ฝันถึงจ่า... ได้กินจริง ตอนที่ 1

mili152

สวัสดีครับ ห่างหายไปนานเลย จริงๆ ตั้งใจเขียนเรื่องนี้นานแล้วแต่ภารกิจเยอะ เขียนไปได้นิดหน่อยก็มีเรื่องให้พักการเขียนตลอดเลย วันนี้มีโอกาสได้มาเขียนต่อสักที ผมชื่อแซม ปัจจุบันอายุ 27 ปี ย้อนไปเมื่อปี 63 ถ้าตอนนั้นผมก็อายุ 21 ปีบริบูรณ์วัยหนุ่ม "ฉะกัน" เลยแหละ ผมได้ไปดูเพื่อนคัดเลือกทหารกองเกิน  ในส่วนของผมนั้นคัดวันก่อนนั้นไปแล้วเพราะอยู่คนละอำเภอกัน ตอนที่ผมไปรอดูเพื่อนจัยใบดำใบแดงนั้นสายตาผมก็ไปสะดุดกับพี่จ่าทหารหนุ่มมาดแมนที่ทำหน้าที่ล็อกตัวคนที่ล้วงไห แล้วรอฟังนายทหารขานว่าใบดำหรือใบแดง พี่จ่าที่ผมสะดุดตานั้นหล่อเหล่าเอาการ ยิ้มมีเสน่ห์มากๆ แถมหุ่มดี หน้าท้องลีนๆ สูงโปร่ง แบบสเปกมากๆ แต่ต้องบอกก่อนนะครับว่าผมไม่แสดงออกภายนอก บางคนก็ไม่รู้ นอกจากเพื่อนสนิทกันจริงๆ ถึงจะรับรู้ได้ว่าผมชอบผู้ชาย กลับมาที่เรื่องต่อครับ ผมเฝ้าดูอิริยาบถมูฟเม้นของพี่จ่าคนนั้นเพลินมาก
เพราะเขามีเสน่ห์จริงๆ จนถึงตาเพื่อนผมล้วงไหเสร็จ พี่จ่าก็รับตัวเพื่อนผมไปล็อกแขนไว้ ผมเห็นเขาคุยกันสองคน น่าจะเป็นการให้กำลังใจกันมากกว่า เห็นแล้วก็รู้สึกปลื้มขึ้นไปอีก สรุปเพื่อนผมได้ใบแดง ผลัด 2 นะครับ หลังจากที่รู้ผลเพื่อนแล้ว ผมก็อยู่เก็บรรยากาศสักพัก แต่ก็ไม่ลืมที่จะแอบถ่ายรูปถ่ายวีดิโอพี่จ่า เมื่อกลับมาถึงบ้านผมก็ยังถวิลหาพี่จ่าไม่หยุด จึงเอารูปเขาขึ้นมาดู ในใจตอนนั้นคือต้องรู้ให้ได้ว่าเขาชื่ออะไร สังกัดไหน คน จ.อะไร ผมพยายามซูมป้ายชื่อที่หน้าอก รวมทั้งชื่อสังกัด จนได้ความทั้งชื่อและสังกัดจังหวัดในภาคอีสานบ้านเรานี่เอง ความพยายามของผมไม่ลดละ จึงเข้าค้นหาเขาในเฟซบุ๊กจากชื่อจริงแต่หาอย่างไรก็ไม่เจอ มีอีกทางคือค้นหาจากชื่อหน่วย พอเข้าไปก็มีโพสต์กิจกรรมของเพจหน่วยของเขา และก็เห็นรูปพี่จ่าด้วย เลยเข้าไปเลื่อนดูคนกดไลค์ รวมทั้งคนคอมเม้น นี่ไง!!!!! เฟซบุ๊กพี่จ่า ที่แท้เขาก็ใช้ชื่ออื่นที่ไม่ใช่ชื่อจริงนี่เอง ผมเขาไปส่องโปรไฟล์เขา อ้าวมีลูกมีเมียซะงั้น เจ็บปวดแล้วหนึ่ง เศร้าใจ หมดแรง 55++ แต่เอาหนะแอดเฟรนคอยกดไลค์ให้กันก็ไม่เสียหาย ผมเลยตัดสินใจแอดเพื่อนเขาไปในตอนนั้นเลย ไม่เกินครึ่งชั่วโมงเขารับแอดเฟรนผม ตอนนั้นตื่นเต้นมาก คิดว่าจะทักเขาดีไหม แน่นอนผมไม่ทิ้งโอกาสดีๆ ผมทักสวัสดีครับ ขอบคุณที่รับแอดครับ พร้อมสติ๊กเกอร์ เวลาผ่านไปประมาณ 10 นาที เขาตอบกลับมายินดีครับ พร้อมสติ๊กเกอร์แบบดีใจ เย่ๆๆๆ ผมถามกลับว่าทำอะไรอยู่ครับ เขาส่งเป็นภาพกลับมา เป็นรูปอาหารวงใหญ่ พร้อมข้อความว่า "เพิ่งเลิกจากเกณฑ์ทหาร แวะทานข้าวก่อนเข้าที่พักครับ" ผมเลยรับทราบและไม่กวนเขาต่อแล้ว ผ่านไปจนประมาณ 4 ทุ่มครึ่ง เขามากดไลค์รูปผม 3 โพสต์ ก็แหง๋ละเมื่อหัวค่ำผมไปกระหน่ำไลค์โพสต์เขาเยอะพอสมควร เขาจะมากดให้บ้างก็ไม่แปลก เขาคงเห็นจากโพสต์ผมว่าผมเป็นคนในจังหวัดที่เขากำลังอยู่ตอนนี้ เขาเลยทักแชทมาถามว่าเป็นคนที่นี่เหร่อ ชื่ออะไร ได้เฟซเขามาจากไหน คือต้องบอกก่อนว่าการแชทคุยของเราเหมือนคนทั่วไปที่เพิ่งรู้จักกัน ต่างคนต่างไม่รู้ถึงจุดมุ่งหมายของกันและกัน
คุยทั่วไปที่ควรถามควรคุย จนได้ความว่าพี่จ่าเขาชื่อปืน อายุ 30 ปีมีลูก 1 คนกำลังเรียนประถม ส่วนเมียเขาเป็นพยาบาล ก็แหง๋แหละ ทหารคู่พยาบาล แต่ครอบครัวอยู่ ตจว.ไม่ได้อยู่กับแกในบ้านพักของหน่วย หยุดเสาร์อาทิตย์ถึงจะกลับไปอยู่กับครอบครัวที หรืออาทิตย์ไหนติดงานก็ไม่ได้กลับ

พี่ปืนต้องอยู่เกณฑ์ทหารที่อำเภอนี้ในพรุ่งนี้อีก 1 วันหลังจากนั้นก็ไปอีกอำเภอที่ไกลออกไปอีกและจะต้องไปอยู่ที่นั่นอีก 2 วันก่อนจะจบภารกิจและกลับหน่วยของเขา
วันรุ่งขึ้นเขาโพสต์รูปกำลังวัดหน้าอกคนที่รอคัดทหาร พร้อมแคปชั่นประมาณว่า ภารกิจในอำเภอนี้วัดสุดท้าย ผมกดไลค์เป็นคนแรก แล้วเขาทักแชทกลับมาว่า กดไลค์คนแรกเลยว่างเหร่อ ผมเลยตอบกลับว่าก็กำลังเล่นโทรศัพท์พอดี แกเลยว่าถ้าไม่มีอะไรทำมาดูเกณฑ์ทหารมา ผมตอบกลับไปว่า "มันไกลเกินไป ถ้าใกล้ๆ จะไปอยู่" แกก็ว่า "เครๆคร้าบ" จนตอนค่ำแกส่งรูปวงอาหารเหมือนเดิม พร้อมบอกว่าวันนี้เหนื่อยมาก กว่าจะได้เสร็จเกือบ 2 ทุ่ม ผมเลยกตอบกลับไปว่า "ต้องการคนนวดไหมเดี๋ยวผมหาให้ 🤣" แกส่งสติกเกอร์หัวเราะกลับมา เราแชตคุยกันเรื่อยๆ แต่ก็ไม่ทุกวัน เพราะผมคิดแค่ว่าเพื่อนเฟซบุ๊ก เลยไม่ได้คาดหวังอะไรมาก ผ่านไปหลายเดือนผมฝันเห็นพี่ปืน ในฝันเหมือนเราได้ไปงานกิจกรรมอะไรด้วยสักอย่าง ต้องพักโรงแรมห้องเดียวกันแถมเป็นเตียงเดี่ยวด้วย กลางดึกผมแอบลักหลับพี่ปืน ทั้งดูดและเลียควยพี่ปืน ตื่นเต้นมาก จนพี่ปืนรู้สึกตัวตื่น แล้วผมก็ตื่นจากฝันนั้นเช่นกัน ตื่นจากฝันผมก็ได้แต่กระวนกระวายในใจ เพราะอยากหลับแล้วฝันต่อว่าในฝันจะไปทิศทางไหน จนเช้าผมก็คิดในใจว่าจะแชตบอกพี่ปืนไหมว่าผมฝันเห็นแก ส่วนรายละเอียดคงไม่กล้าพูดแน่ๆ ถ้าแกคะยั้นคะยอถามจะตอบยังไง เลยได้แต่เก็บไว้ในใจเผื่อคืนนี้ฝันเรื่องต่อเนื่องอีก สายๆ พี่ปืนแชตมาหลังจากที่ไม่ได้คุยกันเกือบเดือนแล้ว
"อยู่บ้านป่าวววันนี้พี่จะไป.........(อำเภอที่ผมอยู่) พรุ่งนี้งานแต่งรุ่นน้องที่หน่วย"
ลืมบอกไปว่าผมไม่ได้ออกไปทำงาน อยู่ช่วยกิจการเล็กๆของครอบครัว เลยอิสระที่จะทำงานหรือหยุดงาน ผมเลยตอบกลับว่า "อยู่ครับ มีอะไรหรือเปล่าครับ" "พี่ถึง......บ่ายๆ ถ้าว่างออกมากินกาแฟกัน" "ได้ครับ ใกล้ถึงแชตมาอีกทีนะครับ" "Ok."
ประมาณบ่ายสองกว่าๆ พี่ปืนทักแชตมาว่า "ไปร้านไหน ปักหมุดให้พี่หน่อย อีก 1 ชม.พี่ถึง" ผมเลยถามกลับว่า "พี่มากี่คนครับ" "คนเดียว" "อ้าว!! นึกว่ามากับครอบครัว" "คนเดียวครับ มี รร. แนะนำด้วยไหม?" "โอเคไว้เจอกันครับ เดี๋ยวผมปักหมุดร้านกาแฟให้" "เครครับ"
ผมไปนั่งรอพี่ปืนที่ร้านกาแฟสไตล์บ้านสวนติดกับหนองน้ำใหญ่ประจำอำเภอ ผมเลือกนั่งโซนห้องแอร์เพราะเงียบดี จังหวะแรกที่ได้สบตากันในระยะเผชิญหน้า ตัวจริงของพี่ปืนในชุดลำลอง รอยยิ้มมีเสน่ห์ และหุ่นลีนๆ คาดแว่นตาดำไว้บนหัว จากที่เคยเห็นไกลๆ ตอนนี้อยู่ตรงหน้าแล้ว ยอมรับว่าตื่นเต้นมากๆ แต่ก็เก็บอาการ เราคุยกันเรื่องงานแต่งรุ่นน้อง กำหนดการ สถานที่ จนได้ความว่าที่จริงแล้วคนละอำเภอ แต่อย่างไรเสียพี่ปืนก็ต้องผ่านเส้นนี้ถึงจะเข้าอำเภอบ้านงาน จนเริ่มขยับไปเรื่อง "โรงแรมที่จะพัก" พี่ปืนบอกว่าจริงๆ คนอื่นเขาไปถึงกันแล้วเช็คอิน รร. หมดแล้วตอนนี้ไปฉลองอยู่บ้านงาน แต่พอดีแกติดงานเลยตามมาทีหลัง
สุดท้ายผมต้องช่วยแกหาห้องพักสำหรับ 1 คืน จริงๆก็ไม่ไกลจากร้านกาแฟนัก แถมใกล้ตลาดโต้รุ่งก็ถือว่าสะดวกพอสมควร ผมขับรถนำพี่ปืนไปที่ รร.ที่พัก ปล่อยให้เขาจัดการเช็คอินเองเรียบร้อย ส่วนผมนั่งไถโทรศัพท์รอที่โซฟา แกชวนผมขึ้นไปบนห้องพัก บอกว่าจะอาบน้ำก่อนแล้วค่อยออกไปหาอะไรทาน แต่ผมบอกแกว่าผมต้องกลับไปเคลียร์บัญชีก่อนเย็นๆ จะออกมาอีกที พี่ปืนเขาก็ตกลงตามนั้น ผมขับรถมารับพี่ปืนที่หน้าโรงแรม พอรถจอด แกก็เดินเปิดประตูขึ้นมานั่งฝั่งข้างคนขับ ในชุดเสื้อยืดสบายๆ กับกางเกงขาสั้น กลิ่นสบู่กับแป้งเย็นหอมฟ้องมาเลยแบบคนเพิ่งอาบน้ำเสร็จ
"เรียบร้อยไหมแซม รอนานเปล่า" แกเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง ยิ้มให้ตามสไตล์
"แว่บมาได้ครับพี่ ไปกินไหนดี ตลาดโต้รุ่งไหม หรือจิ้มจุ่ม"
"จิ้มจุ่มดีกว่า อยากกินอะไรแซ่บๆ หน่อย"
เราไปจบกันที่ร้านจิ้มจุ่มโปร่งๆ ลมพัดเย็นสบาย นั่งคุยกันไป กินไป เรื่อยเปื่อย พี่ปืนจิบเบียร์ไปด้วยคุยไปด้วย รูปร่างแกสูงโปร่ง หน้าท้องลีนๆ กับกล้ามแขนชัดตามประสาคนออกกำลังกายและทำงานกลางแจ้ง มันดูดีแบบไม่ต้องพยายาม
คุยกันไปสักพัก จังหวะมันเริ่มมาตอนที่พี่ปืนถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วยกแก้วเบียร์ขึ้นจิบ ก่อนจะพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ
"อยู่นี่คนเดียวบางทีก็เหงาเหมือนกันนะเมียกับลูกก็อยู่อีกจังหวัด อาทิตย์ไหนไม่ได้กลับก็นั่งเจ่าอยู่บ้านพักคนเดียว" แกพูดพลางยิ้มเจื่อนๆ ส่งมาให้ "ดีนะวันนี้มีแซมออกมานั่งคุยเป็นเพื่อน"
ประโยคนั้นมันไม่ได้หวาน แต่ความรู้สึกสนิทสนมและบรรยากาศเป็นกันเองมันส่งมาเต็มๆ แว่บนั้นในหัวผม ภาพความฝันเมื่อคืนมันเด้งกลับเข้ามาเฉยเลย ทั้งที่ตรงหน้าเราก็แค่นั่งกินจิ้มจุ่มกันธรรมดา
"กินเสร็จ แซมมีไปไหนต่อไหม ถ้าว่าง ไปนั่งคุยต่อที่ห้องพี่ป่าว ซื้อเครื่องดื่มเข้าไปกินกันต่อ" พี่ปืนเอ่ยชวนออกมาตรงๆ แบบไม่ได้คิดอะไรซับซ้อน แต่คนฟังอย่างผมนี่สิ ใจกระตุกไปแล้ว
"ได้ครับพี่ เดี๋ยวแวะเซเว่นซื้อเบียร์กับแกล้มเข้าไปเพิ่ม" ผมตอบตกลงไปแบบไม่ลังเล ทั้งที่ในอกตื่นเต้นจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ
พอกินจิ้มจุ่มเสร็จ เข็มนาฬิกาบอกเวลาสี่ทุ่มกว่าเกือบห้าทุ่ม ผมพาพี่ปืนแวะเซเว่น ได้เบียร์มาอีกสี่ห้าขวดกับถั่วแกล้ม จากนั้นก็ขับรถพาแกกลับมาที่โรงแรม พอเปิดประตูเข้าห้องพัก ความเย็นของแอร์ที่เปิดทิ้งไว้พุ่งปะทะหน้า ตัวห้องขนาดกำลังดี เตียงเดี่ยวขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง พร้อมโต๊ะทำงานเล็กๆ ตรงมุมห้อง
พี่ปืนจัดการแกะถุงถั่ว เทน้ำแข็งใส่แก้ว แล้วยื่นขวดเบียร์ให้ผม ก่อนที่แกจะขยับไปนั่งขัดสมาธิพิงขอบเตียง กลิ่นเหงื่ออ่อนๆ ปนกลิ่นน้ำหอมเบาๆ ยิงตรงเข้าประสาทรับกลิ่นของผมเต็มๆ
"ชนแก้วหน่อยน้อง ขอบใจมากนะเว้ยวันนี้ที่ออกมาเป็นเพื่อน" แกพูดพร้อมยิ้มเสน่ห์ ยื่นแก้วมาชนกับผม แกร๊ง
เรานั่งดื่มคุยเรื่องงาน เรื่องชีวิต เรื่องเกณฑ์ทหารกันไปเรื่อย บรรยากาศผ่อนคลายและเป็นกันเองจนความประหม่าของผมค่อยๆ หายไป เบียร์หมดไปทีละขวด ความร้อนจากแอลกอฮอล์เริ่มซึมไปทั่วร่าง
จังหวะนั้นพี่ปืนเอนหลังจะนอนกับพื้นห้อง พร้อมทั้งยกมือขึ้นถกชายเสื้อยืดขึ้น เผยให้เห็นหน้าท้องลีนๆ เป็นลูกคลื่นชัดเจนตามสไตล์คนออกกำลังกาย ผมนั่งมองแกพลางนึกถึงความฝันเมื่อคืนที่เพิ่งตื่นมาสดๆ ร้อนๆ คนในฝันคนนั้นกำลังอยู่ตรงหน้าในห้องพักสองต่อสอง...
"ขอบคุณมากนะแซม ถ้าวันนี้ไม่ได้เรา พี่คงนอนเหงาในห้องคนเดียวแน่ๆ" แกพูดเสียงเบาลง น้ำเสียงนิ่งขึ้นนิดนึ่ง สายตาที่มองมาไม่ได้มีท่าทีคุกคาม แต่กลับเป็นความรู้สึกผูกพันและเป็นกันเองแบบผู้ชายที่อยู่ใกล้กันในบรรยากาศที่เป็นใจ
"ผมก็ยินดีครับพี่ปืน... จริงๆ วันนี้โชคดีมากที่พี่ทักมา" ผมตอบพลางสบตาแกตรงๆ บรรยากาศในห้องแอร์เริ่มเงียบลง เหลือเพียงเสียงเพลงที่เปิดคลอเบาๆ เสียงลมแอร์และลมหายใจของคนสองคนที่อยู่ใกล้กันแค่เอื้อม คืนนี้ดูเหมือนว่าสิ่งที่เคยอยู่ในความฝัน กำลังจะกลายเป็นความจริงขึ้นมาทีละนิด

เดี๋ยวมาตอนที่ 2 ตอนจบนะครับ

nuangnut1996

สนุกมากครับ

kangped

ดีครับ