได้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย
“มาแล้ว…” เขาพึมพำกับตัวเอง “ในที่สุดก็มาแล้ว”
สำหรับคนอื่น ทศอาจเป็นเพียงตำรวจหนุ่มที่จัดไลฟ์เพื่อช่วยเหลือเด็กกำพร้า แต่สำหรับนนท์ ชายคนนี้กลับกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันไปอย่างเงียบ ๆ
เขาเฝ้ารอทั้งที่ไม่มีสิทธิ์เรียกร้อง เฝ้ามองทั้งที่รู้ว่าความใกล้ชิดบนหน้าจอไม่เท่ากับความใกล้ชิดในชีวิตจริง
และสิ่งที่ทำให้เขาสับสนที่สุดก็คือ ยิ่งรู้ว่าทศมีชีวิตของตัวเอง มีหน้าที่ มีแฟนสาว และมีโลกอีกใบที่เขาเข้าไม่ถึง นนท์กลับยิ่งอยากรู้จักผู้ชายคนนี้ให้มากขึ้นกว่าเดิม
20.08 น. — เสน่ห์ที่เจ้าตัวไม่เคยรู้ทศเริ่มแนะนำสินค้า เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ สงบ และเป็นธรรมชาติ ไม่พยายามทำตัวให้ดูน่าดึงดูด แต่กลับมีเสน่ห์จากความมั่นใจที่ไม่ต้องแสดงออกมากเกินไป
นนท์สังเกตเห็นรายละเอียดเล็ก ๆ ที่ผู้ชมคนอื่นอาจไม่ได้สนใจ
เวลาทศตั้งใจอ่านคำถาม คิ้วของเขาจะขมวดเข้าหากันนิดหนึ่ง เวลาฟังข้อความที่ทำให้ขบขัน มุมปากจะยกขึ้นก่อนเสียงหัวเราะจะตามมา และเวลาพูดถึงเด็ก ๆ ที่ได้รับความช่วยเหลือ แววตาของเขาจะอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด
ส่วนรูปร่างของทศนั้นเป็นสิ่งที่นนท์ยอมรับกับตัวเองอย่างไม่อาจปฏิเสธได้
ชายหนุ่มมีไหล่กว้าง ช่วงอกแข็งแรง แขนที่เห็นมัดกล้ามจากการออกกำลังกายสม่ำเสมอ และรูปร่างสมส่วนแบบคนที่ดูแลตัวเองมานาน เสื้อยืดธรรมดาจึงดูพอดีกับตัวเขาอย่างน่ามอง โดยเฉพาะตรงเป้าที่อวบอูม น่าสัมผัส  โดยไม่จำเป็นต้องแต่งตัวหวือหวาและ
นนท์ชอบภาพทศในเครื่องแบบ เพราะทำให้เขาดูสง่างามและน่าเชื่อถือ
แต่เขาก็ชอบทศในชุดกีฬา เพราะได้เห็นอีกด้านหนึ่งของชายคนเดียวกัน—ด้านที่ผ่อนคลาย เป็นธรรมชาติ และมีชีวิตชีวา
บางครั้งนนท์ก็รู้สึกละอายใจเล็กน้อยที่ตัวเองเผลอมองรูปร่างของทศนานเกินไป โดยเฉพาะตรงเป้าที่นูนเด่น เขาไม่อยากลดทอนคนที่ชื่นชมให้เหลือเพียงรูปลักษณ์ภายนอก
ทว่าการแสร้งทำเป็นไม่รู้สึกอะไรเลยก็ไม่ใช่ความจริงเช่นกัน
เขาดึงหมอนมากอดไว้ แล้วหัวเราะกับตัวเองเบา ๆ
“สารวัตรรู้ไหมครับว่าคุณทำให้คนดูเสียอาการได้ขนาดไหน…ผมอยากไปซุกตรงนั้นของสารวัตรจัง อิฉาคนที่ได้ครอบครองจริงๆ”
แน่นอนว่าทศไม่ได้ยิน
20.17 น. — ภาพที่นนท์เก็บไว้ระหว่างไลฟ์ ทศหยิบสินค้าสีดำขึ้นมาอธิบายรายละเอียดของเนื้อผ้าและขอบเอว เขาขยับสินค้าเข้าหากล้องเพื่อให้ผู้ชมมองเห็นตะเข็บได้ชัดเจน ก่อนวางลงแล้วหยิบแบบถัดไปขึ้นมา
นนท์แตะหน้าจอเพื่อจับภาพช่วงหนึ่งไว้
เขาไม่ได้ทำเพียงครั้งเดียว
ภาพหนึ่งเป็นจังหวะที่ทศยิ้มให้กล้อง อีกภาพเป็นตอนที่ชายหนุ่มก้มอ่านความคิดเห็น และอีกภาพเป็นช่วงที่เขาเงยหน้าขึ้นตอบคำถามด้วยแววตาจริงจัง และซูมตรงเป้าของสารวัตร แค็ปเก็บไว้ หลายร้อยรูป
นนท์เก็บภาพเหล่านั้นไว้ในอัลบั้มส่วนตัวที่ตั้งชื่อเรียบ ๆ ว่า ไลฟ์การกุศล
เขาไม่ได้เผยแพร่ภาพเหล่านั้นต่อ ไม่ได้ส่งให้ใครดู และไม่ได้ใช้มันเพื่อทำให้ทศต้องตอบสนองความรู้สึกของตัวเอง
สำหรับนนท์ ภาพเหล่านี้เป็นเหมือนเศษเสี้ยวของช่วงเวลาที่เขามีความสุข ใช้ในการช่วยตัวเอง
แต่เมื่อเลื่อนดูภาพเหล่านั้นต่อกัน เขาก็เริ่มตระหนักถึงความจริงข้อหนึ่ง
เขากำลังสะสมช่วงเวลาของคนคนหนึ่งไว้ในโทรศัพท์ ทั้งที่ตัวเองยังไม่เคยมีโอกาสนั่งคุยกับเจ้าของรอยยิ้มนั้นตามลำพังเลยสักครั้ง
ภาพถ่ายทำให้เขารู้สึกใกล้ชิด แต่ก็ย้ำเตือนถึงระยะห่างในเวลาเดียวกัน
นนท์วางโทรศัพท์ลงชั่วครู่
เขาอยากรู้ว่าทศชอบดื่มกาแฟแบบไหน เวลาหงุดหงิดจะเงียบหรือพูดออกมา เวลาป่วยจะยอมพักหรือยังฝืนทำงาน และเมื่อกลับถึงบ้านหลังวันที่เหนื่อยล้า เขาอยากให้ใครสักคนถามไถ่หรือไม่
คำถามเหล่านี้ไม่สามารถหาคำตอบได้จากภาพหน้าจอ
และนั่นทำให้นนท์เริ่มต้องการสิ่งที่มากกว่าการเป็นผู้ชม
เขาอยากเป็นคนที่ทศรู้จักในชีวิตจริง
ไม่ใช่เพียงชื่อผู้ใช้ที่ปรากฏขึ้นในกล่องข้อความทุกคืน
20.25 น. — คำขอที่ซ่อนความหมาย“วันนี้มีหลายแบบนะครับ ทั้งแบบบรีฟ แบบสปอร์ต และแบบสำหรับสวมใส่ประจำวัน ใครสนใจสามารถดูรายละเอียดและเลือกขนาดได้ตามความเหมาะสมเลยครับ”
ทศหยิบสินค้าขึ้นมาทีละชิ้น อธิบายการตัดเย็บและลักษณะของเนื้อผ้าอย่างชัดเจน
นนท์มองภาพเหล่านั้นด้วยความชื่นชม รูปร่างที่แข็งแรงของทศทำให้เสื้อผ้าธรรมดาดูมีบุคลิก แต่สิ่งที่ทำให้เขาเฝ้ามองต่อไปกลับเป็นวิธีที่ทศทำงานอย่างจริงจัง
เขาพิมพ์ข้อความลงไป
NONT_88: สารวัตรครับ ขอให้ลองแนะนำหลาย ๆ แบบได้ไหมครับ ผมชอบฟังสารวัตรอธิบายสินค้า อยากเห็นรายละเอียดแต่ละรุ่นครับ  โพสท่าพร้อมป้ายด้วยนะครับ
ทศอ่านข้อความแล้วตอบด้วยรอยยิ้ม
สารวัตรทศ: ได้เลยครับคุณนนท์ วันนี้เตรียมมาให้ดูหลายรุ่นเลยครับ เดี๋ยวผมไล่ให้ครบ
นนท์ยิ้มกว้างขึ้น เขารู้สึกดีที่ได้รับคำตอบ แต่ก็พยายามเตือนตัวเองว่า ทศกำลังตอบในฐานะผู้จัดรายการ ไม่ใช่เพราะมีความรู้สึกพิเศษต่อเขา
ถึงอย่างนั้น ความรู้สึกของคนเราก็ไม่ได้เชื่อฟังเหตุผลทุกครั้ง
เมื่อทศยกสินค้าสีขาวขึ้นมาเปรียบเทียบกับสีกรมท่า นนท์ก็จับภาพหน้าจออีกครั้ง ก่อนเลื่อนดูภาพที่เก็บไว้และกลับมาดูไลฟ์ต่อ
เขาชอบทั้งบุคลิกและรูปร่างของทศ ชอบความแข็งแรงที่เกิดจากวินัย ชอบความสุขุมที่ทำให้ชายหนุ่มดูน่าเชื่อถือ และชอบความอ่อนโยนที่ปรากฏขึ้นโดยไม่ตั้งใจ
แต่ความชอบทั้งหมดนั้นเริ่มปะปนกับความปรารถนาที่จะได้อยู่ใกล้
อยากนั่งตรงข้ามโต๊ะแล้วฟังทศเล่าเรื่องงาน
อยากเห็นรอยยิ้มของเขาโดยไม่ต้องผ่านกล้อง
อยากเป็นคนที่ทศหันมาหาเมื่อเหนื่อยล้า
และอยากรู้สักครั้งว่า หากไม่มีเครื่องแบบ ไม่มีผู้ชม และไม่มีหน้าที่จิตอาสาคั่นกลาง ทศจะเป็นผู้ชายแบบไหนเมื่ออยู่กับคนที่ไว้ใจจริง ๆ
ความคิดเหล่านั้นทำให้นนท์เงียบลง
เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าตัวเองไม่ได้ต้องการเพียงภาพสวย ๆ ไว้ดูซ้ำ
เขาต้องการความสัมพันธ์ที่มีชีวิตจริง แม้จะยังไม่รู้เลยว่ามันจะเป็นไปได้หรือไม่
20.40 น. — ความสุขที่มีเงาของความเศร้าเมื่อทศประกาศยอดสนับสนุนจากผู้ชม นนท์ก็ร่วมบริจาคเพิ่มเติมตามกำลังของตัวเอง
“ขอบคุณทุกคนมากนะครับ วันนี้ยอดสนับสนุนเพิ่มขึ้นอีกแล้ว เงินส่วนนี้จะนำไปใช้ตามวัตถุประสงค์ของโครงการ ผมจะอัปเดตหลักฐานให้ทุกคนตรวจสอบได้ครับ”
นนท์พิมพ์ข้อความ
NONT_88: ดีใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการครับสารวัตร
สารวัตรทศ: ขอบคุณมากครับคุณนนท์ ผมดีใจที่มีคนช่วยกันทำเรื่องดี ๆ แบบนี้ครับ
ทศยิ้มให้กล้องก่อนหันไปจัดเอกสารข้างโต๊ะ
นนท์อ่านประโยคนั้นซ้ำ
ผมดีใจที่มีคนช่วยกันทำเรื่องดี ๆ
เป็นข้อความธรรมดา ไม่มีคำหวาน ไม่มีการแสดงออกเกินขอบเขต แต่กลับทำให้นนท์รู้สึกอบอุ่นและเจ็บแปลบในเวลาเดียวกัน
เขาดีใจที่ทศเห็นคุณค่าของสิ่งที่เขาทำ
แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่า หากวันหนึ่งเขาหยุดบริจาค หยุดส่งข้อความ และไม่ได้เข้ามาดูไลฟ์อีก ทศจะสังเกตเห็นการหายไปของเขาหรือไม่
คำถามนั้นทำให้เขาไม่แน่ใจว่าความสุขที่ได้รับกำลังทำให้ชีวิตดีขึ้น หรือกำลังทำให้ตัวเองผูกพันกับความหวังที่ไม่มีหลักประกันมากเกินไป
นนท์ปิดอัลบั้มภาพในโทรศัพท์
คืนนี้เขาอยากลองฟังสิ่งที่ทศพูด มากกว่าจะมองหาช่วงเวลาที่จะจับภาพเก็บไว้
เขาอยากจำเสียงหัวเราะและน้ำเสียงจริงใจนั้นด้วยความทรงจำของตัวเอง ไม่ใช่พึ่งพาเพียงภาพนิ่ง
21.00 น. — หลังไลฟ์จบลง“ขอบคุณทุกคนอีกครั้งนะครับ ขอให้เดินทางกลับบ้านปลอดภัย ใครทำงานพรุ่งนี้ก็พักผ่อนให้เพียงพอ แล้วพบกันใหม่ในกิจกรรมครั้งหน้าครับ”
ทศยกมือไหว้กล้อง ก่อนกดจบการถ่ายทอดสด
หน้าจอของนนท์กลับมาเงียบสนิท
เขานั่งอยู่ที่เดิมอีกครู่หนึ่ง ก่อนเปิดอัลบั้มภาพที่บันทึกไว้ เขาเลื่อนผ่านภาพต่าง ๆ ช้า ๆ แล้วหยุดที่ภาพหนึ่งซึ่งทศกำลังยิ้ม
นนท์ยิ้มตอบภาพนั้นโดยไม่รู้ตัว
จากนั้นเขาก็ล็อกหน้าจอ วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ และเอนหลังพิงโซฟา
ความสุขยังคงอยู่ แต่เมื่อไม่มีเสียงของทศแล้ว ความเงียบในห้องก็กลับมาชัดเจนกว่าเดิม
เขาคิดถึงการได้พบกันจริง ๆ
ไม่ใช่การเดินเข้าไปขอถ่ายรูปในฐานะผู้ติดตาม ไม่ใช่การบริจาคเงินเพื่อให้ทศจำชื่อได้ และไม่ใช่การพยายามทำตัวให้โดดเด่นกว่าคนอื่นในกล่องข้อความ
เขาอยากให้ทศรู้จักเขาในฐานะนนท์—ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งที่มีความรู้สึกจริงจัง และกำลังเรียนรู้ว่าจะรักใครสักคนอย่างไรโดยไม่ทำให้อีกฝ่ายต้องรับผิดชอบต่อความรู้สึกนั้น
แต่ยังมีอีกเรื่องที่นนท์ไม่กล้าถามตัวเองตรง ๆ
หากวันหนึ่งเขาได้พบสารวัตรทศตัวจริง ได้ยืนใกล้จนมองเห็นแววตา ได้ยินเสียงหัวเราะโดยไม่มีลำโพงคั่นกลาง และได้สัมผัสความอบอุ่นของคนที่ชื่นชมมาตลอด เขาจะสามารถเก็บความรู้สึกทั้งหมดไว้ภายในขอบเขตของคำว่าเพื่อนได้จริงหรือ
เขายังไม่มีคำตอบ
รู้เพียงว่าเขาไม่อยากเป็นเพียงผู้ชมตลอดไป
และขณะเดียวกัน เขาก็ไม่อยากกลายเป็นคนที่ทำให้ชีวิตของทศยุ่งยากเพียงเพราะความรักของตัวเอง
นนท์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง พิมพ์ข้อความหนึ่ง แล้วหยุดนิ้วอยู่เหนือปุ่มส่ง
“ขอบคุณสำหรับคืนนี้นะครับสารวัตร ผมมีความสุขมากที่ได้เห็นคุณ”
เขาอ่านมันอยู่หลายวินาที ก่อนตัดสินใจกดส่ง
ไม่นานนัก ข้อความตอบกลับก็ปรากฏขึ้น
สารวัตรทศ: ขอบคุณครับคุณนนท์ พักผ่อนนะครับ แล้วพบกันใหม่ครับ
นนท์หลับตาลงพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ
เพียงเท่านี้ก็เพียงพอสำหรับคืนนี้
อย่างน้อยเขาก็ยังมีเวลาเรียนรู้ความรู้สึกของตัวเอง ก่อนที่ความปรารถนาจะพาเขาไปไกลกว่าที่ควร

suraponr

ขอบคุณครับ

phummi

เสว

nuangnut1996

สนุกมากครับ

Fcukingoff

ขอบคุณครับ

thai_boys

ขอบคุณมากๆนะครับ

tajarak3

ขอบคุณครับ

ninenut

ขอบคุณครับ

Nukinho

ขอบคุณมากครับ

suraponr

สนุกมากครับ

Tzar

freezz6969

จัดไป เต๊าะไปยาวๆ ครับ

Razer

ขอบคุณครัล

Paesaharat1

ขอบคุณครับ

choochoochoo

ขอบคุณ

fortunateth

ขอบคุณครับ

choochoochoo

ขอบคุณ

Sexmanteacher

แอบเสียวนะครับเนี้ยยยย