เฮียธาม อย่าดุฉิน! EP.3

NOOFONG

พักได้ไม่ถึงสิบนาที ฉินก็ลุกจากม้านั่งเดินกลับมาหาธามด้วยท่าทางกระตือรือร้น ทั้งที่เมื่อครู่ยังบ่นว่าแขนจะหลุดอยู่เลย


“เฮีย ผมหายเหนื่อยแล้ว”


ธามที่กำลังตรวจตะเข็บผ้าคลุมสิงโตเหลือบมอง


“แน่ใจ?”


“แน่ครับ”


“แขนไม่สั่นแล้ว?”


ฉินยกแขนทั้งสองข้างขึ้นให้ดู ก่อนจะกำมือแน่นแล้วเบ่งกล้ามแขนที่มีอยู่ไม่มากนัก


“แข็งแรงเหมือนเดิม!”


ธามมองอยู่สองวินาที


“เหมือนไม้เสียบลูกชิ้น”


“โห เฮีย!”


ฉินรีบลดแขนลงทันที


“พูดแบบนี้เสียกำลังใจหมด”


“กูพูดความจริง”


“เฮียไม่คิดจะชมผมสักหน่อยเลยเหรอ”


“เมื่อกี้มึงยืนถือหัวสิงโตได้ตั้งนาน”


เด็กหนุ่มตาเป็นประกาย


“อันนี้ชม?”


“กูแค่บอก”


“นั่นแหละ ชม”


ธามส่ายหน้าอย่างระอา


ไอ้เด็กนี่มันเก่งเรื่องเข้าข้างตัวเองจริง ๆ


“มานี่”


ฉินรีบเดินเข้าไปหา


ธามหยิบผ้าคลุมสิงโตสีแดงขึ้นมา ก่อนจะสะบัดเบา ๆ ให้ผืนผ้าคลี่ออกเต็มความยาว


“คราวนี้กูจะให้มึงลองเข้าคู่”


“กับเฮียเหรอ”


“เออ”


“จริงดิ!”


“มึงจะดีใจอะไรนักหนา”


“ก็เมื่อกี้เฮียบอกว่าเป็นเท้าหลังนี่ ผมอยากรู้ว่าเวลาอยู่ด้วยกันมันเป็นยังไง”


ธามชะงักมือเล็กน้อย


เวลาอยู่ด้วยกัน


ฟังดูแปลก ๆ ชอบกล


“พูดให้มันดี ๆ”


ฉินทำหน้างง


“ผมพูดอะไรผิดอะ”


“ช่างมัน”


ธามรีบตัดบท ก่อนจะชี้ไปยังหัวสิงโตสีแดง


“ไปจับหัวมา”


“ครับ!”


ฉินรีบทำตามอย่างว่าง่าย


คราวนี้เขาจับคานด้านในได้ถูกตำแหน่งโดยไม่ต้องให้สอนซ้ำ ถึงจะยังยกได้ไม่คล่องนัก แต่ก็ไม่เสียหลักเหมือนครั้งแรก


ธามยืนมองอยู่ด้านข้าง


“ดีขึ้น”


เสียงนั้นทำให้ฉินหันขวับ


“เฮีย!”


“อะไร”


“เมื่อกี้ชมผมใช่ไหม!”


“กูบอกว่าดีขึ้น”


“นั่นแหละ!”


ฉินยิ้มกว้างจนเห็นฟัน


“ในที่สุด!”


ธามหลับตาลงชั่วครู่


ไม่น่าพูดเลยกู


“หันกลับไป”


“ครับ ๆ”


เด็กหนุ่มหันกลับอย่างอารมณ์ดี


ธามเดินเข้ามาด้านหลัง ก่อนจะยกผ้าคลุมขึ้นพาดเหนือไหล่ของฉิน แล้วก้มตัวเข้าไปอยู่ใต้ผืนผ้าเดียวกัน


พื้นที่ด้านในแคบกว่าที่ฉินคิด


แสงจากภายนอกลอดผ่านเนื้อผ้าสีแดงเข้ามาจาง ๆ กลิ่นไม้ไผ่เก่ากับกลิ่นผ้าที่ผ่านการใช้งานลอยอยู่รอบตัว


ฉินกะพริบตา


“โห”


“อะไรอีก”


“มืดอะเฮีย”


“เออ”


“แล้วเฮียมองเห็นไหม”


“เห็น”


“เห็นได้ไง”


“กูก้มมองทางช่องผ้าด้านข้าง”


“อ๋อ”


ฉินพยักหน้า


ก่อนจะเงียบไปครู่หนึ่ง


“เฮีย”


“ว่า”


“เฮียอยู่ตรงไหนอะ”


ธามที่ยืนอยู่ด้านหลังขมวดคิ้ว


“กูก็อยู่หลังมึงนี่ไง”


“อ๋อ”


ฉินลองขยับตัวเล็กน้อย


ศอกของเขาเกือบชนหน้าธาม


“เฮ้ย!”


ชายหนุ่มรีบเบี่ยงหลบ


“มึงอย่าหันมั่ว!”


“อ้าว ก็ผมมองไม่เห็นเฮีย!”


“ไม่ต้องมองกู มองข้างหน้า!”


“ครับ ๆ!”


ธามถอนหายใจ ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้เพื่อจัดตำแหน่งยืน


“ฟังกูนะ เท้าหน้ากับเท้าหลังต้องเดินให้ตรงจังหวะกัน มึงอย่าก้าวตามใจตัวเอง”


“ครับ”


“กูจะบอกซ้ายขวาให้ก่อน”


“ครับ”


“แล้วอย่าเพิ่งกระโดด”


“ครับ!”


“เข้าใจไหม”


“เข้าใจครับเฮีย!”


ธามพยักหน้า


“ดี”


เขาใช้ปลายเท้าแตะพื้นเบา ๆ เป็นจังหวะ


“ซ้าย”


ฉินก้าวเท้าซ้าย


“ขวา”


ฉินก้าวเท้าขวา


“ซ้าย”


“ครับ”


“ขวา”


“ครับ”


“มึงไม่ต้องขานรับทุกก้าวก็ได้!”


“อ้าว!”


ฉินหัวเราะ


“ก็กลัวเฮียคิดว่าผมไม่ฟัง”


“กูดูออก”


“อ๋อ”


“เอาใหม่”


ทั้งคู่เริ่มเดินอีกครั้ง


ครั้งนี้ฉินตั้งใจฟังมากขึ้น


เขาก้าวเท้าตามจังหวะที่ธามบอก พยายามรักษาระยะห่างให้พอดี ไม่เร็วหรือช้าเกินไป


ธามคอยปรับจังหวะจากด้านหลัง


“ซ้าย... ขวา... หยุด”


ฉินหยุด


แต่หยุดกะทันหันเกินไป


ธามที่กำลังก้าวตามจึงเกือบชนหลังเขา


“เฮ้ย!”


ชายหนุ่มรีบยันตัวไว้


“มึงจะเบรกหัวทิ่มหรือไง!”


“ก็เฮียบอกหยุด!”


“กูบอกให้หยุด ไม่ได้บอกให้มึงปักหลัก!”


“แล้วมันต่างกันยังไงอะ!”


“ต่างสิวะ!”


ฉินหัวเราะออกมา


“โอเค ๆ ผมผิดเอง”


ธามถอนหายใจ


“เอาใหม่”


“ครับ!”


พวกเขาฝึกเดินอยู่พักใหญ่


จากที่ฉินก้าวผิดก้าวถูก ชนบ้าง หยุดบ้าง ก็เริ่มจับจังหวะได้ดีขึ้น


ธามสังเกตว่าเด็กหนุ่มเรียนรู้ค่อนข้างเร็ว


พอบอกอะไรไปครั้งสองครั้ง อีกฝ่ายก็มักจำได้


ติดอยู่เรื่องเดียว


ปากมันไม่เคยหยุด


“เฮีย”


“อะไร”


“ตอนเชิดจริง ๆ เฮียต้องอยู่ใกล้ผมแบบนี้ตลอดเลยเหรอ”


“เออ”


“ไม่ร้อนเหรอ”


“ร้อน”


“แล้วหายใจออกไหม”


“ออก”


“แล้วถ้าผมเหงื่อออกเยอะล่ะ”


“ก็ออก”


“เฮียไม่เหม็นเหรอ”


ธามหลับตาลง


“มึงจะถามอะไรนักหนา”


“ก็สงสัยนี่ครับ”


“ตั้งใจเดิน”


“ครับ!”


ฉินเงียบไปได้สามก้าว


ก่อนจะถามอีก


“เฮีย”


“อะไรอีก!”


“ถ้าผมผายลมในนี้ เฮียจะทำไง”


ธามหยุดเดินทันที


“...”


ฉินกลั้นหัวเราะ


“ถามเผื่อไว้เฉย ๆ”


“มึงอย่าหาทำ”


“ก็คนเรามันห้ามกันได้ที่ไหนเล่า!”


“ไอ้ฉิน!”


เสียงหัวเราะดังอู้อี้อยู่ใต้ผ้าสีแดง


ธามกัดฟัน


กูจะเอาผ้ามัดปากมันดีไหม


หลังฝึกเดินไปได้สักพัก ธามจึงให้ฉินลองเปลี่ยนท่าทางของหัวสิงโตตามจังหวะเท้า


“เวลาสิงโตมองซ้าย มึงต้องขยับหัวไปด้วย ไม่ใช่หันแต่แขน”


“ครับ”


“แล้วตอนก้มก็ต้องย่อเข่า”


“ครับ”


“ลอง”


ฉินย่อตัวลง


หัวสิงโตสีแดงก้มต่ำ


ธามขยับตามด้านหลังอย่างคล่องแคล่ว


“ดี ทีนี้เงย”


ฉินเงยหัวขึ้น


“ซ้าย”


หัวสิงโตหันซ้าย


“ขวา”


หัวสิงโตหันขวา


“แล้วก้าวถอยหลัง”


ฉินถอย


หนึ่งก้าว


สองก้าว


แต่เพราะมัวสนใจการขยับหัวสิงโต เขาจึงไม่ได้สังเกตว่าปลายรองเท้าของตัวเองเหยียบขอบผ้าคลุมที่ตกลงมาใกล้พื้น


“เฮีย!”


“อะไร”


“เหมือนผมเหยียบอะไร—”


ยังพูดไม่ทันจบ เท้าของฉินก็สะดุด


ร่างเล็กเสียหลักเอนไปด้านหลัง


“เฮ้ย!”


ธามรีบเอื้อมมือรับเอวฉินไว้ ก่อนที่อีกฝ่ายจะเสียหลักล้มลงไปพร้อมหัวสิงโต แผ่นหลังของฉินกระแทกเข้ากับแผงอกกว้างเต็มแรง ผ้าคลุมสีแดงเลื่อนลงมาปิดรอบตัวทั้งคู่ เหลือเพียงแสงสลัวที่ลอดผ่านเนื้อผ้าเข้ามา


“อย่าขยับ!”


ฉินชะงักทันที


“คะ...ครับ”


ธามใช้มืออีกข้างประคองโครงหัวสิงโตเอาไว้ ก่อนจะค่อย ๆ ช่วยให้เด็กหนุ่มกลับมายืนได้มั่นคง


“เจ็บตรงไหนไหม”


“ไม่ครับ”


“แน่ใจ?”


“ครับ”


ฉินตอบเบา ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนที่ยังประคองเอวตัวเองอยู่


“เฮีย...”


“อะไร”


“เมื่อกี้เฮียรับผมทันด้วย”


ธามชะงัก


“กูก็บอกแล้วไง”


“ครับ”


ฉินยิ้มออกมา


“เก่งจัง”


คำชมสั้น ๆ ทำให้ธามนิ่งไป


เขาก้มมองใบหน้าของเด็กหนุ่มที่อยู่ห่างออกไปเพียงคืบเดียว


ใกล้จนเห็นเม็ดเหงื่อเล็ก ๆ ตรงขมับ เห็นปลายจมูกที่ขึ้นสีเรื่อจากการออกแรง และเห็นดวงตาคู่นั้นกำลังมองเขาอย่างไว้ใจ


ตึก


หัวใจธามกระตุกวูบ


ก่อนจะเริ่มเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล


ตึก ตึก ตึก


อะไรวะ


ธามขมวดคิ้ว


มือที่ประคองเอวอีกฝ่ายอยู่เริ่มรู้สึกร้อนขึ้นมาอย่างประหลาด


ทั้งที่เขาเคยรับน้ำหนักคนเป็นเท้าหน้ามาไม่รู้กี่ครั้ง


เคยประคอง เคยแบก เคยยกขึ้นบ่า


ไม่เห็นจะมีอะไร


แล้วทำไมกับไอ้เด็กนี่...


“เฮีย?”


ฉินเรียกอีกครั้ง


ธามสะดุ้งเล็กน้อย


“อะไร”


“เฮียเป็นอะไรอะ”


“เปล่า”


“หน้าแดงด้วย”


“ร้อน!”


คำตอบหลุดออกมาเร็วกว่าที่คิด


ฉินกะพริบตา ก่อนจะพยักหน้าอย่างเข้าใจ


“อ๋อ ผมก็ร้อนเหมือนกัน”


เด็กหนุ่มหัวเราะเบา ๆ


“อยู่ในนี้เหมือนนึ่งซาลาเปาเลยเนอะ”


ธามไม่ได้หัวเราะตาม


เขากลับรู้สึกว่าหัวใจตัวเองเต้นแรงกว่าเดิมเสียอีก


โดยเฉพาะตอนที่ฉินขยับตัวเล็กน้อยแล้วเผลอจับต้นแขนเขาไว้เพื่อพยุงตัว


“เฮีย”


“อะไรอีก”


“ขอบคุณนะครับ”


ธามก้มมอง


“เรื่องอะไร”


“ก็ที่รับผมไง”


ฉินยิ้มกว้าง


“ตอนแรกผมนึกว่าจะหน้าทิ่มแล้วซะอีก ดีที่มีเฮียอยู่ข้างหลัง”


ตึก!


ธามรู้สึกเหมือนมีใครเอาไม้กลองฟาดเข้ากลางอก


เขารีบปล่อยมือทันที


“พอ!”


ฉินสะดุ้ง


“ครับ?”


“ออกไปก่อน”


ธามยกผ้าคลุมขึ้นแล้วเดินออกมาจากด้านในอย่างรวดเร็ว


ฉินรีบลดหัวสิงโตลง ก่อนจะเดินตามออกมาอย่างงุนงง


“เฮีย เป็นอะไรอะ”


“กูบอกว่าพอ!”


เสียงทุ้มดังขึ้นกว่าปกติ


ฉินหยุดเท้า


“อ้าว... ผมทำอะไรผิดเหรอ”


ธามไม่ตอบ


เขาเดินไปหยิบผ้าคลุมที่กองอยู่บนพื้นขึ้นมาพับอย่างลวก ๆ ทั้งที่ปกติเป็นคนระวังอุปกรณ์ทุกชิ้น


หัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะ


ในหัวก็ยังมีแต่ภาพใบหน้าของฉินเมื่อครู่


ยิ่งพยายามไม่นึกถึงก็ยิ่งนึก


น่าหงุดหงิดฉิบหาย


“เฮีย”


“อะไร!”


ฉินสะดุ้งอีกครั้ง


“ผม... ผมเหยียบผ้าเมื่อกี้ใช่ไหม”


“เออ”


“ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ”


“ไม่ได้ตั้งใจแล้วไง”


คำตอบนั้นทำให้ฉินนิ่งไป


ธามเองก็ชะงักเล็กน้อย แต่ความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ได้กลับทำให้เขาพูดต่อ


“กูบอกแล้วใช่ไหมว่าให้ดูเท้าตัวเองด้วย”


“ครับ”


“แล้วมึงทำอะไรอยู่”


“ผมมัวแต่ดูหัวสิงโต...”


“นั่นไง!”


ธามวางผ้าคลุมลงบนโต๊ะเสียงดัง


“แค่เดินยังทำไม่ได้ แล้วมึงจะไปทำอะไรบนเสา!”


ฉินเม้มปาก


รอยยิ้มที่เคยมีอยู่บนใบหน้าค่อย ๆ หายไป


“ผมขอโทษครับ”


ธามหันหน้าหนี


เขาได้ยินคำขอโทษนั้นชัดเจน


แต่กลับไม่รู้ว่าควรพูดอะไรต่อ


“ผมจะระวังมากกว่านี้”


ฉินพูดอีกครั้ง


“เมื่อกี้ผมไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ เฮียให้ผมลองใหม่ก็ได้”


“ไม่ต้อง!”


เด็กหนุ่มสะดุ้งจนไหล่ห่อ


ธามหันกลับมามอง


“กูไม่มีเวลามาคอยรับมึงทุกครั้งหรอกนะ!”


ความเงียบเข้าปกคลุมโรงซ้อมทันที


ฉินยืนนิ่งอยู่ข้างหัวสิงโตสีแดง


เมื่อครู่เขายังคิดว่าตัวเองทำได้ดีขึ้นแล้ว


ยังดีใจอยู่เลยที่เฮียยอมเข้าคู่ด้วย


แต่ตอนนี้กลับไม่แน่ใจอะไรสักอย่าง


“...ครับ”


เสียงตอบรับเบาลงจนแทบไม่ได้ยิน


ธามเห็นอีกฝ่ายก้มหน้า


เห็นมือเล็ก ๆ กำชายเสื้อยืดตัวเองแน่น


แต่เขากลับยังหยุดปากตัวเองไม่ได้


“กูบอกตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหมว่างานนี้มันไม่ง่าย”


“ครับ”


“ถ้ามึงจะมาเล่น ๆ ก็กลับไปเถอะ”


ฉินเงยหน้าขึ้นทันที


“ผมไม่ได้มาเล่นนะเฮีย”


น้ำเสียงนั้นสั่นนิดหนึ่ง


ธามชะงัก


“ผมตั้งใจจริง ๆ”


เด็กหนุ่มพยายามอธิบาย


“ผมรู้ว่าผมยังทำไม่เป็น แต่ผมก็พยายามอยู่ เฮียเห็นไม่ใช่เหรอ”


ธามเงียบ


ฉินกลืนน้ำลาย


“ถ้าผมทำผิด เฮียก็บอกผมได้ ผมแก้ได้ครับ”


“...”


“แต่อย่าเพิ่งไล่ผมเลยนะ”


ประโยคสุดท้ายเบากว่าทุกประโยค


ธามเงยหน้ามอง


แล้วก็เห็นว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าตาแดงขึ้นมาเล็กน้อย


ฉินรีบก้มหน้าลง


เขาไม่ได้อยากร้องไห้


เรื่องแค่นี้เอง


โดนดุแค่นี้จะร้องทำไมวะ


แต่ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน


เมื่อกี้ยังคุยกันดี ๆ อยู่เลย


เฮียยังสอนเขา ยังบอกว่าถ้าตกก็จะรับ


แล้วจู่ ๆ ทำไมถึงโกรธกันขนาดนี้


หรือเขาทำผิดมากจริง ๆ


ฉินเม้มปากแน่น พยายามกะพริบตาไล่ความร้อนผ่าวที่เอ่อขึ้นมา


ธามมองภาพนั้นแล้วรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างจุกอยู่ในอก


เชี่ย...


เขาทำอะไรลงไปวะ


“ฉิน”


เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย


“ครับ”


ธามอ้าปาก


คำขอโทษติดอยู่ตรงปลายลิ้น


แต่พอเห็นดวงตาแดง ๆ ของอีกฝ่าย เขากลับยิ่งทำตัวไม่ถูก


ไม่รู้จะปลอบยังไง


ไม่รู้จะอธิบายยังไง


เพราะแม้แต่ตัวเองยังไม่เข้าใจเลยว่าทำไมถึงหงุดหงิดขนาดนี้


สุดท้ายสิ่งที่หลุดออกมาจึงกลายเป็นคำพูดที่แย่ที่สุด


“วันนี้มึงกลับไปก่อน”


ฉินนิ่ง


“...”


“กูยังไม่รับมึง”


คำพูดนั้นเหมือนมีใครเอาน้ำเย็นสาดใส่หน้า


ฉินยืนมองธามอยู่ครู่หนึ่ง


ก่อนจะค่อย ๆ พยักหน้า


“ครับ”


ไม่มีคำเถียง


ไม่มีเสียงโวยวาย


ไม่มีแม้แต่รอยยิ้มกวน ๆ ที่ธามเพิ่งเริ่มคุ้นเคย


เด็กหนุ่มก้มลงหยิบกระเป๋าสะพายของตัวเอง


ใช้หลังมือขยี้หางตาเร็ว ๆ ครั้งหนึ่ง แล้วรีบหันหน้าหนี


ธามเห็น


เห็นเต็มสองตา


และนั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกแย่


“เดี๋ยว”


ฉินหยุดเดิน


แต่ไม่ได้หันกลับมา


“ครับ?”


ธามมองแผ่นหลังเล็ก ๆ ตรงหน้า


อยากบอกว่าเมื่อกี้ไม่ได้หมายความอย่างนั้น


อยากบอกว่ามันไม่ได้ทำอะไรผิดร้ายแรง


อยากบอกว่าเขาแค่...


แค่อะไรวะ


“...”


ธามกำมือแน่น


สุดท้ายก็พูดออกมาได้เพียง


“เอาหัวสิงโตวางให้ดีด้วย”


ฉินหันไปมองหัวสิงโตสีแดงที่ตัวเองวางไว้บนแท่นเรียบร้อยแล้ว


ก่อนจะตอบเบา ๆ


“ผมวางดีแล้วครับ”


ธามนิ่ง


“อืม”


“งั้น... ผมกลับก่อนนะครับ”


เด็กหนุ่มยกมือไหว้


“ขอบคุณที่สอนผมนะเฮีย”


ธามรู้สึกเหมือนมีอะไรมาบีบตรงหน้าอก


ฉินฝืนยิ้มให้เขานิดหนึ่ง


เป็นรอยยิ้มที่ดูไม่เหมือนเจ้าตัวเลยสักนิด


“ขอโทษที่ทำให้เสียเวลาครับ”


แล้วเด็กหนุ่มก็เดินออกไป


เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างออกไปตามทางเดิน


ธามยืนอยู่ที่เดิม


ไม่ได้เรียกไว้


ไม่ได้เดินตาม


จนกระทั่งเสียงฝีเท้านั้นเงียบหายไป


โรงซ้อมก็กลับมาเงียบอีกครั้ง


เงียบเหมือนทุกวันที่ผ่านมา


แต่คราวนี้...


ธามกลับรู้สึกว่ามันเงียบเกินไป


เขาหันไปมองหัวสิงโตสีแดงที่วางอยู่บนแท่น


ผ้าคลุมถูกพับไว้อย่างไม่เรียบร้อยนัก เพราะเมื่อครู่เขาเป็นคนโยนมันลงไปเอง


ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบหน้าแรง ๆ


“เชี่ยเอ๊ย...”


เขาสบถออกมาเบา ๆ


กูเป็นเหี้ยอะไรของกูวะ


เด็กมันทำผิดแค่นิดเดียว


ก็แค่เหยียบผ้า


ก็แค่เสียหลัก


เรื่องแค่นั้นเขาเคยเจอมานับครั้งไม่ถ้วน


เด็กฝึกใหม่ทุกคนก็เคยพลาดกันทั้งนั้น


แล้วทำไมเขาต้องไปตะคอกใส่มันด้วย


ธามทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งไม้


ภาพดวงตาแดง ๆ ของฉินยังติดอยู่ในหัว


โดยเฉพาะตอนที่เด็กมันพูดว่า


แต่อย่าเพิ่งไล่ผมเลยนะ


ธามหลับตาลง


เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนใจดี


แต่ก็ไม่เคยตั้งใจทำให้ใครร้องไห้เพียงเพราะอีกฝ่ายเชื่อใจเขา


และที่แย่กว่านั้น...


เด็กคนนั้นยังยกมือไหว้ขอบคุณเขาก่อนกลับอีก


“แม่งเอ๊ย...”


ธามก้มหน้าลง ใช้มือทั้งสองข้างขยี้ผมตัวเองอย่างหงุดหงิด


เมื่อครู่หัวใจเขาเต้นแรงเพราะอะไรบางอย่างที่ไม่เข้าใจ


แต่ตอนนี้มันกลับหนักอึ้งไปหมด


เขาเงยหน้ามองประตูอีกครั้ง


เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่ธามอยากให้ใครสักคนเดินกลับเข้ามาในโรงซ้อม


ทั้งที่ตัวเองเพิ่งเป็นคนไล่เขาออกไปแท้ ๆ


TBC.
ฝากติดตามด้วยนะครับ
รักคนอ่าน

Fatter

ขอบคุณครับ

nuangnut1996

สนุกมากครับ

Nukinho

ให้เวลาเฮียธามหน่อย ยังไม่รู้ใจตัวเอง ว่าแต่ ฉินจะสู้ต่อหรือเปล่านะ รอติดตามต่อนะครับ

GuN009

เอาละสิ เฮียธาม 😅
รอๆๆๆ
ขอบคุณนะครับ

thai_boys

ขอบตุณมากๆนะครับ