ฝันถึงจ่า... ได้กินจริง ตอนที่ 2

mili152

ผมมองพี่ปืนที่เริ่มตาปรือ ตาแดงนิดๆ จากฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ทยอยซึมเข้าหัว ความเมาได้ที่ทำให้ท่าทางของแกดูผ่อนคลายขึ้นมาก แต่มันก็ส่งสัญญาณว่าถึงเวลาที่ควรหยุดดื่ม

"พี่ปืน เบียร์หมดขวดนี้ผมว่าผมขอตัวกลับก่อนดีกว่า พี่จะได้พักผ่อน พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าไปงานแต่งรุ่นน้องอีก เดี๋ยวจะแฮงก์เอา" ผมพูดพลางวางแก้วเบียร์ลงบนโต๊ะข้างๆ
พี่ปืนปรือตามองผม ชะงักไปนิดนึงก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิบนพื้น มือหนายกขึ้นถูหน้าถูตาแก้สร่าง "เออว่ะ... พรุ่งนี้ต้องไปแต่เช้าจริงด้วย ลืมไปเลยว่าต้องขับรถไปอีกอำเภอ"
แกมองหน้าผมนิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาเต็มไปด้วยความรู้สึกเสียดายเบาๆ แต่ก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ
"ขอบใจมากนะแซม อุตส่าห์ออกมาพาเที่ยว พาหาไรกิน คุยสนุกมากเลย" แกพูดพร้อมกับยิ้มเสน่ห์มุมปาก รอยยิ้มเดิมที่เคยทำให้ผมหวั่นไหวตั้งแต่แรกเห็น
ผมลุกขึ้นยืน จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย พี่ปืนก็ยันตัวลุกขึ้นตาม เดินมาส่งผมที่หน้าประตูห้องพัก จังหวะที่ผมกำลังจะเปิดประตูออกไป แกก็เอื้อมมือมาตบไหล่ผมเบาๆ สัมผัสอุ่นๆ จากมือหนาทำเอาหัวใจผมกระตุกขึ้นมาอีกรอบ "ขับรถกลับดีๆ นะน้อง ถึงบ้านแล้วแชตบอกพี่ด้วยล่ะ"
"ครับพี่ปืน พักผ่อนเยอะๆ นะครับ เดินทางปลอดภัยครับ"
ผมก้าวออกจากห้องมา พร้อมกับเสียงประตูที่ปิดลงเบาๆ ลมเย็นยามดึกปะทะหน้าขณะเดินไปที่รถ ความรู้สึกกระวนกระวายและภาพในฝันเมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ แต่การตัดสินใจกลับบ้านในคืนนี้ มันอาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่ยังมีบทต่อไปให้ติดตามในอนาคต จนเวลาล่วงเลยผ่านไปประมาณ 4 โมงเย็น พี่ปืนแชตมาว่ายังไม่ได้กลับจากงานแต่งเลย จะกินหนักก็กลัวขับรถไม่ไหว ดีที่เปิดห้องพักต่อไว้อีก 1 คืน ถ้าแกกลับจะโทรบอกนะอาจมีเพื่อนติดรถกลับด้วย เดี๋ยวไปดื่มต่อก่อนแยกย้าย
ผมนั่งมองข้อความในแชตแล้วก็ได้แต่นึกขำในใจ ทหารสายลุยอย่างพี่ปืนสุดท้ายก็แพ้ฤทธิ์เหล้างานแต่งจนได้ แต่ใจหนึ่งก็อดเป็นห่วงเรื่องขับรถกลับไม่ได้เหมือนกัน
ตกดึกประมาณสี่ทุ่มครึ่ง เสียงโทรศัพท์ผมก็ดังขึ้น เป็นสายหลังจากพี่ปืน กดรับปุ๊บปลายสายก็พูดเสียงอ้อแอ้ลากเสียงยาวทันที
"แซม... ถึงห้องแล้วว่ะ" เสียงแกทุ้มต่ำและสลึมสลมอ่างเห็นได้ชัด
"อ้าวพี่ ไหนว่าจะมีเพื่อนติดรถมาดื่มต่อด้วยไงครับ" ผมถามกลับไป
"โอย... ไม่ไหวสักคน เมาคอพับคออ่อนกันอยู่บ้านงานนู้น หมดสภาพ พี่เลยขับรถกลับมาคนเดียวเนี่ย ดีนะจองห้องไว้ไม่งั้นได้นอนข้างทางแน่" แกหัวเราะหึๆ ในลำคอ ก่อนจะเว้นจังหวะไปแป๊บหนึ่ง "ยังไม่นอนใช่ไหม... ออกมาหาพี่หน่อยดิ นั่งดื่มคนเดียวมันเหงาว่ะ"
ความตื่นเต้นเต้นระทึกกลับมาโจมตีผมอีกครั้งทันที ทั้งที่เวลาก็ล่วงเลยมาดึกมากแล้ว แต่พอเป็นพี่ปืนชวน ใจมันก็ตอบตกลงไปล่วงหน้าแล้ว ผมรีบจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้า คว้ากุญแจรถ ขับตรงไปหาแกที่โรงแรมเดิมทันที พอไปถึงและเคาะประตู พี่ปืนเปิดออกมาในสภาพที่เรียกว่าผ่อนคลายสุดๆ แกใส่กางเกงขาสั้นตัวเดียว ไม่ใส่เสื้อ เผยให้เห็นแผ่นอกแน่นๆ กับกล้ามท้องลีนๆ เต็มตา กลิ่นแอลกอฮอล์ผสมกลิ่นกายผู้ชายโชยออกมาเตะจมูกทันทีที่ประตูเปิด
"เข้ามาก่อนน้อง" แกยิ้มตาปรือให้ เดินนำไปนั่งลงตรงขอบเตียง
ในห้องไม่มีเพื่อนคนไหนตามมาด้วย มีแค่เบียร์ 6 ขวดที่แกซื้อติดมือมาจากเซเว่นหน้าปากซอยวางอยู่บนโต๊ะ คืนนี้ไม่มีใครอื่น มีแค่ผมกับพี่ปืนสองคนในห้องพักเงียบๆ บรรยากาศรอบตัวชวนให้ใจเต้นแรงกว่าคืนแรกอย่างเห็นได้ชัด เรานั่งดื่มเบียร์ไปได้ 4 ขวด ดูสภาพแล้วพี่ปืนไม่น่าจะไหวแล้วเสียงอ้อแอ้ คอพับ แบบผมเองก็ไม่คิดว่าจะได้เห็น จึงสะกิดแขนพี่ปืน "พี่ปืนขึ้นนอนบนเตียงเถอะครับ เดี๋ยวผมช่วยพยุง"
พี่ปืนปรือตามองผมด้วยสายตาปรือฉ่ำจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ แกพยักหน้ารับเบาๆ ส่งเสียง "อือ..." ในลำคอ ผมขยับเข้าไปชิด ลอดแขนเข้าใต้รักแร้กุมแผ่นอกแน่นเพื่อพยุงร่างสูงโปร่งของแกขึ้น สัมผัสอุณหภูมิผิวกายที่อุ่นจัด กลิ่นเหงื่อปนกลิ่นเบียร์ละมุนๆ ยิ่งกระตุ้นความรู้สึกในใจผมให้ลุกโชน
ทันทีที่พยุงแกนอนลงบนเตียงเดี่ยวขนาดใหญ่ พี่ปืนก็ทอดร่างทิ้งตัวลงอย่างหมดแรง แขนขากางออกกว้าง ลมหายใจเริ่มถอนยาวเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แกหลับลึกไปทันทีเพราะความเพลียจากงานแต่งและฤทธิ์เหล้าที่สะสมมาทั้งวัน ผมยืนมองภาพตรงหน้าอยู่ข้างเตียง หัวใจเต้นระทึกจนแทบทะลุออกมานอกอก ชายเสื้อยืดของแกเปิดร่นขึ้นมาถึงระดับหน้าอก เผยให้เห็นแผงอกที่มีขนอ่อนบางๆ ไล่ลงมายังหน้าท้องลีนๆ แน่นเกร็งที่เป็นลูกคลื่นชัดเจน ภาพในฝันเมื่อคืนวันก่อนที่ผมเคยคิดว่าเป็นแค่เรื่องเพ้อเจ้อ บัดนี้มันวางอยู่ตรงหน้าแล้วจริงๆ และคืนนี้... ไม่มีอะไรมาขวางผมได้อีกต่อไป
ผมค่อยๆ ย่องขึ้นไปบนเตียง ขยับตัวอย่างเบามือที่สุด คุกเข่าลงข้างลำตัวของพี่ปืน กลิ่นกายชายหนุ่มวัย 30 ที่มีความเป็นทหารเต็มตัวยิงตรงเข้าประสาทรับกลิ่น ผมค่อยๆ ยื่นมืออันสั่นเทาลงไปแตะที่หน้าท้องลีนๆ ของแก สัมผัสแรกคือความแน่น ละมุน และอุ่นจัดของเนื้อหนัง ผมใช้นิ้วมือค่อยๆ ลูบไล้ผ่านลอนกล้ามท้องลงมาเรื่อยๆ พี่ปืนขยับตัวเล็กน้อย ส่งเสียงพึมพำเบาๆ ในลำคอแต่ก็ยังคงหลับสนิท
ความกล้าผสมความโหยหาทำให้ผมก้าวขาไปปิดไฟ และเปิดไฟหรี่พอให้มีแสงในห้องอบอุ่นๆ แล้วขยับตัวลงไปอยู่ที่ปลายเตียง สายตาจ้องมองไปที่เป้ากางเกงขาสั้นของแกที่ดันตัวขึ้นมาเป็นสันนูนชัดเจนตามธรรมชาติของผู้ชายยามนอนหลับ ผมใช้สองมือจับขอบกางเกงขาสั้นของพี่ปืน ค่อยๆ รั้งดึงลงมาผ่านสะโพกหนาและท่อนขาแน่นอย่างช้าๆ และเบามือที่สุด พร้อมกับดึงกางเกงชั้นในลงมาตามกัน จนเรือนร่างท่อนล่างของจ่าหนุ่มเปลือยเปล่าสู่สายตาผมทั้งหมด กระบอกปืนสีคล้ำกว่าผิวแกนิดหน่อย มันใหญ่พอประมาณสมกับชื่อ ตามวัยและหุ่นของเจ้าของยิ่งนัก แก่นกายลำใหญ่ขนาดยาวสมส่วน ผิวสีเข้มกร้านแดดกำลังตื่นตัวชูชัน ผงกหัว งึกๆๆ ท้าทายผมอยู่ตรงหน้า ผมตื่นเต้นจนลมหายใจสะดุด ค่อยๆ โน้มตัวลงไปใกล้ ใช้มือสัมผัสอย่างเบามือสุดๆ พร้อมกับค่อยๆก้มหน้าไปแนบกับลำกล้องปืนนั้น ก่อนจะอุทานในใจ "อือหือ....ฝันที่เป็นจริง" ตอนนั้นมือไม้สั่น พยายามขยับตัวให้เบาที่สุด เกรงว่าเจ้าของดุ้นทองนี้จะตื่นมากระทืบเอา ผมใช้ปลายลิ้นแตะสัมผัสเบาๆ  ที่ส่วนปลายที่เริ่มมีน้ำหล่อลื่นซึมออกมา ความหวานผสานกลิ่นกายชายแท้ทำให้ผมต้านทานไม่ไหวอีกต่อไป ลืมหมดสิ้นซึ่งศีลธรรม ผมครอบริมฝีปากลงครอบครองส่วนปลายอันอุ่นจัด ค่อยๆ โลมนวดและดูดดึงอย่างแผ่วเบาเนิบนาบ ก่อนจะค่อยๆ ผ่อนลำคอกลืนกินความยาวของแก่นกายใหญ่ลงไปจนสุดโคน เสียงลมหายใจของพี่ปืนเริ่มเปลี่ยนเป็นหนักขึ้น แกขยับสะโพกตอบรับตามสัญชาตญาณของการถูกกระตุ้นยามหลับ ผมใช้มือทั้งสองข้างบีบนวดเนื้อขานอนแน่นของแกไปพร้อมๆ กับการเร่งจังหวะปาก ขึ้นลงอย่างต่อเนื่อง ลิ้นร้อนระเบียดโลมเลียไปทั่วความยาวอย่างชิวหาเร่าร้อน ผมถอนปากออก รูดหนังหุ้มปลายเปิดใช้ลิ้นตวัดเล็มเลียตามหัวหยัก และปลายท่อ ก่อนจะห่อปากอมดูดเข้าออกสุดลำอีกครั้ง พี่ปืนส่งเสียงครางทุ้มต่ำในลำคอ อูร์... สะโพกเริ่มยกตอบสนองลิ้น เกร็งลอยขึ้นจากเตียงเล็กน้อยตามแรงดูดดึง ยิ่งเห็นแกตอบสนองในสภาวะกึ่งตั้งสติไม่ได้ ยิ่งสร้างความตื่นเต้นเสียวซ่านให้ผมอย่างมหาศาล ผมเร่งจังหวะปากให้เร็วและลึกขึ้น กระแทกเน้นๆ ตรงส่วนปลายอย่างจัง จนกระทั่งร่างสูงเกร็งกระตุก ลมหายใจของแกสะดุดกึ๊ก พร้อมกับสายธารอุ่นร้อนมหาศาลที่ฉีดพุ่งเข้าเต็มลำคอผมหลายต่อหลายครั้ง ผมกลืนกินน้ำรักอันอุ่นจัดของพี่ปืนลงคอจนหมดสิ้น ก่อนจะค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกมา เลียทำความสะอาดส่วนที่เหลือให้อย่างเบามือ พี่ปืนผ่อนลมหายใจยาวออกมาอย่างผ่อนคลายและจมสู่ความหลับใหลที่ลึกกว่าเดิม ผมจัดแจงดึงกางเกงคืนกลับเข้าที่ให้แกอย่างเรียบร้อย ก่อนจะนอนลงข้างๆ ร่างสูง มองใบหน้าคมคายที่กำลังหลับปุ๋ยด้วยความสุขและหัวใจที่ยังเต้นระทึกไม่หาย ผมนั่งนิ่งอยู่ข้างๆ ร่างสูงที่กำลังหลับสนิท ลมหายใจของพี่ปืนกลับมาสม่ำเสมออีกครั้งราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เสียงแอร์ในห้องยังคงคางหึ่งๆ ปะทะกับความเงียบยามดึก หัวใจของผมที่เคยเต้นระทึกเริ่มค่อยๆ ปรับจังหวะลง แม้ในอกจะยังรู้สึกร้อนวาบด้วยความตื่นเต้นและแฝงไปด้วยความรู้สึกผิดวูบหนึ่งที่พุ่งแทรกเข้ามา
ผมค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างระมัดระวังที่สุดเพื่อไม่ให้เกิดเสียง เดินตรงเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าล้างตา มองตัวเองในกระจกเงาด้วยสายตาที่ยังคงสับสนกับสิ่งที่เพิ่งทำลงไป ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากและเต็มไปด้วยสัญชาตญาณ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันตอบสนองความโหยหาที่ซ่อนอยู่ในใจผมมาตลอด เมื่อจัดการตัวเองเสร็จ ผมเดินกลับออกมา มองดูพี่ปืนที่นอนขยับตัวเล็กน้อย พลิกตะแคงข้างไปอีกฝั่ง ชายเสื้อยังคงเปิดร่น ผมจึงเดินเข้าไปเบาๆ ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงระดับอกให้แกอย่างเบามือ สารภาพตามตรงว่าในใจก็อยากลองนั่งให้ขย่มแกสักครั้งในชีวิต แต่ที่ผ่านไปเมื่อกี้มันก็มากพอแล้ว บุญแค่ไหนที่พี่ปืนไม่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมากระทืบเอา จึงหยิบมือถือมาดูนาฬิกาบนหน้าจอโทรศัพท์บอกเวลาเกือบตีสองครึ่ง ผมรู้ดีว่าถ้ายังรอนอนอยู่ที่นี่ คืนนี้ผมคงนอนไม่หลับแน่ๆ และที่สำคัญคือถ้าพี่ปืนตื่นขึ้นมาตอนเช้าแล้วเจอผมนอนอยู่ข้างๆ บรรยากาศอาจจะกระอักกระอ่วนจนทำตัวไม่ถูก
ผมคว้ากุญแจรถและกระเป๋าสตางค์ ก้าวออกจากห้องพักอย่างเงียบเชียบที่สุด จังหวะที่ค่อยๆ ดึงประตูห้องให้ปิดลง เสียงลูกบิดก๊อกเบาๆ ทำเอาผมชะงักไปนิด ก่อนจะถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นว่าคนข้างในยังคงหลับสนิท
ลมดึกยามเช้ามืดปะทะเข้าใบหน้าทันทีที่ก้าวออกจากอาคารโรงแรม ผมเดินไปขึ้นรถ สตาร์ตเครื่องยนต์แล้วค่อยๆ ขับเคลื่อนออกไปบนถนนที่โล่งไร้ผู้คน ในหัวมีแต่คำถามและความกังวลวิ่งวนไปหมด... เช้าพรุ่งนี้เมื่อพี่ปืนตื่นขึ้นมา แกจะรู้สึกถึงความผิดปกติอะไรไหม แกจะจำความรู้สึกหรือสัมผัสเมื่อคืนได้หรือเปล่า หรือแกจะคิดว่ามันเป็นเพียงแค่ความฝันจากความเมาเท่านั้น
ผมกลับถึงบ้าน โยนตัวลงนอนบนเตียง แต่ดวงตายังคงสว่างโร่ จ้องมองเพดานในความมืด เฝ้ารอเวลาที่แสงอาทิตย์ของวันใหม่จะโผล่พ้นขอบฟ้า พร้อมกับความจริงที่ผมต้องเผชิญ
ประมาณเจ็ดโมงเช้า ขณะที่ผมยังคงนอนจ้องเพดานจมอยู่ในภวังค์ความกังวล เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเบาๆ พร้อมแรงสั่นเตือนจากแชตแมสเซนเจอร์
ติ้ง... ติ้ง... ติ้ง...
ผมรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยใจที่ตื่นตระหนก ข้อความแรกที่เด้งขึ้นหน้าจอคือสติ๊กเกอร์สวัสดีตอนเช้าน่ารักๆ แต่ข้อความถัดมากลับทำให้ผมแทบหยุดหายใจ
"พี่รู้นะว่าเมื่อคืนมีอะไรเกิดขึ้น"
ตามด้วยข้อความที่สามที่เด้งซ้อนขึ้นมาทันที
"ขอบคุณที่ดูแลพี่อย่างดี ไม่ไม่ได้ผ่อนคลายแบบนี้นานแล้ว"
ผมเด้งตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันควัน เลือดในกายฉีดพุ่งขึ้นสมองจนชาไปทั้งตัว ความสับสนและความกระวนกระวายใจพุ่งขึ้นสูงถึงขีดสุด มือสั่นจนแทบถือโทรศัพท์ไว้ไม่อยู่ ในหัววิ่งวุ่นไปด้วยคำถามนับร้อย... พี่ปืนไม่ได้หลับสนิทเหรอ? แกตื่นอยู่ตั้งแต่ตอนไหน? แล้วคำว่าขอบคุณนั่นหมายความว่ายังไง แกพอใจ หรือแค่อยากลองเชิงกันแน่?
ผมพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ ถูหน้าถูตาตัวเองแรงๆ เพื่อตั้งสติ แต่ละตัวอักษรที่จะพิมพ์ตอบถูกลบเข้าลบออกอยู่หลายรอบ เพราะเกรงว่าถ้าตอบผิดนิดเดียว ความสัมพันธ์พี่น้องอาจจะพังทลายลงทันที
สุดท้าย ผมตัดสินใจพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความใจเย็นและอ่อนน้อมที่สุด
"เอ่อ... พี่ปืน ตื่นเร็วแฮะ ตื่นมาปวดหัวไหมครับ" ผมเว้นวรรคแป๊บนึง ก่อนจะพิมพ์ต่อ "เรื่องเมื่อคืน... ผมขอโทษนะครับถ้าทำอะไรเกินเลยไป"
กดส่งไปได้ไม่ถึงสิบวินาที หน้าจอก็ขึ้นสถานะว่าอ่านแล้ว หัวใจผมเต้นระทึกรอคอยคำตอบจากพี่ปืนอย่างลุ้นระทึกที่สุดในชีวิต

tajarak3

ขอบคุณครับ

popn

ขอบคุณครับ

sengjit

ขอบคุณครับ

dee_1152634

ขอบคุณครับ

mojimaru

รอตอนต่อไปนะครับ

nuangnut1996

สนุกมากครับ

armokung

lekthai

เลิฟเลย