มนตราหยาดทิพย์กษีราธารา ตอนที่ 37 : วันหยุดกันไม่หยุดเสียว

Ohmfany14

เมื่อเวลาล่วงเลยจนงานสังสรรค์จืดจางลง ครูแต่ละคนต่างแยกย้ายกันกลับบ้านด้วยความอิ่มเอม ครูแมน ซึ่งได้รับทั้งพลังน้ำนมทิพย์เทวาและรสรักจนเต็มเปี่ยม เดินมาส่งโอมที่รถด้วยสายตาที่อาลัยอาวรณ์แต่ก็เข้าใจในสถานะ ก่อนจะขับบิ๊กไบค์คู่ใจออกไปในความมืด

บนรถกระบะสี่ประตูของ วีรชัช บรรยากาศเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องยนต์และเสียงแอร์แผ่วเบา ครูเกษรา ที่สนุกสุดเหวี่ยงจนเมาหลับไปคอพับคออ่อนอยู่ที่เบาะข้างคนขับ วีรชัชเหลือบมองภรรยาด้วยความเอ็นดู ก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้โอมที่นั่งอยู่ที่เบาะหลัง

"พี่เกษเขาเต็มที่เสมอครับงานแบบนี้" วีรชัชชวนคุย "โอมเหนื่อยไหม? งานวิชาการสามวันมานี้เห็นวิ่งวุ่นตลอดเลย"

"เหนื่อยจ้ะพี่วี แต่ก็สนุกดี เห็นเด็ก ๆ มีความสุขโอมก็หายเหนื่อย" โอมตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ร่างกายที่เพิ่งผ่านศึกหนักกับครูแมนมาทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายและดูมีเสน่ห์อย่างประหลาดในสายตาของวีรชัช

ตลอดทาง วีรชัชชวนโอมคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ เรื่องสวนมณีเทวา และเรื่องขอบคุณที่โอมคอยดูแลเกษราเป็นอย่างดี โดยที่เขา "จำไม่ได้" เลยว่าภาพฝันแสนหวานที่เขาได้ดูดดื่มน้ำนมจากเต้าโอมเมื่อบ่ายนั้นคือเรื่องจริง เขาคิดเพียงว่ามันคือผลจากฤทธิ์ยาแก้แพ้ที่ทำให้เขาฝันดีที่สุดในชีวิตเท่านั้น

เมื่อรถเลี้ยวเข้าจอดที่หน้าบ้านพักครูหลังใหญ่ของเกษรา วีรชัชลงไปอุ้มภรรยาที่หลับสนิทเข้าไปนอนพักในห้องอย่างเบามือ เขาจัดการห่มผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะรีบเดินกลับออกมาที่รถ เพราะเขายังมีภารกิจต้องไปส่ง "ครูโอม" ที่บ้านสวนมณีเทวาตามที่รับปากไว้

"ขอโทษทีนะโอมที่ให้รอนาน พี่เกศแกหลับลึกจริงๆ" วีรชัชขึ้นมานั่งประจำที่คนขับ "เอาล่ะ... ไปบ้านสวนกันต่อเลยนะ"
รถเคลื่อนตัวออกสู่ถนนลูกรังที่ตัดผ่านทุ่งนา สองข้างทางมืดสนิทมีเพียงแสงไฟหน้ารถที่สาดส่อง วีรชัชแอบชำเลืองมองโอมผ่านกระจกหลังเป็นระยะ เขาเริ่มรู้สึกถึง "กลิ่นหอม" บางอย่างที่อวลอยู่ในรถ มันเป็นกลิ่นเดียวกับในฝันของเขา กลิ่นที่ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ

"โอม... พี่ถามอะไรหน่อยสิ" วีรชัชเอ่ยขึ้น น้ำเสียงดูประหม่าเล็กน้อย "น้ำหอมที่โอมใช้ชื่อยี่ห้ออะไรเหรอ? ทำไมมันหอม... หอมจนพี่รู้สึกแปลก ๆ เหมือนเคยได้กลิ่นนี้ที่ไหนมาก่อน"

โอมใจกระตุกวูบ เขาพยายามรักษาสีหน้าให้ปกติ "น้ำหอมธรรมดาจ้ะพี่วี โอมอาจจะคลุกคลีอยู่กับดอกไม้ในสวนมณีเทวาบ่อย กลิ่นมันเลยติดตัวน่ะจ้ะ"

เมื่อรถกระบะคันโตจอดสนิทลงที่หน้าซุ้มประตูทางเข้าบ้านสวนมณีเทวา วีรชัชก็ดับเครื่องยนต์ลงครู่หนึ่ง แสงไฟจากโคมไฟหน้าบ้านส่องให้เห็นรอยยิ้มที่ดูจริงใจและเป็นกันเองของชายหนุ่มรุ่นพี่คนนี้

"ถึงแล้วครับโอม ขอบคุณมากนะที่วันนี้อยู่เป็นเพื่อนพี่เกศจนดึก" วีรชัชเอ่ยขึ้นพลางปรับเบาะให้เข้าที่ เขาไม่ได้มีความสงสัยใดๆ ในกลิ่นหอมหรือความลับที่ซ่อนอยู่แม้แต่น้อย สำหรับเขาแล้ว โอมก็คือรุ่นน้องที่น่ารักและมีน้ำใจคนหนึ่งเท่านั้น

"ไม่เป็นไรเลยจ้ะพี่วี โอมสิที่ต้องขอบคุณพี่วีที่ขับรถมาส่งถึงบ้านจ้ะ" โอมตอบพร้อมกับยกมือไหว้ลาอย่างมีมารยาท

"ไม่เป็นไรครับ คนกันเองทั้งนั้น" วีรชัชยิ้มตอบ "โอมพักผ่อนเยอะๆ นะ พี่ไปก่อนล่ะ เดี๋ยวพี่เกศตื่นมาไม่เจอใครจะโวยวายเอา"

วีรชัชถอยรถออกไปอย่างรวดเร็วเพื่อรีบกลับไปหาภรรยาที่นอนรออยู่ ทิ้งไว้เพียงฝุ่นสีแดงจางๆ และความเงียบสงัดของบ้านสวนยามค่ำคืน โอมมองตามท้ายรถไปจนลับสายตา เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ ด้วยความโล่งอกที่ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี โดยที่ไม่มีใครล่วงรู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องพักหลังสโมสรนั่น

โอมเดินขึ้นเรือนไม้สักทองอย่างเงียบเชียบ กลิ่นธูปหอมและกลิ่นสมุนไพรสดชื่นจากเรือนของพ่อครูธนูโชยมาแตะจมูก บนชานเรือนกว้าง พ่อครูธนู นั่งนิ่งอยู่บนตั่งไม้แกะสลัก ในมือกำลังถือประคำและหลับตาภาวนา แต่ทันทีที่ฝีเท้าของโอมเหยียบลงบนไม้กระดาน พ่อครูก็ลืมตาขึ้นช้าๆ

ดวงตาคมกริบของธนูมองปราดเดียวก็รู้ถึง "ความเปลี่ยนแปลง" ในร่างกายของเมียรัก

"กลับมาแล้วรึโอม..." เสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยขึ้น "งานเลี้ยงเป็นอย่างไรบ้าง?"

โอมเดินเข้าไปทรุดกายลงนั่งแทบเท้าพ่อครู "เรียบร้อยดีจ้ะพี่ธนู โอมไม่ได้ดื่มเหล้าตามที่พี่สั่งไว้จ้ะ"

ธนูเอื้อมมือหนาไปลูบศีรษะโอมอย่างรักใคร่ ก่อนจะเลื่อนมือลงมาสัมผัสที่ลาดไหล่ "ไปอาบน้ำอาบท่าเสียเถอะ กลิ่นกายเจ้าตอนนี้มันฟุ้งกระจายไปหมด... ทั้งกลิ่นดอกปีบ กลิ่นเหงื่อ และกลิ่นของ 'ชายอื่น' ที่เจ้าเพิ่งไปสงเคราะห์มา"

โอมหน้าแดงซ่านด้วยความเขินอายที่ไม่อาจปิดบังความลับจากชายผู้มีอาคมแก่กล้าคนนี้ได้ "พี่ธนู... โอม..."

"พี่ไม่ได้ว่าอะไร" ธนูยิ้มที่มุมปาก "พี่บอกเจ้าแล้วว่าพี่อนุญาต... แต่คืนนี้ หลังจากเจ้าชำระล้างกายแล้ว พี่มี 'วิชาใหม่' จะให้เจ้าลองฝึก เพื่อที่จะได้ควบคุมพลังกษีราในตัวไม่ให้พุ่งพล่านเวลาอยู่ต่อหน้าคนหมู่มากแบบวันนี้อีก

เช้าวันเสาร์ที่เงียบสงบ ณ บ้านสวนมณีเทวา แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านยอดไม้ในสวนสมุนไพร บรรยากาศอบอวลไปด้วยความร่มรื่น หลังจากผ่านพ้นศึกงานวิชาการมา 3 วันเต็ม วันนี้คือวันที่โอมจะได้ทำหน้าที่ "ผู้ให้" อย่างเต็มตัวตามกิจวัตรที่สืบทอดมา

โอม ในชุดผ้าหน่วยนุ่มสบาย เดินมายังเรือนพักของคนงานที่เป็นเขตส่วนตัวของ พี่เข้ม และ น้องเขต ลูกชายตัวน้อยที่ร่างกายเริ่มดูแข็งแรง เปล่งปลั่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัดจากการได้รับกษีราเทวามาอย่างต่อเนื่อง

ทันทีที่โอมอุ้มน้องเขตขึ้นมาแนบอก เด็กน้อยก็ส่งเสียงอ้อแอ้อย่างรู้ความ โอมขยับเสื้อผ้าออกเผยให้เห็นปทุมถันมหาศาลที่ขาวผ่องและเนียนละเอียด แม้เมื่อคืนจะผ่านการ "ปรับสมดุล" จากพ่อครูธนูมาแล้ว แต่เช้าวันนี้น้ำนมทิพย์เทวาก็ยังคงผลิตออกมาจนตึงเปรี๊ยะพร้อมแจกจ่าย

"มาจ้ะน้องเขต กินเยอะ ๆ นะลูก จะได้แข็งแรง" โอมประคองยอดอกสีหวานป้อนเข้าปากเล็ก ๆ ของเด็กน้อย น้องเขตเริ่มดูดดื่มอย่างกระหาย ส่งเสียง จ๊วบ ๆ อย่างมีความสุข

ขณะที่โอมกำลังตั้งใจให้นมน้องเขต พี่เข้ม ที่เพิ่งเสร็จจากการรดน้ำต้นไม้ในสวนก็เดินเข้ามาด้วยร่างกายที่กำยำและชุ่มไปด้วยเหงื่อ เขาจ้องมองภาพที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเคารพปนความโหยหา พี่เข้มรู้ดีว่าโอมคือ "นางฟ้า" ของบ้านสวนแห่งนี้

"พี่เข้ม... ข้างนี้มันเริ่มคัดแล้ว พี่ช่วยโอมหน่อยนะ" โอมเอ่ยขึ้นพลางชำเลืองมองเต้านมอีกข้างที่ว่างอยู่ ซึ่งบัดนี้มันขยายใหญ่จนมีน้ำนมซึมออกมาเป็นหยดใส ๆ

สียงดูดดื่มระงมอยู่ในห้องพักผ่อนนานนับสิบนาที จนโอมรู้สึกว่าหน้าอกทั้งสองข้างเริ่มนุ่มนวลและเบาสบายตัว น้ำนมที่เคยอัดแน่นถูกถ่ายเทไปยังพ่อลูกคู่นี้จนเกือบหมดสิ้น

เมื่ออิ่มหนำทั้งพ่อและลูก เข้มเงยหน้าขึ้นเช็ดคราบน้ำนมที่มุมปาก แววตาของเขาดูสดใสและทรงพลังขึ้นกว่าเดิมมาก "ขอบคุณครับครูโอม... ผมรู้สึกเหมือนมีแรงทำงานไปได้ทั้งอาทิตย์เลย"

โอมยิ้มอย่างอ่อนโยน "ไม่เป็นไรครับพี่เข้ม โอมเต็มใจ พี่เข้มดูแลสวนให้โอม โอมก็ต้องดูแลพี่เข้มกับน้องเขตเหมือนกัน"

ยามบ่ายที่อากาศอบอ้าว แสงแดดรำไรลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้สักทองเข้ามาเป็นลำแสงตกกระทบบนเตียงนอนนุ่ม โอม ที่เหนื่อยล้าจากการตรากตรำงานวิชาการมาตลอด 3 วัน และการทำหน้าที่ระบายน้ำนมให้คนงานแต่เช้าตรู่ ได้เผลอหลับไปท่ามกลางความเงียบสงบของเรือนใหญ่ โดยที่เขาสวมเพียงเสื้อขาวบาง ๆ และไม่ได้สวมเสื้อปิดบังร่างกายท่อนบน

ในขณะที่โอมกำลังจมดิ่งลงสู่ห้วงนิทราที่แสนหวาน เขาก็เริ่มรู้สึกถึงสัมผัสที่อุ่นจัดและนุ่มนวลบริเวณหน้าอกมหาศาล สัมผัสนั้นดูดดื่มยอดปทุมถันของเขาอย่างแผ่วเบาแต่ล้ำลึก ราวกับมีใครบางคนกำลัง "เล่น" และ "ละเลียด" ชิมรสชาติกษีราเทวาอย่างใจเย็น

โอมกึ่งหลับกึ่งตื่น ร่างกายเขารู้สึกเบาหวิวราวกับลอยอยู่ในอากาศ เขาพยายามจะลืมตาแต่เปลือกตากลับหนักอึ้ง สิ่งที่เขาสัมผัสได้ไม่ใช่แรงดูดที่ดุดันแบบครูแมน หรือหนักหน่วงแบบพี่เข้ม แต่มันคือสัมผัสที่เปี่ยมไปด้วย "อำนาจ" และ "ความโหยหา" ที่คุ้นเคยไปถึงจิตวิญญาณ

"จ๊วบ... แพล่บ... อึก..."

ยอดอกมหาศาลของโอมถูกปลายลิ้นที่มองไม่เห็นตวัดไล้รอบฐานอย่างประณีต น้ำนมทิพย์ไหลซึมออกมาเองโดยสัญชาตญาณตอบรับการปรนเปรอนั้น โอมครางแผ่วในลำคอ ร่างกายบิดเร่าด้วยความเสียวซ่านที่นุ่มนวลกว่าครั้งไหน ๆ

เขาสัมผัสได้ถึงเงาร่างสลัว ๆ ที่ซ้อนทับอยู่บนตัวเขา ร่างนั้นมีกลิ่นหอมของไม้จันทน์และว่านยาเข้มข้น... นั่นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น "กายทิพย์ของพ่อครูธนู" ที่ถอดจิตมาดูแลและเสพสุขจากเมียรักในยามวิกาล โดยที่กายเนื้อของพ่อครูอาจจะกำลังนั่งทำสมาธิอยู่บนตั่งอีกห้องหนึ่ง

(เสียงของธนูดังขึ้นในมโนสำนึกของโอม): "นุ่มนวลเหลือเกินโอม... น้ำนมของเมียพี่วันนี้มีรสหวานกว่าทุกวัน สงสัยเพราะเจ้ามีความสุขมากใช่ไหม?"

"อื้อออ... พี่ธนู... พี่ธนูครับ..." โอมละเมอเรียกชื่อสามีทั้งที่ยังหลับตา ร่างกายเขาตอบสนองต่อกายทิพย์นั้นอย่างเต็มใจ หน้าอกมหาศาลขยายตัวพองโตรับการดูดดื่มที่เนิบนาบแต่ดูดวิญญาณ

กายทิพย์ของธนูไม่ได้เพียงแค่ดูดน้ำนม แต่ยังใช้มือทิพย์ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าของโอม ปลุกเร้าพลังเทวาในกายให้ไหลเวียนจนทั่วร่าง เพื่อเป็นการ "ชำระ" กลิ่นอายของชายคนอื่นที่ติดค้างอยู่ในตัวโอมให้มลายสิ้นไป เหลือไว้เพียงร่องรอยแห่งความเป็นเจ้าของของพ่อครูธนูแต่เพียงผู้เดียว

เมื่อผ่านไปครู่ใหญ่ สัมผัสนั้นก็ค่อย ๆ เลือนหายไปพร้อมกับความรู้สึกอิ่มเอมใจ โอมค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาในความสลัวของห้องนอน เขาพบว่าตัวเองนอนอยู่คนเดียว แต่ทว่าที่ยอดอกทั้งสองข้างกลับเปียกชุ่มไปด้วยคราบน้ำนม และร่างกายรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าอย่างน่าอัศจรรย์

โอมลุกขึ้นมานั่งจัดแจงผ้าผ่อนพลางยิ้มละไม เขารู้ดีว่าเมื่อครู่คือใคร และความรักของพ่อครูธนูนั้นยิ่งใหญ่เพียงใด

nuangnut1996

สนุกมากครับ

Oscarbkk

ขอบคุณครับ

J.Scot

ขอบคุณมากครับ

Yaiyra

ดีๆๆ

Nukinho

สนุกมากครับ

thai_boys

ขอบคุณมากๆนะครับ

Haku

ชอบครับ

teeinter19

อยากให้เขียนต่อยาวๆ

choochoo

ขอบคุณ

อภิชาติ

สนุกมาก