เมื่อผมข้ามมิติและต้องแต่งงานกับผู้ชาย 4 คนพร้อมกัน Ch.28

NOOFONG

ภาพหาดทรายสีขาวและเจ้าวาฬน้อยค่อย ๆ เลือนหายไป... ถูกแทนที่ด้วยแรงเขย่าเบา ๆ ที่หัวไหล่และกลิ่นหอมฉุยของอาหารที่ลอยมาแตะจมูก


ผมปรือตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย โลกแห่งความจริงค่อย ๆ ปรากฏชัดขึ้นตรงหน้า


“เซย์เรน... ตื่นเถิด ได้เวลากินข้าวแล้วนะ” เสียงทุ้มคุ้นหูเอ่ยเรียกอย่างอ่อนโยน


สมองผมยังคงปรับจูนไม่เข้าที่ ปากเลยพึมพำออกไปเหมือนคนละเมอ “หืมม... เจ้าก้อนงั้นหรอ...”


คนตรงหน้าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอียงคอทำหน้าฉงน “เจ้าก้อน? ...ท่านอยากกินขนมปังก้อนอย่างนั้นหรือ? ที่นี่ไม่มีหรอก แต่เอาไว้ถ้าสถานการณ์ดีขึ้น ข้าจะรีบออกไปหาซื้อมาให้นะ”


“ไม่ใช่ๆ ... ข้า...” ผมสะบัดหัวไล่ความมึนงง “ข้าหมายถึง...”


ผมกลืนคำพูดลงคอไปเมื่อสติเริ่มกลับมาครบถ้วน... ฝันงั้นหรอ?


ผมยกมือขึ้นนวดขมับ ส่ายหน้าเบา ๆ เพื่อไล่ภาพความฝันสุดแฟนตาซีเมื่อกี้ออกไป สงสัยช่วงนี้จะเครียดเรื่องหนีตายมากไปหน่อย จินตนาการเลยบรรเจิดจนเก็บไปฝันเป็นตุเป็นตะว่าลูกในท้องแปลงร่างเป็นปลาวาฬมาคุยด้วย


‘เพ้อเจ้อชะมัดเลยเรา...’


ไม่ช้าชามไม้ใส่อาหารอุ่นๆ ก็ถูกยกมาตรงหน้า เฟลด์ขยับตัวเข้ามานั่งซ้อนหลังผมเล็กน้อย ให้ผมพิงอกแกร่งของเขาได้สบายๆ


ผมมองดูสตูว์ผักในชาม ควันฉุยๆ ส่งกลิ่นหอมเตะจมูก เฟลด์ตักน้ำซุปขึ้นมา เป่าเบาๆ จนแน่ใจว่าไม่ร้อนเกินไป แล้วจ่อมาที่ปากผม


“อ้าปากสิขอรับ...”


ผมอ้าปากรับอย่างว่าง่าย เคี้ยวตุ้ยๆ จนแก้มป่อง รสชาติกลมกล่อมกระจายไปทั่วปาก คงเพราะว่ามีอีกหนึ่งชีวิตที่กำลังเติบโตอยู่ข้างใน ผมถึงได้กินอย่างเอร็ดอร่อย ทั้งที่จริงแล้วสถานการณ์ตึงเครียดแบบนี้ ปกติผมคงกินอะไรไม่ลงแล้วแท้ๆ


"เฟลด์..." ผมเงยหน้ามองคางสากๆ ของเขา "เจ้าว่าข้าอ้วนขึ้นหรือเปล่า…”


เฟลด์ยิ้มน้อยๆ ตักน้ำซุปป้อนผมอีกคำ แล้วตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทำเอาใจคนฟังเต้นแรง


"อ้วนสิดีขอรับ ท่านกำลังมีเจ้าตัวน้อยอยู่ในท้องนะ มีน้ำมีนวล นุ่มนิ่มขึ้นแบบนี้ข้ายิ่งชอบ…”


"ปากหวาน..." ผมบ่นอุบอิบแต่ก็แอบอมยิ้ม "อีกหน่อย พุงข้าต้องยื่นออกมาแน่ๆ ... แล้วเจ้าเคยเห็นบุรุษตั้งครรภ์แบบนี้มั้ย เฟลด์?"


"ไม่เคยขอรับ" เฟลด์ตอบพลางเช็ดมุมปากให้ผมอย่างเบามือ "นอกจากเชื้อสายราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์ บุรุษชาวบ้านธรรมดาไม่สามารถตั้งท้องให้กำเนิดบุตรได้…”


"อย่างนั้นหรอกหรอ..." ผมพยักหน้าหงึกหงัก เคี้ยวอาหารคำสุดท้ายจนหมด


แต่แล้วความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัว…


เดี๋ยวนะ... ผู้ชายไม่มี... เอ่อนั่นแหละ ไม่มีช่องทางธรรมชาติสำหรับคลอดลูกนี่นา!


"ท่านกำลังคิดเรื่องน่ากลัวแบบนั้นอยู่ใช่มั้ย" เฟลด์เอ่ยขึ้นทันที ราวกับอ่านความคิดผ่านสีหน้าเลิ่กลั่กของผม


"เฮ้อ..." ผมถอนหายใจยาว "นี่มันเป็นครั้งแรกของข้านี่นา…”


เฟลด์ขยับเข้ามากอดกระชับผมไว้แน่น ลูบหลังปลอบโยน "ไม่ต้องกังวลหรอกนะ มีพวกเราอยู่ ท่านจะไม่เป็นอะไร…”


ผมซุกหน้าลงกับอกแกร่ง พยักหน้าตอบรับไปอย่างนั้น แต่ในใจกลับกรีดร้องลั่น


‘ไม่เป็นไรกับผีน่ะสิ!?’


เมื่อก่อนตอนอยู่โลกเดิม ผมเคยเลื่อนฟีดอ่านผ่านๆ ในเน็ต เขาบอกว่าความเจ็บปวดตอนผู้หญิงเจ็บท้องคลอดลูก มันรุนแรงเหมือนกระดูกในร่างกายหักพร้อมกันทีละหลายสิบซี่! มันคือความเจ็บปวดระดับสูงสุดเท่าที่มนุษย์จะทนไหว


แล้วผู้ชายอกสามศอกที่ไม่เคยผ่านประสบการณ์แบบผมเนี่ยนะจะไม่เจ็บ!? แค่คิดภาพว่าต้องเบ่งเจ้าก้อนออกมา หรือโดนผ่าสดๆ ขนแขนผมก็ลุกซู่ไปทั้งตัวแล้ว!






…






ตัดภาพมาที่บรรยากาศภายในตัวเมืองหลวงที่ดูวุ่นวายและตึงเครียดกว่าปกติ ทหารลาดตระเวนเดินขวักไขว่ไปทั่วทุกตรอกซอกซอย


แรนทีล ในชุดคลุมสีตุ่นเก่าๆ เดินปะปนไปกับฝูงชนอย่างแนบเนียน ใบหน้าที่งดงามดุจเทพสร้างถูกบดบังไว้ด้วย 'เวทมายา' ชั้นสูง ทำให้ในสายตาของคนทั่วไป เขาเป็นเพียงพ่อค้าเร่หน้าตาธรรมดาๆ ที่ไม่มีจุดเด่นอะไรให้จดจำ


จอมเวทย์หนุ่มเดินเลือกซื้อเสบียงและของใช้จำเป็นอย่างรวดเร็วและแม่นยำ สมุนไพรห้ามเลือด ผ้าพันแผลสะอาด และผลึกเวทสำหรับเติมพลังงาน ถูกซุกซ่อนไว้ในกระเป๋ามิติอย่างมิดชิด สายตาสีฟ้าน้ำแข็งภายใต้ภาพลวงตากวาดมองไปรอบๆ เพื่อเก็บข้อมูล ประกาศจับของพวกเขายังคงติดหราอยู่บนบอร์ดประชาสัมพันธ์ แต่ดูเหมือนชาวบ้านจะให้ความสนใจกับปากท้องที่ฝืดเคืองมากกว่า


ขณะที่กำลังจะเดินเลี้ยวเข้าตรอกเพื่อกลับไปยังจุดนัดพบ สายตาของแรนทีลก็ไปสะดุดเข้ากับร้านขนมเล็กๆ ข้างทาง กลิ่นหอมหวานของแป้งอบใหม่และผลไม้เชื่อมลอยมาแตะจมูก


ขาที่ก้าวฉับไวชะงักกึก... ภาพใบหน้าเปื้อนยิ้มของเซย์เรนตอนกินของอร่อยลอยเข้ามาในหัวทันที


"ท่านป้าครับ..." แรนทีลเอ่ยเสียงนุ่ม ปรับโทนเสียงให้ดูเป็นชาวบ้านทั่วไป "ขอขนมปังก้อนไส้ผลไม้กวน แล้วก็นั่น... ขนมน้ำตาลปั้นรูปกระต่าย ถุงหนึ่งครับ"


เขายิ้มบางๆ ขณะจ่ายเงิน... แม้สถานการณ์จะหน้าสิ่วหน้าขวาน แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะซื้อของฝากเล็กๆ น้อยๆ ติดมือกลับไป อย่างน้อยให้เซย์เรนได้กินของหวานๆ คงจะช่วยให้อารมณ์ดีขึ้นบ้าง






. . .






ในขณะเดียวกัน ที่ตรอกมืดหลังโรงตีเหล็กท้ายเมือง


เอลเซียน ยืนกอดอกพิงผนังอิฐชื้นแฉะ บรรยากาศรอบตัวเขากดดันและน่าเกรงขามแม้จะอยู่ในชุดพรางตัว เบื้องหน้าเขามีนายทหารชั้นสัญญาบัตรสามนายในชุดเกราะเต็มยศกำลังคุกเข่าลงข้างหนึ่งด้วยความเคารพสูงสุด


"สถานการณ์ในกองทัพเป็นอย่างไรบ้าง" เอลเซียนถามเสียงเข้ม


"ทหารส่วนใหญ่ยังคงสับสนขอรับท่านแม่ทัพ" นายทหารคนหนึ่งรายงานเสียงเบาแต่หนักแน่น "แม้ซาร์เอลจะยึดตราบัญชาการไป แต่จิตวิญญาณของกองทัพมังกรยังคงอยู่ที่ท่าน... ทหารหน่วยทลวงฟันที่ 7 และหน่วยรบพิเศษปีกขวา พร้อมรับคำสั่งจากท่านทุกเมื่อ พวกเราแฝงตัวปะปนอยู่กับกองกำลังรักษาการณ์เมือง รอเพียงสัญญาณจากท่านเท่านั้น"


เอลเซียนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ แม้ซาร์เอลจะมี 'อำนาจ' ในทางกฎหมาย และมี 'ความกลัว' จากพลังจอมมารคอยบงการ แต่สิ่งที่ซาร์เอลไม่มีวันแย่งชิงไปได้คือ 'ความศรัทธา' และ 'เกียรติยศ' ที่เอลเซียนสร้างสมมาร่วมกับเหล่าทหารในสนามรบ


"ดีมาก..." เอลเซียนเอ่ยเสียงต่ำ แววตาวาวโรจน์ "กระจายกำลังกันต่อไป อย่าให้ซาร์เอลหรือสมุนปีศาจของมันระแคะระคาย ให้พวกมันตายใจว่ายึดอำนาจได้เบ็ดเสร็จแล้ว... เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ข้าจะเป็นคนเด็ดหัวนั่นด้วยตัวเอง"


"รับทราบ! ท่านแม่ทัพ!"


เหล่านายทหารทำความเคารพก่อนจะแยกย้ายกันหายวับไปในเงามืดอย่างเงียบเชียบ เอลเซียนมองตามหลังลูกน้องไป พลางกำดาบในมือแน่น


‘รออีกนิดนะเซย์เรน... ข้ากำลังจะทวงคืนทุกอย่าง เพื่อสร้างโลกที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับเจ้าและลูก’






…






ทางด้าน ไคเรน ที่ลอบเข้ามาสืบความเคลื่อนไหวถึงเขตพระราชวังชั้นนอก


บรรยากาศภายในช่างดูแปลกตาและวังเวงผิดวิสัย เหมือนกับว่าเป็นวังร้าง เศษใบไม้ปลิวว่อนเต็มลานกว้างโดยไร้คนกวาด ทหารยามยืนนิ่งราวกับรูปปั้นที่ไร้วิญญาณ ไคเรนขมวดคิ้วมุ่น นี่มันยุคอะไรกัน ทำไมวังหลวงที่เคยรุ่งเรืองถึงได้ทรุดโทรมลงภายในไม่กี่เดือนเช่นนี้


ไม่นานนัก เขาก็สังเกตเห็นหญิงสาวในชุดคนรับใช้เก่าๆ เดินก้มหน้ามองพื้นไคเรนจำได้ทันทีว่านางคือนางกำนัลคนสนิทขององค์ราชินี ร่างกายที่สั่นเทาราวกับคนขวัญเสียนั้น เพยายามเดินลัดเลาะหลบเลี่ยงผู้คนด้วยความหวาดระแวงอย่างถึงที่สุด


“อ๊ะ! ข...ขอประทานอภัยเจ้าค่ะ!”


เพราะความที่ไม่ได้มองทาง เธอจึงเดินชนเข้ากับไคเรนอย่างจังจนเกือบล้ม แต่ไคเรนไวกว่า เขาคว้าต้นแขนของเธอไว้แล้วรีบดึงตัวหลบเข้าไปในมุมอับสายตา เพื่อหลบสายตาทหารยามที่เดินตรวจตราอยู่บริเวณนั้น


หญิงคนนั้นเงยหน้าขึ้นเตรียมจะร้องขอชีวิต แต่เมื่อเห็นหน้าชัดๆ เธอก็เบิกตากว้าง


“ท่านไคเรน...” เธอกระซิบเสียงสั่นเครือ น้ำตาแห่งความโล่งใจเอ่อล้นออกมา เธอแทบไม่อยากเชื่อสายตาว่าจะได้พบกับหนึ่งในสี่เสาหลักอีกครั้ง ท่ามกลางความโกลาหลวุ่นวายที่กำลังกัดกินวังหลวงอยู่ในขณะนี้


“ไม่ต้องกลัว ข้าอยู่ที่นี่แล้ว...” ไคเรนเอ่ยปลอบเสียงเบา “เล่ามาเถอะ สถานการณ์ข้างในเป็นอย่างไรบ้าง?”


หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึก ราวกับต้องรวบรวมความกล้าเพื่อเอ่ยถึงสิ่งที่เจอมา


“นรก... มันคือนรกเจ้าค่ะท่านไคเรน”


เธอเริ่มเล่าด้วยน้ำเสียงที่ขาดห้วงด้วยความหวาดกลัว “ตั้งแต่องค์ชายซาร์เอล... ไม่สิ ตั้งแต่ปีศาจร้ายนั่นยึดอำนาจ วังหลวงก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ทหารรักษาวังถูกเปลี่ยนเป็นพวก 'คนตาย' ที่ไม่มีแววตา... ไอมืดปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้ว ข้าราชบริพารที่ขัดขืนถูกจับให้ปีศาจกลืนกินทีละคนสองคน”


ไคเรนกัดฟันกรอด “แล้วองค์ราชินีล่ะ?”


“พระนางยังทรงปลอดภัย... แต่ทว่า...” เธอมีท่าทีอึกอัก ลังเลที่จะเอ่ยต่อ


“องค์ชายซาร์เอลมีคำสั่งเด็ดขาดห้ามมิให้ผู้ใดเข้าเยี่ยม มิหนำซ้ำ... การถูกคุมขังอยู่ในคุกใต้ดินที่มืดมิดและอับชื้นเช่นนั้น ความเป็นอยู่ของพระนางช่างน่าเวทนาและยากลำบากยิ่งนัก”


ไคเรนพยักหน้ารับรู้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ข้อมูลเพียงเท่านี้ก็เพียงพอที่จะยืนยันได้แล้วว่า ภายในวังหลวงแห่งนี้ไม่ปลอดภัยอีกต่อไป และพวกเขามีเวลาเหลือไม่มากแล้วที่จะต้องลงมือทำอะไรสักอย่าง






…






‘เพล้ง!’


เสียงเหมือนแก้วร้าวที่ดังก้องในหัว ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งเบิกกว้างขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนรุนแรงที่ส่งผ่านพันธะเวท


ถุงกระดาษใส่ขนมในมือถูกบีบจนยับยู่ยี่โดยไม่รู้ตัว


“แย่แล้ว...” แรนทีลสบถออกมาเสียงเครียด เหงื่อเย็นซึมชื้นที่ขมับ “ม่านพลังที่ข้ากางไว้กำลังถูกโจมตี... “


ความหวาดกลัวแล่นพล่านเข้าจับขั้วหัวใจ... ไม่ใช่กลัวตาย แต่กลัวว่าคนที่รออยู่ที่กระท่อมจะเป็นอันตราย ลำพังเฟลด์คนเดียวอาจต้านทานการโจมตีที่รุนแรงขนาดทำลายม่านเวทของเขาได้ไม่ไหว


“ไม่มีเวลาแล้ว!”


จอมเวทย์หนุ่มไม่สนสายตาชาวบ้านรอบข้างที่มองมาด้วยความตกใจ เขาตวาดก้องพร้อมสะบัดมือวาดกลางอากาศอย่างรวดเร็ว เกิดเป็นวงเวทย์เคลื่อนย้ายมิติ สีฟ้าครามขนาดใหญ่หมุนวนอย่างเกรี้ยวกราดที่พื้น


เขาหลับตาลง รวบรวมสมาธิทั้งหมดส่งกระแสจิตคำรามก้องไปถึงอีกสองคนที่กระจายตัวอยู่คนละทิศละทางในเมืองหลวง


“เอลเซียน! ไคเรน! ทิ้งภารกิจซะ! เซย์เรนกำลังตกอยู่ในอันตราย! ข้ากำลังเปิดประตูมิติ... กลับไปรวมตัวที่กระท่อมเดี๋ยวนี้!”


วูบบบบ!


สิ้นเสียงคำสั่งทางจิต วงเวทย์ก็สว่างวาบขึ้น แสงสว่างจ้าบาดตาพุ่งขึ้นเสียดฟ้า ดูดกลืนร่างของแรนทีลให้เลือนหายไป ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและความแตกตื่นของผู้คนในตลาดที่ยืนอ้าปากค้างกับปาฏิหาริย์ตรงหน้า






…






ดวงตะวันเริ่มคล้อยต่ำลงจนเกือบลับขอบฟ้า แสงสีส้มอมแดงยามเย็นสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาภายในกระท่อม ทำให้บรรยากาศดูเหงาจับใจ เงาของต้นไม้ด้านนอกเริ่มทอดยาวเข้ามาทาบทับบนพื้นไม้เก่าคร่ำครึ


หลังจากผ่านมื้ออาหารมาได้พักใหญ่ ผมนั่งพิงหมอนใบใหญ่มองดูท้องฟ้าที่ค่อยๆ เปลี่ยนสี โดยมีเฟลด์นั่งเช็ดทำความสะอาดมีดสั้นคู่ใจอยู่ไม่ไกล แสงตะเกียงดวงน้อยที่เพิ่งถูกจุดขึ้น ขับเน้นใบหน้าคมเข้มของเขาให้ดูอ่อนโยนกว่าปกติ


"เฟลด์..." ผมเอ่ยทำลายความเงียบ "ข้าคิดถึงบ้านเกิดของเจ้าจัง... ที่นั่นอากาศดีมากเลยนะ โดยเฉพาะแปลงผักหลังบ้านที่เจ้าเคยพาข้าไปดู"


เฟลด์หยุดมือที่กำลังเช็ดใบมีด เงยหน้าขึ้นมายิ้มจางๆ "ท่านชอบมันหรือ? ข้าคิดว่าท่านจะเบื่อเสียอีก ที่นั่นไม่มีอะไรเลยนอกจากดินกับหญ้า"


"ไม่เบื่อเลยสักนิด" ผมรีบปฏิเสธ แววตาเป็นประกายเมื่อนึกถึงภาพความทรงจำนั้น "ข้าอยากกลับไปที่นั่นอีกจัง อยากลองปลูกหัวไชเท้าดูบ้าง เห็นเขาว่าดินที่นั่นปลูกอะไรก็งาม"


‘ความจริงแล้ว...’  ผมคิดในใจพลางลอบมองเสี้ยวหน้าของเฟลด์ ‘ที่ข้าชอบที่นั่น เพราะมันเป็นที่เดียวที่ทำให้ข้ารู้สึกเหมือนได้กลับไปที่ โลกเก่า... ไม่มีเวทมนตร์หวือหวา มีแค่การทำไร่ทำสวน ใช้ชีวิตเรียบง่ายเหมือนเกมปลูกผักที่เคยเล่น... มันทำให้ข้าลืมไปชั่วขณะว่าข้ากำลังหลงอยู่ในโลกแฟนตาซีที่แสนวุ่นวายนี้’


แต่ผมก็เลือกที่จะเก็บความลับเรื่องที่มาของตัวเองไว้ แล้วส่งยิ้มอ้อนๆ ให้เขาแทน


เฟลด์มองผมด้วยสายตาเอ็นดู "ได้สิขอรับ... เอาไว้เรากลับไปเมื่อไหร่ ข้าจะขุดดินเตรียมแปลงให้ท่านปลูกทุกอย่างที่ท่านอยากกินเลย ดีไหม?"


"สัญญาแล้วนะ!"


แต่ทว่า... รอยยิ้มของผมยังไม่ทันจางหาย บรรยากาศรอบตัวที่เคยอบอุ่นและเงียบสงบก็เริ่มแปรเปลี่ยนไปอย่างช้าๆ โดยที่ผมไม่ทันสังเกต แต่สำหรับเฟลด์ เขารับรู้ได้ถึงความผิดปกตินี้ทันที


“เฟลด์...” ผมเอ่ยเรียกเขาเมื่อเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไป “ทำไมเจ้าทำหน้าเครียดแบบนั้น?”


เฟลด์ไม่ตอบ แต่เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนาคว้ามีดสั้นคู่ใจขึ้นมากระชับแน่น


“มาอยู่หลังข้า เซย์เรน...” เฟลด์สั่งเสียงต่ำ


ผมรีบขยับตัวไปหลบหลังเขาด้วยความตกใจ หัวใจเริ่มเต้นรัวเร็วขึ้นเมื่อเห็นว่าม่านพลังสีจางๆ ที่แรนทีลกางคลุมกระท่อมไว้ กำลังเกิดรอยร้าวเหมือนกระจกที่ถูกทุบ


“เปรี๊ยะ...”


เพล้ง!!!


เสียงเหมือนกระจกแก้วบานใหญ่แตกกระจายดังสนั่นหวั่นไหว! ม่านพลังเวทที่แรนทีลกางทิ้งไว้เพื่อคุ้มกันพวกเรา ถูกกระแทกจากเงามืดภายนอกอย่างรุนแรงจนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เศษละอองเวทปลิวว่อนไปในอากาศ!


"ระวัง!!"


เฟลด์ตะโกนลั่น สัญชาตญาณนักฆ่าทำงานไวกว่าความคิด เขาใช้ร่างกายแกร่งของตัวเองต่างโล่กำบัง โถมตัวเข้ากอดรัดผมไว้แน่น เอาแผ่นหลังกว้างรับแรงกระแทกจากไอมืดนั้นเต็มๆ


ฟู่ววววว!


กลุ่มควันสีดำทมิฬ... ไอปีศาจที่ฉวยโอกาสตอนแสงสุดท้ายหมดลง พุ่งทะลวงเข้ามาในห้องราวกับงูพิษที่หมายหัวเหยื่อ เป้าหมายของมันพุ่งตรงมาที่ท้องของผม!


"อึก!!"


เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดเล็ดลอดออกมาจากลำคอของเฟลด์ ทันทีที่ไอปีศาจพุ่งผ่านร่างของเขาไป มันเหมือนกับเข็มพิษนับพันเล่มที่ทิ่มแทงทะลุอวัยวะภายในอย่างรุนแรง


"แค่ก!..."


ร่างหนากระตุกเกร็งอย่างแรง ก่อนจะกระอักเลือดสีแดงสดคำโตออกมา เลือดอุ่นๆ กระเซ็นเปรอะเปื้อนไหล่เสื้อสีขาวของผมจนแดงฉาน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วห้อง ตัดกับความเงียบสงัดของป่ายามค่ำคืน


"เฟลด์!! เฟลด์! ไม่นะ!"


ผมกรีดร้องลั่นด้วยความตกใจสุดขีด รีบประคองร่างที่เริ่มทรุดฮวบของเขาไว้ มือไม้สั่นเทาทำอะไรไม่ถูก น้ำตาเอ่อล้นออกมาทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของเฟลด์ซีดเผือดลงอย่างรวดเร็ว เลือดสีแดงยังคงไหลซึมออกมาจากมุมปากไม่หยุด


"ข...ข้าไม่เป็นไร..." เฟลด์พยายามฝืนยิ้มทั้งที่ลมหายใจเริ่มติดขัด มือที่เปื้อนเลือดยังคงพยายามลูบหัวผมเพื่อปลอบโยน "อย่า... ออกห่างจากข้า..."


ความหวาดกลัวแล่นพล่านไปถึงขั้วหัวใจ... รอบกายมีแต่ความมืดมิด ไร้เงาของคนอื่นๆ ... เฟลด์ก็บาดเจ็บหนักขนาดนี้ แล้วผมจะทำยังไงดี!?


ในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง... เสียงเล็กๆ ใสแจ๋วที่คุ้นเคยก็ดังวูบเข้ามาในโสตประสาท ชัดเจนราวกับเจ้าของเสียงมายืนกระซิบอยู่ข้างหู


"ท่านแม่..."


เสียงของเจ้าวาฬน้อย! เหมือนในความฝันไม่มีผิด!








TBC
เจ้าวาฬน้อยรีบมาช่วย เร๊วววววววววว!!

nuangnut1996

สนุกมากครับ

GuN009

โอ้ เจ้าวาฬน้อยจะออกโรงแล้ว
รอๆๆ ติดตามต่อนะครับ สนุกมากมาย
ขอบคุณนะครับคุณฟง