อ้ายเสือ SS2 EP.1

NOOFONG

สองมือของเจ้าทัพกำแน่นระงับความสั่นเทา นึกชังความไร้น้ำยาของตัวเองที่ต่อให้ถึงตอนนี้ เขาก็ยังไม่มีค่าพอให้ขวัญข้าวเหลียวมอง...


ผิดถึงเพียงนั้นเทียวหรือ... เจ้าจึงหักหาญน้ำใจพี่ได้ถึงเพียงนี้


ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง เสียงกระสุนนัดแรกก็คำรามเปิดฉาก เป็นเจ้าขวัญเองที่ตัดสินใจเหนี่ยวไก หากแต่ปลายกระบอกปืนมิได้เล็งยังจุดตาย เขายังจงใจเบี่ยงวิถีกระสุน ให้คมตะกั่วพุ่งเฉียดร่างไปเพียงแค่ถากผิว


“ขืนมึงรั้นก้าวมาอีกก้าวเดียว... ได้นอนเป็นผีเฝ้าป่าแน่!”


ทว่าเพื่อปกป้องผู้เป็นนาย เหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาไม่อาจนิ่งดูดายได้อีกต่อไป ลูกน้องนายหนึ่งของเจ้าทัพตัดสินใจเหนี่ยวไกสวนกลับในพริบตา คมกระสุนพุ่งแหวกลมเข้าเจาะหัวไหล่ซ้ายของเสือขวัญอย่างจัง!


ร่างของจอมโจรเซถลาไปตามแรงปะทะ ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจนแขนซ้ายชาดิก เลือดสดเริ่มรินไหลผ่านรอยขาดของเสื้อ


“ใครสั่งให้ยิง!”


วินาทีนั้นหัวใจของเจ้าทัพแทบหยุดเต้น เขาหันขวับกลับไปกระชากคอเสื้อพร้อมฟาดกระบอกปืนใส่นายตำรวจคนนั้นจนหน้าหงาย โทสะเดือดพล่านที่อีกฝ่ายบังอาจสอดมือเข้ามายุ่งโดยพลการ


เลือดสดทะลักเปรอะเปื้อนเสื้อจนย้อมเป็นสีคล้ำ เสือขวัญกัดฟันข่มความเจ็บ แววตาคู่นั้นมีเพียงความเจ็บแค้นและชิงชัง


"ขวัญ... เจ็บมากหรือไม่"


เจ้าทัพไม่รอช้า เขาทิ้งปืนแล้วสาวเท้าปรี่เข้าไปหาเสือขวัญด้วยแววตาตื่นตระหนก แม้เสือขวัญจะพยายามสะบัดตัวหนีด้วยเรี่ยวแรงอันน้อยนิด แต่ก็ไม่อาจสู้แรงของเจ้าทัพได้


"พอกันที... ขวัญ อย่าดื้อกับพี่"


ทว่าร่างที่กุมบาดแผลชุ่มเลือดกลับถอยกู่ไปด้านหลัง ยกปืนด้วยมือขวาที่ยังเหลือแรงเล็งตรงเข้าแสกหน้าของเจ้าทัพอย่างไม่ลังเล


“อย่ามาแตะต้องตัวกู!”


สิ้นเสียงตวาด ห่ากระสุนก็สาดซัดเข้ามาดั่งห่าฝน เสียงนกหวีดและเสียงโห่ร้องส่งสัญญาณของพวกชุมเสือดังก้องสะท้อนไปทั่วหุบเขา ควันดินปืนสีขาวคลุ้งตลบอบอวล ปิดกั้นทัศนวิสัยจนแทบมองไม่เห็นสิ่งใด ชายฉกรรจ์สองคนโผล่พรวดออกมาจากม่านควัน ปรี่เข้าประคองร่างของเสือขวัญที่เริ่มซวนเซ แล้วพากันล่าถอยร่น กลืนหายเข้าไปในความมืดมิดของดงไม้อย่างรวดเร็ว


"ท่านขุนน้อย! หมอบลงเร็วเข้า!"


เสียงลูกน้องตะโกนสั่งพร้อมกระชากตัวเขาให้หลบหลังตอไม้ใหญ่ ทว่าเจ้าทัพกลับยืนนิ่งงันราวกับร่างไร้วิญญาณ คมกระสุนที่พุ่งเฉียดผ่านไปมิได้สร้างความหวาดหวั่นให้แก่เขาแม้แต่น้อย


กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นดินปืน ท่ามกลางความเงียบงันที่ค่อย ๆ คืบคลานกลับมาแทนที่ เจ้าทัพทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง มองดูรอยเลือดที่ซึมลงดินด้วยหัวใจที่แหลกสลายจนไม่เหลือชิ้นดี


ต่อให้เขาจะตะเกียกตะกาย เอื้อมมือออกไปจนสุดแขนเพียงใด... ระยะห่างระหว่างเขากับเสือขวัญ ก็คงไม่อาจย้อนคืนกลับมาได้อีกแล้วตลอดกาล






ร่างที่ถูกหามปีกกลับมาถูกประคองลงนอนบนแคร่ไม้ไผ่อย่างทุลักทุเล เลือดสดรินไหลย้อมท่อนแขนจนแดงฉาน คมกระสุนเฉียดจุดตายไปเพียงคืบ ทว่ากลับทำลายเรี่ยวแรงจนแขนข้างถนัดด้านชา ไม่อาจแม้แต่จะขยับปลายนิ้ว


“ไอ้ดำ! รีบไปตามลุงหมอมาดูอาการพี่ขวัญเร็วเข้า!”


“ไหงลูกพี่พลาดท่า เจ็บหนักกลับมาได้วะ...”


ไอ้ดำที่เพิ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาถึงหน้ากระท่อมเบิกตากว้าง ละล่ำละลักถามด้วยความตื่นตระหนก สายตามองจ้องหยาดเลือดสีสดที่ซึมทะลักผ่านรอยขาดของเสื้อย้อมแผ่นหลังและท่อนแขนซ้ายจนชุ่มโชก เสือขวัญผู้ไม่เคยเพลี่ยงพล้ำให้ใครในดงนี้ บัดนี้กลับนอนทอดร่างแน่นิ่ง ลมหายใจขาดห้วงและติดขัด


“หุบปากหมา ๆ ของเอ็งแล้วรีบไสหัวไป!” ไอ้หมอกลูกน้องคนสนิทที่คอยประคองตวาดลั่นจนคอขึ้นเอ็น พลางใช้มืออีกข้างกดทับปากแผลตรงหัวไหล่เพื่อห้ามเลือด แต่โลหิตอุ่นคาวก็ยังคงรินไหลทะลักออกมาตามซอกนิ้วไม่ขาดสาย


“เออ ๆ ข้าไปเดี๋ยวนี้แหละ!”


สิ้นเสียงลนลาน ไอ้ดำก็สับฝ่าเท้าวิ่งเตลิดฝ่าความมืดของชุมโจร มุ่งหน้าไปยังกระท่อมท้ายดงอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งไว้เพียงเสียงหอบหายใจรวยรินของคนที่นอนจมกองเลือดอยู่บนแคร่ไม้ไผ่


เสือขวัญขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงฟันกระทบกัน เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าซีดเผือด ความเจ็บปวดแล่นริ้วแปลบปลาบจากบาดแผลราวกับมีถ่านไฟร้อนลวกฝังลึกอยู่ในกระดูก แต่สิ่งที่ทำให้ลำคอตีบตันและเจ็บแปลบจนแทบหายใจไม่ออก... กลับมิใช่พิษสงจากคมตะกั่ว


ภาพแววตาตื่นตระหนกที่แปรเปลี่ยนเป็นความคุ้มคลั่งของเจ้าทัพยามเห็นเขาหลั่งเลือด น้ำเสียงแตกพร่าที่ร้องเรียกอย่างเว้าวอนราวกับโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงตรงหน้า ยังคงฉายวนซ้ำไปซ้ำมาในหัว หลอกหลอนราวกับปีศาจร้าย


‘...ขวัญ... เจ็บมากหรือไม่’


“...สารเลว”


เสือขวัญพึมพำลอดไรฟันด้วยเสียงแหบพร่า สองมือที่วางแนบลำตัวจิกเกร็งลงกับฟูกเก่าจนผืนผ้าแทบฉีกขาด


คนทรยศที่นำพาห่ากระสุนมาทำลายทุกสิ่งในชีวิต คนที่สวมเครื่องแบบตราหน้าว่าเขาเป็นโจรป่าชั่วช้า... จะริอ่านมาแสดงสายตาห่วงใยเช่นนั้นไปเพื่อสิ่งใด!


“พี่ขวัญ แข็งใจไว้ก่อนนะพี่!”


ไม่นานนัก...เสียงฝีเท้าซอยถี่กระแทกบันไดเรือนดังกึกก้อง ก่อนที่บานประตูกระท่อมไม้ไผ่จะถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง ไอ้ดำโผล่หน้าตื่นเข้ามาเป็นคนแรก ตามติดด้วยร่างค่อมท้วมของ ‘ลุงหมอประจำชุมเสือ’ ชายชราเคราขาวผู้มีถุงย่ามผ้าดิบสะพายพาดบ่า ในมือข้างหนึ่งหิ้วตะเกียงน้ำมันก๊าด อีกมือถือขวดเหล้าขาวโรงกลั่นพื้นบ้านติดมาด้วย


“ถอยไปให้พ้นหน้าแคร่! ขืนมัวแต่ยืนมุงกันอยู่อย่างนี้ เสือขวัญมันได้ขาดใจตายก่อนเป็นแน่!”


เสียงแหบห้าวแต่เฉียบขาดของลุงหมอตวาดกร้าวเพียงประโยคเดียว ชายฉกรรจ์ในห้องต่างรีบกุลีกุจอถอยกู่ไปยืนคุมเชิงอยู่ข้างฝา ชายชรารุดเข้ามานั่งคุกเข่าลงข้างแคร่ วางสัมภาระลงบนพื้นกระดานอย่างคล่องแคล่ว แสงสีส้มจากตะเกียงส่องกระทบใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือดของเสือขวัญ ลมหายใจของจอมโจรหนุ่มแผ่วเบา รวยริน และขาดเป็นห้วงๆ


ลุงหมอเอื้อมมือไปคว้ามีดสั้นปลายแหลมขนาดพกพาที่เหน็บเอว กรีดผ่ารอยขาดของเสื้อผ้าฝ้ายตรงหัวไหล่ซ้ายออกทันที เผยให้เห็นรอยแผลกลมดำคล้ำที่เนื้อเยื่อฉีกขาด เลือดสีแดงคล้ำยังคงซึมทะลักออกมาไม่ขาดสาย รอบปากแผลบวมเป่งและมีไอร้อนระอุแผ่ออกมา


“หัวกระสุนฝังใน... มิดเคี้ยวตะกั่วเลยเชียว” ลุงหมอหรี่ตามองพลางขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันใด “ต้องควานผ่าเอาลูกปืนออกเดี๋ยวนี้ ขืนปล่อยไว้ข้ามคืน คมตะกั่วจะกินเนื้อจนเป็นหนอง พิษไข้จะขึ้นหัวเอาได้”


“ลุงหมอ... ต้องผ่าสดๆ เลยรึ” ไอ้ดำกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก ถามด้วยเสียงสั่นระริก


“ในดงลึกพรรค์นี้ มึงจะหายาชามาจากไหนวะ!” ชายชราสวนกลับทันควัน ก่อนจะหันไปสั่งการอย่างเด็ดขาด “ไอ้ดำ ไปจุดไฟตะเกียงให้สว่าง โรยกำมะถันไล่แมลง ส่วนพวกมึงสองคน ไอ้หมอก ไอ้สน มาช่วยกันกดไหล่กับขามันไว้แน่นๆ อย่าให้มันดิ้นจนแผลฉีก!”


ว่าพลางลุงหมอก็ดึงมีดหมอเล่มยาวขนาดเท่านิ้วมือออกมาจากซองผ้า เช็ดคราบเปื้อนด้วยผ้าสะอาด ก่อนจะยื่นปลายใบมีดเข้าอังกับเปลวไฟจากตะเกียงน้ำมันก๊าด เปลวเพลิงสีส้มแลบเลียโลหะเนื้อดีจนแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ ควันจางๆ ลอยกรุ่นพร้อมกลิ่นไหม้ของเหล็กกล้า


ลุงหมอยกขวดเหล้าขาวขึ้น ใช้ฟันกัดเปิดจุกไม้ก๊อกแล้วพ่นพรวดลงไปบนปลายมีดที่ยังร้อนฉ่าเพื่อดับพิษ เสียง ฉี่... ดังซ่าพร้อมไอร้อนที่พวยพุ่ง จากนั้นจึงเทเหล้าที่เหลือราดลงบนปากแผลของเสือขวัญอย่างไม่ปรานี


“อึก...!”


ร่างที่เคยนอนนิ่งสะดุ้งสุดตัว เสือขวัญผวาเฮือกขึ้นมาทันที ความแสบร้อนของแอลกอฮอล์ที่แทรกซึมเข้าสู่เนื้อสดกระชากสติที่เลือนรางให้ตื่นเต็มตา ลำคอระหงแอ่นเกร็งขึ้น ลำแขนสองข้างพยายามจะสะบัดหนีตามสัญชาตญาณ ทว่าร่างของเขากลับถูกลูกน้องสองคนโถมน้ำหนักกดตรึงไว้กับแคร่ไม้ไผ่จนขยับไม่ได้


“เอาผ้านี่ไปกัดไว้!” ลุงหมอยัดผ้าขาวม้าผืนหนาเข้าไปในปากของเสือขวัญทันควัน “กัดไว้ให้แน่นๆ อย่าเผลอกัดลิ้นตัวเองล่ะไอ้เสือ!”


เสือขวัญกัดฟันขย้ำผืนผ้าแน่นจนขากรรไกรปูดโปน เม็ดเหงื่อผุดพรายอาบทั่วใบหน้าและแผ่นอก ดวงตาที่พร่ามัวเบิกโพลงสะท้อนแสงไฟตะเกียง


ลุงหมอมิได้รั้งรอให้เสียเวลา ชายชราจับใบมีดคมกริบที่ผ่านไฟจนร้อนระอุ จรดลงไปยังปากแผลที่บวมช้ำ ก่อนจะลงน้ำหนักกรีดเปิดผิวเนื้อเพื่อเปิดทางควานหาหัวกระสุน


แคว่ก...


ความเจ็บปวดอันไร้ที่สิ้นสุดแล่นริ้วขึ้นมาราวกับมีเหล็กเผาไฟแทงทะลวงเข้าไปคว้านเนื้อใน เสือขวัญกรีดร้องคำรามอยู่ในลำคอ เสียงอู้อี้เล็ดลอดผ่านผ้าขาวม้าที่กัดไว้แน่น สองมือที่วางราบจิกเกร็งลงกับฟูกจนเส้นเอ็นปูดโปน เล็บจิกทึ้งจนเนื้อผ้าฉีกขาด เลือดสดๆ พุ่งทะลักออกมาตามรอยมีด ย้อมมือของลุงหมอจนเปรอะเปื้อนสีแดงฉาน


“ทนไว้... ใกล้เจอแล้ว!” ลุงหมอกัดฟัน สมาธิแน่วแน่อยู่ที่ปลายคีมโลหะที่สอดตามเข้าไปในโพรงแผล เสียงโลหะกระทบกับของแข็งดัง กริ๊ก เบาๆ ท่ามกลางเสียงหอบหายใจรวยรินของคนเจ็บ


ลุงหมอบิดข้อมือเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อออกแรงงัด คมเขี้ยวตะกั่วที่บิดเบี้ยวและชุ่มไปด้วยโลหิตก็ถูกคีบดึงหลุดออกมาจากเนื้อใน หล่นกระทบลงบนถาดสังกะสีเสียงดัง เกร๊ง!


วินาทีนั้น เรี่ยวแรงทั้งหมดของเสือขวัญราวกับถูกสูบหายไปในพริบตา ร่างโปร่งคลายความเกร็งลง ทิ้งแผ่นหลังแนบสนิทกับแคร่อย่างหมดสภาพ เปลือกตาปิดพริ้มลงพร้อมหยาดน้ำตาที่ไหลซึมออกมาจากหางตาด้วยความทรมานเกินขีดจำกัดมนุษย์


“ออกแล้ว!” ไอ้หมอกร้องลั่นด้วยความโล่งอก


ลุงหมอรีบควักยาสมุนไพรตำแหลกสีเขียวคล้ำในย่าม ซึ่งผสมขึ้นจากไพล ขมิ้นอ้อย และว่านสมานแผล โปะทับลงไปบนปากแผลที่ยังสดฉ่ำ ความเย็นชุ่มของตัวยาช่วยระงับพิษร้อนลงได้ชั่วขณะ ก่อนที่ชายชราจะใช้ผ้าดิบพันทบแผลไว้หลายชั้น รัดตรึงหัวไหล่ซ้ายไว้แน่นหนา


“รอดแล้วล่ะมึง...” ลุงหมอถอนหายใจยาว พลางยกแขนเสื้อขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผาก “แต่ฤทธิ์ไข้คงจะเล่นงานหนักแน่ คืนนี้พวกมึงผลัดกันมาเช็ดตัว คอยป้อนยาต้ม แล้วอย่าให้แผลโดนน้ำเด็ดขาด ถ้าคืนนี้ไข้ไม่ลด... อาการจะน่าเป็นห่วง”


ชายชราเก็บข้าวของแล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นควันไฟและกลิ่นฉุนของยาสมุนไพร เสือขวัญนอนนิ่งจมกองเหงื่อ ลมหายใจยังคงหอบถี่ด้วยพิษไข้ที่เริ่มรุมเร้า


เสือขวัญทำได้เพียงหลับตาลงอย่างอ่อนแรง ปล่อยให้ความมืดมิดกลืนกินสติสัมปชัญญะ พร้อมกับคำสาบานที่สลักลึกลงในรอยแผล... ต่อให้ต้องควักหัวใจออกมาเหยียบย่ำ หรือแลกด้วยลมหายใจสุดท้าย เขาก็จะไม่มีวันให้อภัยคนชื่อ ‘เจ้าทัพ’ เป็นอันขาด

------------------------------------------
สงสารทั้งคู่เนาะ มันต้องมีเหตุผลอะไรแหละน่าา

nuangnut1996

คิดถึงเรื่องนี้จัง

NOOFONG

nuangnut1996 ตอบกลับเมื่อ 2026-10-5 12:58
คิดถึงเรื่องนี้จัง

นานๆอัพครับเรื่องนี้

Narawith

ขอบคุณครับ