ฝนหลงฤดูและ Error ที่คาดไม่ถึง

hackz · โพสต์ 2026-1-31 09:48:21

(ผมขอเกริ่นก่อนนะครับว่า เรื่องที่ผมจะเล่าเนี่ย มันเป็นประสบการณ์ที่... จะเรียกว่าโชคช่วยหรือพรหมลิขิตก็คงพูดยาก เอาเป็นว่ามันเริ่มต้นจากวันธรรมดาๆ ที่ไม่ควรจะมีอะไรพิเศษ แต่มันดันจบลงที่เตียงนอนแบบที่ผมไม่เคยคาดคิดมาก่อน)

เย็นวันศุกร์ ช่วงเวลาเลิกงานที่แสนวุ่นวายของกรุงเทพฯ ผมนั่งคร่อมอยู่บนมอเตอร์ไซค์คู่ใจประจำวินหน้าปากซอยย่านธุรกิจแห่งหนึ่ง เสื้อกั๊กสีส้มสะท้อนแสงที่สวมทับเสื้อยืดสีดำรัดรูปอาจจะดูเหมือนเครื่องแบบคนหาเช้ากินค่ำทั่วไป แต่ถ้าใครสังเกตดีๆ (ซึ่งผมก็แอบภูมิใจนะ) หุ่นผมไม่ได้ไก่กา ผมสูง 182 เซนติเมตร หนัก 70 กิโลกรัม รูปร่างที่ผ่านการออกกำลังกายและยกของหนักมาบ้าง ทำให้ไหล่ผมกว้างและหนาพอสมควร ผิวสีแทนเข้มจากการตากแดดทุกวันตัดกับหนวดเคราจางๆ ที่ผมตั้งใจไว้ให้หน้าดูเข้มขึ้น... ก็แหม ขับวินมันก็ต้องดูดุนิดนึงไหมครับ ไม่งั้นลูกค้าบางคนชอบกดราคา

"พี่วินครับ ไปซอย 8 ครับ"

เสียงทุ้มคุ้นหูทำให้ผมละสายตาจากจอโทรศัพท์ เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียง... 'เขา' อีกแล้ว
ลูกค้าประจำคนนี้ ผมเห็นเขาบ่อยครับ น่าจะทำงานอยู่ตึกออฟฟิศแถวนี้ รูปร่างเขา... พูดตรงๆ นะ โคตรดี สูงไล่เลี่ยกับผมเลย น่าจะสัก 180 ได้ แต่น้ำหนักน่าจะน้อยกว่าผมหน่อย กะด้วยสายตาคงราวๆ 60-62 กิโลฯ คือเป็นหุ่นแบบลีนๆ ไม่ได้หนาบึกบึนเหมือนผม แต่ดูปราดเปรียว ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนแล้วดูดีชะมัด ผิวเขาสีแทนเหมือนผมเลยครับ แต่เนียนกว่า หน้าคมคาย จมูกโด่งเป็นสัน แต่เกลี้ยงเกลาไม่มีหนวดเคราเหมือนผม (ซึ่งจุดนี้แหละที่ทำให้เขาดูสะอาดสะอ้านน่ามอง)

"ขึ้นเลยครับคุณ วันนี้เลิกช้านะเนี่ย" ผมทักทายตามประสาคนคุ้นหน้า ยื่นหมวกกันน็อกให้เขา
เขาขยับตัวขึ้นซ้อนท้ายรถผม จังหวะที่เขาตวาดขาข้ามเบาะ ผมสัมผัสได้ถึงความยาวของช่วงขาภายใต้กางเกงสแล็คสีดำเข้ารูป... (สารภาพตามตรง ผมแอบมองกระจกหลังดูจังหวะนั้นนิดนึง ขาเขายาวสวยจริงๆ ครับ ยิ่งตอนกางเกงมันรั้งขึ้นมาเห็นข้อเท้าเนี่ย มันดูมีเสน่ห์แบบผู้ชายวัยทำงานบอกไม่ถูก)

"งานแก้น่ะครับพี่ โค้ดรันไม่ผ่าน ปวดหัวตึ้บเลย" เขาบ่นเบาๆ ขณะจัดท่านั่ง
ผมสตาร์ทเครื่อง บิดคันเร่งพาเราทั้งคู่มุ่งหน้าไปตามถนน แต่เหมือนฟ้าฝนจะไม่เป็นใจ จู่ๆ ลมก็กรรโชกแรง เมฆดำทะมึนที่ตั้งเค้ามานานก็ปล่อยสายฝนลงมาตูมใหญ่แบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

"เชี่ย! ตกหนักเฉยเลยพี่!" เขาตะโกนแข่งกับเสียงฝน
"ไปต่อไม่ไหวครับ มองทางไม่เห็นเลย แวะศาลาข้างหน้านี้ก่อนนะ!" ผมตะโกนตอบ พลางหักเลี้ยวรถเข้าจอดเทียบศาลารอรถเมล์เก่าๆ ที่ร้างผู้คน เพราะมันอยู่ช่วงเปลี่ยวพอดี

เราสองคนรีบวิ่งเข้าไปหลบฝนในศาลา สภาพดูไม่จืดทั้งคู่...
(ตรงนี้ผมขอโฟกัสสิ่งที่ผมเห็นหน่อยนะครับ คือภาพตรงหน้ามัน... ดีต่อใจพิลึก)

เสื้อเชิ้ตสีขาวราคาแพงของเขาตอนนี้เปียกโชกจนแนบไปกับลำตัว... ผ้าเนื้อดีพอโดนน้ำแล้วมันบางลงถนัดตา เผยให้เห็นโครงร่างสรีระของผู้ชายที่ดูแลตัวเองมาอย่างดี ช่วงไหล่ของเขาแม้จะไม่กว้างเท่าผม แต่มันดูลาดสวยและแข็งแรง กล้ามเนื้อหน้าอกที่ไม่ได้ใหญ่โตแบบนักกล้าม แต่มันนูนดันผ้าเปียกๆ ออกมาให้เห็นเป็นรูปทรงชัดเจน ยิ่งจังหวะที่เขาเสยผมเปียกๆ ขึ้นเปิดหน้าผาก หยดน้ำไหลผ่านลำคอแกร่ง ลงไปตามแนวไหปลาร้าที่ชัดเจน... ผมเผลอกลืนน้ำลายไม่รู้ตัว

"เปียกหมดเลยว่ะ แย่ชะมัด" เขาบ่นพลางสะบัดชายเสื้อ พยายามดึงผ้าที่ไม่แนบเนื้อออก
"หนักเอาเรื่องครับ ตกแบบนี้คงอีกสักพักกว่าจะซา" ผมพูดพลางถอดเสื้อกั๊กวินออก บิดน้ำทิ้ง เหลือแต่เสื้อยืดสีดำรัดรูปที่ตอนนี้มันก็เปียกแนบเนื้อผมเหมือนกัน

เขาหันมามองผม... สายตาเขาไล่มองตั้งแต่หน้าอกผม ไล่ลงมาที่หน้าท้องที่พอจะเห็นลอนกล้ามจางๆ ทะลุเสื้อยืด แล้วหยุดที่ต้นแขนของผม
"พี่หุ่นดีจังวะ... เข้าฟิตเนสป่ะเนี่ย?" เขาถามขึ้น ยิ้มมุมปากนิดๆ
"ก็มีบ้างครับ แต่ส่วนใหญ่แบกของมากกว่า" ผมหัวเราะแก้เขิน "คุณก็หุ่นดีนะ สูงโปร่ง ใส่เสื้อผ้าสวย"
"ผมเหรอ? ผอมไปหน่อย อยากหนาแบบพี่บ้าง... ดูดิ แขนพี่แม่งแน่นชิบหาย" เขาพูดพลางเอื้อมมือมาจับต้นแขนผมเบาๆ

(วินาทีที่มือเขาแตะแขนผม... มันแปลกครับ มือเขาอุ่น สากนิดๆ แบบผู้ชาย แต่สัมผัสมันเหมือนไฟช็อตเบาๆ วูบวาบไปถึงท้องน้อย ทั้งที่แค่จับแขนนะเว้ย)

เขาชักมือกลับแล้วหยิบไอแพดออกมาจากกระเป๋ากันน้ำ เปิดเช็คดู
"เฮ้อ... ดีนะไอแพดไม่เปียก แต่โปรเจกต์เก่านี่ยังแก้ไม่หายเลย Error บรรทัดเดิมซ้ำๆ" เขาพึมพำ หน้านิ่วคิ้วขมวด
ผมชะโงกหน้าไปดูนิดหน่อยด้วยความอยากรู้ เห็นหน้าจอเต็มไปด้วยตัวหนังสือภาษาอังกฤษสลับกับสัญลักษณ์ยึกยือที่คนทั่วไปคงเวียนหัว แต่สำหรับผม... มันคือเพื่อนเก่า

"Python เหรอครับ? ...ติดตรง Indentation รึเปล่า บรรทัดที่ 42 น่ะพี่ว่ามันเยื้องไม่ตรงนะ"
ผมหลุดปากทักออกไป... (คือมันอดไม่ได้จริงๆ ครับ โรคเก่ากำเริบ)

เขาหันขวับมามองหน้าผม ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ
"เฮ้ย! พี่รู้ได้ไง? ...พี่เขียนโค้ดเป็นเหรอ?"
ผมเกาหัวแกรกๆ เขินนิดหน่อยที่ความลับแตก "ก็... เคยเป็นโปรแกรมเมอร์มาก่อนครับ ก่อนจะเบื่อห้องแอร์มาขับวินกินลมน่ะ พอมีความรู้อยู่บ้าง"

ดวงตาของเขาเปลี่ยนไปทันที... จากสายตาที่มองผมเป็นแค่พี่วินหุ่นแซ่บ ตอนนี้มันมีความทึ่ง ความประหลาดใจ และประกายบางอย่างที่ผมอ่านไม่ออก
"เชี่ยยย โคตรเท่! ขับวินแต่เขียน Python เป็น... พี่ชื่อไรเนี่ย ผมชื่อ 'ม่อน' นะ"
"ชื่อ 'โจอี้' ครับ"

จากนั้นบรรยากาศในศาลาก็เปลี่ยนไป เราคุยกันถูกคออย่างไม่น่าเชื่อ เรื่อง Tech Stack เรื่องความปวดหัวของลูกค้า เรื่อง Server ล่ม... ยิ่งคุย ผมยิ่งได้สังเกตเขาใกล้ๆ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ปนกับกลิ่นฝนและกลิ่นกายชายหนุ่มมันลอยมาแตะจมูก ยิ่งตอนเขาหัวเราะแล้วขยับตัวเข้ามาใกล้ ไหล่ของเราเบียดกัน... ความร้อนจากตัวเขาถ่ายทอดผ่านมาถึงตัวผมผ่านเสื้อผ้าที่เปียกชื้น

เรายืนคุยกันอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง ฝนเริ่มซาลงเหลือแค่ปรอยๆ แต่ฟ้ายังมืดอยู่
"ฝนซาแล้ว... แต่รถพี่คงเลอะหมดแล้วมั้งเนี่ย" ม่อนพูดพลางมองไปที่มอเตอร์ไซค์ผม
"นิดหน่อยครับ ล้างได้"
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาสบตาผม สายตาคู่นั้น... มันมีความหมายแฝง เป็นสายตาแบบที่ผู้ชายด้วยกัน (บางกลุ่ม) จะดูออก
"พี่โจอี้... ห้องผมอยู่ถัดไปอีกสองซอยเอง คอนโดตรงหัวมุมอ่ะ" เขาเว้นวรรค "ไปนั่งตากแอร์ห้องผมก่อนไหม? มีเบียร์นะ... จะได้ให้พี่ช่วยดูโค้ดตรงนี้ให้จบด้วย แล้วค่อยกลับ"

(ประโยคชวนไปห้อง... กับสายตาที่ไล่มองซิกแพคผมแวบหนึ่งก่อนจะกลับมาสบตา... ผมว่าผมไม่ได้คิดไปเองนะว่า 'ดูโค้ด' อาจจะไม่ใช่กิจกรรมหลัก)

ผมยิ้มมุมปาก ยกมือลูบเคราตัวเองเบาๆ มองเขากลับด้วยสายตาที่สื่อความหมายเดียวกัน
"เอาสิครับคุณม่อน... แลกกัน ผมดูโค้ดให้ คุณเลี้ยงเบียร์ผมนะ"
"ดีลครับพี่"

เราสองคนวิ่งฝ่าฝนปรอยๆ ไปที่รถ... โดยที่ผมไม่รู้เลยว่า การไปห้องลูกค้าครั้งนี้ จะทำให้ผมไม่ได้กลับออกมาง่ายๆ... และคืนนี้คงเป็นคืนที่ยาวนานแน่ๆ

…

(บอกเลยว่าพอก้าวขาเข้าห้องแอร์เย็นฉ่ำของไอ้ม่อน สติสตังที่เคยมีตอนอยู่ข้างนอกมันก็เริ่มกระเจิง ยิ่งได้เห็นอะไรดีๆ ตอนเปลี่ยนเสื้อผ้า... ไอ้โจอี้คนนี้ก็เริ่มควบคุมตัวเองยากขึ้นทุกที)

คอนโดของม่อนหรูหราสมกับเป็นหนุ่มออฟฟิศเงินเดือนสูง ห้องกว้างขวาง ตกแต่งสไตล์โมเดิร์นโทนสีเทา-ดำ ดูเรียบหรูและเป็นระเบียบ แอร์เย็นเฉียบตัดกับอากาศชื้นแฉะข้างนอกราวกับคนละโลก

"พี่โจอี้ เดี๋ยวพี่ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ เดี๋ยวไม่สบาย ในตู้มีผ้าขนหนูใหม่ ส่วนเสื้อผ้า... เดี๋ยวผมหาชุดนอนผมให้ยืม น่าจะพอใส่ได้" ม่อนบอกพลางเดินนำเข้าไปในห้องนอน

ผมเดินตามเข้าไป ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าตู้เสื้อผ้าบิ้วท์อินบานใหญ่ ม่อนหันหลังให้ผม กำลังค้นหาเสื้อผ้าในลิ้นชัก จังหวะนั้นเอง... เขาคงลืมตัวหรือคิดว่าผู้ชายด้วยกันไม่เป็นไร เขาถอดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปียกแนบเนื้อออกทางหัวรวดเดียว

(ภาพตรงหน้าทำเอาผมคอแห้งผากยิ่งกว่าตอนขาดน้ำกลางแดด)

แผ่นหลังของไอ้ม่อน... แม่งโคตรดี คือมันไม่ใช่หลังหนาๆ ตันๆ แบบพวกเล่นกล้ามหนักๆ หรือแบบผมที่แบกของจนบึก แต่มันเป็นหลังของคนที่ดูแลตัวเอง โครงกระดูกสวย แนวสันหลังชัดเจนเป็นร่องลึก ไล่ลงมาถึงช่วงเอวที่คอดลงเล็กน้อยรับกับสะโพกสอบ ผิวสีแทนเนียนละเอียดแทบไม่มีรอยตำหนิ กล้ามเนื้อปีก (Lats) แผ่ออกมาพอประมาณ ทำให้ช่วงตัวดูเป็นรูปตัว V สวยงาม ยิ่งตอนที่มันยกแขนขึ้นเสยผม กล้ามเนื้อแถวสะบักขยับเกร็งตัว... ผมเผลอมองต่ำลงไปที่ขอบกางเกงสแล็คสีดำที่เริ่มหลุดร่องก้นนิดๆ เผยให้เห็นขอบกางเกงในสีเข้มที่รัดแน่นอยู่ข้างใน

"อ่ะพี่ ได้ละ กางเกงวอร์มน่าจะใส่สบายกว่า" ม่อนหันกลับมา ยื่นเสื้อยืดสีเทากับกางเกงวอร์มขายาวสีดำให้ผม โดยที่ท่อนบนยังเปลือยเปล่า

ด้านหน้าก็ไม่แพ้ด้านหลัง... หน้าอกแม่งสวยชิบหาย ไม่ใช่นมใหญ่ๆ แต่มันเป็นกล้ามเนื้ออกที่ขึ้นรูปชัดเจน หัวนมสีน้ำตาลเข้มเม็ดเล็กๆ แข็งเป็นไตขึ้นมานิดหน่อยเพราะความเย็นของแอร์ หน้าท้องแบนราบ มีลอนซิกแพคจางๆ แบบคนลีนๆ ไม่ได้ชัดเปรี๊ยะ แต่ดูเซ็กซี่น่าลูบไล้ ขนตรงกลางลำตัวแถวสะดือมีอยู่นิดเดียว ไรขนอ่อนๆ ลากยาวหายลงไปในกางเกง

"มองไรพี่? หุ่นผมสู้พี่ไม่ได้หรอก" ม่อนยิ้มกริ่ม เหมือนรู้ตัวว่าถูกผมแทะโลมด้วยสายตา
"เปล่าครับ... แค่คิดว่าคุณหุ่นดีกว่าที่คิดไว้เยอะ" ผมตอบเสียงเรียบ พยายามข่มความรู้สึกที่เริ่มตื่นตัวอยู่ตรงเป้ากางเกง

ผมแยกไปอาบน้ำห้องข้างนอก พยายามใช้น้ำเย็นราดตัวให้หัวควยที่กำลังร้อนรุ่มมันเย็นลง แต่ภาพหุ่นไอ้ม่อนแม่งยังติดตา พอล้างตัวเสร็จ ผมเช็ดตัวลวกๆ แล้วสวมชุดที่ม่อนเตรียมให้ เสื้อยืดมันพอดีตัวผมเป๊ะจนรัดช่วงอกกับต้นแขนแน่นเปรี๊ยะ ส่วนกางเกงวอร์มขายาว... มันเป็นผ้าเนื้อนิ่ม ทิ้งตัว และที่สำคัญคือ... ผมไม่ได้ใส่กางเกงใน เพราะตัวเก่ามันเปียกแฉะไปหมดแล้ว

ผมเดินออกมาที่โซฟา ม่อนนั่งรออยู่แล้วในชุดลำลองคล้ายๆ กัน บนโต๊ะมีแมคบุ๊คเปิดกางไว้ หน้าจอโชว์โค้ดเจ้าปัญหา ข้างๆ มีเบียร์เย็นเจี๊ยบสองกระป๋อง

"มาครับพี่โจอี้... จิบเบียร์ก่อน แล้วมาช่วยผมดูไอ้บรรทัดนี้หน่อย" ม่อนตบที่ว่างข้างๆ ตัวบนโซฟาเบดตัวใหญ่

ผมนั่งลงข้างเขา... ใกล้จนต้นขาของเราเบียดกัน กลิ่นสบู่จากตัวเขาหอมฟุ้งผสมกับกลิ่นเบียร์อ่อนๆ ผมหยิบเบียร์ขึ้นมาเปิด กระดกเข้าปากอึกใหญ่ ความเย็นซ่าของเบียร์ช่วยดับกระหายได้ดี แต่ความร้อนในตัวกลับยิ่งเพิ่มขึ้น

เราเริ่มคุยเรื่องโค้ด ผมชี้จุดผิดพลาดให้เขาดู อธิบายหลักการทำงานของฟังก์ชันที่เขาเขียนผิด ม่อนดูตั้งใจฟัง หัวเราะชอบใจเวลาผมแซวว่าเขียนโค้ดแบบนี้โปรแกรมมันงงตายห่า แต่ยิ่งคุย... ระยะห่างของเราก็ยิ่งลดลง

เบียร์กระป๋องแรกหมดไป... ต่อกระป๋องที่สอง...

ฤทธิ์แอลกอฮอล์เริ่มทำงาน หน้าของม่อนเริ่มแดงระเรื่อ ดวงตาคู่คมเริ่มฉ่ำเยิ้มและหวานเชื่อมกว่าปกติ จังหวะที่เขาโน้มตัวมาดูหน้าจอ แขนของเราแนบชิดกัน ผมสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวจากผิวของเขา และที่สำคัญ... กางเกงวอร์มเนื้อนิ่มที่เราใส่อยู่ทั้งคู่ มันปิดบังอะไรไม่ได้มากนัก

(ตอนที่ขาเบียดกัน ผมรู้สึกได้เลยว่าไอ้ม่อนมันก็เริ่ม 'แข็ง' เหมือนกัน ท่อนเนื้อตรงเป้ากางเกงมันเริ่มดันผ้านิ่มๆ ออกมาเป็นลำ ถึงจะไม่ชัดมากแต่วินมอไซค์อย่างผมที่เจอผู้ชายมาเยอะแยะ... ดูก็รู้ว่าทรงนี้คือของดี มันตุงออกมาจนเห็นหัวมนๆ ดันผ้าอยู่)

"เฮ้อ... แก้ได้สักที ขอบคุณมากนะพี่โจอี้ พี่แม่งเก่งจริงว่ะ" ม่อนพิงหลังลงกับพนักโซฟา ยืดแขนบิดขี้เกียจจนเสื้อยืดเลิกขึ้นเห็นหน้าท้องวับๆ แวมๆ และไรขนอ่อนๆ ที่ลากลงต่ำ
"ยินดีครับ งานถนัด" ผมวางกระป๋องเบียร์ลง หันไปมองหน้าเขาเต็มๆ ตา

บรรยากาศในห้องเงียบลง มีแต่เสียงแอร์ทำงาน... เราสบตากัน... คราวนี้ไม่มีการหลบสายตา สายตาของม่อนที่มองผมมันเปิดเผยความต้องการชัดเจน มันเป็นสายตาที่อยากจะ 'กิน' ผมเข้าไปทั้งตัว

"พี่โจอี้..." ม่อนเรียกชื่อผมเสียงแหบพร่า ลิ้นเลียริมฝีปากที่เริ่มแห้ง
"ครับคุณม่อน" ผมขยับตัวเข้าไปใกล้อีกนิด จนเข่าของเราเกยกัน
"เลิกเรียกคุณเถอะ... เรียกม่อนเฉยๆ" เขาวางมือลงบนต้นขาผม... มืออุ่นร้อนที่วางแหมะลงมาบนกล้ามเนื้อขาแน่นๆ ของผม มันไม่ได้หยุดแค่นั้น แต่มันค่อยๆ ลูบไล้ขึ้นมา... ช้าๆ... ผ่านหน้าขา... เข้ามาใกล้เป้ากางเกงที่ตอนนี้ควยของผมมันแข็งโด่จนปวดหนึบไปหมดแล้ว

"อึก..." ม่อนสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสัมผัสถึงขนาดที่แท้จริงภายใต้กางเกงวอร์ม "เชี่ย... พี่แม่ง ใหญ่ชิบหาย"

คำพูดหยาบโลนที่หลุดออกมาจากปากหนุ่มออฟฟิศหน้าใส มันกระตุ้นอารมณ์ดิบเถื่อนในตัวผมให้พุ่งปรี๊ด ผมไม่รอช้า เอื้อมมือไปคว้าท้ายทอยเขาแล้วดึงเข้ามาประกบปากจูบอย่างรุนแรง

รสชาติของเบียร์ผสมกับกลิ่นปากหอมๆ ของผู้ชายมันชวนให้มัวเมา ลิ้นร้อนๆ ของเราเกี่ยวพันกันอย่างดุเดือด ไม่มีใครยอมใคร ผมบดขยี้ริมฝีปากเขาจนรู้สึกถึงรสเลือดจางๆ มืออีกข้างของผมเลื่อนลงไปที่เป้ากางเกงของม่อนบ้าง... ขยำลงไปเต็มมือ

(ชิบหาย... ของไอ้ม่อนก็ไม่ใช่เล่นๆ ลำควยแม่งแข็งสู้มือผมชิบหาย ขนาดน่าจะพอๆ กับผมเลยมั้งเนี่ย ยาวๆ อวบๆ เต็มไม้เต็มมือ แถมยังกระตุกสู้มือผมหงึกๆ ผ่านผ้ากางเกง)

ผมผละจูบออก หอบหายใจแรง จ้องหน้าเขาที่ตอนนี้แดงก่ำด้วยอารมณ์ใคร่
"ม่อน... เดี๋ยว... ของมึงก็แข็งขนาดนี้" ผมเปลี่ยนสรรพนามทันทีเมื่ออารมณ์พาไป
"ของพี่ก็เหมือนกันแหละสัส... ควยพี่แม่งแข็งจนจะทิ่มกูอยู่แล้วเนี่ย" ม่อนสวนกลับ ยิ้มร้ายกาจ

เราต่างฝ่ายต่างจับของกันและกันผ่านกางเกงวอร์ม บีบคลึงท่อนเนื้อที่แข็งขึงจนปวดหนึบ ความรู้สึกเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วร่าง ผมใช้นิ้วโป้งบดขยี้ส่วนหัวบานๆ ของเขาผ่านผ้า จนม่อนครางฮือในลำคอ

"เดี๋ยวนะพี่..." ม่อนหยุดมือ ชะงักไปนิดนึง จ้องหน้าผมด้วยแววตาลังเล
"อะไรวะ?" ผมถาม เสียงแหบพร่า
"คือ... ปกติพี่... รุกหรือรับวะ?"

จ่ายเงินสำหรับกระทู้นี้ มี 14 ซื้อ คุณต้องจ่าย 10 Zenny เพื่ออ่านกระทู้นี้

nuangnut1996 · โพสต์ 2026-1-31 11:01:19

สนุกมากครับ

Siwit · โพสต์ 2026-1-31 11:26:28

ขอบคุณครับ

doodd · โพสต์ 2026-1-31 16:20:32

ดีมากเลยครับ

Kedoo89 · โพสต์ 2026-1-31 18:00:47

สุดยอดไปเลยครับ

Prince.Lune · โพสต์ 2026-2-1 12:13:32

ขอบคุณครับ

บัญชี		จำการเข้าสู่ระบบไว้	ลืมรหัสผ่าน
รหัสผ่าน			สมัครเข้าเรียน