|
277| 15
|
หลวงพี่สุดหล่อ กับเด็กวัดสุดล่ำ 2 (ต่อให้คับ) |
|
|
⚠️ คำเตือน เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่ง ที่ไม่ได้มีเจตนาบิดเบือนหรือส่งเสริมความเชื่อในทางที่ผิด เหตุการณ์และบุคคลไม่ได้มีตัวตนจริง เรื่องนี้เป็นแนว Taboo มีเหตุการณ์เกี่ยวกับพระ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน งดดราม่าครับ *** เน้นอีกทีคับ เรื่องแต่งนะคับ ย้ำแรงๆเลย 55555 *** ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- หลังจากเสร็จกิจทางกาม ความเงียบเข้าปกคลุมกุฏิสี่เหลี่ยมเล็กๆ อีกครั้งมีเพียงเสียงหอบหายใจแผ่วเบา และกลิ่นคาวโลกีย์ที่ยังไม่จางหายแสงแดดรำไรที่ลอดผ่านช่องลมเข้ามาดูเหมือนจะเป็นพยานที่คอยตอกย้ำ ความผิดบาปที่เพิ่งเกิดขึ้น หลวงพี่ขยับผ้าจีวรที่ยับยู่ยี่ขึ้นมาปกปิดร่างกายที่เปื้อนคราบน้ำกามความเย็นของเนื้อผ้าไม่ได้ช่วยให้ใจที่ร้อนรุ่ม สงบลงเลยจิตสำนึกที่เคยนิ่งสงบดั่งน้ำในแจกันกลับขุ่นมัวและสั่นคลอน "เอ่อ...กล้า หลวงพี่ว่า...กล้ากลับไปก่อนนะ" เสียงของหลวงพี่แหบพร่าและสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด สายตาหลบเลี่ยงไม่กล้ามองร่างกำยำที่นั่งอยู่ตรงหน้า ไอ้กล้าที่เพิ่งจะได้สติขยับตัวลุกขึ้นนั่งในท่าคุกเข่าแววตาที่เคยหิวกระหายบัดนี้ถูกแทนที่ด้วย ความตื่นตระหนกและรู้สึกผิดมันก้มลงหมอบกราบลงบนพื้นไม้กระดานเสียงดังปึก "หลวงพี่ครับ...ผมขอโทษด้วยนะครับ" มันพูดทั้งที่หน้ายังแนบพื้น "ผม...ผมไม่น่าทำให้หลวงพี่มัวหมองเลยผมมันเลวแท้ๆ" "ช่างมันก่อนนะกล้า หลวงพี่เองก็เหมือนกันที่ขาดสติเรื่องนี้มันโทษใครคนเดียวไม่ได้ หลวงพี่ขอตกผลึกคืนนี้ก่อนนะกล้ากลับไปก่อน" "หลวงพี่ครับ..." ไอ้กล้าเงยหน้าขึ้นแววตาตัดพ้อและเป็นห่วงมันฉายชัด ผิวสีทองแดงของมันยังมีเหงื่อซึม และความอุ่นร้อนจากร่างกายมันยังแผ่มาถึงจนหลวงพี่ต้องเบือนหน้าหนีเพราะกลัวว่าถ้าจ้องตานานกว่านี้ กำแพงที่เพิ่งสร้างขึ้นมาใหม่จะพังทลายลงอีกรอบ "กลับไปก่อนนะกล้า...หลวงพี่ขอร้อง" ทุกครั้งที่หลับตาผมจะรู้สึกถึงสัมผัสร้อนจัดจากฝ่ามือหยาบกร้านของไอ้กล้าที่บีบเฟ้นบนผิวหนังกลิ่นสาบหนุ่ม ที่เจือไปด้วยกลิ่นเหงื่อดิบๆ ของมันยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูกไม่จางหาย ผมพลิกตัวไปมาบนอาสนะที่ยังหลงเหลือคราบคาวของความผิดบาปความรู้สึกผิดกัดกินใจผมจนปวดมวนในท้อง ผมเกลียดตัวเองที่เผลอไผลไปตามอารมณ์ใฝ่ต่ำแต่ในขณะเดียวกัน... ส่วนลึกในใจกลับโหยหาสัมผัสที่จาบจ้วงนั้น อย่างน่าละอายยามที่นึกถึงตอนที่มันกระแทกกระทั้นเข้ามาจนสุดลำตัวร่างกายของผมกลับสั่นสะท้านและตอบสนอง ขึ้นมาเองอย่างควบคุมไม่ได้ "นรก... ผมกำลังจะตกนรก" ผมพึมพำกับความมืด เช้าวันถัดมาผมออกเดินบิณฑบาตด้วยอาการเหมือนคนไร้วิญญาณเท้าที่เปลือยเปล่าเหยียบลงบนพื้นดินเย็นแฉะ แต่ใจผมกลับลอยกลับไปหาแผ่นหลังกว้างและมัดกล้ามสีทองแดงของไอ้กล้าตลอดเวลา ยามที่ชาวบ้านใส่บาตรและก้มลงกราบ ผมกลับรู้สึกละอายใจจนไม่กล้าสบตาใครมือที่ถือบาตรสั่นเทา จนแทบประคองไม่อยู่ ในหัวผมมันตีกันไปหมด ระหว่าง "ศีลธรรมที่ร่ำเรียนมา" กับ "ความกระสันที่ไอ้กล้าจุดขึ้น" ผมพยายามหาจังหวะที่จะเข้าไปกราบเรียนท่านเจ้าอาวาสเรื่องขอลาสึกเสียให้พ้นจากความทรมานนี้ แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะแกล้ง ท่านมีกิจนิมนต์และมีญาติโยมเข้าหาตลอดทั้งวันความอึดอัดมันสุม อยู่ในอกจนผมแทบจะระเบิดออกมา ผมเดินเลี่ยงมาทางหลังวัดหวังจะใช้ความเงียบสงบสงบสติอารมณ์แต่แล้วสายตาเจ้ากรรมกลับเหลือบไปเห็น ร่างกำยำที่คุ้นเคยไอ้กล้ากำลังแบกกระสอบปุ๋ยอยู่ไกลๆลำแขนที่ปูดโปนด้วยเส้นเลือดและกางเกงที่เกาะอยู่ที่หมิ่นเหม่นั้น... มันทำให้ความพยายามที่จะสำรวมของผมพังทลายลงในพริบตา ตลอดทั้งวันมันทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พยายามเข้ามาพูดคุยสอบถามเรื่องกิจวัตรด้วยน้ำเสียงปกติที่สุด เพื่อไม่ให้พระรูปอื่นสงสัยแต่ทุกครั้งที่สายตาเราสบกันเพียงชั่วครู่ แววตาวูบไหวของมันและอาการหลบตาของผม มันฟ้องชัดเจนว่าความสัมพันธ์ระหว่าง "หลวงพี่" กับ "เด็กวัด"มันพังทลายลงไปพร้อมกับศีลข้อสามเมื่อวานนี้แล้ว ผมประคองตัวให้เป็นพระที่น่าเคารพของมันไม่ได้อีกต่อไป...เพราะในใจผมตอนนี้ มันเต็มไปด้วยภาพร่างกายกำยำของมันที่บดเบียดอยู่บนตัวผม จนกระทั่งพลบค่ำ... ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมวัดป่าแห่งนี้จนได้ยินแม้กระทั่งเสียงจิ้งหรีดเรไร พระลูกวัดรูปอื่นจำวัดกันหมดแล้ว แม้แต่พวกเด็กวัดก็แยกย้ายกันเข้าเรือนนอนผมนั่งอยู่ในกุฏิสลัวๆ จุดตะเกียงน้ำมันหวังจะพึ่งพาแสงสว่างและพระธรรมบทเพื่อข่มใจที่ร้อนรุ่มผมจ้องตัวอักษรในคัมภีร์ ปากก็พึมพำบทสวดไปตามสัญชาตญาณแต่มันกลับไม่เข้าสมองเลยแม้แต่นิดเดียว ในหัวผมมีแต่ภาพ "ควยลำเขื่อง" ของไอ้กล้าที่แข็งขึงท้าทายสายตาผม... ผมถอนหายใจยาวก่อนจะเผลอเหลือบมองลอดหน้าต่างกุฏิลงไปทางท่าน้ำหลังวัดแสงตะเกียงรำไรสะท้อนให้เห็น ร่างหนาที่คุ้นเคย ไอ้กล้านั่งอยู่ตรงนั้น...มันถอดเสื้อนุ่งเพียงกางเกงตัวเดิมที่เปื้อนคราบดินคราบเหงื่อ ผิวสีทองแดงของมันสะท้อนกับแสงจันทร์และแสงไฟเรื่อๆ จนดูเป็นเงามันปลาบมัดกล้ามหลังที่ขยับเขยื้อน ตามจังหวะการหายใจของมันดูดึงดูดใจจนผมเผลอจ้องมองอย่างลืมตัว "อึก..." ผมลอบกลืนน้ำลายที่เหนียวหนืดลงคอความร้อนรุ่มที่หวังจะดับด้วยพระธรรมกลับลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง ในจังหวะนั้นเอง เหมือนมันจะมีเซนส์ไอ้กล้าหันขวับมาทางกุฏิสายตาที่คมปลาบของเด็กหนุ่มวัยฉกรรจ์ สบเข้ากับดวงตาของผมพอดี! ผมรีบหันหน้าหนีแทบไม่ทันหัวใจเต้นรัวโครมครามจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ผมนั่งก้มหน้าหอบหายใจถี่ มือที่ถือคัมภีร์สั่นเทาจนเห็นได้ชัด "หลวงพี่ครับ... ยังไม่จำวัดเหรอครับ?"
จ่ายเงินสำหรับกระทู้นี้
มี 72 ซื้อ
คุณต้องจ่าย 7 Zenny เพื่ออ่านกระทู้นี้
|
|
|
|
|
| |
| ||
| ||
| ||
|
|
| |
|
| |
|
| |
| ||
|
| |
|
|
|
| ||
| ||
|
| |
| ||
| ||
รูปแบบข้อความล้วน|โทรศัพท์มือถือ|ติดต่อลงโฆษณา|จีโฟกายดอทคอม
กรณีที่ข้อความ/รูปภาพในกระทู้นี้จัดสร้างโดยผู้ลงข้อมูลเอง ลิขสิทธิ์จะเป็นของผู้ลงข้อมูลโดยตรง
หากจะทำการคัดลอก/เผยแพร่ ต้องได้รับอนุญาตจากผู้ลงข้อมูลก่อนนะคะ หรือลงที่มาไว้ด้วยค่ะ
©ขอสงวนสิทธิ์คอนเซ็ปต์,คำอธิบาย,หัวข้อ/หมวดหมู่เว็บ ห้ามลอกเลียนแบบ คิดเอาเองนะคะอย่าเอาแต่ลอก
ข้อความที่ท่านได้อ่านในเว็บจีโฟกายดอทคอมนี้ เกิดจากการเขียนโดยสาธารณชน และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ หากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ขัดต่อกฎหมาย และศิลธรรม ไม่เหมาะสมที่จะเผยแพร่ ท่านสามารถแจ้งลบข้อความได้ที่ Link “แจ้งลบโพสนี้” ที่มีอยู่ใต้ข้อความทุกข้อความ หรือ ลืมพาสเวิดล๊อกอิน/ลืมชื่อที่ใช้สมัคร หรือข้อสงสัยใดๆแจ้งมาที่ G4GuysTeam[at]yahoo.com ขอขอบพระคุณที่ให้ความร่วมมือ
GMT+7, 2026-3-14 03:23 , Processed in 0.190203 second(s), 30 queries .
Powered by Discuz! X3.5, Rev.8
© 2001-2026 Discuz! Team.
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 
โพสต์ 
โพสต์ 
โพสต์ 
โพสต์ 
