แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย pauly99 เมื่อ 2026-2-25 17:52
Cards on the Table - 1. Chapter 1 Deuces Wild
บทที่ 1: สองแต้มวัดดวง (Deuces Wild)
จุดเริ่มต้นของเกมวัดใจ
เหลือเชื่อจริง ๆ ว่าเขาจะหล่อได้ขนาดนี้... เคนดัลล์ขยับตัวบนที่นั่ง พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่จ้องมองเพื่อนที่สนิทที่สุดในชีวิต เขาพยายามกลืนก้อนแข็ง ๆ ลงคอ รู้สึกถึงความกลัวที่เริ่มคืบคลานไปทั่วร่าง แต่ก็ต้องแข็งใจกับสิ่งที่กำลังจะทำ
เขาแอบเข้ามาร้าน Sticks and Suds ทางประตูข้าง แล้วสไลด์ตัวลงนั่งในคอกโดยไม่มีใครสังเกตเห็น คอร่า พนักงานเสิร์ฟ ที่เห็นเขาพอดีเดินยิ้มเข้ามาทัก แต่เขาโบกมือปฏิเสธ "ขอบใจคอร่า ผมโอเค"
พอเธอพยักหน้าแล้วเดินจากไป ไมเคิลก็สบตาเขาพอดี พร้อมกับส่งยิ้มละลายใจแบบที่มักจะเก็บไว้ให้เขาคนเดียว ไมเคิลบุ้ยปากเป็นเชิงบอกว่าเกมพูลใกล้จะจบแล้ว
แคนดี้ อีสก๊อยที่โผล่มาช่วงเดือนสองเดือนนี้ เลือกจังหวะจู่โจมด้วยการระดมจูบไมเคิลฟอดใหญ่ เธอเขย่งเท้าเอาแขนคล้องคอหนา ๆ ที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อนั่นไว้ เคนดัลล์เหยียดยิ้มสมเพช กับการแสดงความเป็นเจ้าของที่ออกนอกหน้า เขารู้ดีว่าเพื่อนเขาคิดยังไงกับพวกผู้หญิงที่ทำตัวงี่เง่าแบบนี้ แต่รอยยิ้มนั้นก็กลายเป็นบึ้งตึง เมื่อเขาเริ่มสงสัยว่าแคนดี้อาจจะต่างออกไป เพราะเธออยู่ทนมาได้นาน กว่าคนอื่นตั้งหลายอาทิตย์
ความรู้สึกที่แล่นเข้ามานั่นแหละ คือเหตุผลที่เขาต้องทำตามแผนที่วางไว้ เหตุผลที่เขานัดไมเคิลมาที่นี่ เขาเฝ้ามองชายหนุ่มแกะมือแคนดี้ออก ท่อนแขนทรงพลังนั้นประคองเธอวางไว้ข้าง ๆ อย่างสุภาพ ก่อนจะหันไปเตรียมแทงลูกต่อไป ท่าก้มตัวลงเหนือโต๊ะพูลนั่นมันเกินจะละสายตา แผ่นหลังที่ผายกว้างโชว์เด่นชัดตอนที่เขาเงื้อคิวเตรียมแทง และนั่น...ไอ้ก้นงอนงามนั่นแหละ ที่เคนดัลล์เฝ้าจ้องและเอาไปจินตนาการมาตลอด 6 ปีที่รู้จักกัน
ตั้งแต่เป็นรูมเมทกันปีแรกในโรงเรียนตำรวจ จนมานั่งอยู่ในคอกวันนี้ ไมเคิลไม่เคยหลุดไปจากความคิดเขาเลย และนั่นคือสิ่งที่ต้องจบลงเสียที แม้ความตั้งใจจะไม่สั่นคลอน แต่ร่างกายเขากลับประท้วงจากความเครียดมหาศาล เขาคลื่นไส้จนแทบจะอ้วก และมือก็สั่นจนสังเกตเห็นได้ เขาอยากให้ไมเคิลรีบ ๆ เล่นให้เสร็จเสียที
เหมือนไมเคิลจะรู้ใจ เขาเก็บไม้คิวเข้าที่แล้วหันมายิ้มแบบผู้ชนะ ชัยชนะอีกครั้งของไอ้ตำรวจลูกครึ่งไอริช-อิตาลี ตัวยังกับควายที่ไม่เคยมีใครถือสาเวลาแพ้มัน เคนดัลล์พยายามไม่จมลงไปในดวงตาสีฟ้าเข้มคู่นั้น เขาหลบตาตอนที่ไมเคิลเริ่มเดินตรงมาหา ตามนิสัยของมัน ไมเคิลหยุดทักทายคนโน้นคนนี้ไปทั่ว เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังกังวานทำให้เคนดัลล์ต้องเงยหน้ามองอีกครั้ง
เสน่ห์ตามธรรมชาติและความเป็นกันเองนั้นเปิดโอกาสให้เคนดัลล์ได้ชื่นชมความน่าหลงใหลนั้นอีกไม่กี่วินาที ขาล่ำ ๆ ภายใต้กางเกงยีนส์ที่มี "ห่อหมก" นูนเด่นจนปิดไม่มิด ไล่ขึ้นมาที่กล้ามท้องเป็นลอนสวยจนถึงแผงอกแน่นปึ้ก ที่เบียดจนเสื้อยืดสีกรมท่าสกรีนลาย POLICE แทบปริ เขาหลงทางอยู่ในความสมบูรณ์แบบของเพศชายที่ชื่อไมเคิล จนกระทั่งเห็นหัวคิ้วของไมเคิลขมวดมุ่นขณะจ้องกลับมาที่เขา
เขาเลิ่กลั่กหลบตา สงสัยว่าหน้าตัวเองแสดงอะไรออกไป ปกติเขาซ่อนความรู้สึกเก่งจะตาย แต่พอนึกว่านี่อาจจะเป็น โอกาสสุดท้ายที่จะได้ชื่นชมคนที่เขารักที่สุด กำแพงที่สร้างไว้มันเลยพังลงชั่วขณะ เขายิ้มสมเพชตัวเองเมื่อรู้ว่า ไม่มีอะไรต้องซ่อนอีกต่อไป และความตระหนักนั้นก็ย้ำเตือนว่าเขากำลังจะสูญเสียอะไรไป
พอเงยหน้าขึ้นอีกที ไมเคิลก็มานั่งฝั่งตรงข้ามแล้ว มือใหญ่เสยผมสีดำขลับที่มันวาวนั่นอย่างลวก ๆ สีหน้าของไมเคิลดูเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด และนั่นทำให้เคนดัลล์รู้สึกเจ็บแปลบเข้าไปถึงขั้วหัวใจ
"เฮ้ย เพื่อน เป็นอะไรวะ? โอเคเปล่า?"
ความห่วงใยนั้นชัดเจนจนเคนดัลล์เริ่มหวั่นไหว เขาจมลงไปในห้วงอารมณ์จนพูดไม่ออก
"เฮ้ย? เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า? เอาอะไรดื่มหน่อยไหม? หน้ามึงดูไม่จืดเลยนะ"
เคนดัลล์เค้นความเด็ดเดี่ยวออกมาจนส่งยิ้มจาง ๆ ได้
"กูไม่เป็นไร... แค่มีเรื่องจะคุยด้วย... เรื่องสำคัญ" เขาหายใจเข้าลึก ๆ สองสามครั้งเพื่อตั้งสติ
"กูไม่ได้ป่วยหรืออะไรหรอก แต่เรื่องที่จะพูดมันพูดยากว่ะ มึงช่วยฟังให้จบก่อนนะ โอเคไหม?"
ไมเคิลดูงง ๆ แต่ก็พยักหน้าตกลง
"โอเค... อย่างแรก มึงต้องรู้ก่อน และกูขอโทษที่ไม่ได้บอกมึงเร็วกว่านี้ มึงเป็นเพื่อนรักกูมานานมาก และกูไม่แฟร์กับมึงเลย... ไม่สิ กูไม่แฟร์กับเราทั้งคู่"
เขาหลบตาคมเข้มคู่นั้น หัวใจเริ่มเต้นรัว เหงื่อกาฬไหลซึมไปทั่วแผ่นหลัง แม่งเอ๊ย... ทำไมมันยากขนาดนี้วะ
"พูดมาเถอะ 'ดิวซ์' (ไพ่ 2 แต้ม)" ไมเคิลปลอบเสียงนุ่ม "ไม่ว่าเรื่องอะไรมันก็ไม่แย่ขนาดนั้นหรอก เพื่อนรักตลอดไปใช่ไหมล่ะ?"
คำเรียกชื่อเล่นที่ไมเคิลตั้งให้ช่วยดึงสติเขากลับมาได้นิดหน่อย เขาพยายามยิ้มตอบทั้งที่ใจพัง
"กูก็หวังงั้นนะ 'เอซ' (ไพ่ 1 แต้ม) หวังจริง ๆ ว่ะ"
ไมเคิลทำท่าจะถามต่อ แต่เคนดัลล์เบรกไว้ด้วยคำว่า "รอเดี๋ยว" จนไมเคิลนิ่งกึก เพื่อนเขาน่าจะเริ่มรู้แล้วว่าบรรยากาศมันซีเรียสแค่ไหน
เคนดัลล์ไม่เคยแสดงด้านนี้ให้ใครเห็นเพราะเขาไม่เคยอนุญาตให้ตัวเองอ่อนแอ แม้จะพยายามคุมสติแต่มือที่สั่นเทา ก็กำผมตัวเองแน่นขณะต่อสู้กับความกลัวในใจ สีหน้ากระสับกระส่ายของไมเคิลยิ่งทำให้ทุกอย่างแย่ลง แต่เขาต้องทำ... ต้องจบเรื่องนี้
"กูขอโทษ เอซ... อดทนฟังหน่อยนะ" เขาขอร้องอีกครั้งเมื่อเห็นไมเคิลเริ่มกระวนกระวาย
"กูควรบอกมึงตั้งนานแล้ว ไม่มีข้ออ้างเหรอ... กูแค่บอกตัวเองว่าไม่รู้จะบอกยังไง แต่ความจริงคือคือกูแม่งป๊อดว่ะ... กูเป็นเกย์"
สองคำนั้นหลุดออกมาเบาหวิว ตามด้วยเสียงสะอื้นที่เขาต้องรีบกลืนกลับลงไป เขาจ้องหน้าเพื่อนที่ตอนนี้กลายเป็นว่างเปล่า เขาพยายามอ่านใจไมเคิลอย่างที่เคยทำได้เสมอ แต่ครั้งนี้เขาอ่านอะไรไม่ออกเลย จนความกลัวเริ่มกัดกินใจเขา ไมเคิลถึงได้สติกลับมา
"เป็นไปได้ไงวะ? มึงล้อเล่นใช่ไหม? กูก็เห็นมึงนอนกับผู้หญิงมาตั้งเยอะ"
ไมเคิลเอามือลูบหน้าเหมือนพยายามจะตื่นจากฝัน
"เราเคยเย็ดผู้หญิงในห้องเดียวกันด้วยซ้ำ จำยัยเคลลี่ได้ไหม? มึงทำยัยนั่นครางลั่นบ้าน กูยังได้ยินอยู่เลย"
น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความสับสน
"นั่นแหละ มึงถึงอยู่ตรงนั้นไง" เขาตอบเสียงอ่อย
"แต่มันไม่ได้มีเยอะหรอกนะเอซ ความจริงคือกูไม่ได้นอนกับผู้หญิงมาสองสามปีแล้ว ตั้งแต่อะแมนด้า กูแค่ปล่อยให้มึงคิดไปเองเพราะมันง่ายกว่าที่จะต้องมา...มาพูดเรื่องนี้"
เคนดัลล์หยุดหายใจลึก ๆ อีกครั้ง เขาใกล้จะพังเต็มที
"กูรู้ว่าสิ่งที่กูทำมันไม่ถูก กูเลยหยุด การลากความรู้สึกคนอื่นมาพัวพันกับชีวิตเน่า ๆ ของกูมันเลวเกินไป และมันยิ่งทำให้กูรู้สึกแย่ กูกลายเป็นเกย์ และกูไม่ได้มานัดมึงมาเพื่อโน้มน้าวใจอะไรทั้งนั้น นี่ไม่ใช่เรื่องตลก กูอยากให้มันเป็นนะ แต่มันไม่ใช่"
ความเศร้าที่แผ่ออกมาจากตัวเคนดัลล์กระแทกใส่ไมเคิลเต็ม ๆ เขาอยากจะดึงเพื่อนตัวโตคนนี้มากอดเหลือเกิน
"ไม่เป็นไร" ไมเคิลพูดเสียงนุ่ม
"กูไม่รู้เลยจริง ๆ แต่มันไม่เป็นไร กูไม่สนหรอก เพราะมึงยังเป็นเพื่อนรักของกูเสมอ มึงไม่ได้คิดว่าเรื่องแค่นี้จะทำให้ เราเลิกคบกันใช่ไหม?"
เขาคอยให้เพื่อนสบตา และสิ่งที่เขาเห็นในดวงตาคู่นั้นคือความสิ้นหวังอย่างที่สุด
"ประเด็นคือ เราเป็นเพื่อนรักกันแบบนี้ไม่ได้... อย่างน้อยก็ตอนนี้... ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว..."
จังหวะนั้นเอง แคนดี้ก็เสนอหน้าเข้ามาแทรกในคอกแล้วเบียดตัวเข้าหาไมเคิล เขาไม่เห็นหรือได้ยินตอนเธอเดินมาด้วยซ้ำ
"ที่รักคะ คุณเมินฉันนะ ฉันไม่ชอบเลย ไหนบอกจะสอนฉันแทงพูลไง"
ไมเคิลหันไปมองแฟนสาวด้วยสายตาว่างเปล่า
"พูดเรื่องบ้าอะไรของเธอ? ไม่ใช่ตอนนี้ โอเคไหม? ผมบอกแล้วไงว่าเคนดัลล์มีเรื่องจะคุยด้วย เพราะฉะนั้น...ไสหัวไปซะ"
มันไม่ใช่คำถาม แต่มันคือการไล่ส่งอย่างรุนแรง เขาแยกเขี้ยวใส่เธอก่อนจะหันกลับมาหาเพื่อน บรรยากาศอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก แต่เขาต้องการให้แคนดี้ออกไป เขาถลึงตาใส่เธออีกรอบจนเธอหน้าเจื่อน สะบัดก้นเดินหนีไปพร้อมทิ้งระเบิดลูกสุดท้าย
"เออ! งั้นก็นั่งอยู่กับ 'ผัว' มึงไปเถอะ เดี๋ยวกูไปหาคนอื่นสอนก็ได้!"
"อีร่าน" ไมเคิลสบถเบา ๆ ก่อนหันกลับมาหาเคนดัลล์
"มึงหมายความว่าไงวะ? กูบอกแล้วไงว่ากูโอเค แล้วมึงจะมาบอกว่าเราเป็นเพื่อนกันไม่ได้เนี่ยนะ?"
คำพูดเขาเต็มไปด้วยความโกรธและเสียใจ เขาทำใจยอมรับไม่ได้ เขาไม่เคยสนิทกับใครเท่าเคนดัลล์มาก่อนนอกจากพ่อแม่ เขาต้องพึ่งพาการมีอยู่ของเคนดัลล์ในทุก ๆ วัน เราทำทุกอย่างด้วยกัน กาแฟตอนเช้า ข้าวเย็น ยิม ดูหนัง ดูฮอกกี้ แคมป์ปิ้ง ตกปลา... แม่งเอ๊ย แม้แต่ชอปปิ้ง! เราไม่เคยห่างกันเกินสองวัน และเราเล่าให้กันฟังทุกเรื่อง
โอเค... อาจจะไม่ใช่ทุกเรื่อง แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นตอนนี้
"มึงพูดจริงเหรอ? ล้อเล่นใช่ไหมวะ? ทำไมมึงถึงคิดว่าเราเป็นเพื่อนกันไม่ได้? กูไม่เคยสนับสนุนมึงเหรอ? ไอ้เหี้ย... อย่าพูดงั้นสิ กูเริ่มจะหลอนแล้วนะเนี่ย! กูบอกว่ากูไม่สนไงว่ามึงจะชอบผู้ชาย กูพูดจริง ๆ!"
ความเงียบปกคลุมอยู่นาน เคนดัลล์ดูเหมือนกำลังตายทั้งเป็น ทำไมวะ? เกิดเหี้ยอะไรขึ้น?
"พูดอะไรหน่อยดิ บอกกูว่ามึงไม่ได้หมายความงั้นจริง ๆ ได้โปรด ดิวซ์"
ไมเคิลอ้อนวอน ทั้งความสับสนและความกลัวที่มากกว่าครั้งไหน ๆ เริ่มเกาะกุมหัวใจ... เรื่องแบบนี้ต้องไม่เกิดขึ้นสิ
นี่คือช่วงที่เคนดัลล์ลำบากใจที่สุด สิ่งที่ทำให้เขาไม่กล้าบอกเพื่อนรักมาตลอด...สิ่งที่ทำให้ชีวิตเขาหยุดชะงักมาแสนนาน
"เอซ... มึงต้องเข้าใจทุกอย่าง กูต้องมีชีวิตของตัวเอง สิ่งสุดท้ายที่กูอยากทำคือเลิกเป็นเพื่อนกับมึง แต่มันไม่มีทางอื่นแล้ว"
น้ำตาเริ่มคลอเบ้า...และเขาไม่คิดจะเช็ดมันออก เขารู้สึกเหมือนถูกถลกหนังทั้งเป็น การตัดมือตัวเองทิ้งยังไม่เจ็บเท่านี้เลย
"กูต้องหาใครสักคนที่เป็นของกูจริง ๆ และกูทำไม่ได้ตราบใดที่กูยังเจอมึงอยู่ทุกวันแบบนี้ กูขอโทษ... มึงเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดเท่าที่คน ๆ นึงจะมีได้ กูเองก็สูญเสียเหมือนกัน"
คราวนี้เขาร้องไห้ออกมาอย่างหนักจนไม่อาจสบตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดสีฟ้าคู่นั้นได้อีก
"เฮ้ย กูทำพลาดอะไรไปเปล่าวะ? กูไม่เข้าใจ ถ้ากูรบกวนเวลามึงมากไป กูก็จะถอยให้ มึงเป็นเกย์กูก็โอเค...เหี้ยเอ๊ย...กูจะช่วยมึงหาแฟนด้วยซ้ำ ถ้ามึงต้องการ แค่อย่าเลิกเป็นเพื่อนกับกูเลย มันไม่มีเหตุผลเลยนะ แล้วอย่าร้องไห้ดิ เราผ่านมันไปได้ กูจินตนาการภาพที่เราไม่เป็นเพื่อนกันไม่ออกเลยว่ะ ไอ้เหี้ยดิวซ์...กูต้องการมึงนะ"
"กูรักมึง เอซ" เคนดัลล์กระซิบ เสียงแผ่วจนเขาสงสัยว่าอีกฝ่ายจะได้ยินไหม
แน่นอนว่าได้ยิน
"เฮ้ย กูก็รักมึง มึงมีความหมายกับกูมากกว่าพี่น้องคลานตามกันมาซะอีก... มึงก็น่าจะรู้"
"ไม่..."
คำพูดนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่หยั่งรากลึกถึงวิญญาณ นี่แหละ... สิ่งที่เขากลัวและเลี่ยงมาตลอด
"มึงไม่เข้าใจหรอก...โธ่เว้ย! กู้รู้ว่ามึงรักกู แต่ที่กูพูดน่ะมันคนละอย่างกัน... กูหลงรักมึง กูรักมึงมาตั้งแต่ปีหนึ่งที่วิทยาลัยแล้ว กูไม่มีชีวิตใหม่ได้ก็เพราะในหัวกูมีแต่เรื่องของมึง กูโหยหาการได้อยู่ใกล้ ๆ มึง และกูแทบบ้าเวลาที่ไม่มีมึงอยู่ด้วย กูคิดถึงมึงทั้งวัน ฝันถึงมึงทั้งคืน นั่นแหละเหตุผลที่กูอยู่ใกล้มึงไม่ได้อีกต่อไป มันไม่ใช่สิ่งที่กูอยากทำ...แต่มันคือสิ่งที่กู 'ต้องทำ' เข้าใจหรือยัง?
กูตกหลุมรักคนที่ไม่มีวันรักกูตอบได้ กูมองหน้ามึง แล้วกูก็รู้สึกถึงความรักทั้งหมดที่กูต้องกดมันไว้ ต้องฝังมันลงไป และแม่งกำลังฆ่ากูให้ตายทั้งเป็น"
เคนดัลล์ไม่เคยคิดว่าเขาจะรู้สึกเหมือนตัวเองเปลือยเปล่าและเปราะบางขนาดนี้ แต่มันเกิดขึ้นแล้ว และไม่มีทางย้อนกลับ
ไมเคิลถึงกับมึนตึ้บ คำสารภาพที่เต็มไปด้วยความทุกข์ระทมของเคนดัลล์ฉีกร่างเขาเป็นชิ้น ๆ และความช็อกก็กระแทกเขาเหมือนโดนสาดกระสุนใส่ สิ่งเดียวที่เขาได้ยินชัดเจนคือ เคนดัลล์รักเขา และนั่นคือสิ่งที่กั้นไม่ให้เพื่อนเดินหน้าต่อ คำว่า 'คนที่ไม่มีวันรักตอบได้' มันดังก้องอยู่ในหัว เขาควรจะพูดอะไรดี?
เขารักเคนดัลล์ และการเห็นเคนดัลล์เจ็บปวดขนาดนี้...การรู้ว่าเขาคือสาเหตุที่ทำให้ชายร่างใหญ่สูง 6 ฟุต 3 นิ้วคนนี้ กลายเป็นไอ้ขี้แพ้ที่แตกสลาย...มันทำให้เขาสิ้นคิดจนหาทางออกไม่เจอ เขาทำได้แค่นั่งนิ่ง ๆ รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบ ถล่มลงตรงหน้า เขาพ่ายแพ้ เขาไม่เคยเตรียมใจรับเรื่องนี้ และเขารู้สึกทุเรศตัวเองที่แม่งโง่จนมองไม่ออกว่า เพื่อนรักต้องทนเจ็บปวดมานานแค่ไหน
เคนดัลล์รอให้ไมเคิลตอบโต้อะไรสักอย่างแต่กลับไม่มี เขาเข้าใจดี...ไมเคิลคงกำลังช็อก... หรืออาจจะรู้สึกเหมือนถูกหักหลัง และเขานี่แหละที่เป็นคนทำ
"กูไปก่อนนะ กูขอโทษจริง ๆ ที่เอาเรื่องนี้มาโยนใส่มึง กูหวังว่ามึงจะไม่เป็นไร มึงคงโกรธกู และกูไม่โทษมึงเลย บางทีสักวันหนึ่งเราอาจจะกลับมาเป็นเพื่อนกันได้อีก...ถึงมันจะยากแค่ไหน แต่กูขอให้มึงเคารพการตัดสินใจของกู กูต้องตัดใจจากมึงให้ได้...กูพยายามมาหลายปีแล้วแต่มันไม่สำเร็จ มึงก็รู้เหมือนที่เขาว่า...พอไม่เห็น เดี๋ยวก็ลืมไปเอง"
เขาส่งยิ้มฝืน ๆ ที่ไม่มีใครยิ้มตอบ
"ดูแลตัวเองนะ เอซ"
ไม่มีอะไรต้องพูดอีก เขาลุกขึ้นแล้วเดินออกประตูข้างไป ทิ้งท้ายด้วยการมองชายที่ดูเหมือนเพิ่งสูญเสียเพื่อนรักที่สุดไป ความเจ็บปวดกระแทกเข้าที่ท้องเมื่อเขาเห็นน้ำตาหยดหนึ่งร่วงจากกรามที่ได้รูปของไมเคิลลงบนโต๊ะ
ไมเคิลนึกไม่ออกเลยว่าเขาควรจะทำอะไรหรือทำอะไรได้บ้าง เขาไม่เคยรู้สึกหลงทางขนาดนี้ในชีวิต เขาพยายามจะพูด... จะบอกอะไรสักอย่าง... แต่ไม่มีเสียงออกมา และตอนนี้มันก็สายไปแล้ว เพื่อนรักของเขาจากไปแล้ว
เคนดัลล์เดินโซซัดโซเซไปที่รถพร้อมภาพสุดท้ายในหัว การเห็นไมเคิลร้องไห้คือสิ่งที่เขาไม่ได้เตรียมใจไว้ เขาไม่เคยเห็นเพื่อนร้องไห้มาก่อน และมันทำให้เขาพังทลายที่รู้ว่าเขาคือสาเหตุ เขาเคยปลอบตัวเองว่าถ้าพูดความจริงออกไป แล้วจะรู้สึกดีขึ้น...จะเป็นอิสระและเดินหน้าต่อไปได้ บางทีวันนั้นอาจจะมาถึง แต่ตอนนี้เขารู้สึกแย่มากเหลือเกิน
ประตูหัวใจของเขาเพิ่งปิดตายใส่ผู้ชายที่เขารักสุดหัวใจ ความคิดที่จะเอาใครมาแทนที่ไมเคิลมันเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้ และความจริงก็ตบหน้าเขาอย่างจังตอนที่ขับรถออกจากลานจอด เสียงสะอื้นที่ดังมาจากส่วนลึกของวิญญาณเริ่มพรั่งพรูออกมา เขารู้ว่าทุกอย่างจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีก และเขาทำตัวเองทั้งนั้น ความคิดที่ว่าไมเคิลอาจจะไม่มีวันยกโทษให้เขาที่เดินหนี จากความเป็นเพื่อนมันผุดขึ้นมา
เสียงสะอื้นกลายเป็นเสียงโหยหวนแหบพร่าที่รุนแรงจนหัวใจแทบหยุดเต้น เขาขับรถต่อไม่ไหวจนต้องจอดข้างทาง ที่มีแต่พงหญ้า กระชากประตูรถออกทันเวลาก่อนจะขย้อนสิ่งที่อยู่ในกระเพาะลงบนพื้นถนน ร่างกายเขาสั่นเทิ้มซ้ำแล้วซ้ำเล่า นี่เหรอ... จุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่? ในหัวเขามีแต่ใบหน้าหล่อเหลาที่เปื้อนน้ำตานั่น...หลักฐานของความเจ็บปวดที่เขาเป็นคนก่อ คำถามเดิม ๆ วนเวียนอยู่ในหัว จนเขาต้องหลุดปากพึมพำออกมาคนเดียวว่า
"กูทำอะไรลงไปวะ?"
ถ้าชื่นชอบก็ขอเม้นท์เป็นกำลังใจให้ด้วยนะครับ จะได้มีแรงแปลมาให้อ่านเรื่อย ๆ
| 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 
โพสต์ 
โพสต์ 
โพสต์ 