พี่ครับ…..ไฟล์ผมพัง - ตอนที่ 1

Thegotchi

ถ้าถามว่าผมเริ่มสนิทกับไอ้ต้นตั้งแต่เมื่อไหร่

ผมเองก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน

แต่ถ้าต้องเลือกเหตุการณ์สักเหตุการณ์หนึ่ง ก็คงเป็นเย็นวันพุธปลายเดือน วันที่คนทั้งบริษัทกำลังรีบปิดงานเพื่อกลับบ้าน แต่ผมยังนั่งจ้องหน้าจอคอมอยู่คนเดียวในแผนก IT

ตอนนั้นประมาณหกโมงครึ่ง

เสียงคีย์บอร์ดดังแกร๊ก ๆ สลับกับเสียงแอร์เหนือหัว

โต๊ะข้าง ๆ ดับจอไปแล้วตั้งแต่ห้าโมงครึ่ง พี่บัญชีเดินผ่านไปเมื่อสิบนาทีก่อนพร้อมตะโกนบอกผมว่า

“นนท์ กลับบ้านบ้างนะมึง บริษัทไม่จ่ายค่าเฝ้าตึก”

ผมชูนิ้วกลางให้ไปหนึ่งทีโดยไม่ได้เงยหน้า

ชีวิตฝ่าย IT ก็ประมาณนี้

เวลางานปกติไม่มีใครเห็นหัว

แต่ถ้าอินเทอร์เน็ตช้า เครื่องปริ้นต์ไม่ออก หรือ Excel ค้างขึ้นมาเมื่อไหร่ ทุกคนจะระลึกได้ทันทีว่าบริษัทมีฝ่าย IT อยู่

ผมกำลังจะปิดโน้ตบุ๊กตอนมีเสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง

“พี่…”

ผมหยุดมือ

น้ำเสียงแบบนี้กูรู้เลย

งานเข้าแน่นอน

ผมหันกลับไป

ผู้ชายตัวสูงในเสื้อเชิ้ตสีฟ้ายืนอยู่ตรงทางเข้าแผนก แขนเสื้อถูกพับขึ้นมาถึงข้อศอก เนกไทไม่รู้หายไปไหนแล้ว ผมด้านหน้าที่ตอนเช้ายังเซ็ตมาอย่างดีตอนนี้ตกลงมาปรกหน้าผากนิด ๆ

มือข้างหนึ่งถือโน้ตบุ๊ก

อีกข้างถือเมาส์

“ว่างปะ”

ผมมองนาฬิกามุมจอ

18:34

แล้วมองหน้ามัน

“ถ้ากูบอกไม่ว่าง มึงจะกลับไหม”

มันคิดประมาณสองวินาที

“ไม่”

“แล้วถามทำไม”

มันยิ้ม

ก่อนเดินเข้ามาวางโน้ตบุ๊กบนโต๊ะผม

ชื่อมันคือต้น

อายุยี่สิบเจ็ด

ฝ่ายขาย

เพิ่งเข้าบริษัทได้ประมาณสามเดือน

ถ้าถามว่าก่อนหน้านั้นเราสนิทกันไหม คำตอบคือไม่เลย

ผมรู้จักมันในฐานะพนักงานใหม่ที่พูดเก่ง เข้ากับคนง่าย และมีพรสวรรค์พิเศษในการทำอะไรสักอย่างกับคอมพิวเตอร์จนต้องโทรหา IT

อาทิตย์แรก รหัสผ่านหมดอายุ

อาทิตย์ที่สอง Outlook Sync ไม่เข้า

อาทิตย์ที่สาม Printer Mapping หาย

อาทิตย์ที่สี่มันทำไฟล์ Excel ที่แชร์กับคนครึ่งแผนกพัง

แล้ววันนี้—

“อะไรอีก”

“ไฟล์เสนอราคาผมพัง”

ผมหันไปมองมันช้า ๆ

“อีกแล้ว?”

“อีกแล้ว”

“เมื่อวาน Outlook”

“ครับ”

“วันนี้ Excel”

“ครับ”

“พรุ่งนี้มึงจะทำอะไรพังอีก”

มันยืนคิดจริงจังอยู่พักหนึ่ง

ก่อนตอบ

“ใจพี่มั้ง”

มือที่กำลังจับเมาส์ของผมหยุดทันที

ผมเงยหน้ามองมัน

ต้นยืนยิ้ม

หน้าตากวนตีนมาก

ผมเลยชูนิ้วกลางให้

“กลับบ้านไปเลย”

“โอ๋ ๆ ล้อเล่น”

“เอาเครื่องมึงกลับไปด้วย”

“พี่นนท์ครับ”

“ไม่ต้องมาครับ”

มันหัวเราะแล้วลากเก้าอี้จากโต๊ะว่างข้าง ๆ มานั่ง

ผมรับโน้ตบุ๊กมาเปิดไฟล์ดู

“มึงทำอะไรกับมัน”

“ไม่ได้ทำอะไรเลย”

“ทุกคนที่ทำคอมพังพูดแบบนี้”

“จริง ๆ”

“แล้วสูตรหายครึ่งชีตได้ไง”

“ไม่รู้”

ผมหันไปมอง

มันทำหน้าซื่อ

“กดอะไรไป”

“จำไม่ได้”

“ต้น”

“ครับ”

“มึงไปนั่งไกล ๆ กูเลย”

มันหัวเราะอีก

แต่ไม่ไป

กลับเลื่อนเก้าอี้เข้ามาใกล้กว่าเดิมด้วยซ้ำ

ผมถอนหายใจแล้วเริ่มไล่ดูไฟล์

งานไม่ได้ยากมาก แต่ไฟล์แม่งทำไว้ซับซ้อนเกินความจำเป็น มีทั้งสูตรอ้างอิงข้ามชีต ตารางราคา ส่วนลด แล้วก็ข้อมูลลูกค้าที่มันต้องส่งให้หัวหน้าตรวจคืนนี้

“มี Backup ไหม”

“ไม่มี”

“Version History?”

“ไม่รู้”

“มึงนี่นะ…”

ผมเปิดดูประวัติไฟล์ให้

โชคดีที่มันเก็บอยู่บน OneDrive

“นี่ไง”

“อะไร”

“Version ก่อนมึงทำพัง”

มันขยับเข้ามาดู

ใกล้เกินไปนิดหนึ่ง

แขนมันแตะแขนผม

ผมไม่ได้คิดอะไรในตอนแรก

ผู้ชายด้วยกัน

มันก็แค่ก้มมองจอ

แต่ไม่รู้ทำไมผมถึงรู้สึกตัวว่ามันอยู่ใกล้

กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ลอยมา

ไม่ใช่กลิ่นหวาน เป็นกลิ่นสะอาด ๆ เหมือนเพิ่งอาบน้ำผสมกับกลิ่นเสื้อที่ใส่มาทั้งวัน

“อันนี้เหรอพี่”

มันชี้หน้าจอ

“เออ”

“กู้ได้?”

“ได้”

“รักพี่เลย”

“สองร้อย”

“เมื่อกี้ยังรักอยู่เลย”

“ค่ากู้ไฟล์”

“คิดเงินจริง?”

“ค่าล่วงเวลา”

มันหัวเราะ

“งั้นผมเลี้ยงข้าว”

“ไม่เอา”

“ทำไม”

“กูอยากได้เงิน”

“พี่ได้เงินเดือนเยอะกว่าผมอีก”

“เสือกรู้เงินเดือนกูอีก”

“เดา”

ผมส่ายหน้า

จากนั้นก็กลับไปสนใจหน้าจอ

ประมาณยี่สิบนาที ไฟล์กลับมาใช้ได้เกือบทั้งหมด

จริง ๆ งานควรจบตรงนั้น

มันควรพูดขอบคุณ

ผมควรปิดคอม

แล้วเราควรแยกย้ายกันกลับบ้าน

แต่ต้นยังนั่งอยู่

ผมหันไป

“เสร็จแล้ว”

“ครับ”

“แล้วมึงไม่ไป?”

“พี่ทำอะไรต่อ”

“ทำงานกู”

“ผมนั่งรอได้ปะ”

“รออะไร”

“กลับพร้อมกัน”

ผมขมวดคิ้ว

“ทำไมต้องกลับพร้อมกัน”

“จะพาไปกินข้าวไง”

“กูบอกไม่เอา”

“ผมหิว”

“แล้วเกี่ยวอะไรกับกู”

“กินคนเดียวมันเหงา”

“ฝ่ายขายมึงหายไปไหนหมด”

“กลับหมดแล้ว”

“เพื่อนมึงล่ะ”

“ก็กลับหมดแล้ว”

“แล้วกูกลายเป็นเพื่อนมึงตั้งแต่เมื่อไหร่”

ต้นนิ่งไปนิดหนึ่ง

ก่อนยิ้ม

“วันนี้ก็ได้”

ผมมองหน้ามันอยู่สองวินาที

แล้วหันกลับมาที่จอ

“ตามใจ”

“แปลว่ารอได้?”

“ถ้ามึงเงียบ”

“ครับ”

ผ่านไปไม่ถึงสามนาที

“พี่”

ผมหยุดพิมพ์

“อะไร”

“กินอะไรดี”

“มึงกลับไปเลยไหม”

เสียงหัวเราะดังขึ้นข้าง ๆ

ผมไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงไม่ได้รำคาญจริง ๆ

⸻

หนึ่งทุ่มสิบห้า

ต้นยังอยู่

จากตอนแรกที่มันนั่งเล่นโทรศัพท์ ตอนนี้กลายเป็นเปิดโน้ตบุ๊กทำงานต่อเงียบ ๆ

ผมเหลือบมองมันเป็นระยะ

เวลามันไม่พูด หน้าตามันดูเป็นคนละคน

คิ้วขมวดเล็กน้อยเวลามองตัวเลข มือขวาจับเมาส์ มือซ้ายเท้าคาง

เอาจริง ๆ มันเป็นผู้ชายหน้าตาดี

ไม่ได้หล่อแบบดารา

แต่เป็นคนที่พอมองนาน ๆ แล้วมีอะไรให้มองต่อ

ผมหยุดความคิดตัวเองตรงนั้น

กูมองเหี้ยอะไรของกูวะ

“พี่”

ผมสะดุ้งเล็กน้อย

“อะไร”

มันหันมามอง

“แอบมองผมเหรอ”

“มองว่ามึงจะทำไฟล์พังอีกไหม”

“นึกว่ามองเพราะหล่อ”

“มั่นหน้า”

“คนในบริษัทชมเยอะนะ”

“ใคร”

“หลายคน”

“ชื่อมา”

มันยิ้ม

“ทำไม อยากรู้เหรอ”

ผมรู้ตัวทันทีว่าโดนมันลากเข้าเกม

“ไม่เสือกละ”

ผมหันกลับมาทำงาน

แต่ได้ยินมันหัวเราะเบา ๆ อยู่ข้าง ๆ

⸻

เกือบสองทุ่ม ผมถึงปิดเครื่อง

“เสร็จ?”

ต้นถามทันที

“เออ”

มันปิดโน้ตบุ๊กตาม

“ไป”

“ไปไหน”

“กินข้าว”

“มึงยังไม่ลืมอีก”

“นั่งรอเกือบชั่วโมง ลืมก็บ้าแล้ว”

เราเดินออกจากออฟฟิศพร้อมกัน

ไฟบริเวณโต๊ะทำงานดับไปเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงไฟทางเดินกับไฟจากห้องประชุมบางห้อง

ตอนยืนรอลิฟต์ ต้นยืนข้างผม

ผมสูงร้อยเจ็ดสิบกว่า ๆ

มันสูงกว่าผมพอสมควร

พอยืนใกล้ ๆ ถึงรู้ว่าต้องเงยหน้ามองนิดหนึ่งเวลาคุย

“พี่ขับรถมา?”

“เออ”

“ผมไม่ได้เอารถมา”

“แล้ว?”

“ไปด้วย”

“เกี่ยวอะไรกับกูอีก”

“ร้านอยู่ทางเดียวกับห้องผม”

“มึงยังไม่ได้บอกเลยว่าจะกินร้านไหน”

“เดี๋ยวหา”

“ไอ้เหี้ย”

ประตูลิฟต์เปิด

เราเดินเข้าไป

มีแค่สองคน

ต้นกดชั้นล่าง

ผมยืนพิงผนังอีกฝั่ง

เงียบไปพักหนึ่ง

มันพูดขึ้นมา

“พี่นนท์”

“อะไรอีก”

“พี่มีแฟนยัง”

ผมหันไปมองทันที

“ถามทำไม”

“คุยกันมาตั้งนาน ไม่เคยถาม”

“มึงเพิ่งคุยกับกูจริง ๆ วันนี้เนี่ยนะ”

“สามเดือนแล้ว”

“สามเดือนที่มึงโทรมาบอก Printer พังเนี่ยนะ”

“ก็ถือว่าคุย”

ผมหัวเราะ

“ไม่มี”

“ไม่มีแฟน?”

“เออ”

“ทำไม”

“ต้องมีเหตุผลด้วย?”

“หน้าตาก็ไม่ได้แย่”

“นี่ชม?”

“ประมาณนั้น”

ผมมองมัน

“แล้วมึงล่ะ”

“ไม่มี”

“ทำไม”

ต้นยักไหล่

“ยังไม่เจอคนที่อยากคบ”

ประตูลิฟต์เปิดพอดี

มันเดินออกไปก่อน

ผมเดินตาม

ตอนนั้นผมไม่ได้คิดอะไรกับคำตอบนั้นเลย

จริง ๆ

⸻

ร้านที่ต้นเลือกเป็นร้านข้าวต้มเล็ก ๆ ไม่ไกลจากบริษัท

เราได้นั่งโต๊ะริมถนน

ต้นสั่งกับข้าวเหมือนรู้จักผมมานาน ทั้งที่ความจริงมันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมกินอะไร

“ผัดผักบุ้ง”

“เออ”

“ไข่เจียวหมูสับ”

“ได้”

“ยำไข่เค็ม?”

“ไม่กิน”

“ทำไม”

“ไม่ชอบไข่เค็ม”

มันพยักหน้า

“โอเค จำไว้”

ผมชะงักเล็กน้อย

คำธรรมดามาก

แต่ไม่รู้ทำไมถึงสะดุดหู

“จำทำไม”

“คราวหน้าจะได้ไม่สั่ง”

“ใครบอกว่าจะมีคราวหน้า”

มันมองผมแล้วหัวเราะ

“มีดิ”

“มั่นใจ?”

“เดี๋ยวผมทำ Excel พังอีก”

ผมหลุดหัวเราะออกมา

“มึงนี่แม่ง…”

คืนนั้นเรานั่งคุยกันเกือบชั่วโมง

เรื่องงานบ้าง

เรื่องหัวหน้าบ้าง

เรื่องลูกค้าที่ต้นโดนด่ามาบ้าง

เรื่องคนในบริษัทบ้าง

ผมเพิ่งรู้ว่ามันอยู่คอนโดคนเดียว

บ้านจริง ๆ อยู่ต่างจังหวัด

เพิ่งย้ายมาอยู่แถวบริษัทตอนเริ่มงาน

“ไม่เหงาเหรอ”

ผมถาม

“บางทีก็เหงา”

“หาแฟนดิ”

มันกำลังตักข้าว

มือหยุดไปนิดหนึ่ง

“พี่หาให้หน่อย”

“กูจะรู้จักใคร”

“ใน IT ไม่มีเหรอ”

“มีแต่ผู้ชาย”

ต้นเงยหน้าขึ้น

“แล้วผู้ชายไม่ได้เหรอ”

ผมหัวเราะทันที

“มึงเอา?”

มันยิ้ม

“ไม่รู้”

“ไม่รู้คืออะไร”

“ก็ยังไม่มีใครมาถามจริง ๆ”

น้ำเสียงมันเหมือนพูดเล่น

ผมเลยไม่ได้ถามต่อ

แต่ไม่รู้ทำไมประโยคนั้นถึงติดอยู่ในหัวผมตลอดทางกลับ

⸻

ผมไปส่งมันที่คอนโดประมาณสามทุ่มกว่า

ก่อนลงรถ ต้นปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วหันมา

“ขอบคุณนะพี่”

“เรื่อง?”

“ไฟล์ด้วย ข้าวด้วย”

“มึงเลี้ยง”

“ก็ขอบคุณที่มากิน”

“เออ”

มันเปิดประตู

ก่อนจะหยุดแล้วหันกลับมา

“ถึงบ้านบอกด้วย”

ผมขมวดคิ้ว

“ทำไมต้องบอก”

“จะได้รู้ว่าถึง”

“กูโตแล้ว”

“รู้”

“งั้น?”

“ก็อยากรู้”

พูดจบมันก็ลงจากรถ

ปิดประตู

แล้วเดินเข้าคอนโดไปเฉย ๆ

ผมนั่งมองหลังมันอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนส่ายหน้า

“เด็กเหี้ยอะไรของมันวะ”

⸻

ผมถึงบ้านเกือบสี่ทุ่ม

อาบน้ำ

เปลี่ยนเสื้อผ้า

นอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียงได้พักหนึ่ง

LINE เด้งขึ้นมา

ต้น: ถึงยังพี่

ผมอ่าน

ไม่ได้ตอบทันที

ประมาณสองนาที ข้อความใหม่เข้ามา

ต้น: หรือโดนสาวที่ไหนลักพาตัวไปแล้ว

ผมหัวเราะคนเดียว

ก่อนพิมพ์กลับ

นนท์: ถึงแล้ว

มันอ่านแทบจะทันที

ต้น: โอเค

แล้วตามมาอีกข้อความ

ต้น: ฝันดีครับพี่ไอที

ผมมองข้อความนั้นอยู่พักหนึ่ง

ไม่รู้ว่าจะตอบอะไร

สุดท้ายเลยส่งสติกเกอร์ด่ามันไปหนึ่งตัว

ต้นส่งหัวเราะกลับมา

ผมวางโทรศัพท์ลง

ปิดไฟ

และคิดว่าพรุ่งนี้ทุกอย่างก็คงเหมือนเดิม

ผมไปทำงาน

มันไปขายของ

ถ้าคอมมันพัง มันก็มาหาผม

แค่นั้น

ผมไม่รู้เลยว่าเช้าวันถัดมา จะมีกาแฟเย็นแก้วหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ

พร้อมกระดาษ Post-it แผ่นเล็ก ๆ ที่เขียนด้วยลายมือห่วย ๆ ว่า

“ค่าซ่อม Excel
ไม่รู้พี่กินหวานแค่ไหน เลยสั่งหวานน้อย
— ต้น”

และผมก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่า

จากวันนั้นเป็นต้นมา

ผมจะเริ่มจำเสียงฝีเท้าของใครบางคนได้

ทั้งที่ไม่เคยตั้งใจจำเลย

nuangnut1996

สนุกมากครับ

Forman2019

อบอุ่นใจมากกก

GuN009

อะอะ รอตามเลยครับ 👍🏻

tokkradoor

สั่งไม่หวาน แต่หวานมาก

TAtaaa

ขอบคุณ

coffee3171

เขียนได้ดี

Kak00321

เขินอะ555

mojimaru

ขอบคุณครับ

feelplayful

แต่งเรื่องได้ดีมากครับ