แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Chainarong เมื่อ 2026-6-28 19:39
33 prison App เก็บทาสบรรเลงกามตอนที่ 33 : ทางเดียวที่จะช่วยนัทเสียงฝนโปรยลงบนกระจกหน้าต่างรถอย่างต่อเนื่อง ภูมินั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัย มือกำโทรศัพท์แน่น หลังจากที่นัทหายไปไม่ทราบสาเหตุในหลายวัน เขานึกถึงชื่อหนึ่ง... สารวัตรก้อง สารวัตรก้อง 40 ปี ส่วนสูง: 180 ซม. รูปร่าง: สูงสมส่วน แข็งแรงแบบคนที่ออกกำลังกายและทำงานภาคสนามเป็นประจำช่วงอกและไหล่กว้าง มีกล้ามเนื้อชัดเจน แต่ไม่ถึงกับใหญ่แบบนักเพาะกาย ผิวสองสีออกแทนจากการทำงานกลางแจ้ง หล่อคม หน้าตาจริงจัง ดวงตาดูเฉียบและน่าเกรงขาม ผมสั้นเรียบร้อยตามระเบียบตำรวจ มักสวมเครื่องแบบตำรวจที่เนี้ยบ เรียบร้อย ดูภูมิฐาน เป็นสุขุม เยือกเย็น พูดน้อย มีความเป็นผู้นำ และสามารถกดดันคนรอบข้างได้ด้วยสายตาและน้ำเสียง ฉลาด เจ้าเล่ห์ วางแผนเก่ง มีหลายด้าน ทั้งด้านที่ช่วยเหลือผู้อื่นและด้านที่ปิดบังความลับของตนเอง สารวัตรก้องเป็นเพื่อนของพ่อของภูมิ ทำให้ภูมิสนิทกับสารวัตรเป็นอย่างดี และเขาอาจเป็นตำรวจนคนเดียวที่ช่วยเขาได้ ภูมิเดินเข้าไปในสถานีตำรวจช่วงหัวค่ำ สารวัตรก้องเงยหน้าจากกองเอกสาร ก่อนจะยิ้มบาง ๆ “ภูมิมาหาอามีอะไรหรือเปล่า” สารวัตรพูด “คุณอาครับผมอยากให้คุณอา สืบคดีของเพื่อนผมครับ เขาชื่อ…. นัท” ภูมิพูดพร้อม ภูมิยื่นโทรศัพท์ให้ สารวัตรก้องรับมาดู ภายในเป็นรูปถ่ายของนัท พร้อมข้อความแชตที่ค้างไว้หลายวัน สารวัตรก้องกวาดสายตาอ่านเงียบ ๆ ก่อนถาม "หายตัวไปตั้งแต่เมื่อไหร่" "สามวันแล้วครับ" ภูมิรีบตอบ "แจ้งความหรือยัง" สารวัตรถาม "ยังครับ" ภูมิรีบตอบ สารวัตรเงยหน้ามอง พร้อมถาม "ทำไม" ภูมิถอนหายใจ น้ำตาซึม แววตาสิ้นหวัง แล้วพูด "ไม่มีใครเชื่อผมครับ ทุกคนคิดว่านัทแค่หนีไปพักใจ แต่ผมรู้จักมันดี มันไม่มีวันหายไปโดยไม่บอกใคร" สารวัตรก้องพยักหน้าช้า ๆ คลายมือ จ้องไปที่ภูมิ และพูดอย่างอ่อนโยน "แล้วอะไรทำให้ภูมิคิดว่าเรื่องนี้ผิดปกติ" ภูมิหยิบซองเอกสารอีกใบวางบนโต๊ะ "นี่คือกล้องวงจรปิดจากหน้าบ้านของนัทครับ" สารวัตรเปิดคลิปดู นัทเดินออกจากอาคารเพียงลำพัง เดินไปได้ไม่กี่ก้าว… ภาพก็กระตุก เมื่อภาพกลับมาอีกครั้ง นัทหายไปจากเฟรม ทั้งที่ไม่มีรถ ไม่มีคนเดินผ่าน สารวัตรก้องกดหยุดภาพทันที "..." เขาขยายเฟรมซ้ำหลายรอบ ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง "เป็นไปไม่ได้..." ภูมิรีบถาม "คุณอาเคยเห็นแบบนี้ใช่ไหม" สารวัตรก้องไม่ตอบทันที เขาลุกขึ้นเดินไปปิดประตูห้อง ก่อนรูดม่านลงจนมิด จากนั้นจึงหันกลับมาหาภูมิ "เรื่องที่อาจะพูดต่อจากนี้ ห้ามบอกใครเด็ดขาด" ภูมิพยักหน้า สารวัตรเปิดลิ้นชัก หยิบแฟ้มสีดำที่ไม่มีชื่อเรื่อง เขาวางลงบนโต๊ะ หน้าปกมีเพียงตราสัญลักษณ์รูปโซ่สีเงิน "แฟ้มนี้...อาเก็บมานานหลายปี ทุกคนในแฟ้ม ล้วนหายตัวไปในลักษณะเดียวกับเพื่อนของเธอ" สารวัตรพูด ภูมิเปิดแฟ้มอย่างรีบร้อน หน้าแรก… เป็นรูปชายหนุ่มคนหนึ่ง พร้อมคำว่า สถานะ : สูญหาย หน้าที่สอง... รูปชายอีกคน สถานะ : ไม่พบตัว ภูมิพลิกไปเรื่อย ๆ จนมือหยุดนิ่ง "...นัท" รูปของนัทถูกติดไว้หน้าสุดท้ายของแฟ้ม แต่ใต้ชื่อกลับมีข้อความสีแดง สถานะ : อยู่ระหว่างการติดตาม ภูมิเงยหน้าขึ้นทันที "หมายความว่านัทยังมีชีวิตอยู่ใช่ไหม" สารวัตรก้องมองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "อาเชื่อว่า...ยัง แต่เวลาของเรากำลังจะหมด" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ และนั่นคือครั้งแรกที่ภูมิรู้ว่า.คดีของนัท ไม่ใช่คดีคนหายธรรมดาอีกต่อไป ภูมิบอกลาสารวัตร ก่อนจะเดินออกจากห้องไป สารวัตรนั่งครุ่นคิด.. เพราะมันไม่ควรเป็นไปได้ที่กล้องจะจับนัทได้ ในเมื่อคืนนั้น นัทนอนอยู่กับเขาทั้งคืน ภูมิ อายุ: 25 ปี (วัยเพิ่งจบมหาวิทยาลัย) ส่ 178 ซม. รูปร่าสมส่วน ออกกำลังกายเป็นประจำ ไหล่กว้าง หุ่นนักกีฬา น้ำหนัก: ประมาณ 72 กก. ผิวขาวเหลือง ดูสะอาดและได้รับการดูแลดี ใบหน้าหล่อ ดูเป็นมิตร ยิ้มง่าย แต่เวลาจริงจังจะดูน่าเกรงขาม ดวงตาคม สังเกตเก่ง ถ่ายทอดอารมณ์ได้ดี ผมสั้น จัดทรงเรียบร้อย แต่งตัวดี มีรสนิยม สมกับฐานะลูกเศรษฐี มักสวมเสื้อเชิ้ต เสื้อยืดแบรนด์เนม หรือชุดลำลองที่ดูเรียบหรู ฐานะเป็นทายาทครอบครัวมหาเศรษฐีระดับประเทศ จึงมีภาพลักษณ์ของคนมีฐานะและมั่นใจในตัวเอง "นัท" อายุ–25 ปี ส่วนสูง 172 ซม. น้ำหนัก 65 กก. รูปร่างสมส่วน ค่อนข้างผอมเพรียว ไม่ใช่สายออกกำลังกายหนัก ผิวขาวอมเหลือง ดูสะอาด ใบหน้า หน้าตาดี ดูอ่อนโยน มีลุคเป็นคนเรียบร้อย ดวงตาตากลม สีหน้ามักดูนิ่ง ๆ และเก็บอารมณ์ ผมสั้นสีดำ ตัดเรียบร้อย แต่งตัวเรียบง่าย เสื้อยืด กางเกงยีนส์ หรือชุดทำงานทั่วไป ไม่เน้นแฟชั่น บุคลิกภายนอก สุภาพ พูดน้อย ขี้เกรงใจ และไม่ค่อยกล้าแสดงความรู้สึก จริงใจ ซื่อสัตย์ อดทน และให้ความสำคัญกับมิตรภาพ โดยเฉพาะกับภูมิ ภูมิใช้กุญแจสำรองที่นัทเคยให้ไว้ไขประตูบ้าน เสียงประตูเปิดดังแผ่วเบา ภายในบ้านเงียบผิดปกติ ทุกอย่างยังอยู่เหมือนเดิม รองเท้าคู่โปรดของนัทวางอยู่หน้าชั้นวางรองเท้า แก้วกาแฟที่ล้างไว้คว่ำอยู่ในครัว และรูปถ่ายของทั้งคู่ในวันรับปริญญายังตั้งอยู่บนชั้นหนังสือ ภูมิเดินเข้าไปในห้องนอนของเพื่อน เขาทรุดตัวนั่งลงบนเตียง ก่อนจะหยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมามอง "มึงหายไปไหนกันแน่วะ..." เสียงของเขาเบาจนแทบไม่ได้ยิน ความทรงจำมากมายไหลย้อนกลับมา ทั้งวันที่ทั้งสองหัวเราะด้วยกัน วันที่ทะเลาะกันเรื่องเล็ก ๆ ไปจนถึงวันที่นัทยื่นกุญแจบ้านให้แล้วพูดว่า "ถ้าวันไหนกูไม่อยู่ มึงเข้ามาได้เลย ถือว่าบ้านนี้เป็นบ้านมึงด้วย" ภูมิยิ้มบาง ๆ แต่ดวงตากลับแดงขึ้น "นัทนี่นะ..." เขาเอนตัวลงบนเตียง หลับตา สูดกลิ่นหอมจาง ๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่ในห้อง ราวกับเจ้าของห้องเพิ่งออกไปไม่นาน ทันใดนั้น... ปัง! ประตูห้องถูกผลักเปิดอย่างแรง ภูมิสะดุ้งลุกขึ้น แต่ยังไม่ทันตั้งตัว ก็มีแรงผลักเข้าที่ไหล่จนแผ่นหลังติดกำแพง ชายหนุ่มตรงหน้า...คือนัท "นะ...นัท!" ภูมิอุทานด้วยความตกใจ ทั้งสองสบตากัน ดวงตาของนัทนิ่งสนิท ไร้อารมณ์ จนภูมิรู้สึกแปลกใจ "นัท...กลับมาแล้วจริง ๆ" ภูมิพูดพร้อมยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ แต่ยังไม่ทันพูดอะไรต่อ นัทกลับจับข้อมือเขา แล้วพาเดินไปที่เตียงอย่างเงียบ ๆ ภูมิเสียหลักล้มลงบนที่นอน นัทมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนั่งลงข้างเตียง ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ เวลาผ่านไปหลายนาที ไม่มีใครพูดอะไร ภูมิเป็นฝ่ายทำลายความเงียบ มือค่อยๆ โอบกอดไปที่นัท สีหน้าของเขาเรียบเฉย ราวกับกำลังมองคนแปลกหน้า ไม่ขัดขืน หัวใจของภูมิเริ่มหนักอึ้ง ได้แต่คิด นัทเป็นอะไร เกิดอะไรขึ้นกับนัท คิดสักครุ่ เวลาผ่านไป กิเลสบังตา หรือไม่รู้เกิดอะไรขึ้น ภูมิค่อยๆ ดึงนัทนอนทับลงบนเตียง พลิกตัวจนนัทไปนอนอยู่ด้านล่าง ภูมิจูบนัท นัทไม่แม้แต่จะขัดขืน นัทยังคงเงียบ “รู้ไหม ภูมิรักนัทมากเลย” ภูมิสารภาพรักแม้แต่ตัวเขาเองยังสั่น นัทไม่ตอบ แต่ท่าทีเขาเปลี่ยนไป นัทจับตัวภูมิพลิกตัวนอนบนเตียง นัทค่อย ๆ ถอดเสื้อยืดออก เผยเรือนร่างของชายหนุ่มวัยยี่สิบห้าปีที่ดูเรียบง่ายสมกับบุคลิกของเขา รูปร่างของนัทสูงประมาณ 172 เซนติเมตร หุ่นสมส่วนออกไปทางเพรียว ไหล่ไม่กว้างมากแต่ได้สัดส่วน แขนมีมัดกล้ามเล็กน้อยจากการใช้ชีวิตประจำวันมากกว่าการออกกำลังกายอย่างจริงจัง หน้าอกเรียบ แน่นพอประมาณ ไม่ได้มีกล้ามอกเด่นชัด ส่วนหน้าท้องแบนราบ มีเส้นกล้ามเนื้อจาง ๆ ตามธรรมชาติ แต่ไม่มีซิกซ์แพ็ก ผิวขาวอมเหลืองของเขาดูสะอาดและสม่ำเสมอ ราวกับเป็นคนที่ดูแลตัวเองอยู่เสมอ บริเวณไหล่และแผ่นหลังมีความเรียบเนียน ไม่มีรอยแผลเป็นหรือรอยสักให้สะดุดตาเมื่อตัดกับใบหน้าที่ดูสุภาพ ดวงตากลมที่มักเก็บอารมณ์ และทรงผมสั้นสีดำที่ตัดเรียบร้อย หัวนมสีชมพูตัดกับสีผิว ทำให้ภูมิหวั่นไหว ครั้งที่แล้วแค่ลักหลับแต่ครั้งนี้เขากำลังได้ทำจริงๆ นัทปลดเข็มขัดออก มือถอดกางเกงลง กางเกงในหลุดไปพร้อมกัน ไม่น่าเชื่อ ควยอันใหญ่ยาวขนาด 9 นิ้ว เด้งโผล่ออก มันแข็งรอเต็มที่ สีดำคล้า หัวบานใหญ่กับดอกเห็ด ทรงกระบอก เรียวยาว มองเห็นเส้นเลือดฝอยใต้ผิวหนังได้อย่างชัดเจน นัทมองภูมิ อย่างหื่นกระหาย เขาดึงเสื้อของภูมิ แรงกระชากเพียงครั้งเดียวทำให้กระดุมเสื้อเชิ้ตของภูมิหลุดกระเด็นไปคนละทิศละทาง เนื้อผ้าแยกออกจนเผยช่วงอกและหัวไหล่ของชายหนุ่มวัยยี่สิบห้าปี รูปร่างของภูมิสูงประมาณ 178 เซนติเมตร หุ่นสมส่วนแบบคนที่ออกกำลังกายเป็นประจำ ไหล่กว้างได้รูป ลำตัวแข็งแรงแต่ไม่ใหญ่เทอะทะ มัดกล้ามบริเวณหน้าอกและต้นแขนเห็นเป็นสัดส่วนชัดเจน ใต้แสงไฟสามารถมองเห็นแนวกล้ามเนื้อที่หน้าท้องและสีข้างอย่างพอดี ให้ความรู้สึกถึงความแข็งแรงมากกว่าความกำยำ ผิวขาวเหลืองของเขาดูสะอาดและได้รับการดูแลอย่างดี ตัดกับเสื้อเชิ้ตสีอ่อนที่หลุดลุ่ยอยู่บนหัวไหล่ ทำให้รูปลักษณ์ที่เคยเนี้ยบกลับดูดิบขึ้นเล็กน้อย รอยพับของเนื้อผ้าที่ขาดและกระดุมที่หลุดลงพื้นยิ่งขับให้ภาพตรงหน้าดูสะดุดตา แม้สภาพเสื้อผ้าจะไม่เรียบร้อย แต่ภูมิยังคงนอนจ้องตานัท แผ่นอกขยับขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจ ดวงตาคมจับจ้องคู่สนทนาอย่างไม่หลบเลี่ยง สีหน้าที่เคยเป็นมิตรแปรเปลี่ยนเป็นความจริงจังและแน่วแน่ จนบรรยากาศรอบตัวเงียบลงโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด เสื้อเชิ้ตที่เปิดออกเผยให้เห็นเพียงรูปร่างของชายหนุ่มที่ดูแลตัวเองเป็นอย่างดี ภาพลักษณ์ของทายาทตระกูลใหญ่ยังคงชัดเจน แม้จะอยู่ในสภาพที่กระดุมหลุดและเสื้อยับยู่ยี่ก็ตาม เพราะสิ่งที่โดดเด่นที่สุดไม่ใช่เสื้อผ้า หากเป็นความมั่นใจและความเด็ดเดี่ยวที่สะท้อนออกมาจากแววตาของเขา เขาไม่รอช้าคว้าคอนัทมาจูบดูดดื่ม จ๊วบๆ เสียงจูบรุนแรงดังไปทั่วไป มือขอภูมิลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังของนัท ของจับนัทผลิกลงนอนบนเตียง ดูดเลียหัวนมนัท จนนัทเสียวซ่าสะท้าน อ๊าาาาา อ๊าาาาาา ภูมิเลียหัวนมไล่มาที่หน้าท้อง ไม่ช้าก็ถึงสมบัติอันล้ำค่า อ้อ อ๊าาาาา ซี้ด “นัท ภูมิขอมอบความสุขให้นะ” ภูมิจับอาวุธประจำกายภูมิ ที่ใหญกว่า 9 นิ้ว ดูดทันที อ๊าาาาา ซี้ด จ๊วบๆ ซี๊ด อ๊าาา อ้อ อ้อ อ๊าาาาาา นัทบิดตัวไปมา น้ำเงี่ยน เหลวใสๆ เหนียวๆ ค่อยๆไหลเปอะออกมา ภูมิค่อยๆใช้มือชักควยของนัท เขาค่อยๆ ชักเริ่มจากเบา ออ อ๋อ อ้าา อ้าาา ออ นัทยังหลับตาพริ้ม ปากก็ควรครางเบาๆ ภูมิใช้มือชักควยนัทให้แรงขึ้น ปักๆๆๆ อ้อ อ้าาาา อ้าาาา ปักๆๆๆๆ นัทกระวนกระวาย กระสับกระส่าย นัทเกร็งทั้งตัว มือกำแน่น ร้องครางด้วยความเสียว ปักๆๆๆๆๆๆๆ อ่ะๆๆๆๆ อ้าาาา อ้าาาา อ้าาาาส ปักๆๆๆๆ ภูมิชักให้เร็วขึ้น นัทเกร็งตัว อ๊าาาา อ๊าาาาาา นัทพุ่งน้ำสีขาวออกมาจนถึงลำตัว ภูมิเลียน้ำจนหมด เราสองคนจูบแลกลิ้นกันอย่างเมามัน ออ อ้อ อ้าาาา ซี้ดดดด อ้าาาา เสียวววว อ๊าาาาา จ๊วบๆๆ อ๊าาาา ผมจับนัทลงด้านลง ผมเลียที่หัวนมนัท อ๊าาาาา ผมไม่รอช้า ภูมิอยากเย็ดนัททันที ภูมิถอดกางเกงออก จับควยที่ขนาดใหญไม่แพ้กัน จับนัทยกขาขึ้น แล้วยัด…. เข้ารู ทันที อ๊าก….. อ้อ อ้าาาาา อ๊าาาาาาา “เมียจ๋า ทนหน่อยนะ อ๊าาาาา ตับๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อ๊าาาาา ภูมิและนัทร้องประสานเสียง ผมไม่หยุดหรอกนะ ผมจะเสียบนัทไปเรื่อยๆ อ๊าาาาาาา ตับๆๆๆๆๆ อ๊าาาา ภูมิเร่งแรงขึ้น นัทใช้มือจับที่หลังผม ตับๆๆๆๆๆๆ อ๊าาาาาา ออ อ้าา ออ อ้าาา อ๊าาาาา ภูมิเย็ดแรงและที ตับๆๆๆๆๆๆ อ๊าาาา นัทเอามือคล้องคอผม กอดผมแน่น ผมขยับลำบาก ภูมิจึงจับนัทพลิกตัวนอนคว่ำ นัทนอนนิ่งให้ทำราวกับหุ่นยนต์ อ๊าาาาา ตับๆๆๆๆ ภูมิเอามือกดที่หลังนัท และซอยเร็วขึ้น อ้อ อ้าาาา ออ อ๋อ อ้าา ตับๆๆๆ อ๊าาาา ตับๆๆๆๆ ออ อ้าาา อ้าาา เสียงไม้ของหัวเตียงกระทบผนังดัง ปึก... ปึก... สะท้อนท่ามกลางความเงียบของค่ำคืน ภูมิซอยแรงขึ้น โอ๊ย อ๊าสาส โอ๊ยยยยย นัทร้องด้วยความเจ็บเพราะภูมิซอยแรงขึ้น นัทร้องไม่เป็นภาษาดิ้นขัดขืนผมอย่างรุนแรง อ๊าาาาาา ตับๆๆๆๆๆ อ๊าาาา อ๊าาาาาา ตับๆๆๆๆๆ ภูมิครางแรงขึ้น อ๊าาาา อ๊าาาาา อ๊าาาาา ตับๆๆๆๆๆๆๆๆ อ๊าาาาาส ภูมิทำแรงขึ้นไปอีก โอ๊ยยย นัทยิ่งร้องและดิ้นแรงไปอีก อ๊าาาาาา ตับๆๆๆๆๆๆ อ๊าาาา ผมใกล้สุดแล้ว ใกล้แล้ว อ๊าาา อ๊ากกกกกกกกกกก ห่า ภูมิหายใจปลดปล่อย นัทหยุดนิ่งหายใจหอบเหมือนกันกับผม ผมค่อยๆ เอาควยออก น้ำขาวเยิ้มปลดแดงไหลออกจากรูสวาทของนัท ผมจูบที่แผ่นหลังของนัท ก่อนที่ภูมิและนัทจะสลบลงบนเตียง รุ่งเช้า เขาเพียงมองออกไปนอกหน้าต่าง เหมือนกำลังฟังเสียงบางอย่างที่ไม่มีใครได้ยิน ภูมิสังเกตเห็นรอยแผลเล็ก ๆ บริเวณข้อมือของนัท และสายตาที่เคยอบอุ่นกลับเย็นชาราวกับไร้ความรู้สึก นี่ไม่ใช่นัทคนเดิม อย่างน้อย...ก็ไม่ใช่นัทที่เขารู้จัก ภูมิกำหมัดแน่น "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น จะหาคำตอบให้ได้" นัทค่อย ๆ เหลือบตามามองเขาอีกครั้ง ริมฝีปากขยับเล็กน้อย ก่อนจะเปล่งคำพูดสั้น ๆ ที่ทำให้ภูมิถึงกับชะงัก "...หนี..." ภูมิรีบขยับเข้าไป "นัท มึงพูดว่าอะไร" นัทก้มหน้าลง ก่อนจะกลับไปนิ่งเงียบเหมือนเดิม ราวกับคำพูดเมื่อครู่นั้นไม่เคยเกิดขึ้น และในวินาทีนั้นเอง ภูมิก็ยิ่งมั่นใจว่า...คนที่อยู่ตรงหน้าอาจเป็นนัทจริง แต่มีบางสิ่ง...กำลังควบคุมเขาอยู่
ปล. ถ้าวางจะพยายามแต่งต่อให้จบนะครับ และเรื่องนี้จะเป็นเรื่องสุดท้ายอาจไม่มีแต่งใหม่แล้ว ขอบคุณที่ชื่นชอบและติดตามเสมอมาครับ
***รูปแต่งด้วย AI
| 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2026-6-28 11:44:13
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2026-6-28 12:23:33