แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ShowDD เมื่อ 2026-3-12 17:07
ผมลืมตาตื่นขึ้นมาท่ามกลางความเงียบของห้องนอนรวม แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าฉาบลงบนใบหน้าของเด็กที่นอนอยู่ข้างๆ รอบนี้ผมไม่ผลักมันตกเสื่อเหมือนวันแรกๆ แต่กลับนอนตะแคงจ้องใบหน้าใสๆ ของไอ้คินที่ยังหลับสนิทอยู่นิ่งๆ แขนเล็กๆ ของมันยังคงกอดแขนผมไว้แน่นเหมือนเดิม ผิวแก้มเนียนละเอียดกับลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอทำให้ผมเผลอขยับเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่น ผมมองมันด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป... จากเด็กเปรตน่ารำคาญ กลายเป็นไอ้เด็กแสบที่ผมเริ่มจะ 'หลง' เข้าให้แล้วจริงๆ "คิน... ตื่นได้แล้ว" ผมกระซิบข้างหูมันเบาๆ พลางลูบหัวมันด้วยความเอ็นดู "ไปอาบน้ำกัน... อาบพร้อมกันเหมือนเดิมก็ได้" พอได้ยินประโยคนั้น ไอ้คินที่ทำท่าจะหลับต่อก็หูผึ่งทันที มันเด้งตัวลุกขึ้นมานั่งตาใสแป๋ว กระตือรือร้นเป็นพิเศษจนผมหลุดขำ "โหพี่กี้! วันนี้มาแปลกว่ะ ชวนผมเองแบบนี้... มีเซอร์ไพรส์ป่ะเนี่ย?"
พอถึงห้องน้ำตึกวิศวะที่ประจำ เราทั้งคู่ก็แก้ผ้าต่อหน้ากันแบบไม่อายกันแล้ว เบียดเข้าไปในห้องน้ำด้วยกันอย่างรวดเร็ว "พี่... วันนี้มีเวลาเหลือว่ะ ผมอยากเอาน้ำออกจัง" คินพูดขึ้นขณะที่ผมกำลังเปิดฝักบัวเตรียมอาบน้ำ "เออ... กูก็เหมือนกัน เดี๋ยวกูออกไปชักใส่โถส้วมเอง" ผมแกล้งตอบและทำท่าจะเปิดประตูออกไป เพื่อดูปฏิกิริยามัน "อย่าพี่... เอามาใส่ปากผมดีกว่า! ผมเสียดายน้ำพี่ว่ะ" มันพูดหน้าตาเฉยเอามือเอื้อมจับแขนผมรั้งไว้ จนผมหน้าร้อนวูบเพราะอยากให้มันพูดแบบนี้อยู่แล้ว "น้ำกูมันอร่อยขนาดนั้นเลยเหรอวะ?" ผมลองแกล้งถามหยั่งเชิง "อร่อยมาก! ของพี่อะอร่อยที่สุดเท่าที่ผมเคย..." มันชะงักไปนิดหนึ่งเหมือนหลุดปาก แต่ผมก็ไม่ได้อยากจะขุดคุ้ยอดีตของเด็กเก้าขวบให้เสียอารมณ์ และพยายามทำเป็นไม่ได้ยินไม่สนใจ ไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น ผมมองหน้าคิน ดูมันซึมลงหน้าเสียนิดหน่อย แต่ด้วยความอยากลองมานาน เลยกลั้นใจถามมันไปตรงๆ "คิน... สอนกูบ้างดิ ทำไงให้เสียว... กูอยากลองทำให้มึงบ้าง" คินตาโตสีหน้าเปลี่ยนกลับมาเป็นซุกซนในทันที มันไม่ขัดขืน แถมยังรีบแอ่นเอวหันจู๋เล็กๆ ใส่ผมอีกด้วย "ได้ดิพี่... พี่ใช้ลิ้นเลียตรงหัวนะ แล้วก็ดูดเน้นๆ ตรงโคน... แล้วก็ระวังอย่าให้โดนฟันด้วยพี่..."
ผมนั่งคุกเข่าลงจนจู๋ขาวๆ จ่ออยู่ตรงปาก ตั้งใจทำตามที่มันสอนทุกขั้นตอน ทั้งใช้ปากครอบและลิ้นเลียปรนเปรอจู๋จิ๋วของมันอย่างทะนุถนอม จนแท่งเล็กๆ เริ่มขยายตัวค่อยๆ แข็งสู้ปากผม เป็นความรู้สึกแปลกใหม่มาก ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะได้อมของผู้ชายด้วยกันแบบนี้มาก่อน ดูดอมจนคินตัวงอเกร็งครางเรียกชื่อผมไม่หยุด "อ่าา... พี่กี้ครับ... แบบนั้นแหละ เสียวมากครับ... ซี๊ดด..." ผมเริ่มเร่งจังหวะ ใช้ปากบีบรูดหนังหุ้มที่ยังปิดสนิทของเด็ก ป.4 ทำเอาคินกระดกเอวโยกใส่ปากผมเบาๆ รอบลำขาวๆ เสียดสีกับลิ้นและริมฝีปากผม จนเริ่มรู้สึกชาในปากนิดๆ "พี่ครับ... ไม่ไหวแล้ว... อ่าา... จะแตก... แตกแล้ว... อื้มมม..." สุดท้ายมันก็ทนไม่ไหวปล่อยน้ำรักออกมาเต็มปากผม รสชาติหวานอร่อยสุดๆ แบบที่คุ้นเคยได้ลองชิมนิดๆ จากไอแพด หลังจากที่ผมกลืนน้ำหวานของมันลงไปจนหมด คินก็ยืนหอบหายใจถี่พลางเอื้อมมือมาโอบกอดหัวผมไว้เบาๆ นิ้วเล็กๆ ของมันสอดประสานเข้ามาในผมที่เปียกชุ่ม ลูบไล้ไปมาอย่างอ่อนโยนเหมือนอยากจะขอบคุณ... สัมผัสนั้นมันละมุนจนใจผมหวั่นไหว แต่วินาทีต่อมา... ความคิดหนึ่งก็แล่นวาบเข้ามาในหัวจนผมชาวาบไปทั้งตัว กูทำอะไรลงไปวะเนี่ย?... กูเป็นผู้ชายนะสัส กูต้องชอบผู้หญิงสิ กูเพิ่งอกหักจากพี่จอยมานะเว้ย! ภาพตัวเองที่กำลังคุกเข่าปรนเปรอเด็กผู้ชายด้วยปากมันสะท้อนอยู่ในมโนภาพจนผมเริ่มรับไม่ได้ ความรู้สึกขยะแขยงในความ ‘ไม่ปกติ’ ของตัวเองมันพุ่งพรวดขึ้นมากลบความเสียวซ่านเมื่อครู่จนหมดสิ้น
"เฮ้ย! ออกไปดิวะ!" ผมโพล่งออกมาเสียงดังพลางออกแรงผลักคินออกห่างอย่างแรงจนร่างเล็กๆ ของมันเซไปกระแทกผนังห้องน้ำ คินเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ แววตาที่เคยซุกซนหม่นลงทันที "เป็นไรของพี่เนี่ย? ผมทำอะไรผิดเหรอ?" เสียงมันสั่นนิดๆ "เปล่า... พี่แค่..." ผมอ้ำอึ้ง หลบสายตาใสซื่อที่มองมาอย่างตัดพ้อ "ช่างแม่งเหอะ รีบอาบน้ำให้เสร็จๆ ไป จะสายแล้ว" ผมหันหลังกลับทันที ตักน้ำราดให้ไหลผ่านตัวเพื่อชะล้างทุกอย่างออกไป ทั้งคราบน้ำกามและอารมณ์ที่ยังตกค้าง ส่วนคินเงียบไปนานผิดปกติ ก่อนที่ผมจะได้ยินเสียงตักน้ำราดตัวเบาๆ จากข้างหลัง บรรยากาศที่เคยหวานชื่นเมื่อกี้พังทลายลงเหลือเพียงความเงียบที่น่าอึดอัด เราต่างคนต่างหันหลังอาบน้ำให้ตัวเองเงียบๆ ไร้ซึ่งเสียงหัวเราะหรือคำด่าทอเหมือนทุกที ความรู้สึกผิดเกาะกินใจผม แต่ความสับสนในตัวตนมันมีมากกว่า ผมยังไม่พร้อมจะยอมรับว่าผม ‘เปลี่ยนไป’ แล้วจริงๆ
ช่วงสายของวันนั้น พี่สตาฟให้พวกเรานำหุ่นที่ประกอบและเขียนโปรแกรมกันเมื่อวาน มาแข่งบังคับตามเส้นทาง แม้บรรยากาศตอนนี้ต่างคนต่างซึมลงไปบ้าง แต่พอต้องลงสนามแข่ง ความเนิร์ดของเรากลับมาทำให้ผมและคินต้องเริ่มจูนเข้าหากันอีกครั้ง กติกาคือต้องบังคับหุ่นผ่านสิ่งกีดขวางตามเส้นทางที่กำหนด ใครทำเวลาได้น้อยที่สุดคือผู้ชนะ ผมตัดสินใจรับหน้าที่เป็นคนบังคับ เพราะความมั่นใจในทักษะการเล่นเกมของตัวเอง โดยมีคินเป็นคนบอกทาง "พี่กี้ ผมอัปเกรดโค้ดเพิ่มระบบชะลอเวลาลงเนินให้แล้วนะ แล้วก็เพิ่มบูสต์ความเร็วช่วงทางตรงให้ด้วย พี่กดปุ่มสีแดงตอนเข้าเส้นตรงได้เลย ลื่นปรื๊ดแน่นอน!" คินอธิบายพยายามทำตัวร่าเริงปกติ เหมือนอยากให้ผมอารมณ์ดีขึ้น "เออ... มึงนี่ก็เตรียมตัวดีๆ ละกัน" ผมพูดแบบหลบตา พยายามจะไม่สนใจมัน แกล้งลองกดบังคับหุ่นดูว่าทำงานถูกต้องดีมั้ย จากนั้นพวกพี่สตาฟก็ให้แต่ละทีมคิดชื่อทีมขึ้นมา เพื่อง่ายต่อการประกาศเรียกชื่อตอนให้คะแนน "พี่สตาฟครับ! ทีมเราชื่อ 'กี้คิน' ครับ!" คินตะโกนบอกชื่อทีม ที่คิดขึ้นมาแบบสดๆ ร้อนๆ "ผวนแล้วกลายเป็น 'กินขี้' ป่ะเนี่ยไอ้สัส?" ผมหลุดขำเบาๆ เริ่มอารมณ์ดีขึ้นทีละนิด ทำให้มีแรงกลับมาด่ามันต่อได้แล้ว "ชื่อโคตรจังไรเลย... คิดใหม่ดิ๊" "งั้นเอาชื่อ 'กี้คิน วงเล็บ ห้ามผวน' ก็ได้พี่ เท่ดีออก! ฮ่าๆ" มันหัวเราะเสียงสดใสจนผมต้องยอมตามใจมัน เพราะก็คิดชื่ออิ่นไม่ออกแล้วเหมือนกัน
พอเริ่มถึงคิวทีมผมแข่งจริง เราสองคนเข้าขากันอย่างเหลือเชื่อ "ซ้ายพี่! ตรงไป! กดบูสต์เลย!" เสียงคินตะโกนบอกจังหวะได้อย่างแม่นยำ ผมบังคับคอนโทรลเลอร์ด้วยนิ้วที่พลิ้วไหวตามคำบอกของมัน หุ่นยนต์ของเราวิ่งผ่านโค้งหักศอกและเนินสูงต่ำได้อย่างไร้ที่ติ รู้ใจกันอย่างกับเป็นพี่น้องที่คลานตามกันมาจริงๆ "ประกาศผลนะครับ... ทีม 'กินขี้'... เอ๊ย! ทีม 'กี้คิน (ห้ามผวน)' ทำเวลาได้ดีที่สุด รับไปเลย 10 คะแนนเต็มครับ!" พี่สตาฟประกาศผิดจนคนขำกันลั่นสนาม "เยสสสสส!" จังหวะนั้นเองด้วยความดีใจที่พุ่งสุดขีด ผมเผลอลืมตัวหันไปคว้าตัวคินมาอุ้มจนตัวลอยหมุนไปรอบห้อง คินกอดคอผมแน่นหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างมีความสุขเหมือนเรื่องเมื่อเช้าไม่เคยเกิดขึ้น แต่พอผมวางมันลงแล้วสบตากับมันใกล้ๆ ความรู้สึกสับสนในห้องน้ำเมื่อเช้าก็ย้อนกลับมาสะกิดใจผมอีกครั้ง... ผมรีบปล่อยมือจากตัวมันทันที ทำเนียนเป็นจัดเสื้อผ้าแล้วหันไปสนใจหุ่นยนต์แทน
"พี่กี้... เมื่อกี๊พี่กอดผมแน่นเลยนะ" คินกระซิบยิ้มๆ แววตาเริ่มกลับมามีความหวัง "ก็แค่ดีใจเฉยๆ อย่าเพิ่งได้ใจไปไอสัส..." ผมด่ามันตามสูตร พยายามรักษามาดขรึม "ชนะรอบนี้ไม่ได้แปลว่าจะชนะรอบสุดท้ายนะมึง ตั้งใจเขียนโปรแกรมอัตโนมัติช่วงบ่ายด้วยล่ะ ถ้าแพ้กูจะตบหัวมึงให้โยกเลยคอยดู" "ค้าบๆ พี่กี้คนปากแข็ง" มันยักคิ้วให้ผมทีหนึ่งก่อนจะวิ่งไปหาพวกพี่สตาฟเพื่ออวดหุ่นยนต์ที่เราช่วยกันสร้าง ผมมองตามแผ่นหลังเล็กๆ ของมันไปพลางถอนหายใจยาว... ใจหนึ่งก็อยากจะขยับเข้าไปใกล้มากกว่านี้ แต่อีกใจก็ยังพยายามรั้งตัวเองไว้ที่กำแพงบางอย่างที่ผมสร้างมาตลอดชีวิต มึงจะเอายังไงกับชีวิตต่อวะไอ้กี้... ผมถามตัวเองในใจ ท่ามกลางเสียงเฮฮาของคนรอบข้าง ที่ดูเหมือนจะไม่มีใครรู้เลยว่าข้างในใจผมตอนนี้ กำลังตีกันเละเทะแค่ไหน...
| 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 
โพสต์ 
โพสต์