บทที่ 8
คนที่เจ็ด “ริมสระส่วนตัว”
รถของธามขับเข้าสู่ลานจอดของรีสอร์ทตอนสายกว่าที่วางแผนไว้เล็กน้อย ต้นไม้ใหญ่สองข้างทางบังแสงแดดไว้ได้ดี กลิ่นทะเลและดินชื้นลอยเข้ามาทันทีที่เปิดกระจก อากาศเย็นกว่าในเมืองชัดเจน
ธามจอดรถตรงหน้าวิลล่าที่จองไว้ แล้วหันมาทางผม “ถึงแล้วครับ เอาของขึ้นห้องก่อน เดี๋ยวผมต้องรีบออกไปดูงานต่อเลย”
ผมพยักหน้า ระหว่างยกกระเป๋าขึ้น ธามยังคงสุภาพและใส่ใจเหมือนทุกครั้ง ช่วยถือของให้ เปิดประตูห้องให้ และยืนดูให้ผมวางของเรียบร้อยก่อนจะพูดต่อ “งานวันนี้ค่อนข้างด่วน น่าจะทั้งวัน อาจจะเย็นมากถึงจะกลับ” เขายิ้มบาง ๆ “เสร็จแล้วจะรีบกลับมาอยู่ด้วยนะ”
“ไม่ต้องรีบครับ ทำงานก่อน ขับรถดีๆนะครับ ” ผมยิัมรับ “ต้นบอกว่าไฟลต์ดีเลย์ จะถึงเย็นนี้”
“งั้นถ้าคุณว่างก็พักผ่อนหรือเดินเล่นรอบรีสอร์ทก่อนได้” เขาตอบ
“ได้ครับ” ธามมองผมอยู่อีกครู่ เหมือนจะพูดอะไรเพิ่ม แต่สุดท้ายก็แค่แตะไหล่เบา ๆ
“ถ้าต้องการอะไร ทักมาได้ตลอดนะครับ” แล้วเขาก็ขับรถออกไป
เหลือผมคนเดียวในวิลล่าที่เงียบและกว้าง ผมเปิดประตูระเบียง มองออกไปยังทะเลสีฟ้าอ่อนใต้แสงแดดช่วงสาย ลมทะเลพัดผ่านเบา ๆ แต่ในหัวกลับว่างและแน่นไปพร้อมกัน
เหลืออีกสองคน หนึ่งในนั้นต้องทำให้ได้ภายในวันนี้หรืออย่างช้าที่สุดคือพรุ่งนี้เช้า เพราะหลังจากนั้นธามจะอยู่ด้วยตลอด
ผมเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดบาง ๆ กางเกงขาสั้น แล้วเดินออกจากวิลล่า รีสอร์ทเงียบกว่าที่คิด แขกไม่มาก ทางเดินไม้ทอดยาวไปตามแนวต้นมะพร้าว มุ่งสู่ชายหาด
ผมเดินช้า ๆ ไปตามทาง จนกระทั่งเห็นผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ใกล้ศาลาเปิดโล่งด้านข้างสระว่ายน้ำหลัก สูงประมาณร้อยแปดสิบสี่ ไหล่กว้าง เอวดูแคบ ผิวขาวเหลือง ผมสีน้ำตาลเข้มด้านบนมีวอลลุ่มแลtคลื่นเล็กน้อย ด้านข้างตัดสั้นเฟด neat ใส่เสื้อเชิ้ตลินินสีครีมแขนสั้นกับกางเกงขาสั้นสีเบจ ดูสบาย ๆ แต่แพง
เขากำลังคุยกับพนักงานอยู่ พอหันมาเห็นผมก็หยุดพูด แล้วยิ้มให้แบบสุภาพ สายตาไม่ได้กดดันแต่ชัดเจนว่าสนใจ
ผมเดินผ่านไปโดยไม่ได้หยุด แต่ยังไม่ก้าวพ้นระยะสองสามเมตร
เขาก็พูดขึ้น “เพิ่งเช็คอินหรือครับ”
ผมหันไป “ครับ”
เขายิ้มอีกครั้ง มุมปากไม่กว้างแต่ดูจริงใจ “ผมนาวินครับ”
“บาส”
“ชื่อสั้นดี” นาวินพยักหน้าเล็กน้อย “ถ้ายังไม่รู้จะไปไหน ด้านหลังวิลล่ามีทางลัดลงหาด วิวดีกว่าทางหลัก”
“ขอบคุณครับ”
เขาไม่ได้เดินจากทันที ยังยืนอยู่ตรงนั้น มองผมด้วยสายตาที่สงบและสนใจโดยไม่ต้องพยายามอะไรเลย ผมรู้สึกถึงมันชัดความรู้สึกดึงดูดนี้ และตอนนี้… ผมต้องการคนที่เจ็ด
…
ทางลาดขึ้นเขาไม่ชันมาก แต่พอเดินถึงด้านบน ลมทะเลก็แรงขึ้นทันที บ้านพักของนาวินไม่ได้ใหญ่โตแบบวิลล่าในรีสอร์ท แต่ตั้งอยู่บนเนินสูงที่มองลงไปเห็นอ่าวได้เกือบทั้งหมด โครงสร้างเป็นปูนเปลือยผสมไม้สีเข้ม ระเบียงกว้างเปิดโล่งโดยไม่มีเสากั้นสายตา สระว่ายน้ำสีฟ้าอ่อนทอดยาวขนานกับขอบระเบียง น้ำในสระนิ่งจนสะท้อนท้องฟ้าและทะเลด้านล่าง
“เชิญครับ” นาวินถอดรองเท้าแล้วเดินขึ้นบันไดไม้สั้น ๆ นำทางเข้าไป ผมถอดรองเท้าตาม ภายในบ้านโปร่งและเงียบ ผนังด้านหนึ่งเป็นกระจกบานใหญ่ทั้งหมด มองทะลุออกไปได้ทั้งวิวทะเลและขอบฟ้า ห้องนั่งเล่นมีโซฟาสีครีมตัวยาว โต๊ะไม้ต่ำ และตู้ไวน์บิลท์อินสูงติดผนังมุมที่ไม่โดนแสงแดดโดยตรง
กลิ่นไม้และกลิ่นทะเลปนกันเบา ๆ นาวินเปิดประตูกระจกบานเลื่อนออกไปยังระเบียง ลมทะเลพัดเข้ามาเต็ม ๆ ทันที
“วิวประมาณนี้ครับ” เขาพูดเรียบ ๆ
ผมเดินออกไปยืนที่ราวระเบียง จากตรงนี้เห็นชายหาดของรีสอร์ทเป็นเส้นโค้งบาง ๆ ด้านล่าง น้ำทะเลเปลี่ยนสีจากเขียวอ่อนใกล้ฝั่งไปเป็นน้ำเงินเข้มไกลออกไป แสงแดดช่วงสายยังไม่แรงมาก ทำให้อากาศอุ่นแต่ไม่ร้อน
“สวยจริง ๆ” ผมบ่นเบา ๆ
นาวินยืนห่างจากผมประมาณหนึ่งก้าวครึ่ง มองไปในทิศทางเดียวกัน “ผมซื้อที่ตรงนี้เพราะวิว” เขาพูด “ส่วนตัวรีสอร์ทเป็นแค่ธุรกิจ”
บรรยากาศเงียบไปครู่หนึ่ง มีเพียงเสียงคลื่นจากด้านล่างกับสายลมที่พัดผ่านราวระเบียง นาวินหันมาทางผม “ว่ายน้ำไหมครับ”
ผมมองไปที่สระ น้ำใสนิ่ง ขอบสระเกือบชิดกับระเบียงจนดูเหมือนจะไหลลงทะเล “ยังไม่ได้ใส่ชุด”
“ข้างในมีชุดสำรอง” นาวินตอบ “หรือจะไม่ใส่ก็ได้… ตรงนี้ไม่มีใครมองเห็น” ประโยคหลังพูดด้วยน้ำเสียงปกติ ไม่ได้ยั่ว แต่ทำให้ระยะห่างระหว่างเรากะทันหันแคบลงในหัว
ผมหันไปมองเขา นาวินยิ้มเล็กน้อย ตาไม่หลบ “หรือจะดื่มก่อนก็ได้” เขาชี้เข้าไปในห้อง “ไวน์ตู้เล็ก ๆ นู่น ของดีที่เก็บไว้”
ผมยังไม่ตอบทันที สายลมทะเลพัดเสื้อยืดให้ชิดลำตัว แสงแดดส่องผ่านเส้นผมของนาวินที่ถูกลมปลิวเล็กน้อย ผิวขาวเหลืองของเขาดูสว่างขึ้นใต้แสงธรรมชาติ “ดื่มก่อนก็ได้ครับ”
นาวินพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปในบ้านโดยไม่เร่ง ผมยังยืนอยู่ที่ระเบียงอีกสักพักมองทะเลด้านล่างแล้วค่อยตามเขาเข้าไป
8 F9 U2 s6 I! \% A6 |- i) z; ` นาวินเดินไปที่ตู้ไวน์บิลท์อิน มองดูขวดสองสามวินาทีก่อนจะเลือกขึ้นมาหนึ่งขวด “Pinot Noir” เขาพูดพลางเปิดฝา “ไม่หนักมาก เหมาะกับช่วงกลางวัน”
: k$ V' a$ }* N8 T' h* l7 a: sเขานำแก้วสองใบมาวางบนโต๊ะไม้ต่ำตรงหน้าโซฟา เทไวน์สีแดงเข้มให้ผมก่อน แล้วเทให้ตัวเอง “เชิญครับ”
ผมรับแก้ว มานั่งลงบนโซฟา นาวินนั่งลงอีกฝั่งของโซฟาตัวเดียวกัน ระยะห่างพอประมาณ ไม่ชิดจนอึดอัด แต่ก็ไม่ไกลจนต้องพูดเสียงดัง ไวน์สัมผัสลิ้น กลม เย็นเล็กน้อยจากที่เก็บในตู้
“ไวน์ดี” ผมพูด
นาวินยิ้มบาง ๆ “ผมเก็บไว้เฉพาะคนที่พามาที่นี่”
“มีคนถูกพามาบ่อยไหมครับ”
เขาหัวเราะเสียงเบาในลำคอ “ไม่บ่อย”
สายตาเขาจับอยู่ที่แก้วไวน์ของผมครู่หนึ่ง แล้วเงยขึ้นมามองหน้า “คุณบาสดูเหมือนคนที่คิดอะไรอยู่ตลอดเวลา”
“นิสัยส่วนตัวครับ”
“หนักไหม” เขาถามต่อ
ผมชะงักไปนิด แล้วหัวเราะสั้น ๆ “บางทีก็หนัก”
นาวินพยักหน้าช้า ๆ เหมือนเข้าใจโดยไม่ต้องถามต่อ เขาจิบไวน์ วางแก้วลง แล้วเอนหลังพิงโซฟา แขนข้างหนึ่งวางบนพนัก พับขาข้างหนึ่งขึ้นเล็กน้อย ท่าทางสบาย ๆ แต่ยังดูดี
แสงจากกระจกบานใหญ่ส่องเฉียงเข้ามาตกบนแขนและลำคอเขา ผิวขาวเหลืองดูอุ่นขึ้น เส้นเอ็นบนหลังมือชัดเล็กน้อยตอนจับแก้ว
“ทำงานเกี่ยวกับอะไรครับ” เขาถาม
“ออกแบบภายใน”
“อ๋อ” นาวินพยักหน้า “เลยดูเป็นคนละเอียด”
“ดูออกอีกแล้วเหรอครับ”
“นิดหน่อย” เขายิ้ม “คนออกแบบส่วนใหญ่จะมองอะไรนานกว่าคนทั่วไป”
ผมจิบไวน์อีกครั้งแก้วเริ่มเบาลงเร็วกว่าที่คิด นาวินเทเพิ่มให้โดยไม่ถาม “ขอบคุณ”
“ไม่เป็นไร” เขาพูด “ตรงนี้ไม่มีใครเร่ง”
เงียบไปอีกครั้ง แต่ความเงียบไม่ได้อึดอัด มันเต็มไปด้วยสายลมที่พัดผ่านประตูเปิด และกลิ่นไวน์ที่ลอยเบา ๆ ระหว่างเรา
นาวินหันมามองผมตรง ๆ คราวนี้ไม่มีรอยยิ้มมีแต่สายตาที่นิ่งและสนใจจริง “คุณบาส”
“ครับ”
“ถ้าผมบอกว่าอยากรู้จักคุณมากกว่านี้… จะถือว่าเร็วเกินไปไหม”
คำถามนั้นไม่ได้ยั่วแต่หนักแน่นและชัดเจน ผมมองกลับไปที่เขาไวน์เริ่มทำงานเล็กน้อย ทำให้ระยะของใบหน้าดูใกล้กว่าเดิม “ขึ้นอยู่กับว่า… รู้จักแบบไหนครับ”
นาวินยิ้มช้า ๆ มุมปากยกขึ้นเพียงนิดเดียว “แบบที่คนสองคนทำกันเมื่ออยู่บนเขาสองต่อสอง” เขายังไม่ขยับเข้ามา
แค่พูดจบแล้วยังคงมองผมอยู่
รอ
ปล่อยให้คำนั้นค้างอยู่ในอากาศระหว่างเรา ผมวางแก้วลงบนโต๊ะ ไม่ได้ถอยหลังหนีผมวางแก้วลงบนโต๊ะ แล้วยังไม่ได้ตอบอะไร
ผมวางแก้วลงบนโต๊ะ นาวินมองผมอยู่อีกครู่ ก่อนจะยิ้มเล็กน้อยแล้วลุกขึ้น “ว่ายน้ำก่อนไหมครับ” เขาพูดเสียงปกติ “แดดยังไม่แรง น้ำน่าจะดี”
ผมมองไปที่สระนอกระเบียง “ไม่มีชุด”
“สระส่วนตัวครับ” นาวินตอบเรียบ ๆ “ไม่ต้องใส่ก็ได้… หรือจะใส่เท่าที่สะดวกก็ได้”
ประโยคนั้นทำให้ผมชะงักไปนิด แต่ก็พยักหน้า
เขาเดินไปหยุดยืนอยู่ตรงขอบสระ แล้วถอดเสื้อเชิ้ตลินินออกต่อหน้าผมโดยไม่หันหลัง ไหล่กว้าง อกแผ่ กล้ามเนื้อเรียบเนียนแต่แน่น ผิวขาวเหลืองใต้แสงแดดจาง ๆ ดูอบอุ่น เส้นเอ็นบนท้องและด้านข้างชัดขึ้นตอนเขาหายใจ
จากนั้นมือเลื่อนลงไปคลายกระดุมกางเกงขาสั้น ดึงออกช้า ๆ เหลือเพียงกางเกงในสีขาวทรงบ็อกเซอร์ขาสั้นที่เนื้อผ้าบาง
ผ้าสีขาวรัดแน่นจนเห็นขอบกล้ามเนื้อต้นขาและเส้นสายของสะโพคชัดเจน ของข้างในห้อยเป็นทรงยาวเห็นได้ชัดผ่านเนื้อผ้าบาง น้ำหนักดันผ้าให้ย้อยลงตามธรรมชาติ จนรอยขอบส่วนหัวและลำเห็นเลือน ๆ ใต้ผ้าสีขาว
กางเกงในขาวทำให้ทุกอย่างดูชัดและชวนมองกว่าสีเข้ม นาวินไม่ได้รีบก้าวลงน้ำ ยืนอยู่ตรงนั้นอีกสองสามวินาที ปล่อยให้สายตาผมกวาดผ่านแล้วค่อยยิ้มมุมปากเล็กน้อย “จะลงไหมครับ”
ผมเดินมายืนอยู่ตรงขอบสระ มองนาวินที่ลงไปในน้ำแล้ว มือจับชายเสื้อยืดแล้วดึงขึ้นช้า ๆ ผ้าถูกลมทะเลพัดเล็กน้อยตอนที่มันถูกถอดออกจากหัว เผยอกและหน้าท้องที่ยังแห้งอยู่ แสงแดดจาง ๆ ส่องเฉียงทำให้ผิวดูสว่างขึ้น จากนั้นนิ้วก็เลื่อนลงไปที่ขอบกางเกงขาสั้นดึงออกทีละข้างอย่างไม่รีบร้อน จนเหลือเพียงกางเกงในสีขาวทรงบ็อกเซอร์ที่ใส่มาเป็นแบบเดียวกับเขา
ผ้ายังแห้ง รัดพอดีกับสะโพคและต้นขา เห็นรอยขอบหัวหยักชัดเจน และเห็นทรงของสิ่งที่อยู่ด้านในที่เริ่มมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย จากสายตาของนาวินที่มองอยู่ ผมก้าวลงไปในน้ำ
น้ำเย็นสัมผัสผิวทีละนิ้ว ทีละช่วงขา จนขึ้นถึงเอว ความเย็นทำให้กางเกงในชุ่มน้ำและแนบสนิทกับผิวทันที นาวินยืนรออยู่กลางสระ น้ำระดับเอว กางเกงในขาวเมื่อเปียกยิ่งบางลง ของเขาห้อยยาวเห็นทรงชัด ผ้าเปียกติดผิวจนเกือบโปร่ง
“น้ำเย็นดีไหมครับ”
“เย็นดีครับ”
นาวินยิ้มมุมปาก แล้วหันไปทางขอบสระ “เดี๋ยวผมไปหยิบไวน์มา”
เขาขึ้นจากน้ำอย่างไม่รีบ น้ำไหลอาบหลังและสะโพค ผ้าขาวเปียกแนบจนเห็นรอยแยกของก้นชัดเจนตอนเดินไปหยิบขวดและแก้ว ไม่ถึงนาทีเขากลับมา
ผมยังยืนอยู่ในน้ำระดับเอว มองตามเขาตั้งแต่ก้าวออกจากบ้าน นาวินเดินเท้าเปล่าบนพื้นไม้เปียก น้ำยังไหลอาบจากปลายผมลงมาตามอกและท้อง หยดลงตามร่องกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เรียบแต่แน่น
กางเกงในสีขาวเปียกน้ำสนิท เนื้อผ้าบางและโปร่งขึ้นจนเกือบเห็นสีผิวข้างใต้ร่มผ้า ตรงนั้นของเขายังไม่แข็งเต็มที่ แต่ห้อยยาวและมีน้ำหนัก แกว่งเบา ๆ ตามจังหวะก้าวเดิน ผ้าถูกดันยื่นออกมาเป็นทรงชัดเจนทั้งด้านหน้าและด้านข้าง ขอบหัวเห็นเลือน ๆ ใต้สีขาวทุกครั้งที่สะโพคขยับ
เขาไม่ได้รีบลงน้ำ เดินมาหยุดที่ขอบสระตรงหน้าผม ยืนตัวตรง ถือขวดไวน์และแก้วสองใบ แสงแดดจาง ๆ ส่องผ่านผ้าเปียก ทำให้รูปทรงตรงส่วนนั้นของเขาชัดขึ้นอีก
นาวินยิ้มเล็กน้อย แล้วยืนเทไวน์ลงในแก้วอย่างช้า ๆ ตรงขอบสระ ท่าทางปกติ แต่ระยะและความสูงทำให้ผมซึ่งยืนอยู่ในน้ำต้องเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย และต้องมองผ่านเป้ากางเกงในขาวที่เปียกและแนบเนื้อในระยะใกล้
เขารินเสร็จ แล้วค่อยนั่งลงบนขอบสระห้อยขาลงไปในน้ำ กล้ามเนื้อต้นขาตึงขึ้นตอนนั่ง ผ้าขาวถูกรั้งจนตึงมากขึ้นตามท่า เป้าถูกดันให้ยื่นชัด ของที่ห้อยอยู่ขยับเล็กน้อยตอนเขานั่งลงสนิท
“อีกหน่อยไหมครับ” เขายื่นแก้วลงมาให้ผม
ผมว่ายเข้าไปใกล้ ยื่นมือขึ้นรับตอนนั้นระยะใกล้จนเห็นเส้นขนบาง ๆ ที่ลากลงไปใต้ขอบกางเกงใน เห็นรอยผ้าที่เปียกจนติดกับผิว และเห็นทรงที่ถูกน้ำหนักดึงลงอย่างชัดเจน
นิ้วเราสัมผัสกันสั้น ๆ ตอนรับแก้ว เย็นจากน้ำในสระและไวน์
นาวินไม่ได้ถอนมือทันที ปล่อยให้นิ้วค้างอยู่ชั่วเสี้ยววินาทีก่อนจะยิ้ม “เชิญครับ”
ผมรับแก้วแล้วยังยืนอยู่ระหว่างขาเขาที่ห้อยลงมาในน้ำ ใกล้เกินไปสำหรับการเป็นคนแปลกหน้าแต่ไม่มีใครขยับหนี
ลมทะเลพัดผ่านอีกครั้ง ทำให้หัวนมของนาวินที่โผล่รับอากาศแข็งขึ้นเล็กน้อย และทำให้ผ้าเปียกที่เป้าขยับตามลมเพียงนิดเดียว
ผมจิบไวน์ สายตายังไม่หนีจากตรงนั้นง่าย ๆ
นาวินมองผมอยู่อีกครู่ แล้วค่อย ๆ แยกขาออกกว้างขึ้นอีกนิด ไม่ใช่ท่าที่ยั่วยุแบบเปิดเผย แต่กว้างพอให้ผมยืนอยู่ตรงกลางได้อย่างชัดเจน และกว้างพอให้กางเกงในสีขาวที่เปียกน้ำถูกดึงตึงขึ้นตามต้นขา
ผ้าบางแนบสนิทกับผิว เผยให้เห็นทรงลำของเขาที่ห้อยลงมาตามธรรมชาติ ถูกน้ำหนักดึงจนยื่นไปข้างหน้าเล็กน้อย ขอบหัวและลำเห็นเลือนใต้สีขาวทุกครั้งที่เขากระดกข้อเท้าเบา ๆ ในน้ำ
กล้ามเนื้อต้นขาตึงขึ้นตอนแยกขา เส้นเอ็นด้านในชัดเจน นาวินจิบไวน์ตัวเองช้า ๆ โดยยังมองผมอยู่ “ทีนี้ไวน์เป็นยังไงครับ”
“ดีขึ้นกว่าเดิมครับ”
เขายิ้มมุมปาก แล้วเอนตัวไปข้างหลังเล็กน้อย ใช้มือข้างหนึ่งยันพื้นไม้ ทำให้อกและท้องยืดออก แสงตกบนผิวขาวเหลืองชัดขึ้น
“คุณบาส” เขาเรียกเบา ๆ
“ครับ”
นาวินจิบไวน์ตัวเองช้า ๆ โดยยังมองผมอยู่แล้วพูดเสียงนุ่ม “ใกล้ขนาดนี้… คุณโอเคไหมครับ”
ผมไม่ได้ถอยแค่จิบไวน์อีกคำ แล้วมองขึ้นไปที่ใบหน้าเขา “ยังไหวครับ”
นาวินหัวเราะเสียงต่ำในลำคอ สายตาเลื่อนลงมาที่กางเกงในสีขาวของผมที่เปียกน้ำสนิท ผ้าบางแนบเนื้อจนเห็นทรงชัด เห็นเส้นขอบและน้ำหนักที่เริ่มตื่นขึ้นเล็กน้อยใต้สีขาว น้ำในสระทำให้ผ้ายิ่งโปร่งและชิดผิวมากกว่าตอนแห้ง
เขามองอยู่นานกว่าปกติ แล้วค่อย ๆ ยื่นมือลงมา นิ้วยาวและอุ่นแตะที่ต้นขาด้านนอกของผมเบา ๆ ใต้ผิวน้ำ
เพียงแค่ปลายนิ้ว ลากช้า ๆ จากด้านนอกเข้ามาด้านใน ไม่กดแรง ไม่รีบ “ผมขอแตะได้ไหม”
คำถามนั้นช้าและใช้โทนเสียงต่ำ
ผมพยักหน้าโดยไม่พูด นาวินยิ้มเล็กน้อย นิ้วเลื่อนสูงขึ้นตามต้นขาด้านใน หยุดก่อนจะถึงขอบกางเกงในเพียงไม่กี่เซนติเมตร แล้ววนเบา ๆ ที่ผิวที่เปียกน้ำ
ผมหายใจสะดุด ความอุ่นจากปลายนิ้วเขาชัดเจนแม้จะอยู่ใต้น้ำ ความเย็นของน้ำกับความร้อนจากผิวสัมผัสกันจนขนบนต้นขาลุกเล็กน้อย นิ้วเขาไม่ได้กดแรง แค่ลากช้า ๆ เป็นวงแคบ ๆ ใกล้ขอบผ้าจนผมรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนเล็ก ๆ ที่วิ่งขึ้นไปตามขาหนีบ
กางเกงในสีขาวของเราทั้งคู่เปียกและแนบสนิทเนื้อหนัง ตรงเป้าของนาวินที่นั่งแยกขาอยู่ตรงหน้าเริ่มตื่นขึ้นชัดเจน ดันผ้าขาวให้ตึงและยื่นออกมามากขึ้นทุกที ผมเห็นเส้นขอบและน้ำหนักของมันขยับตามลมหายใจเขา
นิ้วของเขายังไม่แตะตรงนั้น แค่วนอยู่ที่ต้นขาด้านใน ใกล้จนผมรู้สึกถึงความร้อนจากฝ่ามือผ่านน้ำทุกครั้งที่เขาขยับนิ้ว
ผมวางแก้วลงบนขอบสระ แล้วยกมือขึ้นแตะที่หน้าท้องของนาวินเบา ๆ ผิวเขาอุ่นและเรียบกว่าที่คิด กล้ามเนื้อหน้าท้องเกร็งตอบสนองทันทีที่นิ้วผมวางลง ความตึงของกล้ามเนื้อใต้ผิวทำให้ปลายนิ้วรู้สึกถึงแรงสั่นเล็ก ๆ จากลมหายใจที่เริ่มลึกขึ้น
ผมลูบลงต่ำทีละนิด ผ่านร่องกลางท้อง ผ่านเส้นขนบาง ๆ ที่ยังเปียกน้ำ นิ้วสัมผัสความอุ่นที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ยิ่งใกล้ขอบกางเกงใน
นาวินหายใจออกยาว ท้องเขาขยับใต้ฝ่ามือผม ผมรู้สึกถึงความแข็งและการขยายตัวที่กำลังก่อตัวอยู่ใต้ผ้าขาวในระยะใกล้ยิ่งขึ้น แม้ยังไม่ได้แตะโดยตรง แต่ความร้อนและแรงดันจากส่วนนั้นของเขาผ่านอากาศและน้ำมาถึงนิ้วได้ชัด
นิ้วของนาวินที่ต้นขาผมเลื่อนสูงขึ้นอีกนิด คราวนี้ปลายนิ้วเกี่ยวขอบกางเกงในสีขาวของผมเบา ๆ จากด้านใน เพียงแค่เกี่ยว แต่เสียวจนขาหนีบเกร็งโดยอัตโนมัติ
เราทั้งคู่ยังไม่ไปต่อทันที แค่สำรวจ ช้า ๆ ใต้แสงแดดจาง ๆ และสายลมทะเล ในระยะที่ใกล้จนได้ยินเสียงหายใจของกันและกันชัดเจน และใกล้จนรู้สึกได้ว่าส่วนนั้นของอีกฝ่ายกำลังตื่นตัวเต็มที่เช่นเดียวกัน
นิ้วของนาวินที่ต้นขาผมเลื่อนสูงขึ้นอีกนิด คราวนี้ปลายนิ้วไม่ได้แค่เกี่ยวขอบกางเกงใน แต่เลื่อนเข้าไปข้างในจากด้านหน้า หลังมือเขาอุ่นและชุ่มน้ำ นิ้วยาวค่อย ๆ โอบรอบควยผมที่กำลังแข็งขึ้นใต้ผ้าขาวเปียก
ผมหายใจสะดุดหนัก ความอุ่นจากฝ่ามือเขาถ่ายทอดผ่านเนื้อผ้าบางที่เปียกสนิท รู้สึกถึงแรงกดเบา ๆ ของนิ้วโป้งที่วนตรงหัว ขณะที่นิ้วอื่น ๆ โอบลำไว้แน่นขึ้นทีละนิด เสียวจนขาหนีบเกร็ง น้ำในสระที่เคยเย็นกลับรู้สึกร้อนขึ้นรอบตัว
ผมกลั้นหายใจไว้ครู่หนึ่ง แล้วค่อย ๆ เลื่อนมือลงไปเช่นกัน นิ้วผมแตะขอบกางเกงในขาวของนาวินก่อน แล้วค่อย ๆ มุดเข้าไปข้างใน
เจอความร้อนและแข็งทันที ควยของเขายาวและหนักในฝ่ามือ โคนหนาขึ้นชัด หัวใหญ่กว่าลำเล็กน้อย ผิวเรียบตึงจากความเปียกและจากที่กำลังตื่นเต็มที่ ผมรู้สึกถึงเส้นเลือดที่ปูดเบา ๆ ตอนที่นิ้วรูดขึ้นช้า ๆ จากโคนถึงหัว
นาวินหายใจออกยาวใกล้หู ท้องเขาเกร็งใต้แขนผม รอบตัวยังเงียบ มีเพียงเสียงน้ำที่ซัดเบา ๆ เข้าขอบสระ เสียงลมทะเลพัดผ่านใบไม้ และเสียงหายใจของทั้งคู่ที่เริ่มไม่เท่ากัน แสงแดดจาง ๆ ส่องลงมาบนผิวที่เปียกของเรา ทำให้น้ำหยดบนอกและท้องระยิบระยับ
ผมรูดมือช้า ๆ อีกครั้ง รู้สึกถึงน้ำเงี่ยนที่เริ่มเยิ้มที่หัวของเขาติดนิ้วมา นาวินก็ทำแบบเดียวกัน นิ้วโป้งของเขาวินตรงร่องหัวควยผมวนเป็นวงช้า ๆ ใต้ผ้าเปียก ความเสียววิ่งจากขาหนีบขึ้นไปถึงท้องน้อยจนผมต้องเอนเข้าหาเขานิดหนึ่ง
หน้าผากเกือบชนไหล่เขา กลิ่นไวน์ กลิ่นทะเล และกลิ่นผิวที่เปียกน้ำปนกันอยู่ในระยะนี้ นาวินก้มลงเล็กน้อย
ริมฝีปากใกล้หูผม “รู้สึกดีไหมครับ” เสียงต่ำและแหบกว่าตอนพูดปกติ
ผมไม่ได้ตอบเป็นคำ แค่พยักหน้าช้า ๆ แล้วบีบมือที่จับควยเขาแน่นขึ้นอีกนิด ทั้งคู่ยังไม่ได้ถอดกางเกงในออก แค่จับกันผ่านผ้าเปียก
ช้า ๆ
สำรวจ
ใต้แสงแดดและสายลมบนเขา ในสระที่ไม่มีใครมองเห็น นิ้วของนาวินที่อยู่ในกางเกงในผมขยับช้า ๆ ไม่ใช่การรูดแรง แต่เป็นการคลำ สำรวจ นิ้วโป้งวนตรงร่องหัวผ่านผ้าเปียก ขณะที่นิ้วอื่นโอบลำไว้แน่นขึ้นทีละนิด ความอุ่นจากฝ่ามือเขาถ่ายทอดผ่านเนื้อผ้าบางจนผมรู้สึกถึงทุกองศาของการเคลื่อนไหว
ผมหายใจไม่สม่ำเสมอ มือที่จับควยนาวินก็ตอบสนองเช่นเดียวกัน รูดขึ้นช้า ๆ จากโคนถึงหัว รู้สึกถึงความหนาของโคนและความใหญ่ของหัวที่กำลังตึงขึ้นเรื่อย ๆ น้ำเงี่ยนเริ่มเยิ้มติดนิ้วแม้ยังมีผ้ากั้นอยู่
นาวินเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองลงมาที่ผม สายตานิ่ง แต่หายใจลึกกว่าตอนแรก “ถอดได้ไหมครับ”
คำถามนั้นเสียงต่ำและชัด
ผมพยักหน้า นาวินยกสะโพคขึ้นเล็กน้อยจากขอบสระ มือทั้งสองข้างของผมช่วยดึงกางเกงในขาวที่เปียกออกจากตัวเขา
แท่งลำของเขาดีดตัวขึ้นทันทีที่พ้นผ้า ยาว ตรง โคนหนา หัวใหญ่กว่าลำเล็กน้อย สีเข้มขึ้นจากความตื่น เส้นเลือดปูดชัด น้ำเงี่ยนเยิ้มที่ปลายแล้ว
ผมยังยืนอยู่ในน้ำ นาวินนั่งอยู่บนขอบสระ ขาแยกกว้าง เปลือยทั้งหมดตั้งแต่เอวลงไป เขามองผมอยู่อีกครู่ แล้วเอื้อมมือลงมาดึงกางเกงในของผมเช่นกัน
ผ้าเปียกถูกลากลงช้า ๆ ตามต้นขา ควยผมดีดตัวขึ้นพ้นน้ำ เราทั้งคู่เงียบ มีเพียงเสียงลมทะเลกับน้ำที่ซัดขอบสระเบา ๆ
นาวินยื่นมือลงมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีผ้ากั้น ฝ่ามืออุ่นห่อหุ้มควยผมโดยตรง รูดช้า ๆ จากโคนขึ้นไปจนสุดหัว แล้ววนนิ้วโป้งตรงร่อง
เสียวจนขาผมเกร็งในน้ำ ผมยกมือขึ้นจับควยเขาตอบ หนักและร้อนในฝ่ามือ ผิวตึง รู้สึกถึงแรงเต้นเบา ๆ ใต้ผิว นาวินหายใจออกยาว แล้วพูดเสียงแหบ“ขึ้นมาข้างบน” ไม่ใช่คำสั่งแรง ๆ แต่หนักแน่น
ผมมองขึ้นไปที่เขาอีกครั้ง แล้วยังไม่ปีนขึ้นไป กลับก้าวเข้าไปใกล้ระหว่างขาที่แยกกว้างของนาวิน น้ำถึงระดับอก มือจับต้นขาด้านในของเขาทั้งสองข้าง
นาวินเงยหน้ามองลงมา สายตานิ่ง ผมก้มลงโดยไม่พูดอะไร ลิ้นแตะหัวควยเขาก่อน ช้า ๆ เลียรอบร่องที่น้ำเงี่ยนเยิ้มอยู่ รสเค็มปนกับกลิ่นคลอรีนจาง ๆ จากน้ำในสระ
นาวินหายใจสะดุด มือข้างหนึ่งวางลงบนหัวผม แต่ไม่ได้กดแรง แค่พักอยู่
ผมอมหัวเข้าไปในปาก ดูดเบา ๆ แล้วค่อย ๆ รับลึกขึ้นทีละนิด น้ำลายผสมน้ำเงี่ยนทำให้ทุกอย่างชุ่ม ลิ้นกดใต้ลำขณะที่ถอนออกช้า ๆ ลมทะเลพัดผ่านหลังที่โผล่พ้นน้ำ
เสียงดูดเบา ๆ ปนกับเสียงน้ำที่ซัดขอบสระ ผมอมลึกขึ้นอีก ปล่อยให้หัวดันเข้าไปใกล้โคนคอ แล้วถอนออกจนเหลือแค่หัว ดูดแรงตรงนั้นเป็นจังหวะสั้น ๆ
นาวินเกร็งขา กล้ามเนื้อต้นขาใต้ฝ่ามือผมตึงขึ้น “ช้า ๆ…” เสียงเขาแหบกว่าเดิม ผมทำตาม อมช้า ลึก เป็นจังหวะ ใช้มือรูดโคนไปพร้อมกัน ทุกครั้งที่ถอนออกจะเลียหัววนเป็นวงก่อนจะอมกลับเข้าไปใหม่
ในหัวยังมีเงาของธามแวบขึ้นมาเป็นระยะ แม้ตอนนี้ปากจะเต็มไปด้วยลำเอ็นใหญ่ของนาวิน แม้ความเสียวจะทำให้ขาอ่อนในน้ำ
แต่ภาพรอยยิ้มตอนเช้าก็ยังไม่หายไปโดยสมบูรณ์ ผมกดลิ้นแรงขึ้นใต้ลำ แล้วอมลึกจนเกือบสุดอีกครั้ง นาวินหายใจออกยาว มือที่วางบนหัวผมเริ่มจับแน่นขึ้นเล็กน้อย แต่ยังไม่กดลง
ผมถอนปากออกช้า ๆ จนเหลือแค่หัว ดูดแรงตรงร่อง ลิ้นวนเป็นวงซ้ำแล้วซ้ำอีก น้ำเงี่ยนของเขาเยิ้มมากขึ้น รสเค็มชัดขึ้นบนลิ้น
จากนั้นผมก็เลียลงไปตามลำ ตั้งแต่หัวจนถึงโคน ช้า ๆ ทีละนิ้ว ปลายลิ้นกดลงบนเส้นเลือดที่ปูด แล้วเลียกลับขึ้นไปใหม่
นาวินเกร็งขาอีกครั้ง ผมใช้มือข้างหนึ่งโอบลูกอัณฑะเบา ๆ คลึงช้า ๆ ขณะที่ปากกลับไปอมหัวอีกครั้ง ดูดเป็นจังหวะสั้น ๆ สลับกับเลีย น้ำในสระกระเพื่อมตามการขยับของผม
ลมทะเลพัดผ่านหลังที่เปียก ทำให้ขนลุกเล็กน้อย แต่ความร้อนจากควยในปากกลับชัดเจนกว่า ผมอมลึกขึ้นอีก คราวนี้ช้าและยาว ปล่อยให้หัวดันโคนคอ กลั้นไว้ครู่หนึ่ง แล้วถอนปากออกพร้อมดูดแรงตลอดทาง
น้ำลายเส้นยาวติดจากริมฝีปากไปยังหัวควยของเขา นาวินมองลงมา สายตาเข้มขึ้น “อีกที…” เสียงแหบ
ผมทำตาม อมกลับเข้าไปใหม่ ใช้มือรูดโคนเป็นจังหวะตรงข้ามกับปาก เร็วขึ้นเล็กน้อยแต่ยังไม่เร่งสุด ทุกครั้งที่หัวควยชนเพดานปาก ผมจะกดลิ้นแรงขึ้น
ทุกครั้งที่ถอนออก จะเลียรอบหัววนช้า ๆ ให้เขารู้สึกถึงปลายลิ้นชัด ๆ เสียวจนขาของนาวินเริ่มสั่นเบา ๆ บนขอบสระ “อ่า—” เขาครางออกมาด้วยความเสียว
ผมลดมือลงไปอีกนิด ใช้นิ้วกลางวนเบา ๆ ตรงก้นของเขาผ่านน้ำลายผมที่ไหลลงไปตามร่อง โดยยังไม่ใส่นิ้วเข้าไป แค่วนรอบ ๆ ให้เขารู้สึก
นาวินหายใจสะดุดชัดขึ้น มือที่วางบนหัวผมกำเส้นผมแน่นขึ้นโดยไม่ตั้งใจ ผมยังไม่เร่งจังหวะ ยังคงอมช้า ลึก สลับกับการเลีย
ปล่อยให้ความเสียวสะสม ปล่อยให้เสียงดูดกับเสียงลมทะเลปนกัน และปล่อยให้เงาของธามในหัวค่อย ๆ จางลงทีละนิด ท่ามกลางรสและกลิ่นของนาวินที่เต็มปาก
จนกระทั่งนาวินขยับ เขายังไม่ดึงผมขึ้น แต่ค่อย ๆ เสื่อนตัวลงมาจากขอบสระเข้ามาในน้ำเอง น้ำกระเพื่อมแรงขึ้นตอนที่เขาก้าวลงมา ตอนนี้ทั้งคู่อยู่ในสระด้วยกัน น้ำระดับอก
นาวินยืนตรงหน้าผม ระยะใกล้จนควยทั้งสองข้างเกือบชนกันใต้ผิวน้ำ เขายังหายใจไม่สม่ำเสมอมือข้างหนึ่งยกขึ้นปัดผมที่เปียกของผมออกจากหน้าผาก แล้วก้มลงจูบ
จูบแรกช้า
แต่ลึก
ลิ้นเขาสอดเข้ามาวนกับลิ้นผมที่ยังมีรสของตัวเขาหลงเหลืออยู่ มืออีกข้างเลื่อนลงไประหว่างเรา โอบควยทั้งสองข้างไว้ด้วยกัน แล้วรูดช้า ๆ พร้อมกัน
ความร้อนและความแข็งของเขาถ่ายทอดผ่านฝ่ามือมาที่ควยผมชัดเจน ผมครางเบา ๆ ในจูบ นาวินถอนปากออกเพียงนิด
ยังใกล้จนลมหายใจปนกัน “ให้ผมทำบ้าง” เขาพูดเสียงต่ำ แล้วค่อย ๆ ทรุดตัวลงในน้ำ ระดับน้ำท่วมถึงไหล่ตอนที่เขาคุกเข่า
มือจับสะโพคผมไว้ทั้งสองข้าง แล้วก้มอมควยผมเข้าไปใต้ผิวน้ำ ความอุ่นของปากสลับกับความเย็นของน้ำทำให้เสียวจนขาเกร็ง ผมต้องยันขอบสระไว้
นาวินอมลึก แม้จะอยู่ใต้น้ำ แล้วถอนขึ้นมาหายใจเป็นระยะ ทุกครั้งที่โผล่ขึ้นมาจะเลียหัวควยวนช้า ๆ ก่อนจะอมกลับลงไปใหม่ มือข้างหนึ่งยังคลึงลูกอัณฑะผมเบา ๆ ใต้น้ำ อีกข้างโอบหลังต้นขา
น้ำกระเพื่อมรอบตัวเรา แสงแดดจาง ๆ ส่องผ่านผิวน้ำตกบนหลังของเขา
ผมมองลงไปเห็นภาพเขาที่กำลังก้มอยู่ระหว่างขา แล้วเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าชั่วคราว ในหัวยังมีเงาธามแวบขึ้นมาอีกครั้ง แม้ตอนนี้จะกำลังถูกอมอยู่ในสระบนเขา แม้ความเสียวจะทำให้ท้องน้อยตึง แต่ความรู้สึกว่างก็ยังค้างอยู่ลึก ๆ
นาวินโผล่ขึ้นมาหายใจอีกครั้ง ริมฝีปากเปียก น้ำเงี่ยนและน้ำลายปนกัน เขามองขึ้นมาทางผม แล้วยิ้มเล็กน้อยทั้งที่ยังหอบ “เสียวดีไหมครับ”
ผมพยักหน้า ยังพูดไม่เป็นคำ นาวินลุกขึ้นยืนอีกครั้ง น้ำไหลอาบจากตัวเขา ควยทั้งสองข้างยังแข็งและชิดกันใต้ผิวน้ำ เขายื่นมือมาจับหลังคอผม
ดึงเข้ามาใกล้ แล้วพูดเสียงต่ำใกล้ปาก “ต่อที่ขอบสระ… หรือจะให้ผมทำต่อที่นี่”
ผมไม่ได้ตอบเป็นคำ แค่ดึงเขาเข้ามาใกล้กว่าเดิม นาวินยิ้มเล็กน้อย แล้วเอื้มไปหยิบแก้วไวน์ที่วางค้างไว้บนขอบสระ เทลงบนหลังมือตัวเองเล็กน้อย แล้วทาเบา ๆ รอบปาก
จากนั้นก้มลงจูบผมอีกครั้ง รสไวน์ปนกับรสของตัวเขาเอง จูบลึกและช้า มือข้างหนึ่งเลื่อนลงไปด้านหลังผม นิ้วยาวลูบไล้ตามร่องก้นใต้น้ำ วนเบา ๆ รอบรูโดยยังไม่มุดเข้าไป
ผมสะดุ้งในจูบ นาวินถอนปากออก แล้วยังคงวนนิ้วอยู่ตรงนั้น “ผ่อนคลาย…” เขาพูดเสียงต่ำ นิ้วกลางค่อย ๆ กดเข้าไปข้างในใต้น้ำ ช้ามาก เพียงข้อแรก แล้วหยุดให้ผมได้ปรับ ความเย็นของน้ำกับความอุ่นของนิ้วทำให้เสียวแปลก ๆ
ผมหายใจออกยาว นาวินกดลึกขึ้นอีกนิด นิ้วหมุนวนช้า ๆ ข้างใน ขณะที่มืออีกข้างยังรูดควยผมเบา ๆ เสียวจนขาอ่อน เขาถอนนิ้วออก แล้วยกแก้วไวน์ขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เทลงบนนิ้วตัวเองโดยตรง เหล้าสีแดงเข้มไหลตามนิ้วยาว
นาวินมองผมตาหนึ่งครั้ง แล้วค่อย ๆ มุดนิ้วที่เปียกไวน์กลับเข้าไปในรูอีกครั้ง ความเย็นเฉียบของไวน์ผสมความอุ่นของนิ้วทำให้ผมครางเสียงอ่อย
“อืม—” นาวินยิ้มมุมปาก นิ้วขยับช้า ๆ เข้าออก ดันไวน์ให้ไหลเข้าไปข้างในเล็กน้อย ความเย็นแปลกปลอมและเสียวจนหลังเกร็ง
เขาก้มลงเลียหัวนมผมไปพร้อมกัน ดูดเบา ๆ ขณะที่นิ้วในรูยังคงเคลื่อนไหว น้ำในสระกระเพื่อมรอบตัวเรา แสงแดดจาง ๆ ส่องผ่านผิวน้ำ
ผมต้องยันขอบสระไว้เพราะขาเริ่มสั่น นาวินเพิ่มนิ้วที่สอง ช้า ๆ ขยายให้กว้างขึ้น แล้วยังคงใช้ไวน์เป็นตัวหล่อลื่น ทุกครั้งที่ถอนนิ้วออกจะมีสีแดงจาง ๆ ปนกับน้ำเงี่ยนไหลตามมา
“รับได้ไหมครับ” เขาถามเสียงแหบ ผมพยักหน้ากระตุก
นาวินกดนิ้วทั้งสองเข้าไปลึกขึ้น งอขึ้นหาจุดเสียวข้างในตัวผม
เขาเจอ
กดซ้ำ
ผมสะดุ้งแรง ควยเด้งในน้ำ เขายังไม่เร่ง แค่วนนิ้วซ้ำจุดเดิมอย่างมั่นใจ ขณะที่ก้มลงเลียลำคอผมพร้อมกัน ความเสียวจากรูกับความเสียวจากผิวหนังรอบคอทำให้หัวมึน ในสายตาของผม ภาพนาวินที่กำลังเล่นกับร่างกายผมอยู่ในสระ
กับเงาของธามที่ยังวนอยู่ลึก ๆ ในหัว ซ้อนกันอย่างเลือนราง นาวินถอนนิ้วออกช้า ๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมามองผม ริมฝีปากเปียก ตาเข้ม
นาวินถอนนิ้วออกช้า ๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมามองผม ริมฝีปากเปียก ตาเข้ม เขาไม่ได้ถามอะไรอีก มือทั้งสองข้างจับสะโพคผมยกขึ้นเล็กน้อยในน้ำ จัดท่าให้ขาข้างหนึ่งพาดบนขอบสระ อีกข้างยังแช่อยู่
ควยของเขายังแข็งและชิดกับร่องก้นผม หัวควยถูกับรูที่ยังเปียกจากไวน์และน้ำลายนิ้ว วนช้า ๆ สองสามครั้ง จากนั้นค่อย ๆ ดันเข้าไป
หัวจมลงก่อน
ตึง
ร้อน
แม้จะอยู่ในน้ำแต่ความแน่นของรูยังชัดเจน ผมหายใจออกยาว มือยันขอบสระไว้แน่น นาวินไม่รีบ ดันทีละนิ้ว หยุดให้ผมได้ปรับทุกครั้งที่ลึกขึ้น จนโคนชิด เต็มลำรูผม
แปดนิ้วเจ็ดของเขาตรงและโคนหนา ทำให้รู้สึกถึงทุกส่วนที่ถูกขยาย เขายังไม่ซอยทันที ค้างไว้ข้างใน มือข้างหนึ่งโอบเอวผม อีกข้างยกขึ้นมาจับคางให้ผมเงยหน้า
สายตาสบกันในระยะใกล้ ลมหายใจปนกัน “มองตาผม” เขาพูดเสียงต่ำ
ผมมอง นาวินเริ่มขยับ ช้าแต่หนัก ถอนลำควยออกเกือบสุดจนเหลือแค่หัว แล้วดันกลับเข้าไปจนสุดอีกครั้ง
ตับ…
ตับ…
ตับ…
น้ำในสระกระเพื่อมตามจังหวะ ทุกดอกตั้งใจ ทุกดอกลึก “อ่า—” เสียงครางหลุดจากคอผมชัดเจนขาที่พาดขอบสระสั่น นาวินก้มลงจูบผมไปพร้อมกับการซอย ลิ้นวนช้า ๆ ขณะที่สะโพคยังกระแทกต่อ
เสียงครางต่ำในลำคอเขาดังขึ้นทุกครั้งที่ดันเข้าสุด เหมือนกลั้นไว้แต่กลั้นไม่มิด ผมครางต่อเนื่อง
“อืม… ลึก—” นาวินตอบด้วยเสียงในลำคออีกครั้ง แหบและต่ำ มือจับเอวผมแน่นขึ้น แล้วเร่งจังหวะขึ้นอีกนิด
ตับ ตับ ตับ ตับ
น้ำกระเซ็นเล็กน้อยทุกครั้งที่โคนกระแทก ผมเงยคอ เสียงครางดังขึ้นตามจังหวะ “อ่า… อ้า—”
นาวินก้มลงเลียลำคอผม ดูดเบา ๆ ตรงใต้ใบหู ขณะที่ยังซอยต่อ เสียงครางในลำคอเขาสั่นไปกับลมหายใจที่ร้อนรดผิว
เสียวจนผมต้องกำขอบสระไว้แน่น รูถูกขยายซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยโคนที่หนา หัวใหญ่ครูดจุดข้างในทุกดอก
“นาวิน…” ชื่อหลุดจากปากผมโดยไม่ตั้งใจ เขาตอบด้วยเสียงต่ำในลำคออีกครั้ง แล้วยังคงซอยอย่างมั่นใจ
ไม่เร็วเกินไป แต่หนักและลึกพอให้ผมครางไม่ขาด น้ำในสระกระจาย รอบตัวเรา แสงแดดจาง ๆ ส่องผ่านหยดน้ำบนหลังเขา และในจังหวะที่เขาดันเข้าสุดอีกครั้ง เสียงครางของทั้งคู่ปนกัน
หนึ่งดังชัด
หนึ่งต่ำในลำคอ
ทุกครั้งที่ดันเข้าสุด โคนหนาจะกดแน่นกับก้นผม หัวใหญ่ครูดจุดข้างในจนเสียววิ่งขึ้นไปถึงท้องน้อย “อ่า… อืม—” ผมครางเสียงสั่น
นาวินตอบด้วยเสียงต่ำในลำคอ แหบและหนัก เหมือนกลั้นไว้แต่กลั้นไม่มิด
น้ำกระเพื่อมแรงขึ้นตามจังหวะ ผมเริ่มรู้สึกถึงความล้าที่ขาที่พาดขอบสระ นาวินรู้ทัน
เขาถอนออกช้า ๆ จนหลุด ความว่างเปล่าในท้องทำให้ผมครางอ่อย นาวินไม่พูดอะไร แค่จับสะโพคผมยกขึ้น แล้วพยุงให้ขึ้นไปนั่งบนขอบสระ
น้ำไหลอาบจากตัวทั้งคู่ลงบนพื้นไม้ เขายังยืนอยู่ในน้ำ ดันขาผมให้แยกกว้าง แล้วจัดลำเข้าที่อีกครั้ง ดันเข้าไปทีเดียวจนสุดจากด้านล่าง
“อ้า—!” เสียงครางของผมดังขึ้นชัด ท่านี้ลึกกว่าเดิม และทำให้ผมเห็นใบหน้านาวินชัดเจนทุกครั้งที่เขาซอย
นาวินจับต้นขาผมไว้ทั้งสองข้าง เริ่มขยับใหม่
ตับ…
ตับ…
ตับ…
ช้าแต่หนักเหมือนเดิม ทุกดอกตั้งใจ ทุกดอกใสเต็มลำ ผมเอนหลังลงบนพื้นไม้ มือกำขอบสระ เสียงครางหลุดไม่ขาด
“อืม… ลึก… อ่า—”
นาวินก้มลงคร่อมทับผม อกชิดอก จูบแรงขึ้น ขณะที่สะโพคยังกระแทกต่อ เสียงครางในลำคอเขาสั่นไปกับจูบ เสียวจนผมต้องงอขาหนีบเอวเขาไว้ น้ำจากผมทั้งคู่ไหลลงมาตามร่องไม้ ลมทะเลพัดผ่านผิวที่เปียกและร้อน
ในจังหวะที่นาวินดันเข้าสุดแล้วค้างไว้ ผมหลับตาลงชั่วคราว ภาพธามที่ยืนอยู่หน้าวิลล่าตอนเช้าแวบขึ้นมาอีกครั้ง
รอยยิ้ม
สัมผัสที่ไหล่
คำว่า “เสร็จแล้วจะรีบกลับมาอยู่ด้วยนะ”
ความเสียวกับความว่างเปล่าชนกันอยู่ในอก นาวินขยับอีกครั้ง ถอนออกเกือบสุด แล้วดันกลับเข้าไปช้า ๆ จนโคนชิด
“อ่า—” ผมคราง
เขายังคงซอยต่อ
มั่นใจ
สุขุม
แต่หนักแน่นทุกดอก จนผมเริ่มรู้สึกว่าตัวเองใกล้แตก
เขาถอนออกช้า ๆ จนหลุดก่อนที่ผมจะได้พูดอะไร เขาก็โอบเอวผมขึ้นมาในอ้อมแขนอย่างมั่นใจ ยกตัวขึ้นจากขอบสระในท่าเดียว น้ำหยดจากตัวทั้งคู่ลงบนพื้นไม้เป็นทาง
นาวินพาผมเดินตรงไปยังระเบียงกระจกด้านนอกโดยที่ยังไม่ได้วางลง ลมทะเลพัดแรงขึ้นทันทีที่ออกจากเงาหลังคา
เขาวางผมลงหันหน้าเข้าหากระจก มือจับข้อมือทั้งสองข้างของผมพาดไว้บนราวระเบียง จากตรงนี้มองลงไปเห็นชายหาดและทะเลได้ทั้งหมด
นาวินยืนด้านหลังจัดลำแข็งเต็มที่ลำจ่อเข้าที่ปากรู แล้วดันเข้าไปทีเดียวจนสุดอย่างแรง
“อ้า—!” เสียงครางของผมดังออกไปกับสายลม ท่านี้เปิดและลึก โคนหนาของเขากระแทกแน่นทุกดอก
นาวินไม่เริ่มช้าอีกต่อไป จังหวะแรกยังหนัก แต่เร็วขึ้นชัดเจน
ตับ ตับ ตับ ตับ
แรงและสม่ำเสมอ มือข้างหนึ่งกดหลังผมให้โน้มไปข้างหน้า อีกข้างจับเอวไว้แน่น ดึงเข้าหาทุกครั้งที่ซอย
ผมถูกกระแทกจนตัวโยกไปกับราวระเบียง เสียงหนังชนดังชัดท่ามกลางสายลม “อ่า… อืม… ลึก—” ผมครางไม่ขาด
นาวินตอบด้วยเสียงต่ำในลำคอทุกครั้งที่ดันเข้าสุด จังหวะเร่งขึ้นอีกนิด
ตับตับตับตับ
เร็วขึ้น
หนักขึ้น
ลมทะเลพัดผ่านผิวที่เปียกและร้อน ทำให้ทุกดอกเสียวขึ้นกว่าตอนอยู่ในสระ ผมเงยหน้ามองออกไปยังทะเลด้านล่าง ภาพกว้างและเปิดโล่ง ถูกเย็ดอยู่บนระเบียงกระจกโดยที่ไม่มีใครเห็น
แต่ก็ไม่มีอะไรบัง นาวินก้มลงจูบไหล่ผม แล้วเร่งจังหวะต่อ มือเลื่อนมารูดควยผมจากด้านหน้าพร้อมกับซอย
เสียวจนขาอ่อน จนเสียงครางของผมดังปนกับเสียงลม จนรู้สึกว่าตัวเองใกล้หนักขึ้นทุกที
นาวินเร่งจังหวะบนระเบียง
ตับตับตับตับ
เร็ว
หนัก
มือรูดควยผมไปพร้อมกัน ผมใกล้แตกแล้ว ท้องเกร็ง รูบีบรัดแรงขึ้นทุกดอก เสียงครางสั่น
“นาวิน… จะ—” เขารู้ทัน ถอนออกทันทีจนหลุด ความวูบโหวงทำให้ผมครางอ่อย ขาอ่อนจนต้องยันราวไว้
นาวินหายใจหอบ น้ำเงี่ยนเส้นยาวติดจากควยเขา เขาไม่พักนาน หันผมกลับมา แล้วยกขาข้างหนึ่งของผมขึ้นสูง พาดไว้บนไหล่ตัวเอง
อีกขาหนึ่งยังยืนอยู่บนพื้นท่านี้ทำให้ ผมต้องทรงตัวด้วยการยันกระจกไว้ด้านหลัง นาวินจัดลำจ่อเข้าที่ปากรูผมจากด้านหน้า
ดันเข้าไปช้า ๆ จนสุดในมุมที่ลึกและตึงกว่าเดิม “อ้า—!” เสียงครางของผมดังขึ้นทันที มุมนี้ทำให้หัวควยเขากดจุดข้างในได้คมชัด
นาวินจับขาที่พาดไหล่ไว้แน่น แล้วเริ่มซอย ช้าตอนแรกเพื่อให้ปรับ จากนั้นเร่งขึ้น
ตับ ตับ ตับ ตับ
ทุกดอกเต็มและหนัก
ผมถูกยกขาสูง ถูกแทงในท่าที่เปิดจนรู้สึกไร้ที่บัง สายลมทะเลพัดผ่านรูที่ถูกใช้และควยที่เด้งอยู่ระหว่างเรา เสียวจนขอบตาชื้น นาวินก้มลงจูบขาที่พาดอยู่บนไหล่ แล้วซอยต่อให้ลึกขึ้น เสียงครางในลำคอเขาสั่นไปกับจังหวะ
ผมใกล้แตกอีกครั้ง รูบีบรัด ท้องตึง “ใกล้—” เสียงผมแตก
นาวินยังไม่หยุด แค่จับขาผมแน่นขึ้น แล้วกระแทกสั้น ๆ เร็ว ๆ ซ้ำจุดเดิม จนผมรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะถึงจุดนั้น
นาวินยังไม่ให้ผมแตกอีกครั้ง เขาถอนควยออกทันทีจนหลุด ขาที่ถูกพาดอยู่บนไหล่สั่น นาวินหายใจหอบ แล้วมองรอบ ๆ ระเบียงครู่หนึ่ง
สายตาหยุดที่ราวกระจกและเก้าอี้ไม้ยาวที่วางอยู่ไม่ไกล เขายิ้มเล็กน้อยทั้งที่ยังหอบ “ลองอันนี้” นาวินพาผมเดินไปที่เก้าอี้ ให้นั่งคร่อมหันหลังให้เขา แต่ไม่ได้ให้นั่งลงสนิท เขานั่งลงบนนั้นก่อน แล้วดึงผมให้ถอยหลังมานั่งบนควยเขาในท่ากลับด้านหันหน้าไปทางิวทะเล
ผมค่อย ๆ ย่อตัวลง หัวควยเขากดเข้าไปใหม่จากด้านล่าง ค่อย ๆ จมจนสุด “อ่า—” ท่านี้ทำให้ผมควบคุมจังหวะเองได้บางส่วน แต่มุมลึกและแปลก
นาวินโอบเอวผมจากด้านหลัง มือข้างหนึ่งรูดควยผม อีกข้างกดท้องน้อยไว้ “ขยับเองเลย” ผมเริ่มยกตัวขึ้นลงช้า ๆ ทุกครั้งที่กดลงสุด โคนหนาของเขาจะกระแทกแน่น
เสียวจนต้องเงยคอ นาวินไม่นิ่ง สะโพคดันขึ้นรับทุกครั้งที่ผมกดลง
ตับ ตับ ตับ
จังหวะเริ่มเข้าที่ ผมขย่มเร็วขึ้น มือยันต้นขาตัวเองไว้ นาวินก้มไปจูบหลังผม เลียตามกระดูกสันหลัง ขณะที่ยังดันขึ้นรับ เสียงครางของเราทั้งคู่ปนกัน ลมทะเลพัดผ่านตัวที่เปียกเหงื่อ ท่านี้เปิดให้ใครก็ตามที่อยู่ด้านล่างเขาสามารถมองเห็นได้ถ้ามีคนเดินผ่าน
แต่ตอนนี้ไม่มีใคร มีแค่เราสองคน หรือมีแต่ผมมองไม่เห็น ผมขย่มต่ออีกพัก จนใกล้หนักอีกครั้ง
นาวินรู้ทัน มือกดเอวผมไว้ไม่ให้ยกขึ้นค้างไว้ตอนที่ควยเขาจมสุดแล้วกระซิบข้างหู “อย่าเพิ่ง”
จากนั้นมือทั้งสองข้างก็เลื่อนมาโอบใต้รักแร้ผม พยุงให้ลุกขึ้นยืน ควยของเขายังเสียบคาอยู่เต็มลำตลอดเวลาที่ผมค่อย ๆ ยืนตรง ความลึกเปลี่ยนไปตามท่า ทำให้ผมครางเสียงอ่อย
ทั้งท่อนลำของนาวินยังฝังอยู่ข้างในร่างผม เดินพยุงผมไปด้านข้างที่เป็นพื้นที่ว่างของระเบียง เมื่อถึงจุดที่ต้องการ เขาก็ค่อย ๆ กดให้ผมก้มลง
ผมคุกเข่าลงกับพื้นไม้ มือทั้งสองข้างยันราวระเบียงกระจกไว้ นาวินไม่ได้คุกเข่าตาม เขาย่อตัวลงมาด้านหลัง คุกครึ่ง ๆ เข่าลอย ควยยังเสียบคาอยู่ในรูตลอดเวลาที่ย่อตัว มือทั้งสองข้างย้ายไปเกาะที่บ่าผมแน่น จากนั้นเขาถอยเอวช้า ๆ ถอนควยออกเกือบสุดจนเหลือแค่หัว
ผมรู้สึกถึงส่วนหัวที่ครูดอยู่ข้างในและความตึงที่ขอบรู นาวินหายใจออกยาว แล้วกระแทกเข้ามาทีเดียวจนสุดลำ
“อ้า—!” มือที่เกาะบ่าผมรั้งตัวผมเข้าหาพร้อมกัน ดึงให้รับโคนจนชิดสุด
ตับ!
เขาใส่เต็มแรง ทำผมจุกแน่น เขาถอนออกเกือบสุดอีกครั้ง แล้วกระแทกซ้ำ
ตับ!
ตับ!
ตับ!
ทุกครั้งที่ดันเข้ามา มือที่บ่าจะรั้งตัวผมให้ถอยหลังมารับจนสุดลำ จังหวะหนักและมั่นใจ ผมถูกกระแทกจนตัวโยกไปกับราวกระจก เสียงครางหลุดไม่ขาด
“อ่า… อืม… ลึก—” นาวินยังคงย่อตัวอยู่ด้านหลัง ควยเข้าออกเต็มแรง มือรั้งบ่าผมไว้แน่นทุกดอกลมทะเลพัดผ่านหลังที่เปียกเหงื่อ และทุกครั้งที่โคนกระแทกชิด ผมก็ยิ่งจุกปนเสียวจนใกล้แตกขึ้นเรื่อย ๆ
ตับ ตับ ตับ ตับ
มือรั้งบ่าผมแน่นทุกดอก ผมใกล้จนขาเริ่มสั่น
เขาถอนทั้งลำควยออกจนหลุดอีกครั้ง ก่อนที่ผมจะได้หายใจทัน นาวินก็ดึงผมให้ลุกขึ้น หันหลังชนอกเขา แล้วก้มลงรั้งขาผมข้างนึงขึ้นสอดแขนพยุงไว้ เขาอุ้มขาข้างหนึ่งของผมขึ้นสูง ขาอีกข้างอยู่บนพื้นยืนเย็ดจากด้านหลัง ควยดันเข้าไปใหม่จนสุดในจังหวะเดียว
“อ้า—!” ท่านี้ทำให้เขากระแทกได้แรงและลึก มุมนี้ทำให้องศาการสอดใส่ของเค้าตรงกับจุดเสียวผมพอดี นาวินจับขาที่ถูกอุ้มไว้แน่น อีกมือโอบเอว แล้วซอยเร็วขึ้นทันที
ตับตับตับตับ
ไม่ช้าอีกต่อไป จังหวะเร่งและหนัก ผมถูกกระแทกจนตัวเอนไปข้างหน้า มือยันกระจกไว้ เสียงครางของทั้งคู่ดังปนกัน “อ่า… นาวิน… จะ—”
เขากระซิบข้างหูเสียงแหบ “พร้อมกัน” มือที่โอบเอวเลื่อนมารูดควยผมเร็วและแรงไปพร้อมกับการซอย จังหวะตรงกัน
เสียวจนหัวมึน
“อ่า— ไม่ไหวแล้ว… อ่า—” ผมแตกก่อน รูบีบรัดลำควยเขาแรงเป็นระลอก น้ำพุ่งออกมาใส่กระจกและพื้นเป็นสาย ตัวสั่นเทา เสียงครางหลุดยาว
ความรัดนั้นทำให้นาวินทนไม่ไหวตาม เขาอัดคยเข้ารูผมสุดแรง ตัวเกร็ง แล้วน้ำอุ่นๆพุ่งเข้าเติมเต็มข้างในผมเป็นระลอก
“อืม—” เสียงครางต่ำในลำคอสั่น น้ำอุ่นพวยพุ่งเข้าไปเต็มรู ท้องน้อยตึงและร้อน เราทั้งคู่สั่นและหอบอยู่ในอ้อมกอดกัน
นาวินยังฝังทั้งลำเอ็นอยู่ข้างใน ไม่ถอนทันที มือที่อุ้มขาผมค่อย ๆ วางลง ลมทะเลพัดผ่านผิวที่เปียกเหงื่อและน้ำรัก
ผมเอนหลังพิงอกเขาหายใจยังไม่คงที่ และในความว่างเปล่าหลังเสร็จ ภาพธามก็กลับมาชัดขึ้นอีกครั้ง
นาวินค่อย ๆ ถอนลำควยออก น้ำสีขาวของเขาไหลตามออกมาทันทีที่หลุด ไหลลงต้นขาผมเป็นสาย เราทั้งคู่ยังหอบ ลมทะเลพัดผ่านผิวที่เปียกและร้อน
นาวินไม่ได้พูดอะไรทันที แค่ยืนโอบเอวผมจากด้านหลังเบา ๆ อีกสักพัก ปล่อยให้ลมหายใจค่อย ๆ นิ่งลง จากนั้นเขาปล่อยมือ เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวที่พาดอยู่บนเก้าอี้ริมระเบียง ยื่นให้ผมผืนหนึ่ง
“เช็ดก่อนครับ”
ผมรับมาเช็ดตัวช้า ๆ ร่างกายยังอ่อน และรูยังรู้สึกถึงร่องรอยที่ถูกใช้ นาวินเช็ดตัวเองอย่างไม่รีบร้อน แล้วเดินเข้าไปในบ้าน ไม่กี่นาทีเขากลับออกมาพร้อมกางเกงขาสั้นสองตัว โยนให้ผมตัวหนึ่ง “ใส่ก่อน เดี๋ยวลมเย็น”
ผมสวมกางเกง นาวินสวมของตัวเอง แล้วยังยืนอยู่ตรงระเบียง มองออกไปยังทะเลด้านล่างพระอาทิตย์เริ่มเอียง แสงทองทอดยาวบนผิวน้ำ “สวยดี” เขาพูดเสียงเบา
ผมยืนข้าง ๆ เขา ยังไม่ได้ตอบ ในหัวว่าง ไม่ใช่ความว่างเปล่าแบบโล่งใจ แต่เป็นความว่างเปล่าแบบที่เพิ่งทำอะไรบางอย่างจบลง แล้วยังรู้สึกเหมือนยังขาดอะไรอยู่
นาวินหันมาทางผม “ให้ส่งกลับห้องไหมครับ”
“ได้ครับ” เขาพยักหน้า ไม่ได้พยายามคุยอะไรมากกว่านั้น แค่เดินไปหยิบกุญแจรถ ระหว่างเดินลงจากเขา ลมทะเลยังพัดผ่านตัว
ผมเดินตามหลังเขา และในความเงียบนั้น ภาพธามที่ยิ้มให้ตอนเช้าก็กลับมาชัดขึ้นทีละนิด พร้อมกับคำถามที่เริ่มดังขึ้นในหัว
ถ้าคำสาปหาย…
ฉันยังอยากได้ธามอยู่ไหม?
…
นาวินส่งผมถึงหน้าวิลล่า ยิ้มบาง ๆ แล้วขับรถจากไปโดยไม่ได้ขอเบอร์หรือนัดอะไรต่อ ผมยืนอยู่ตรงนั้นจนรถหายลับโค้ง แล้วค่อยเดินเข้าห้อง
ผมอาบน้ำอีกครั้งหลังกลับถึงวิลล่า น้ำอุ่นล้างเหงื่อและคราบออกไปทีละนิด แต่ความอ่อนล้าในร่างกายกับความว่างในหัวยังคงอยู่
พระอาทิตย์เริ่มตก แสงส้มทองทอดยาวบนระเบียง โทรศัพท์สั่น
ธาม
ผมกดรับ
“ครับพี่”
“บาส” เสียงเขานุ่มเหมือนทุกครั้ง “งานยืดเยื้อกว่าที่คิด ตอนนี้อยู่กินข้าวกับผู้ใหญ่แล้ว น่าจะดึกมาก อาจจะเกือบเช้าถึงจะกลับได้”
“ไม่เป็นไรครับ”
“คุณกินอะไรหรือยัง”
“ยังครับ รอต้น”
“อ๋อ ต้นถึงแล้วเหรอ”
“น่าจะใกล้แล้วครับ”
ธามเงียบไปนิดหนึ่ง “งั้นดูแลตัวเองด้วยนะครับ ถ้าต้องการอะไรทักมาได้ตลอด”
“ครับ”
“เดี๋ยวกลับไปหา” สายวาง
ผมนั่งอยู่บนโซฟา มองออกไปยังทะเลที่ค่อย ๆ มืดลง ไม่กี่นาทีต่อมาโทรศัพท์สั่นอีกครั้ง
ต้น
“กูถึงแล้วว่ะ อยู่ไหน”
“วิลล่า เดี๋ยวลงไปรับ”
ผมลงไปที่ล็อบบี้ ต้นลากกระเป๋าเดินมาพร้อมหน้าเบื่อโลก “ไฟลต์แม่งดีเลย์เกือบสี่ชั่วโมง” มันบ่นทันทีที่เจอ “หิวจะตาย”
“ไปกินข้าวกัน” เราเดินไปโซนอาหารของรีสอร์ทคนไม่เยอะ นั่งโต๊ะริมกระจกที่มองเห็นสระว่ายน้ำได้ ต้นสั่งอาหารเสร็จ แล้วหันมาทางผม “มึงหน้าตาเหี้ยกว่าตอนเช้าอีก”
“เหนื่อย”
“เหนื่อยจากอะไร”
ผมไม่ตอบทันทีต้นมองผมอยู่นานแล้วพูดเสียงต่ำลง “ได้คนที่เจ็ดแล้วใช่ไหม”
ผมชะงัก แล้วยิ้มแห้ง ๆ “ใช่”
ต้นถอนหายใจ “เหลืออีกคน”
“ใช่”
“พรุ่งนี้ธามอยู่ด้วยทั้งวันใช่ไหม” ผมพยักหน้า
ต้นเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ “กูไม่ถามว่าเป็นใคร แต่… มึงโอเคไหม” ผมมองออกไปนอกหน้าต่าง
ภาพระเบียงกระจกตอนเย็นยังชัดอยู่ในหัว “ไม่รู้”
ต้นไม่ได้พูดอะไรต่อ แค่เทน้ำให้ผม แล้วเราก็นั่งกินข้าวในความเงียบที่เราทั้งคู่เข้าใจกันดี
อาหารมาถึงไม่นาน ต้นกินอย่างหิวโหย ผมกินช้ากว่าปกติ ระหว่างนั้นเอง ผมเห็นเงาคุ้นตาเดินผ่านโซนอาหาร
นาวิน เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบ ๆ กางเกงขายาว ดูสะอาดและสงบเหมือนตอนที่เจอครั้งแรกสายตาเราสบกันชั่วเสี้ยววินาที
นาวินพยักหน้าให้เล็กน้อย มุมปากยกขึ้นเพียงนิดเดียว ไม่ได้เดินเข้ามาทัก ไม่ได้แสดงท่าทีเกินเลยแค่พยักหน้าแล้วเดินต่อไปกับพนักงานที่เดินตามหลัง
ต้นที่นั่งตรงข้ามเห็นเข้า เลิกคิ้ว “ใครวะ”
“เจ้าของรีสอร์ท” ต้นมองตามหลังนาวินอีกครั้ง แล้วหันกลับมาทางผม “ได้คนนี้ไปแล้วใช่ไหม”
ผมไม่ตอบ แค่ตักอาหารเข้าปาก ต้นหัวเราะแห้ง ๆ “เร็วดีเหมือนกัน”
ผมไม่เถียงกับมัน แค่กินต่อไปเงียบ ๆ หลังจากนั้นต้นก็เปลี่ยนเรื่อง คุยเรื่องไฟลต์ การทำงาน และแผนวันพรุ่งนี้บ้างเป็นครั้งคราว
ผมฟัง แต่ในหัวยังวนอยู่กับความว่างเปล่าหลังเสร็จกับนาวิน และกับคำถามที่ยังไม่มีคำตอบ ระหว่างรอของหวาน โทรศัพท์ผมสั่น
ข้อความจากธีร์
ธีร์: พี่บาสครับ เดินทางถึงที่หมายปลอดภัยไหม พักผ่อนให้เต็มที่นะครับ ถ้าต้องการอะไร ทักมาได้เสมอ
ข้อความสั้น
สุภาพ
และยังคงเป็นธีร์แบบเดิม แต่ตอนนี้พอได้อ่าน ผมรู้สึกถึงความอบอุ่นเล็ก ๆ ที่ไม่ได้อธิบายเป็นคำได้
ผมพิมพ์ตอบสั้น ๆ
บาส: ถึงแล้ว ขอบคุณที่ทักมา
แล้วเก็บโทรศัพท์
ต้นมองผม “ใคร”
“ธีร์”
ต้นพยักหน้า ไม่ได้ถามต่อ
เราทั้งคู่กินต่อจนอิ่ม แล้วเดินกลับวิลล่าด้วยกัน คืนนี้รีสอร์ทเงียบมาก แขกน้อย และเวลาที่เหลือก็เหลือน้อยลงทุกที
หลังอาหารเย็น ต้นบอกว่าเหนื่อยจากไฟลต์อยากพัก ผมส่งมันกลับห้อง แล้วเดินออกมาคนเดียวอีกครั้ง
ค่ำแล้ว ไฟรีสอร์ทติดสีอุ่นตามทางเดิน ลมทะเลเย็นขึ้นชัดเจน ผมเดินไปรอบ ๆ ผ่านสระว่ายน้ำหลัก ผ่านศาลา ผ่านบาร์ที่เปิดอยู่แต่มีคนนั่งไม่กี่โต๊ะ ส่วนใหญ่มาเป็นคู่
บางโต๊ะเป็นครอบครัว แทบไม่มีผู้ชายที่นั่งคนเดียวในวัยที่น่าสนใจ ผมสั่งเครื่องดื่มเบา ๆ นั่งอยู่ที่บาร์สักพัก มองคนเข้าออก แต่ไม่มีใครที่ทำให้รู้สึกว่าสามารถจบได้ภายในคืนนี้
เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง ผมลุกขึ้นเดินต่อ ไปถึงชายหาดด้านหน้า มืดและเงียบ มีเพียงเสียงคลื่น ไม่มีใครเดินอยู่ ผมยืนอยู่ตรงนั้นนาน ลมเย็นพัดผ่านเสื้อ ในหัวนับซ้ำอีกครั้ง
ภาคย์
นที
ธีร์
อคิน
กรณ์
ภีม
นาวิน
เหลืออีกหนึ่งคน และพรุ่งนี้ธามจะอยู่ด้วยตลอดทั้งวัน
ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มองรายชื่อ ไม่มีใครที่สามารถโทรไปเรียกได้ในตอนนี้ เก็บโทรศัพท์ลง แล้วเดินกลับวิลล่า ต้นหลับไปแล้วในห้อของมัน
ห้องเงียบ ผมอาบน้ำอีกครั้ง นอนลงบนเตียง มองเพดานในความมืด ความกดดันค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นแทนที่ความว่าง
เหลืออีกหนึ่งคน
เหลืออีกหนึ่งวัน
และยังไม่รู้ว่าจะหาคนนั้นได้จากไหน
…
ผมยังนอนไม่หลับ เวลาเกือบเที่ยงคืน โทรศัพท์สั่น
ข้อความจากธาม
ธาม: กลับถึงรีสอร์ทแล้วครับ
ไม่กี่นาทีต่อมาก็มีเสียงเคาะประตูเบา ๆ
ผมลุกไปเปิด ธามยืนอยู่ตรงหน้า เสื้อเชิ้ตยับเล็กน้อย กลิ่นแอลกอฮอล์เจือจาง ตาแดงเล็กน้อยจากความเหนื่อยและจากเหล้า แต่ยังยิ้มให้ผมแบบเดิม “ขอโทษนะครับ ดึกมาก”
“ไม่เป็นไรครับ” เขาเดินเข้ามา
ประตูปิดหลังเขา “ผู้ใหญ่คุยกันยาว ผมขอตัวกลับก่อนเพราะรู้ว่ามีคนรออยู่” ธามพูดเสียงแหบเล็กน้อยจากเหล้า “ไม่อยากให้คุณอยู่คนเดียวจนดึกเกินไป”
คำว่า “มีคนรออยู่” ทำให้ผมชะงัก
เขายังยิ้ม
ยังสุภาพ ยังใส่ใจเหมือนทุกครั้ง แม้จะเมา แม้จะเหนื่อย ผมมองเขา แล้วรู้สึกอะไรบางอย่างแน่นขึ้นที่อก
4 p, K$ \$ i, a$ ?
' W5 c5 V4 G3 v! _' i- ]. |% d
ท้ายบทที่ 8
สวัสดีครับ ผมนักเล่ามือใหม่
อ่านจบบทที่ 8 แล้วเป็นยังไงบ้างครับ
รอบนี้นาวินมาพร้อมความสุขุมและฉากที่เปิดโล่งบนเขา ส่วนความรู้สึกของบาสก็เริ่มหนักขึ้นชัดเจน
คอมเมนต์ ติชม หรือแนะนำได้เลยนะครับ
ฝากติดตามบทต่อไปด้วยครับ
แล้วมาเจอกันบทที่ 9 — คนที่แปด ครับ* b r# c' r0 }' X
2 f# j! c0 {) L% }
นักอ่านทุกท่านสามารถติดตามข่าวสารเรื่องใหม่ก่อนใครได้ที่ X : คีรัน_Kiran. หรือ @_KiranWrites/ x. c" P2 f, U& ?
ถ้าชอบแนวไหน อยากอ่านแนวไหนก็คอมเม้นไว้ที่หน้าโปรไฟล์ได้เลย
0 [& Y/ c) z$ m/ V' D/ Kสุดท้ายถ้าอยากสนับสนุนค่ากาแฟนักเล่าเรื่อง สามารถทำได้ที่ ลิ้งก์หน้าโปรไฟล์ได้เลยครับ สัญญาว่าจะออกตอนใหม่ไวๆเลย
( E: e, E! \- p, x3 w9 `' X# l
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2026-8-24 01:39:10
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2026-8-24 05:35:09
โพสต์ 2026-8-24 06:45:20
โพสต์ 2026-8-24 07:24:15
โพสต์ 2026-8-24 17:07:17
