คู่แข่ง

kikkykt

สนามในตอนเย็นเงียบลงกว่าปกติ หลังจากการแข่งขันรอบสุดท้ายจบไปแล้ว

ภีมกำลังเก็บของใส่กระเป๋า ขณะที่เสียงฝีเท้าคุ้นหูดังเข้ามาใกล้

“หนีเลยเหรอ?”

เขาไม่ต้องหันไปดูก็รู้ว่าใคร

“ฉันไม่ได้หนี”

“งั้นก็หันมาสิ”

ภีมถอนหายใจก่อนหันกลับไป และก็ต้องชะงักเมื่อพบว่านทียืนอยู่ใกล้กว่าที่คิด

“มีอะไร?”

“มาทวงคำพูด”

“คำพูดอะไร?”

นทียิ้ม “ที่นายบอกว่าถ้าฉันชนะ จะยอมทำตามคำขอหนึ่งอย่าง”

ภีมจำได้ทันที

ก่อนแข่งเขาพูดไว้เล่น ๆ เพราะมั่นใจว่านทีไม่มีทางชนะ

“แล้วนายจะขออะไร?”

“ยังคิดไม่ออก”

“งั้นก็กลับไปคิด”

ภีมหันหลัง แต่ยังไม่ทันเดิน นทีก็คว้าข้อมือเขาไว้

“เดี๋ยว”

ภีมหันกลับมา “อะไรอีก?”

นทีไม่ได้ตอบทันที เขาเพียงมองหน้าภีมอยู่นานจนคนถูกมองเริ่มรู้สึกร้อนขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

“นายรู้ไหมว่าเวลาทำหน้าแบบนี้ นายไม่น่ากลัวเลย”

“แบบไหน?”

“แบบที่กำลังเขิน”

“ใครเขิน?”

“นายไง”

“มั่วแล้ว”

ภีมพยายามดึงมือกลับ แต่คราวนี้นทีกลับไม่ยอมปล่อยง่าย ๆ

“เราสองคนแข่งกันมาตั้งนาน” นทีพูดเสียงเบาลง “นายเคยสงสัยไหมว่าทำไมฉันถึงชอบหาเรื่องนายตลอด?”

ภีมเงียบ

จริง ๆ เขาเคยสงสัย

และคำตอบที่แอบคิดไว้ในใจมาตลอดก็ทำให้เขาไม่กล้าถาม

“เพราะนายชอบเอาชนะฉัน?”

“ส่วนหนึ่ง”

“แล้วอีกส่วน?”

นทีขยับเข้ามาอีกนิด ก่อนพูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“เพราะเวลานายสนใจฉัน นายจะมองฉันคนเดียว”

หัวใจของภีมกระตุก

เขารีบหลบตา “หลงตัวเอง”

“งั้นมองหน้าฉันสิ”

“ไม่”

“เห็นไหม”

“เห็นอะไร?”

“นายเขินจริง ๆ”

“นที!”

เสียงหัวเราะของอีกฝ่ายดังขึ้นในสนามที่เกือบว่างเปล่า

ภีมทำท่าจะเดินหนีอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับหยุดเอง

เขาหันกลับไปมองนทีแล้วพูดเบา ๆ

“ถ้าคำขอของนายยังคิดไม่ออก…”

“อืม?”

“ไว้คิดออกแล้วค่อยบอก”

“ได้”

นทียิ้ม

“แต่ฉันคิดว่าฉันรู้แล้วว่าจะขออะไร”

ภีมเลิกคิ้ว “อะไร?”

นทีสบตาเขานิ่ง ๆ

“ขอให้ครั้งหน้าเราไม่ต้องแข่งกัน”

“แล้วจะทำอะไร?”

“ก็ลองเป็นอย่างอื่นดูบ้าง”

ภีมเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนยิ้มออกมา

“ถ้านายแพ้อีก ฉันไม่ให้โอกาสแล้วนะ”

“งั้นฉันจะไม่แพ้”

“มั่นใจจัง”

“เรื่องแข่งฉันไม่รู้”

นทีเว้นจังหวะ แล้วพูดต่อ

“แต่เรื่องนาย ฉันมั่นใจ”

nuangnut1996

สนุกมากครับ

aistop

ฟินมาก

lekthai

ขอบคุณ

thai_boys

ขอบคุณมากๆครับ

bo69dy

ขอบคุนครับ

ninenut

ขอบคุณครับ

2936

ขอบคุณครับ