พี่ครับ…..ไฟล์ผมพัง - ตอนที่ 15

Seradol

ถ้ามึงจะไป

Interview Result & Employment Offer

ผมอ่านได้แค่นั้น

ต้นก็ปิดหน้าจอ

เร็วเกินไป

เร็วแบบคนที่ไม่อยากให้เห็น

ผมหยุดเดิน

ต้นเงยหน้ามอง

สีหน้ามันเปลี่ยนไปนิดเดียว

ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมอาจไม่ทันสังเกต

แต่ตอนนี้—

ผมรู้จักมันมากเกินไปแล้ว

“พี่”

“อะไร”

“จะไปไหน”

ผมมองจอ

แล้วมองมัน

“ห้อง Server”

“อ๋อ”

“อือ”

ผมเดินต่อ

ไม่ถาม

ทั้งที่ในหัวมีคำถามเป็นสิบ

สมัครตั้งแต่เมื่อไหร่

สัมภาษณ์ตอนไหน

บริษัทอะไร

ตำแหน่งอะไร

ทำไมไม่บอกกู

และคำถามที่ดังที่สุด—

มึงกำลังจะไปไหน

⸻

ผมไม่ได้ถามในบริษัท

เพราะเรามีกฎ

เรื่องงานคือเรื่องงาน

เรื่องส่วนตัว—

หลังหกโมง

วันนี้ผมเกลียดกฎนี้เป็นครั้งแรก

10:31

ผมเปิด Mail

ไม่ได้อ่าน

10:46

ประชุม

ผมจำไม่ได้ว่าคนในห้องพูดอะไร

11:20

มี User โทรมา

ผมตอบตามปกติ

12:05

ต้นออกไปกินข้าวกับทีม

ไม่ได้ส่งถามผมว่ากินอะไร

13:14

ผมเห็นมันคุยโทรศัพท์ตรงระเบียง

สีหน้าจริงจัง

14:32

มันกลับมานั่ง

15:10

Mail เข้าอีกฉบับ

มันเปิด

อ่าน

ปิด

ผมมองทุกอย่าง

ทั้งที่ไม่ควรมอง

แล้วเกลียดตัวเองที่กำลังมอง

⸻

17:41

ผมเก็บ Notebook

ก่อนเวลา

พี่โอ๊ตหันมา

“วันนี้กลับเร็ว?”

“อือ”

“ไม่สบาย?”

“เปล่า”

มันมองหน้าผม

“ทะเลาะกัน?”

ผมหัน

“ใคร”

พี่โอ๊ตทำหน้า

มึงคิดว่ากูโง่เหรอ

“ยัง”

ผมตอบ

มันเลิกคิ้ว

“ยัง?”

“กำลังจะ”

“อ๋อ”

มันพยักหน้า

“งั้นขอให้โชคดี”

“ช่วยมาก”

“ยินดี”

ผมสะพายกระเป๋า

ต้นยังอยู่โต๊ะ

ผมเดินผ่าน

ไม่ได้มอง

โทรศัพท์สั่นตอนเข้าลิฟต์

ต้น: พี่กลับแล้วเหรอ

ผมมอง

ไม่ตอบ

⸻

18:03

ผมถึงรถ

ต้นโทรมา

ผมปล่อยดัง

จนตัด

โทรอีก

ผมรับ

“ครับ”

มันเงียบไปนิดหนึ่ง

เพราะผมใช้คำว่าครับ

“พี่อยู่ไหน”

“รถ”

“รอผมได้ไหม”

“มีอะไร”

“คุยกัน”

ผมหัวเราะเบา ๆ

“มึงมีเรื่องจะคุยกับกูด้วยเหรอ”

เงียบ

“พี่เห็นใช่ไหม”

“เห็นอะไร”

“Mail”

“อือ”

ต้นถอนหายใจ

“รอผมก่อน”

“กูจะกลับบ้าน”

“บ้านไหน”

คำถามนั้น

ปกติเราชอบเอามาล้อกัน

วันนี้ไม่ตลก

“บ้านกู”

ผมตอบ

ปลายสายเงียบ

“พี่…”

“ไว้คุย”

“คืนนี้ไม่ได้เหรอ”

“กูยังไม่อยากคุย”

“แต่—”

ผมวาง

แล้วขับออก

⸻

ผมไม่ได้กลับคอนโดต้น

ไม่ได้กลับ ห้องเรา

กลับบ้านตัวเอง

เปิดประตู

ไฟมืด

ทุกอย่างอยู่ที่เดิม

เรียบร้อย

สะอาด

ไม่มีถุงเท้า

ไม่มีแก้ว

ไม่มีต้น

ครั้งก่อนผมรู้สึกว่าที่นี่ไม่เหมือนบ้านแล้ว

คืนนี้—

ผมตั้งใจกลับมา

เพราะอยากเตือนตัวเองว่า

ก่อนมีมัน

ผมก็อยู่ได้

ความคิดแม่งโคตรเด็ก

แต่ตอนนั้นผมต้องการมัน

ผมเปิดตู้เสื้อผ้า

เสื้อที่ชอบไม่อยู่

อีกแล้ว

อยู่ห้องมัน

น้ำหอมอีกขวด

อยู่ห้องมัน

Charger สำรอง

อยู่ห้องมัน

รองเท้าคู่ที่ใส่บ่อย

อยู่ห้องมัน

ชีวิตผมค่อย ๆ ย้ายไปอยู่ที่นั่น

โดยที่ผมไม่ทันสังเกต

แล้ววันนี้—

เจ้าของห้องกำลังจะไป

ผมนั่งลงบนเตียง

โทรศัพท์สั่น

ต้น: ถึงบ้านบอกด้วย

ประโยคเดิม

ตั้งแต่เรายังไม่ได้เป็นอะไรกัน

ผมอ่าน

ไม่ตอบ

⸻

20:16

เสียงกริ่ง

ผมรู้ว่าใคร

ไม่เปิด

ดังอีก

โทรศัพท์เข้า

ผมรับ

“อะไร”

“เปิดหน่อย”

“กลับไป”

“พี่”

“กูบอกว่ายังไม่อยากคุย”

“แต่ผมอยากคุย”

“งั้นพรุ่งนี้”

“ผมกลัวพรุ่งนี้พี่จะยิ่งคิดไปไกล”

ผมหัวเราะ

“กูต้องคิดไปไกลอีกแค่ไหนวะ”

ต้นเงียบ

“บริษัทใหม่อยู่ไหน”

เงียบ

“ต้น”

“ชลบุรี”

ผมหลับตา

“ตำแหน่ง?”

“Sales Manager”

“เงิน?”

เงียบ

“เท่าไหร่”

มันบอกตัวเลข

มากกว่าเดิมเยอะ

เยอะพอที่ผมเข้าใจทันทีว่า—

มันควรไป

และนั่นทำให้ผมเจ็บกว่าเดิม

“สมัครเมื่อไหร่”

“เดือนกว่าแล้ว”

ผมหยุด

เดือนกว่า

ตอนนั้น—

เรายังไม่ได้เป็นแฟน

“สัมภาษณ์?”

“รอบแรกก่อนเราเป็นแฟน”

“รอบสอง?”

เงียบ

“หลัง”

ผมกำโทรศัพท์

“หลังจากเป็นแฟนกันแล้ว?”

“ครับ”

“แล้วไม่บอกกู”

“ผมยังไม่รู้ว่าจะได้”

“แต่มึงไปสัมภาษณ์”

“พี่…”

“มึงไปสัมภาษณ์งานที่จะทำให้มึงย้ายไปอยู่ชลบุรี”

“ใช่”

“หลังจากเราคบกัน”

“ใช่”

“หลังจากกูเอาของไปไว้ห้องมึง”

ต้นเงียบ

“หลังจากมึงให้กูเรียกที่นั่นว่าบ้าน”

เสียงผมเริ่มสั่น

“แล้วมึงไม่คิดจะบอกกูเลยเหรอวะ”

“คิด”

“เมื่อไหร่”

“ถ้าได้ Offer”

“ก็ได้แล้วนี่”

“วันนี้เพิ่งได้”

“แล้วถ้ากูไม่เห็น Mail?”

เงียบ

คำตอบอยู่ในความเงียบนั้น

ผมหัวเราะ

เจ็บจนหัวเราะ

“กลับไปเถอะ”

“พี่ เปิดประตู”

“ไม่”

“ผมยืนอยู่หน้าห้องพี่”

“กูรู้”

“งั้นเปิด”

“กูไม่อยากเห็นหน้ามึงตอนนี้”

หลุด

ปลายสายเงียบสนิท

ผมหลับตา

“ต้น…”

“โอเค”

เสียงมันเบามาก

“ผมกลับ”

สายตัด

ผมลุกทันที

เดินไปประตู

มือจับลูกบิด

แต่ไม่เปิด

ยืนอยู่อย่างนั้น

ได้ยินเสียงฝีเท้าห่างออกไป

แล้วเสียงลิฟต์

ติ๊ง

ผมเปิดประตู

ทางเดินว่าง

ไม่มีมันแล้ว

“เหี้ยเอ๊ย”

ผมสบถ

กับตัวเอง

⸻

คืนนั้นผมนอนไม่หลับ

01:08

ต้นไม่ส่งอะไร

01:43

ยังไม่มี

02:17

ผมเปิด Chat

พิมพ์

นนท์: ถึงยัง

ลบ

พิมพ์ใหม่

นนท์: ขับรถถึงไหม

ลบ

สุดท้าย

นนท์: ถึงห้องหรือยัง

ส่ง

อ่านทันที

ต้น: ถึงแล้ว

ผมมอง

ไม่มีคำว่า

ห้องเรา

ผมเป็นคนทำมันหายเอง

⸻

วันรุ่งขึ้น

ต้นลางานครึ่งวันเช้า

ผมรู้จาก Calendar

ไม่ได้ถาม

13:07

มันเข้าบริษัท

เดินผ่าน IT

เราสบตา

มันพยักหน้า

“พี่นนท์ครับ”

ผมตอบ

“ครับ”

แค่นั้น

พี่โอ๊ตมองผม

มองต้น

รอจนมันเดินพ้น

“หนัก?”

“อือ”

“อยากเล่า?”

“ยัง”

“โอเค”

ผมทำงานต่อ

⸻

18:12

ผมยังอยู่

ต้นก็ยังอยู่

คนอื่นทยอยกลับ

18:47

เหลือเรา

กับแม่บ้านอีกฝั่ง

ต้นเดินมา

ไม่ได้ลากเก้าอี้

ยืนหน้าโต๊ะ

“คุยได้ไหม”

ผมมองมัน

ตาบวม

คงนอนไม่หลับเหมือนกัน

“อือ”

เราไปห้องประชุมเล็ก

ต้นปิดประตู

ไม่ล็อก

นั่งตรงข้าม

ไม่ข้างกัน

เหมือนประชุมงาน

แม่งเจ็บดี

“ผมขอโทษ”

มันเริ่ม

“เรื่องไม่บอก”

ผมไม่ตอบ

“ผมควรบอกตั้งแต่รอบสอง”

“ทำไมไม่บอก”

ต้นมองโต๊ะ

“เพราะกลัว”

ผมหัวเราะ

“มึงก็กลัวเหมือนกูเป็น?”

“ครับ”

“กลัวอะไร”

มันเงียบ

“กลัวพี่บอกให้ไป”

ผมหยุด

ไม่ใช่คำตอบที่คิด

“อะไรนะ”

ต้นเงยหน้า

“ผมรู้จักพี่”

“…”

“ถ้าผมบอกว่ามีงานใหม่ เงินเยอะกว่า ตำแหน่งดีขึ้น…”

มันยิ้มเศร้า

“พี่จะพูดว่าไปสิ”

ผมเงียบ

เพราะ—

ถูก

“พี่จะบอกว่าเป็นโอกาส”

“…”

“บอกว่าอย่าเอาความสัมพันธ์มาขวาง Career”

“…”

“บอกว่าเราหาวิธีได้”

ทุกประโยค

คือประโยคที่ผมน่าจะพูดจริง

“แล้วผิดตรงไหน”

ผมถาม

ต้นมอง

“ไม่ผิด”

“งั้น?”

“ผมไม่ได้อยากได้คำตอบที่ถูก”

เงียบ

“ผมอยากรู้ว่าพี่อยากให้ผมอยู่ไหม”

ผมชะงัก

ต้นตาแดง

“ผมเลยไม่บอก”

“นี่เหตุผล?”

“ไม่ใช่เหตุผลที่ดี”

มันส่ายหน้า

“ผมรู้ว่าผิด”

“…”

“แต่ผมกลัวว่า ถ้าผมถามพี่…”

เสียงมันเริ่มแตก

“พี่จะรักผมแบบปล่อยผมไป”

ผมพูดไม่ออก

“แล้วมันไม่ดี?”

“ดี”

น้ำตามันไหล

“แต่บางครั้งผมไม่อยากให้พี่ดีขนาดนั้น”

“ต้น…”

“ผมอยากให้พี่เห็นแก่ตัวบ้าง”

มันเช็ดหน้า

“อยากให้พี่พูดว่าไม่อยากให้ไป”

“…”

“อยากให้พี่บอกว่าถ้าผมไป พี่จะคิดถึง”

“…”

“อยากให้พี่บอกว่าพี่อยากตื่นมาแล้วเห็นผม”

“…”

“ไม่ใช่ทุกครั้งที่มีเรื่องอะไร พี่ต้องเป็นผู้ใหญ่ที่สุดในโลก”

ผมหายใจไม่ออก

ต้นหัวเราะทั้งน้ำตา

“โคตรเอาแต่ใจเลยเนอะ”

“…”

“แต่ผมอยากได้ยิน”

ผมมองมัน

แล้วถาม

“แล้วมึงอยากไปไหม”

ต้นเงียบ

“ตอบกู”

มันมองตา

“อยาก”

เจ็บ

แม้รู้ว่าจะตอบแบบนี้

ก็ยังเจ็บ

“ตำแหน่งดี”

ต้นพูด

“เงินดี”

“…”

“งานตรงกับที่ผมอยากโต”

“…”

“ผมอยากลอง”

ผมพยักหน้า

ช้า ๆ

“งั้นก็ไป”

ทันที

ต้นหลับตา

น้ำตาไหล

ผมเห็น

แต่คำพูดออกไปแล้ว

“เห็นไหม”

มันพูดเบา ๆ

“อะไร”

“นี่ไง”

“กูพูดอะไรผิด”

“ไม่ผิด”

“มึงอยากไป กูก็บอกให้ไป”

“ครับ”

“จะให้กูพูดอะไร”

ต้นมองผม

“ไม่มี”

มันลุก

“คุยแค่นี้ก็ได้”

“ต้น”

“ครับ”

“มึงกำลังโกรธเพราะกูสนับสนุนมึง?”

มันหัวเราะ

“พี่ไม่เข้าใจจริง ๆ”

“งั้นอธิบาย”

“ผมอธิบายไปหมดแล้ว!”

เสียงดังขึ้น

“ผมบอกว่าผมอยากไป ไม่ได้แปลว่าผมไม่อยากอยู่กับพี่!”

ผมหยุด

ต้นร้องไห้

“สองอย่างมันอยู่พร้อมกันได้!”

“…”

“ผมอยากได้งาน”

“…”

“แล้วผมก็ไม่อยากเสียบ้านเรา”

“…”

“ผมอยากโต”

“…”

“แล้วผมก็อยากกลับมาเจอพี่”

“…”

“ผมอยากให้พี่สนับสนุน”

มันเอามือเช็ดหน้าแรง ๆ

“แต่ผมก็อยากรู้ว่าการที่ผมไปมันทำให้พี่เจ็บบ้างไหม!”

ผมลุก

“มันเจ็บสิวะ!”

หลุดออกมา

ต้นนิ่ง

ผมเองก็นิ่ง

ห้องเงียบ

“มึงคิดว่ากูไม่เจ็บ?”

เสียงผมสั่น

“ตั้งแต่เมื่อวานกูคิดเหี้ยอะไรไม่ได้เลย”

“…”

“กูกลับบ้านตัวเองเพราะไม่กล้าไปห้องมึง”

“…”

“กูเปิดตู้แล้วเสื้อกูอยู่กับมึงหมด”

น้ำตาผมเริ่มมา

“กูมองบ้านตัวเองแล้วรู้สึกว่ากูไม่มีบ้านอยู่ตรงนั้นแล้ว”

ต้นร้องหนักขึ้น

“พี่…”

“เพราะบ้านกูแม่งอยู่กับมึงไปแล้ว”

พูดจบ

ผมร้อง

แม่งเอ๊ย

เกลียดตัวเองเวลาเป็นแบบนี้

“แล้วมึงมาบอกว่ามึงจะไปสองร้อยกิโล”

“…”

“กูจะไม่เจ็บได้ยังไง”

ต้นเดินเข้ามา

ผมถอย

“อย่าเพิ่ง”

มันหยุด

“ให้กูพูดก่อน”

ต้นพยักหน้า

“กูอยากให้มึงได้งานดี”

“…”

“กูอยากให้มึงโต”

“…”

“กูไม่อยากเป็นเหตุผลให้มึงทิ้งโอกาส”

“…”

“แต่กู…”

ผมหยุด

ยากชิบหาย

“กูไม่อยากให้มึงไป”

ต้นปิดปาก

ร้องไห้

“ได้ยินไหม”

ผมพูด

“กูไม่อยากให้มึงไป”

“…”

“กูไม่อยากกลับบ้านแล้วไม่มีมึง”

“…”

“ไม่อยากกินข้าวคนเดียว”

“…”

“ไม่อยากตื่นมาแล้วฝั่งมึงว่าง”

“…”

“ไม่อยากต้องรอศุกร์ถึงจะเจอ”

เสียงผมแตก

“กูแม่งไม่อยากเลย”

ต้นร้อง

ผมเองก็ร้อง

“แต่ถ้ามึงถามว่าควรไปไหม…”

ผมหายใจ

“กูก็ยังคิดว่ามึงควรไป”

ต้นหลับตา

“เพราะมันเป็นชีวิตมึง”

“…”

“กูรักมึง”

ผมพูด

“แต่กูไม่อยากรักมึงด้วยการทำให้โลกมึงเล็กลงเหลือแค่กู”

ต้นร้องหนักกว่าเดิม

ผมเดินเข้าไป

คราวนี้มันไม่รอ

กอดผมทันที

แรง

เหมือนกลัวผมหาย

ผมกอดกลับ

“ขอโทษ”

ต้นพูดซ้ำ

“ผมขอโทษ”

“อือ”

“ผมควรบอก”

“ใช่”

“ผมกลัว”

“กูรู้”

“พี่โกรธไหม”

“โกรธ”

มันหัวเราะทั้งน้ำตา

“ตรงดี”

“แต่กูเข้าใจ”

“…”

“ครั้งหน้าอย่าตัดสินใจแทนกูว่ากูจะพูดอะไร”

ต้นนิ่ง

ประโยคเดียวกับที่มันเคยสอนผม

มันพยักหน้า

“ครับ”

“แล้วอย่าครับแบบยอม”

ต้นหัวเราะ

“ครับแบบเข้าใจ”

ผมหัวเราะตาม

ทั้งที่น้ำตายังอยู่

⸻

แต่ปัญหายังไม่จบ

เพราะ Offer มี Deadline

สามวัน

ต้นต้องตอบ

และเรายังไม่ได้ตัดสินใจอะไร

คืนนั้นกลับห้องด้วยกัน

ห้องเรา

ครั้งแรกในสองวัน

ทุกอย่างเหมือนเดิม

ถุงเท้าหนึ่งคู่อยู่ข้างโซฟา

ผมเห็น

ไม่พูด

ต้นเห็นว่าผมเห็น

รีบเก็บ

ผมหัวเราะ

“มึงไม่ต้องทำตอนนี้ก็ได้”

“กลัว”

“กูไม่หนีแล้ว”

มันหยุด

ก่อนยิ้ม

“ครับ”

เรากินข้าว

แทบไม่พูด

หลังอาหารต้นเปิด Notebook

Mail Offer อยู่ตรงนั้น

ผมนั่งข้าง

อ่านรายละเอียดด้วยกันครั้งแรก

เงินเดือน

Bonus

รถ

ตำแหน่ง

ทีม

พื้นที่รับผิดชอบ

ทุกอย่างดี

ดีมาก

ผมภูมิใจ

และเกลียดมันในเวลาเดียวกัน

“ดีนะ”

ผมพูด

ต้นพยักหน้า

“อือ”

“มึงเก่ง”

มันหันมา

“พี่”

“อะไร”

“อย่าพูดเหมือนจะส่งผมไป”

ผมหยุด

“กูไม่ได้ส่ง”

“ครับ”

“กูแค่ภูมิใจ”

ต้นตาแดงอีก

“อย่าร้อง”

“พี่พูดแบบนี้ใครจะไม่ร้อง”

“มึงร้องง่ายเอง”

ต้นพิงไหล่

ผมมอง Mail

“ชลบุรี…”

“ครับ”

“ถ้ารถไม่ติด สองชั่วโมงกว่า”

“ประมาณนั้น”

“ไปกลับทุกวันไม่ไหว”

“ไม่ไหว”

“ต้องอยู่ที่นั่น”

“น่าจะจันทร์ถึงศุกร์”

ผมเงียบ

ต้นพูด

“กลับศุกร์”

“อือ”

“หรือพี่ไปหา”

“อือ”

“บางอาทิตย์ผมกลับกลางสัปดาห์ได้”

“อือ”

ต้นเงยหน้า

“พี่พูดอย่างอื่นบ้าง”

ผมหัวเราะ

“กูกำลังคิด”

“คิดอะไร”

ผมมองมัน

“คิดว่าเราจะทำยังไงให้มึงไปได้”

“…”

“โดยที่เราไม่พัง”

ต้นเงียบ

“ไม่ใช่คิดว่าจะเลิก?”

ผมหันขวับ

“มึงคิดได้ไง”

“ก็…”

“ต้น”

ผมจับหน้า

“ฟังกู”

มันมอง

“มึงได้งานใหม่”

“…”

“ไม่ใช่แฟนใหม่”

มันหลุดหัวเราะทั้งน้ำตา

“คนละเรื่อง”

“…”

“กูไม่เลิกกับมึงเพราะมึงย้ายจังหวัด”

ต้นมอง

“จริง?”

“จริง”

“ต่อให้ยาก?”

“ก็ลองก่อน”

“ต่อให้ทะเลาะ?”

“เราก็ทะเลาะอยู่แล้ว”

มันหัวเราะ

“พี่”

“อะไร”

“พูดดี ๆ ไม่ได้เหรอ”

“ก็ดีอยู่”

ต้นซุกหน้าเข้ากับไหล่

ผมลูบผม

“แต่มีข้อหนึ่ง”

“อะไร”

“ต่อจากนี้”

ผมพูด

“เรื่องที่กระทบเรา มึงห้ามตัดสินใจคนเดียว”

ต้นพยักหน้า

“พี่ก็เหมือนกัน”

“อือ”

“ห้ามพูดว่าอะไรก็ได้”

“อือ”

“ห้ามทำเป็นไม่เจ็บ”

“อือ”

“ห้ามผลักผมไปเพราะคิดว่าดีสำหรับผม”

ผมหยุด

“ข้อนี้ยาก”

ต้นเงยหน้า

“ทำไม”

“เพราะถ้ามันดีจริง กูก็ต้องบอก”

“บอกได้”

มันจับมือผม

“แต่พูดด้วยว่าพี่รู้สึกยังไง”

ผมมอง

“โอเค”

ต้นบีบมือ

“ผมไม่ได้อยากได้แฟนที่ตัดสินใจแทนผม”

“…”

“ผมอยากได้แฟนที่บอกความจริง”

ผมพยักหน้า

“กูจะพยายาม”

⸻

วันสุดท้ายของ Deadline

17:52

ต้นยังไม่ได้ตอบ

ผมรู้

มันรู้ว่าผมรู้

เราไม่คุยเรื่องนี้ทั้งวัน

18:06

ต้นมานั่งโต๊ะผม

“กลับบ้านไหม”

ผมถาม

มันส่ายหน้า

“ไปข้างล่างก่อน”

เราไปที่ลานจอดรถ

ที่เดิม

จุดที่มันเคยถามว่า

ผมรักพี่ได้ไหม

จุดที่ผมเคยตอบ

ค่อยรัก

และต่อมา—

รักได้

วันนี้มันยืนตรงนั้น

ถือโทรศัพท์

“ผมต้องตอบแล้ว”

“อือ”

“พี่”

“หือ”

“ถามครั้งสุดท้าย”

ผมรู้ว่าจะถามอะไร

“พี่อยากให้ผมไปไหม”

ผมหายใจเข้า

คำตอบที่ถูก—

ไป

คำตอบที่จริง—

ไม่

ผมเลือกพูดทั้งสอง

“กูอยากให้มึงรับงาน”

ต้นมอง

“เพราะมึงอยากได้มัน”

“…”

“แต่ถ้าถามว่ากูอยากให้มึงไปจากกูไหม”

ผมส่ายหน้า

“ไม่อยาก”

ตาต้นแดง

“กูอยากให้มึงอยู่”

“…”

“โคตรอยาก”

“…”

“ถ้ากูเห็นแก่ตัวได้ กูคงบอกให้มึงปฏิเสธ”

ต้นร้อง

“แต่กูจะไม่ทำ”

“…”

“เพราะวันหนึ่งถ้ามึงมองกลับมาแล้วเสียใจว่าทิ้งโอกาสเพราะกู…”

ผมส่ายหน้า

“กูรับไม่ไหว”

ต้นก้มหน้า

“งั้น…”

มันสูดหายใจ

“ผมจะรับ”

ผมรู้สึกเหมือนมีอะไรหล่นลงในท้อง

ทั้งที่เตรียมใจแล้ว

ยังเจ็บ

“อือ”

ผมพยักหน้า

“รับเลย”

ต้นเปิด Mail

นิ้วค้างตรงหน้าจอ

ก่อนกด

Accept Offer

แค่นั้น

อนาคตเปลี่ยน

ไม่มีเสียงอะไร

ไม่มีเพลง

ไม่มีใครรู้

มีแค่ผมกับมัน

ยืนอยู่ในลานจอดรถ

ต้นล็อกหน้าจอ

“เรียบร้อย”

ผมพยักหน้า

“ยินดีด้วย”

เสียงตัวเองสั่น

ต้นร้องทันที

ผมก็เหมือนกัน

“เหี้ย”

ผมหัวเราะ

“งานดีทำไมร้องกันสองคนวะ”

ต้นเข้ามากอด

“พี่…”

“อือ”

“ผมดีใจ”

“กูรู้”

“แต่ผมเสียใจ”

“กูก็รู้”

“มันแปลก”

“ไม่แปลก”

ผมกอดแน่น

“สองอย่างอยู่พร้อมกันได้”

คำของมัน

ต้นหัวเราะทั้งน้ำตา

“จำได้ด้วย”

“เออ”

เรายืนกอดกัน

นาน

⸻

คืนนั้น

กลับถึงห้อง

ต้นอาบน้ำก่อน

ผมนั่งบนเตียง

มองตู้เสื้อผ้า

สองชั้นของผม

ผมเคยคิดว่ามันคือหลักฐานว่า

ผมกำลังย้ายเข้ามา

วันนี้—

ผมไม่รู้แล้วว่าอีกหนึ่งเดือน

ใครจะเป็นคนอยู่ห้องนี้มากกว่ากัน

ต้นออกจากห้องน้ำ

เห็นผมมองตู้

มันรู้ทันที

นั่งข้าง

“ไม่ต้องเอากลับนะ”

ผมหัน

“อะไร”

“ของพี่”

“…”

“ทิ้งไว้”

“มึงไม่ได้อยู่”

“เสาร์อาทิตย์อยู่”

“…”

“แล้วนี่ก็ยังเป็นห้องเรา”

ผมมองมัน

“ถึงมึงไปอยู่ที่อื่น?”

“ครับ”

ต้นจับมือ

“บ้านไม่จำเป็นต้องเป็นที่ที่เราอยู่ทุกคืนปะ”

ผมเงียบ

“แล้วคืออะไร”

ต้นคิด

ก่อนตอบ

“ที่ที่เรากลับมาแล้วมีอีกคนอยู่”

ผมหัวเราะเบา ๆ

“น้ำเน่า”

“แต่จริง”

“อือ”

ต้นมองผม

“พี่จะอยู่ไหม”

“อยู่ไหน”

“กับผม”

ผมหยุด

“ต่อให้ผมไม่ได้อยู่ตรงนี้ทุกวัน”

ผมมองหน้า

เด็กที่ครั้งหนึ่งลากเก้าอี้มานั่งข้างโต๊ะผม

คนที่ซื้อกาแฟสองแก้วจนเป็นนิสัย

คนที่เคยบอกว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์

คนที่ยืนตากฝนเพื่อมารับผม

คนที่รอให้ผมพร้อม

ครั้งแล้วครั้งเล่า

วันนี้—

มันกำลังถามว่าผมจะรอมันไหม

ผมจับมือแน่นขึ้น

“อยู่”

ต้นตาแดง

“แน่?”

“อือ”

“นาน?”

ผมหัวเราะ

คำถามเดิม

“นาน”

“แค่ไหน”

คราวนี้—

ผมไม่ด่าว่าอย่าได้คืบ

ไม่หนี

ไม่เปลี่ยนเรื่อง

ผมตอบตรง ๆ

“จนกว่ามึงจะไม่เอากูแล้วมั้ง”

ต้นขมวดคิ้วทันที

“ไม่มีวัน”

“อย่าพูดคำว่าไม่มีวัน”

“ทำไม”

“ไม่มีใครรู้”

ต้นเงียบ

ผมพูดต่อ

“แต่วันนี้…”

ผมจับมือมัน

“กูเอามึง”

“…”

“มึงก็เอากู”

“…”

“พรุ่งนี้ค่อยเลือกกันใหม่”

ต้นมอง

“แล้วมะรืน?”

“ก็เลือกใหม่”

“ทุกวัน?”

“ทุกวัน”

ต้นยิ้มทั้งน้ำตา

“เหนื่อยนะ”

“เออ”

“แต่เอา”

ผมหัวเราะ

“กูก็เอา”

มันเข้ามากอด

เราล้มลงบนเตียง

ไม่ได้ทำอะไร

แค่นอนกอด

เหมือนต้องจำให้ได้ว่า

น้ำหนักของอีกคนบนเตียงเป็นยังไง

เสียงหายใจเป็นยังไง

ความอุ่นเป็นยังไง

เพราะอีกไม่นาน—

วันจันทร์ถึงศุกร์

เตียงฝั่งหนึ่งจะว่าง

⸻

ก่อนนอน

ต้นเรียก

“พี่”

“หือ”

“พรุ่งนี้กี่โมงเข้า”

“เก้า”

“กินกาแฟไหม”

“กิน”

“ผมซื้อ”

ผมหัวเราะ

“มึงยังซื้ออีก?”

“ซื้อสิ”

“เป็นแฟนแล้วไม่ต้องจีบ”

ต้นเงียบ

ก่อนตอบ

“ใครบอก”

ผมหันไป

มันมองผม

“เป็นแฟนแล้วก็จีบได้”

“…”

“ผมจะจีบพี่ไปเรื่อย ๆ”

ผมหัวเราะ

“ปัญญาอ่อน”

“จริง”

“ตามใจ”

ต้นซุกเข้ามา

ผมหลับตา

แล้วนึกถึงวันแรก

18:34

มันเดินถือ Notebook เข้ามา

พี่…ว่างปะ

ถ้าวันนั้นมีใครบอกผมว่า

ผู้ชายที่ทำ Excel พัง

จะทำให้ผมร้องไห้เพราะมันได้เลื่อนตำแหน่ง—

ผมคงด่าว่าบ้า

แต่วันนี้

ผมกอดมันแน่นขึ้น

เพราะเริ่มเข้าใจแล้วว่า

ความรักไม่ได้ยากที่สุดตอนเรายังไม่ได้กัน

บางครั้ง—

มันยากที่สุดตอนเราได้กันแล้ว

แล้วชีวิตถามว่า

ถ้าการรักกันไม่ได้แปลว่าต้องเดินไปทางเดียวกันตลอดเวลา

เรายังจะเลือกกันอยู่ไหม

อีกสามสัปดาห์—

ต้นจะออกจากบริษัท

และเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่วันที่ไฟล์เสนอราคาพัง

ที่หลังหกโมงเย็น

ผมจะเงยหน้าจากโต๊ะ—

แล้วไม่มีมันนั่งรออยู่ข้าง ๆ

nuangnut1996

สนุกมากครับ

Nestle

เศร้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา แต่ก็คือชีวิตจริงงง

Nukinho

รักทางไกล บางครั้งอาจจะไม่แย่เสมอไปหรอกนะ

thai_boys

ขอบคุณมากๆนะครับ