เฮียธาม อย่าดุฉิน! EP.1

NOOFONG

เสียงประทัดหมื่นนัดดังสนั่นจนแก้วหูแทบระเบิด ควันดินปืนสีเทาหม่นลอยฟุ้งอบอวลตลบทั่วทั้งตรอกศาลเจ้าพ่อเสือ กลิ่นกำมะถันฉุนกึกคลุกเคล้าไปกับกลิ่นน้ำมันงาและกลิ่นเกาลัดคั่วทรายร้อนๆ จากกระทะเหล็กใบยักษ์ริมทางเท้า


ในความทรงจำวัยสิบขวบของ ธาม... ย่านการค้าเก่าแห่งนี้ไม่เคยหลับใหล


โดยเฉพาะในคืนวันสมโภชใหญ่ แสงโคมเต็งลั้งสีแดงนับร้อยดวงจะถูกจุดสว่างไสวสะท้อนผิวกระเบื้องหลังคาแอ่นโค้ง เสียงกลองศึกหนังวัวใบเขื่องจะถูกรัวกระหน่ำ ตึง-ตึง-ต๊ะ-ลุ่ม-ตึง-ตึง จังหวะหนักแน่นจนแผ่นอกสะเทือน ฝูงชนเบียดเสียดยัดเยียดจนแทบไม่มีที่ให้มดเดิน ทุกสายตาแหงนคอมองขึ้นไปบนยอดเสาดอกเหมยสูงลิบลิ่ว


ที่ตรงนั้น... ‘สิงโตมังกรทอง สกุลเฉิน’ เคยเป็นราชาไร้พ่าย


หัวสิงโตขนแกะสีทองอร่ามขลิบดิ้นเงิน ตาเบิกโพลง มีประกายดุดันแต่น่าเกรงขาม เตี่ยของธามเป็นเท้าหลัง ส่วนลุงฮงเป็นเท้าหน้า ทั้งสองผสานกายเป็นหนึ่ง สปริงตัวลอยข้ามเสาเหล็กราวกับสัตว์เทพในตำนานเหยียบเมฆา เมื่อสิงโตคาบซองอั่งเปาผืนแพรลงมา เสียงโห่ร้องสรรเสริญจะดังกึกก้องปานฟ้าถล่ม เศษกระดาษประทัดสีแดงสดจะโปรยปรายลงมาราวกับหิมะเพลิง ชุบย้อมแผ่นดินให้เป็นมงคล


แต่นั่นมันเรื่องเมื่อสิบกว่าปีก่อน






...


เป๊าะ...


สะเก็ดไฟจากก้านธูปม้วนสีแดงหักร่วงลงบนโต๊ะหมู่บูชา เสียงเงียบสงัดดึงธามกลับสู่โลกความเป็นจริง


ปัจจุบัน ตรอกศาลเจ้ายังคงมีกลิ่นควันธูปและควันไอเสียมอเตอร์ไซค์เหมือนเดิม แต่โรงไม้เก่าสองชั้นหลังป้าย ‘สมาคมส่งเสริมศิลปะสิงโตมังกรทอง’ กลับเงียบงันจนได้ยินแม้แต่เสียงหยดน้ำจากก๊อกน้ำรั่ว


ธามในวัยยี่สิบสี่ นั่งอยู่บนม้านั่งไม้ยาว มือหนาข้างหนึ่งถือพู่กันจุ่มสีทอง ค่อยๆ แต้มลงบนเปลือกตาสิงโตตัวเก่าที่สีเริ่มกะเทาะล่อน เสื้อยืดตราห่านคู่สีขาวขอบย้วยเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อตามร่องกระดูกสันหลัง พัดลมตั้งโต๊ะรุ่นโบราณส่ายหัวดังกึกๆ พ่นลมร้อนอบอ้าวเข้าใส่หน้า


เตี่ยล้มป่วยด้วยโรคอัมพฤกษ์เมื่อสองปีก่อน เงินเก็บของสมาคมร่อยหรอไปกับค่ายาและค่ารักษาพยาบาล สมาชิกในคณะที่เคยมีร่วมสามสิบชีวิต ทยอยเก็บกระเป๋าแยกย้ายไปขับรถรับจ้าง ไปเปิดร้านของชำ หรือไปทำงานโรงงาน เพราะลำพังความรักในเสียงกลองมันต้มกินแทนข้าวไม่ได้


ยิ่งยุคสมัยเปลี่ยนไป งานเปิดป้ายห้างสรรพสินค้า งานตรุษจีน หรือแซยิดคนรวย เขาไม่จ้างคณะสิงโตโบราณที่เล่นบนลานดินอีกแล้ว เขาหันไปจ้างคณะใหญ่ติดแอร์ มีชุดไฟ LED ประดับสิงโต มีสปอนเซอร์โลโก้ติดข้างกางเกง มีรถตู้หรูรับส่ง


และคณะที่ว่า... ก็เพิ่งมาดึงตัวคนสำคัญที่สุดของคณะนี้ไป


"เฮีย... "


เสียงทุ้มที่คุ้นหูหยุดลงตรงหน้าประตูบานเฟี้ยม


ธามไม่ได้เงยหน้ามอง ไม่แม้แต่จะวางพู่กันในมือ เขารู้ดีว่าใครยืนอยู่ตรงนั้น ‘ไอ้ชาติ’ เด็กหนุ่มรุ่นน้องที่โตมาด้วยกันในโรงซ้อมแห่งนี้ คนที่เตี่ยจับผูกเอวซ้อมท่าม้ามาตั้งแต่เด็ก คนที่เคยเป็น ‘เท้าหน้า’ คู่หูของธามมานานกว่าเจ็ดปี


ชาติยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ตรงธรณีประตู บนร่างของมันไม่ได้สวมเสื้อยืดเก่าๆ ลายสกุลเฉินอีกต่อไปแล้ว แต่มันสวมแจ็กเก็ตผ้าร่มสีน้ำเงินเข้ม ด้านหลังปักลาย ‘คณะสิงโตเพชรทักษิณ’ ตัวเบ้อเร่อ คณะเศรษฐีใหม่ที่มีสปอนเซอร์เป็นเจ้าสัวห้างค้าปลีก


"กระเป๋าเสื้อผ้ากับรองเท้ามึง อยู่ตรงซอกตู้ยา" ธามเอ่ยเสียงเรียบ สายตายังจดจ่ออยู่ที่ปลายพู่กัน "ไปหยิบเอาเอง"


ชาติเดินเข้าไปหยิบกระเป๋ากีฬาใบเก่าของมัน เสียงซิปรูดดังฝืดเคือง ชาติเม้มปากแน่น มองแผ่นหลังกว้างของธามที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม แผ่นหลังที่ชาติเคยเหยียบ เคยกระโดดขึ้นไปยืนเหยียบบ่าเพื่อเชิดหน้าสิงโตมานับครั้งไม่ถ้วน


"เฮีย... ผมไม่ได้อยากทิ้งคณะ" ชาติพูดขึ้นมาในที่สุด น้ำเสียงเจือความอึดอัด "แต่แม่ผมต้องฟอกไตทุกเดือน เสี่ยวิชัยเขาให้เงินเดือนประจำ มีประกัน มีโบนัสรอบชิงแชมป์... อยู่ที่นี่พวกเราไม่มีแม้แต่เงินจะซื้อสายรัดข้อเท้าใหม่ด้วยซ้ำ"


ธามจุ่มพู่กันลงในถ้วยน้ำ เสียงน้ำกระเพื่อมเบาๆ


"กูเข้าใจ ไม่ได้ว่าอะไรมึงเลยสักคำ"


"เฮียก็ไปด้วยกันสิ!" ชาติโพล่งออกมา ก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะไม้ "เสี่ยวิชัยเขารู้ว่าเฮียเล่นเท้าหลังเก่งแค่ไหน เขาบอกถ้าเฮียยอมข้ามไป เขาจะซื้อหัวสิงโตชุดใหม่ให้เราคู่กัน จะดันเราเป็นตัวจริงทีมชาติเลยนะเฮีย... ปล่อยที่นี่ทิ้งไปเถอะ ยุคนี้มันไม่มีใครสนใจของโบราณพวกนี้แล้ว!"


มือของธามชะงักนิ่งไปครู่หนึ่ง


เขาวางพู่กันลงช้าๆ ก่อนจะหันมาสบตากับอดีตคู่หู แววตาของธามนิ่งสนิท ดั่งบ่อน้ำลึกที่ไม่มีระลอกคลื่น แต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวแบบคนดื้อรั้น


"ถ้ากูไป... ใครจะอยู่เช็ดหัวสิงโตของเตี่ย" ธามชี้ไปที่แท่นบูชา ซึ่งมีหัวสิงโตโบราณตั้งเรียงราย "ถ้ากูปิดประตูโรงซ้อมนี้ลงเมื่อไหร่ สกุลเฉินก็ตายเมื่อนั้น มึงอยากไปมีอนาคตที่ดี กูยินดีด้วยไอ้ชาติ แต่ที่นี่คือบ้านกู กูทิ้งมันไม่ได้"


ชาติถอนหายใจยาว แววตาสั่นไหวด้วยความรู้สึกผิดปนสมเพช


"งั้นงานแข่งชิงแชมป์เดือนหน้า เฮียจะทำยังไง? สิงโตมันเล่นคนเดียวไม่ได้นะเฮีย... ตำแหน่งเท้าหน้าน่ะ มันไม่ใช่ว่าเฮียจะไปคว้าไอ้ก๊อยที่ไหนตามข้างถนนมาขึ้นคอแล้วกระโดดเสาได้นะเว้ย ถ้าไม่มีความไว้ใจกัน ถ้าก้าวพลาดแค่นิ้วเดียว มันคือพิการ!"


"เรื่องนั้นกูจัดการเอง"


"เฮียแม่ง... หัวแข็งจนวันตาย" ชาติส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ มันสะพายกระเป๋าขึ้นบ่า หมุนตัวเดินออกจากประตูโรงซ้อมไป "โชคดีแล้วกันเฮีย วันแข่ง... ผมคงไม่ได้ออมมือให้"


เสียงรองเท้าผ้าใบของชาติเดินกลืนหายไปกับความพลุกพล่านของตรอกด้านนอก


ความเงียบทิ้งตัวลงมาทับถมโรงซ้อมอีกครั้ง


ธามนั่งนิ่งอยู่คนเดียว ท่ามกลางกลิ่นสีและกลิ่นขี้เถ้าธูปที่ไหม้เกือบหมดก้าน เขามองหัวสิงโตสีทองตรงหน้า ช่องตาของมันเปิดกว้าง... แต่ไร้คนสวม ไร้ลมหายใจ และไร้ดวงตาที่จะมองทางข้างหน้าให้เขา


“อาเฟย”


เสียงหญิงชราจากหน้าประตูดังขึ้น


ธามเงยหน้า “ครับ อาม่า”


อาม่าเฉินเดินกระย่องกระแย่งเข้ามา ในมือมีถุงแกงจืดเต้าหู้หมูสับกับข้าวสวยสองกล่อง กลิ่นกระเทียมเจียวลอยมาก่อนตัวเสียอีก


“ลื้อกินข้าวหรือยัง อั๊วเห็นลื้อนั่งซ่อมหัวสิงโตมาตั้งแต่เช้าแล้ว”


“เดี๋ยวผมกินครับ”


“เดี๋ยวอีกแล้ว” หญิงชราวางถุงอาหารลงบนโต๊ะ “เตี่ยลื้อก็พูดแบบนี้ กว่าจะยอมกินข้าวแต่ละทีต้องให้อั๊วบ่นจนคอแห้ง”


ปลายพู่กันในมือธามชะงัก ก่อนเจ้าตัวจะก้มหน้าก้มตาแต้มสีทองลงบนหัวสิงโตต่อ


อาม่ามองหลานชายอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงลากเก้าอี้ไม้มานั่งข้าง ๆ เสียงขาเก้าอี้ครูดพื้นซีเมนต์ดังเอี๊ยดจนธามต้องเงยหน้ามอง


“อาม่า เดี๋ยวผมยกให้”


“ไม่ต้อง ๆ อั๊วยังมีแรง”


หญิงชราโบกมือไล่ ก่อนสายตาจะเลื่อนไปยังหัวสิงโตสีทองที่วางอยู่บนโต๊ะ


“ตัวนี้อั๊วจำได้ เตี่ยลื้อสั่งทำมาตอนลื้ออายุสิบขวบใช่ไหม”


“ครับ”


“ตอนนั้นแพงเอาเรื่องอยู่ อั๊วบ่นจนเตี่ยลื้อหูชา มันก็ยังดันทุรังจะเอาให้ได้” อาม่าหัวเราะเบา ๆ “บอกว่าของดีซื้อครั้งเดียว ใช้ไปได้อีกหลายสิบปี”


ธามยกมุมปากนิดหนึ่ง


“ก็ใช้มาจนถึงทุกวันนี้นี่ครับ”


“อืม... นั่นสินะ”


มือเหี่ยวย่นเอื้อมไปลูบขนแกะสีทองที่เริ่มซีดจางตามกาลเวลา


“แต่ของบางอย่าง ต่อให้เรารักษามันดีแค่ไหน สักวันมันก็ต้องเก่าอยู่ดี”


ธามไม่ได้ตอบ


อาม่าเองก็ไม่ได้เร่งให้หลานพูดอะไร นางเพียงนั่งมองหัวสิงโตตรงหน้าอยู่เงียบ ๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมายาวเหยียด


“อาเฟย อั๊วถามอะไรลื้อหน่อยสิ”


“ครับ”


“ลื้อเหนื่อยไหม”


ปลายพู่กันหยุดนิ่ง


คำถามสั้น ๆ นั้นทำให้ธามเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะตอบออกมาตามนิสัย


“ไม่ครับ”


“โกหกไม่เก่งเลยนะลื้อ”


อาม่าหัวเราะในลำคอ


“อั๊วเลี้ยงลื้อมาตั้งแต่ตัวยังไม่ถึงโต๊ะม้า ทำไมจะดูไม่ออกว่าลื้อเหนื่อยหรือไม่เหนื่อย”


ธามเม้มปากเล็กน้อย


“ผมยังไหวครับอาม่า”


“อั๊วรู้ว่าลื้อไหว” หญิงชราพยักหน้า “แต่อั๊วไม่ได้อยากให้ลื้อต้องไหวไปเสียทุกเรื่อง”


เสียงพัดลมตั้งโต๊ะดังแกรก ๆ อยู่ตรงมุมห้อง


“สมัยอากงลื้อยังอยู่ แค่ได้ยินเสียงกลอง คนทั้งตรอกก็วิ่งมาดูกันแล้ว งานไหว้เจ้า งานเปิดร้าน งานแซยิด ใคร ๆ ก็อยากได้สิงโตสกุลเฉินไปเชิดหน้าบ้าน”


อาม่ายิ้มบาง ๆ ราวกับกำลังนึกถึงเรื่องเก่า


“แต่เดี๋ยวนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว คนเขามีอะไรให้ดูตั้งเยอะแยะ จะดูสิงโตก็เปิดโทรศัพท์ดูได้ คณะใหญ่ ๆ เขามีทั้งไฟทั้งเครื่องเสียง มีคนหนุ่ม ๆ เต็มคณะ ของเราจะไปสู้เขาทุกเรื่องได้ยังไง”


“ถ้าได้คนเพิ่มอีกหน่อย ผมว่า—”


“อาเฟย”


อาม่าเรียกขัดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง


“ลื้อฟังอั๊วให้จบก่อน”


ธามจึงเงียบ


“อั๊วไม่ได้บอกว่าคณะเราไม่ดีนะ แต่บางทีมันอาจถึงเวลาของมันแล้วก็ได้”


คำพูดนั้นทำให้ธามเงยหน้าขึ้นทันที


“อาม่าจะให้ผมเลิกเหรอครับ”


“อั๊วไม่ได้จะให้ลื้อเลิก อั๊วแค่อยากให้ลื้อรู้ว่า ถ้าวันหนึ่งมันไปต่อไม่ไหวจริง ๆ ลื้อก็ไม่ต้องรู้สึกผิด”


หญิงชราวางมือลงบนหลังมือของหลานชาย


“คณะนี้อยู่มาตั้งแต่รุ่นอากงลื้อ ผ่านทั้งช่วงรุ่งเรือง ทั้งช่วงที่แทบไม่มีข้าวกิน อั๊วเห็นมันมาหมดแล้ว ตอนมีคนเต็มโรงซ้อมก็มีความสุข ตอนเหลือกันไม่กี่คนก็ต้องยอมรับให้ได้”


ธามก้มมองมือเหี่ยวย่นที่ทาบอยู่บนมือของตน


“แต่เตี่ยตั้งใจจะให้ผมรับช่วงต่อ”


“เตี่ยลื้ออยากให้ลื้อรับช่วงต่อ ไม่ได้หมายความว่าเขาอยากให้ลื้อเอาทั้งชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่”


“...”


“ลื้ออายุเพิ่งยี่สิบสี่เองนะ อาเฟย”


อาม่าพูดพลางบีบมือเขาเบา ๆ


“คนอายุเท่าลื้อบางคนยังเที่ยวเล่น ยังลองผิดลองถูกกันอยู่เลย แต่ลื้อต้องมานั่งคิดเรื่องค่าเช่า ค่ายา ค่าซ่อมโรงซ้อม ไหนจะปากท้องคนในคณะอีก”


หญิงชราหยุดไปครู่หนึ่ง


“อั๊วเห็นแล้วก็สงสาร”


“อาม่า...”


“อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ อั๊วไม่ได้จะร้องไห้เสียหน่อย”


อาม่าตีแขนหลานชายเบา ๆ ก่อนจะยิ้ม


“อั๊วแก่จนป่านนี้แล้ว ผ่านอะไรมาเยอะแยะ เรื่องแค่นี้ทำใจได้อยู่แล้ว”


ธามหลุบตาลง


“ผมแค่ไม่อยากให้สิ่งที่อากงกับเตี่ยสร้างมามันหายไป”


“อั๊วรู้”


“ผมรับปากเตี่ยไว้แล้วด้วย”


“แล้วถ้าลื้อทำไม่ได้ล่ะ”


ธามนิ่งไป


อาม่ามองใบหน้าหลานชาย ก่อนจะพูดต่ออย่างใจเย็น


“ถ้าลื้อพยายามเต็มที่แล้ว แต่มันยังรักษาไว้ไม่ได้ ลื้อคิดว่าเตี่ยจะโกรธลื้อจริง ๆ เหรอ”


ไม่มีคำตอบจากคนตรงหน้า


“อั๊วว่าไม่หรอก”


หญิงชราลูบหลังมือเขาอีกครั้ง


“เตี่ยลื้อมันหัวแข็งก็จริง แต่ต่อให้มันรักคณะนี้มากแค่ไหน มันก็รักลูกชายมันมากกว่าอยู่ดี”


ธามก้มหน้าลงเล็กน้อย


คราวนี้เขาไม่ได้พูดว่าตัวเองยังไหว


อาม่าจึงปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ของมันอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเหลือบเห็นกระดาษรับงานที่วางทับอยู่ใต้กระป๋องสี


“แล้วงานตรุษจีนที่สมาคมพ่อค้าติดต่อมาน่ะ ลื้อตอบเขาไปหรือยัง”


“รับแล้วครับ”


“อ้าว”


หญิงชราหันขวับ


“แล้วลื้อจะเอาใครไปเชิด อาชาติอีก็ไม่อยู่แล้วนี่”


“ผมกำลังหาคนใหม่อยู่ครับ”


“หาได้หรือยัง”


“ยังครับ”


อาม่าอ้าปากค้าง ก่อนจะยกมือขึ้นตบหน้าขาตัวเองดังฉาด


“ไอ้หยา! อาเฟยเอ๊ย! ลื้อนี่มันเหมือนเตี่ยไม่มีผิด!”


ธามหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ


“ยังมีเวลาอีกสิบวันครับ”


“สิบวัน! ลื้อพูดเหมือนสิบเดือน!”


“ผมจัดการได้”


“เออ ๆ ลื้อจัดการได้ อั๊วได้ยินมาตั้งแต่ลื้ออายุสิบหกแล้ว”


อาม่าส่ายหน้าอย่างระอา แต่คราวนี้ไม่ได้ต่อว่าอะไรอีก


นางเพียงลุกขึ้นจัดกล่องข้าวให้หลานชาย เปิดฝาแกงจืดแล้วเลื่อนมาตรงหน้า


“เอาเถอะ ถ้าลื้ออยากลองอีกสักครั้ง อั๊วก็ไม่ห้าม”


ธามเงยหน้ามอง


“จริงเหรอครับ”


“อืม แต่ลื้อต้องรับปากอั๊วอย่างหนึ่ง”


“อะไรครับ”


“ถ้ามันไม่ไหวจริง ๆ ก็พอ อย่าฝืนจนตัวเองเจ็บตัวเจ็บใจไปมากกว่านี้”


ธามมองหัวสิงโตสีทองที่ตั้งอยู่ข้างกาย


เขานิ่งไปนาน ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย


“ครับอาม่า”


“แล้วก็อีกอย่าง”


“ครับ?”


“กินข้าว!”


หญิงชราเลื่อนช้อนใส่มือเขา


“อั๊วไม่ได้เลี้ยงลื้อมาให้โตเป็นไม้เสียบลูกชิ้นนะ ผอมจนเห็นกระดูกแล้ว!”


“ผมไม่ได้ผอมขนาดนั้น”


“ยังจะเถียงอีก!”


ธามหัวเราะออกมาจริง ๆ เป็นครั้งแรกของวัน


อาม่ามองหลานชายตักข้าวเข้าปาก ก่อนจะค่อย ๆ ลุกเดินกลับไปทางประตู


“อาม่าครับ”


หญิงชราหยุดเท้า


“ขอบคุณนะครับ”


อาม่าหันกลับมามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วโบกมือไล่


“ขอบคุณอะไรกัน”


หญิงชรายิ้มจนรอยย่นหางตาลึกขึ้น


“อั๊วไม่ได้อยากเห็นลื้อเป็นเจ้าของคณะที่เก่งที่สุดหรอกนะ อาเฟย”


ธามเงยหน้าขึ้น


“อั๊วแค่อยากเห็นลื้อมีความสุขก็พอแล้ว”


พูดจบหญิงชราก็เดินออกไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นกระเทียมเจียวอุ่น ๆ กับเสียงรองเท้าแตะที่ค่อย ๆ ห่างออกไปตามทางเดิน


ธามนั่งอยู่ที่เดิมอีกพักใหญ่


เขามองหัวสิงโตสีทองตรงหน้า มองรอยสีที่กะเทาะตามขอบตาและขนแกะที่เริ่มหลุดร่วง ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบมันเบา ๆ


อาม่าพูดถูก


โลกเปลี่ยนไปแล้ว


เขาเองก็รู้ดีมาตลอด


เพียงแต่การรู้ว่าควรปล่อยมือ กับการยอมปล่อยมือจริง ๆ มันไม่ใช่เรื่องเดียวกัน


ธามหยิบพู่กันขึ้นมาอีกครั้ง


อย่างน้อยก็ขอลองอีกสักหน่อย


ถ้าสุดท้ายจะต้องปิดประตูโรงซ้อมแห่งนี้จริง ๆ เขาก็อยากให้ตัวเองมั่นใจว่าได้ทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้แล้ว


ชายหนุ่มถอนหายใจยาว ยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดคราบเหงื่อบนหน้าผาก พลางหยิบกระดาษการ์ดแข็งแผ่นหนึ่งขึ้นมา พร้อมปากกาเคมีสีดำด้ามโต


เขาบรรจงเขียนตัวหนังสือภาษาไทยตัวหนาเตอะด้วยลายมือหวัดๆ


รับสมัครนักแสดง ‘เท้าหน้า’ ด่วน


คุณสมบัติ: ตัวเบา ปราดเปรียว ใจกล้า ไม่กลัวความสูง


(มีเบี้ยเลี้ยงรายวัน + ค่าข้าวฟรี)


ติดต่อ: ธาม สมาคมสิงโตสกุลเฉิน


ธามเดินก้าวข้ามธรณีประตูไม้ออกไป แปะป้ายกระดาษแผ่นนั้นลงบนเสาไม้หน้าศาลเจ้า ลมร้อนพัดชายกระดาษกระพือเบาๆ ท่ามกลางผู้คนที่เดินผ่านไปมาอย่างเร่งรีบ


ในใจของเขารู้ดีแก่ใจ... ประกาศนี้มันแทบไม่ต่างจากการโยนก้อนหินลงมหาสมุทร ใครเล่าจะยอมเอาชีวิตมาเสี่ยงกระโดดบนเสาสูงกับคณะที่กำลังจะตาย?


เขาไม่ได้หวังว่าจะมีใครเดินมาสมัครภายในวันนี้


อันที่จริง ต่อให้ผ่านไปอีกสามวันก็คงไม่แปลก


เพราะคนสติดีที่ไหนจะยอมเอาตัวเองไปเสี่ยงบนเสาเหล็กสูงหลายเมตร แลกกับเบี้ยเลี้ยงรายวันที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะได้เท่าไร


แต่ธามคงลืมไปอย่างหนึ่ง


คนเรามักทำอะไรที่คนอื่นมองว่าไม่เข้าท่าได้เสมอ


โดยเฉพาะเวลาที่เงินในกระเป๋าเหลือไม่ถึงค่าข้าวหนึ่งสัปดาห์






…






“เชี่ยเอ๊ย...”


ฉินยืนจ้องหน้าจอโทรศัพท์มือถือด้วยสีหน้าเหมือนเพิ่งถูกเจ้าหนี้เอาสมุดบัญชีฟาดหัว


ยอดเงินคงเหลือ 1,247.36 บาท


หนึ่งพันสองร้อยสี่สิบเจ็ดบาทสามสิบหกสตางค์


เขาอ่านมันซ้ำอยู่สองรอบ เผื่อว่าตัวเลขหลักพันจะงอกเพิ่มขึ้นมาเองสักหลัก แต่จนแล้วจนรอดมันก็ยังคงอยู่เท่าเดิม


“ให้ตายเหอะ...”


เด็กหนุ่มถอนหายใจยาว ก่อนจะกดปิดหน้าจอแล้วยัดโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกง


ค่าเช่าห้องจะครบกำหนดอีกสามวัน


ค่าเอกสารประกอบการเรียนที่อาจารย์สั่งก็ยังไม่ได้จ่าย


ไหนจะค่ากิน ค่าเดินทาง และค่าใช้จ่ายจิปาถะที่ดูเหมือนจะพร้อมใจกันโผล่มาทุกครั้งที่เขาเริ่มมีเงินเก็บ


ฉินอายุสิบเก้าปี เป็นนักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ เขาสอบติดด้วยคะแนนที่ไม่เลว แถมยังได้ทุนช่วยค่าเล่าเรียนอีกส่วนหนึ่ง ฟังดูเหมือนชีวิตกำลังไปได้สวย ถ้าไม่นับว่าทุนการศึกษาไม่ได้แถมข้าวสามมื้อกับหลังคาให้นอนมาด้วย


ส่วนที่บ้านก็ไม่ได้มีเงินเหลือเฟือพอจะส่งมาให้เขาใช้ทุกเดือน


ฉินจึงต้องหางานทำเอง


ก่อนหน้านี้เขาเคยรับจ้างสารพัด ตั้งแต่ช่วยยกของในตลาด แจกใบปลิว ไปจนถึงเป็นเด็กเสิร์ฟร้านหมูกระทะ แต่พอเปิดเทอม ตารางเรียนที่แน่นเอี้ยดก็ทำให้การหางานประจำเป็นเรื่องลำบาก


ร้านไหนรับคนทำงานแค่บางวันบ้างวะ


เด็กหนุ่มคิดพลางเดินเตะก้อนกรวดเล็ก ๆ ไปตามทางเท้า


วันนี้เขาเพิ่งกลับจากสัมภาษณ์งานที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ผลปรากฏว่าเจ้าของร้านต้องการคนที่ทำงานได้ทุกวัน ส่วนเขาว่างแค่ช่วงบ่ายกับวันหยุดบางวัน


จึงจบกันไปตามระเบียบ


“ขยันอย่างเดียวไม่พอ ต้องแยกร่างได้ด้วยมั้งกู”






TBC.


เดี๋ยวมาอัปต่อคร้าบบบ


ช่วงนี้เป็นช่วงเทศกาลกินเจพอดี ก็เลยนึกถึงการเชิดสิงโตขึ้นมา แล้วพอได้ไปดูคลิปคนหล่อ ๆ เชิดสิงโตเท่านั้นแหละ ไอ้เราก็จินตนาการไปไกลเลย 555555


ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แต่รู้สึกว่าการเชิดสิงโตเป็นอะไรที่เท่และทรงพลังมากจริง ๆ โดยเฉพาะเวลาเห็นเขากระโดดข้ามเสาสูง ๆ ไปด้วยกัน มันทั้งสวยงาม ทั้งน่าหวาดเสียว แล้วก็อดทึ่งไม่ได้ว่าคนสองคนจะเคลื่อนไหวประสานกันได้ขนาดนั้นยังไง


ที่ชอบที่สุดคือการเชิดสิงโตต้องอาศัยความเชื่อใจกันมาก ๆ คนหนึ่งอยู่ข้างหน้า อีกคนอยู่ข้างหลัง ต่างคนต่างมีหน้าที่ของตัวเอง แต่จะขาดใครไปไม่ได้เลย


ก็เลยแอบคิดว่า ถ้าเอาความสัมพันธ์แบบนี้มาเล่าเป็นเรื่องความรักมันจะเป็นยังไงนะ


ไว้เจอกันตอนหน้าคร้าบบบ ♡

thai_boys

ขอบคุณมากๆนะครับ

nuangnut1996

สนุกมากครับ

risingmoons

ขอบคุณครับ

Siwit

สนุกค้าบ

tjkung

ข อ บ คุ ณ ค รั บ

Nukinho

ขอบคุณมากครับ รอติดตามต่อนะครับ

tontonck

ขอบคุณครับ

Hanata04

ขอบคุณครับ

GuN009

ขอบคุณครับเรื่องใหม่มาแล้ว
รอต่อๆๆเลย
แต่รบกวนอย่าทิ้งน้องๆ คนอ่านไปอีกนะครับ

NOOFONG

GuN009 ตอบกลับเมื่อ 2026-10-21 16:32
ขอบคุณครับเรื่องใหม่มาแล้ว
รอต่อๆๆเลย
แต่รบกวนอย่าทิ้งน้องๆ คนอ่านไปอีกนะครับ

555 โอเคค้าบบบ ถ้ามีคนอ่านจะแต่งให้จบแน่นอน

GuN009

ขอบคุณครับ
ผมตามอ่านตลอดเลย 😉

Witchaya

ขอบคุณคร้าบบบ