แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย cphasukul เมื่อ 2026-10-21 09:09
ตอนที่ 3ช่วงสาย... ผมเดินลงมาจากชั้นสองด้วยอาการปวดหัวนิดหน่อยเพราะนอนน้อย พอลงมาถึงข้างล่าง ก็เจอยัยข้าว น้องสาวผม อายุ 7 ขวบ นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนโซฟากับอาชาย ยัยข้าววันนี้มาในชุดน่ารัก เสื้อลายการ์ตูนตัวโปรดบวกกับกระโปรงบานสีสดใส
แต่อาชายสิ แต่งตัวสบายๆ คือแกถอดเสื้อ นั่งใส่แค่กางเกงบ็อกเซอร์ขาสั้นลายช้างตัวเดียว
จังหวะที่ยัยข้าวเผลอยกขาขึ้นมาชันบนเบาะ ทำให้ชายกระโปรงร่นเลิกสูงขึ้นมา...จนเห็นเนินที่ขาวเนียนไร้ขน
**ผมคิดในใจ ทำไมน้องไม่ใส่กางเกงในนะ
ส่วนสายตาอาชายที่นั่งข้างๆ นี่นิ่งค้างจ้องตรงนั้นไม่ละสายตา แกเป็นคนเก็บอาการเก่ง แต่ผมเห็นลูกกระเดือกแกขยับกลืนน้ำลายลงคอดังอื๊อก
ทรงนี้ผมดูออกทันทีว่าแกเริ่มมีอารมณ์กับภาพตรงหน้าเข้าแล้ว
แกขยับเปลี่ยนท่านั่งเป็นอ้าขากว้างแล้วเอนตัวบิดขี้เกียจทำเป็นเนียน มือข้างหนึ่งทำเป็นเอื้อมไปสอดจัดขอบกางเกงบ็อกเซอร์
ก่อนจะใช้นิ้วบีบกดตรงเป้าผ้าที่เริ่มดันตึงออกมาแล้วลูบเบาๆ โดยที่สายตาก็ยังจ้องมองยัยข้าวไม่กะพริบ...
ผมได้แต่ยืนนิ่งอยู่ตรงมุมบันได มองดูภาพนั้นด้วยความรู้สึกประหลาดในใจ แต่ก็ไม่ทำอะไรไม่ได้มากกว่านั้นเลย
พอยัยข้าวลุกเดินออกไปข้างนอก อาชายก็ค่อยๆ หันมาสบตากับผมตรงๆ แกกลับยิ้มส่งมาให้ผมเหมือนจะย้ำเตือนให้ผมรู้ว่าแกจงใจทำทั้งหมดนี้ให้ผมเห็น
พอตกช่วงบ่ายหลังจากกินข้าวกันเสร็จ ผม ยัยข้าว และอาชายนั่งดูทีวีด้วยกันอยู่บนโซฟา
ส่วนแม่ออกไปตากผ้าหลังบ้าน อาชายก็อาศัยช่วงเวลาสั้นๆ นั้นอุ้มตัวยัยข้าวขึ้นมานั่งบนตักทับขาทั้งสองข้างต่อหน้าผม แล้วเริ่มจี้เอวหยอกล้อ
ยัยข้าวหัวเราะร่วนพยายามดิ้นหนีจนตัวเกือบไถลร่วง จังหวะที่ยัยข้าวก้มมองหาที่ยึด สายตาของน้องก็ประสานเข้ากับรอยแหวกตรงเป้ากางเกงบ็อกเซอร์ของอาชายเข้าจังๆ
ก่อนที่ยัยข้าวจะเอานิ้วจิ้มลงไปตรงรอยแหวกนั้นแล้วถามออกไปตามความซื่อ "ผมตรงนี้... เหมือนของพ่อเลย"
อาชายหัวเราะ "เดี๋ยวพอน้องข้าวโต ก็จะมีเหมือนอานั่นแหละ"
ยัยข้าวทำหน้าสงสัย ก่อนจะเปิดชายกระโปรงตัวเองขึ้นก้มดู "ไม่เห็นมีเลยค่ะ..."
อาชายยิ้มมุมปาก ก่อนจะยื่นมือเข้าไปลูบเนิ่นน้องขาว อย่างเบามือ
"เนียนมากๆ..." แกอุทานออกมา
ผมที่นั่งอยู่ตรงโซฟาอีกฝั่ง ทำได้แค่นั่งเกร็ง มองดูอาชายที่กำลังแลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองด้วยความหื่นกระหาย…ที่ค่อยๆ เอามือลูบเนิ่นของน้องสาวตัวเองเบาๆๆ
"ข้าว... อยากดูของอาแบบเต็มๆ ไหมล่ะ เดี๋ยวอาเปิดให้ดู" อาชายถาม
แต่!! ยัยข้าวยังไม่ทันได้ตอบ เสียงก้าวเดินของแม่ก็ดังใกล้เข้ามาพอดี อาชายเลยเนียนปล่อยตัวยัยข้าวนั่งลงบนโซฟาตามเดิม พร้อมกระซิบบอกยัยข้าว "ความลับนะ อย่า บอกใคร"
ทำทีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...ภาพตรงหน้าทำเอาหัวใจผมเต้นแรงด้วยความสับสน อยากจะลุกไปห้าม
จนกระทั่งช่วงเย็น แม่พายัยข้าวออกไปตัดผมที่ร้าน ปล่อยให้ผมกับอาชายอยู่บ้านกันสองคน... พอเสียงรถของแม่ขับพ้นประตูบ้านไป
ความเงียบก็น่าอึดอัดขึ้นมาทันที อาชายที่นั่งอ้าขากว้างอยู่บนโซฟาหันมาสบตาผมตรงๆ ก่อนจะพยักหน้ากวักมือเรียกผมเข้าไปหา
"มาหาอาหน่อย..." แกพูดเสียงเรียบๆ
| 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 
โพสต์ 
โพสต์ 
โพสต์ 
โพสต์