เพื่อนกันมันส์เสียว 15

NOOFONG

"อั่ก!... ผัว... อ๊าาาา!"


ไบซันหน้าทิ่มไปข้างหน้า มือเท้าผนังไว้แน่น ขาแกร่งสั่นพั่บ ๆ ตามแรงกระแทกกระทั้นที่ผมโถมใส่แบบไม่ยั้ง กลิ่นเหงื่อนักกีฬาผสมกับกลิ่นกามารมณ์ในห้องน้ำนี่มันปลุกความเป็นสัตว์ป่าในตัวผมจนคุมตัวเองไม่อยู่ ผมซอยเอวถี่รัวกระแทกย้ำ ๆ เข้าไปที่จุดเสียวข้างในจนเสียงเนื้อกระทบเนื้อ "พั่กๆๆๆ" ดังระงมไปทั่ว


"คิดถึงกูเหรอห๊ะ! ถึงได้รัดกูแน่นขนาดนี้!"


ผมถามพลางกระชากเอวมันมาข้างหลังรับแรงอัดหนัก ๆ ไบซันส่ายหัวไปมาครางไม่เป็นภาษา ยิ่งผมกระแทกแรงเท่าไหร่ มันก็ยิ่งขมิบตอดรัดผมจนแทบจะแตกออกมาอีกรอบ เป็นการแก้คิดถึงที่โคตรจะดุเดือดสมกับที่เป็นคู่ผัวเมียวศวะกับยูโดจริง ๆ!


ผมไม่ยอมให้มันพักหายใจ ผมจัดการรวบเอวมันพลิกกลับมา แผ่นหลังกว้างกระแทกผนังห้องน้ำเสียงดัง ปึก! ก่อนจะช้อนขาลอยเหนือพื้น ท่าอุ้มแตงนี้ทำให้ผมมุดเข้าไปได้ลึกกว่าเดิมจนมิดโคน ผมบดเบียดร่างกายเข้าไปหาแล้วกระชากคอมาประกบจูบปิดปากรัวลิ้นทันที


"อื้อออ... ปืน... ลึก... ควยมึงมันลึกไป... อ๊าาา!" ไบซันครางกระเส่า มือหนาของมันตะปบไหล่ผมจนเล็บจิกเข้าเนื้อเพื่อระบายความเสียว ท่านี้มันทำให้ผมแทงเข้าจุดเสียวของมันเน้น ๆ จนไบซันถึงกับตาเหลือก ขาอ่อนสั่นพั่บ ๆ ต้องหนีบเอวผมไว้แน่นไม่ให้ร่วงลงพื้น


พั่ก! พั่ก! พั่ก!


"ลึกสิดี... รูมึงจะได้จำรสควยผัวมึงได้ขึ้นใจไง" ผมกระซิบด่าข้างหูมันก่อนจะซอยเอวถี่รัว กระแทกอัดเข้าไปในรูร่านที่ตอดรัดยิบ ๆ นั่นอย่างบ้าคลั่ง


เสียงเนื้อกระทบกันหนัก ๆ ดังก้องอยู่ในพื้นที่แคบ แม้จะพยายามเบาเสียงแค่ไหนแต่แรงตอดรัดข้างในของไบซันมันทำให้ผมแทบจะกลั้นใจตาย ยิ่งผมขยับเน้นจุดกระสัน ไบซันก็ยิ่งขยุ้มผมผมแรงขึ้นพร้อมกับเสียงลมหายใจหอบถี่ที่พ่นรดต้นคอ


"อึก... จะออก... ปืน... เมียจะ..." มันพึมพำเสียงพร่า จิกเล็บลงบนหลังผมจนแสบสัน แต่ผมกลับยิ่งชอบใจ


ผมเร่งจังหวะช่วงสุดท้าย กระแทกอัดย้ำ ๆ จนไบซันตัวกระตุกรัว มันอุดเสียงตัวเองไว้ในบ่าผมจนไหล่ผมเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายและเหงื่อ ก่อนที่ร่างยักษ์บนอกจะเกร็งกระตุกปล่อยน้ำรักออกมาจนเปรอะหน้าท้องผมไปหมด ผมเองก็กัดฟันแน่นกระแทกเน้น ๆ สองสามทีสุดท้ายก่อนจะปลดปล่อยความอัดอั้นทั้งหมดเข้าไปในตัวมันจนล้นปรี่


เราสองคนยืนหอบหายใจรดรันกันอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงหยดน้ำที่ตกกระทบพื้น ไบซันซบหน้าลงกับอกผมอย่างหมดแรงแข้งขาอ่อนแรงจนผมต้องช่วยพยุงไว้


"มึงแม่ง...ไปเก็บกดมาจากไหน" มันพึมพำพลางจูบไหล่ผมเบา ๆ


"ก็กูคิดถึงมึงนี่นา" ผมกระซิบตอบพลางกระชับกอดมันแน่นขึ้น


เราสองคนยืนกอดกันกลมอยู่ในห้องน้ำแคบๆ พยายามปรับลมหายใจที่ยังหอบถี่ให้เป็นปกติ ผมยังไม่อยากปล่อยมือจากเอวหนาของไบซันเลยสักนิด ยิ่งได้กลิ่นเหงื่อจางๆ กับสัมผัสอุ่นๆ จากตัวมัน ความคิดถึงที่เพิ่งจะได้รับการเยียวยาเมื่อกี้ก็เริ่มพุ่งพล่านขึ้นมาใหม่จนอยากจะลากตัวมันกลับไปนอนกอดที่บ้าน


"ปืน... มึงกลับได้แล้ว" ไบซันพึมพำพลางจูบซับขมับผมเบาๆ แต่มือมันกลับกอดผมแน่นไม่ยอมปล่อยเหมือนปากพูด


"ไม่อยากกลับเลยว่ะ... ให้กูแอบนอนที่นี่ได้มั้ย" ผมงอแง หน้าซุกอยู่ที่อกมันเหมือนเด็กขาดความอบอุ่น


กึก!


เสียงฝีเท้าหนักๆ จากข้างนอกยิมดังแว่วเข้ามา พร้อมกับเสียงตะโกนถามของเจ้าหน้าที่เฝ้าอาคารที่เดินตรวจความเรียบร้อย "ยังมีใครอยู่ข้างในมั้ย! จะปิดประตูแล้วนะ!"


ไบซันสะดุ้งสุดตัว มันรีบผลักผมออกเบาๆ แล้วก้มลงเก็บกางเกงขึ้นมาใส่ด้วยความรวดเร็ว หน้าตาที่เคยยั่วบดเมื่อกี้เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที


"รีบไปปืน! เดี๋ยวโดนจับได้จะเรื่องใหญ่" มันกระซิบบอกพลางดันหลังผมไปทางประตูหลังยิม "เจอกันวันแข่งนะมึง... อีกไม่นานแล้ว อดทนหน่อย"


"ซัน... มึง..." ผมมองหน้าเมียตัวยักษ์ด้วยสายตาละห้อย เหมือนหมาที่กำลังจะโดนเจ้าของทิ้งไว้ที่วัด "อีกตั้งหลายอาทิตย์เลยนะมึง แล้ววันที่เหลือกูจะใช้ชีวิตยังไงวะ”


"อย่าดราม่าน่าไอ้ปืนใหญ่" ไบซันหลุดยิ้มอ่อนโยน มันคว้าคอผมเข้าไปกดจูบหนักๆ ที่ปากทีหนึ่งเป็นการทิ้งท้าย "ตั้งใจทำโปรเจกต์ให้เสร็จ จะได้มีเวลามาเชียร์กู... รักมึงนะ ไปได้แล้ว!"


มันดันผมออกไปทางประตูหลังก่อนจะล็อคกลอนดัง แกร๊ก ทิ้งให้ผมยืนโดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลางความมืดนอกยิม ผมยืนนิ่งมองบานประตูอยู่นาน ความรู้สึกเหมือนคนอกหักทั้งที่เพิ่งจะได้กินกันมาหมาดๆ มันจุกอยู่ที่อก


ผมเดินคอตกกลับไปที่รถ สภาพเหมือนคนวิญญาณหลุดออกจากร่าง พอนึกถึงเตียงกว้างๆ ที่ห้องที่ไม่มีไอ้หมีควายนอนเบียดกูก็อยากจะร้องไห้ออกมาเป็นสายเลือด


"โว้ยยยย! ไอ้โปรเจกต์วิจัยเฮงซวย ไอ้แคมป์ยูโดบ้าบอ!" ผมสบถลั่นรถพลางทุบพวงมาลัยระบายอารมณ์ "กูจะใช้ชีวิตยังไงไปอีกสองอาทิตย์วะเนี่ย!"






...


วันรุ่งขึ้นสภาพผมที่ใต้ตึกวิศวะแย่กว่าเดิมอีกครับ ไอ้เก่งกับไอ้บอยถึงกับต้องเดินมาสะกิดถามว่า 'มึงไปหาเมียหรือมึงไปโดนเมียทิ้งมาวะ' สภาพกูตอนนี้คือหมาหงอยของจริง นั่งจ้องโทรศัพท์ที่ไม่มีข้อความเข้าเหมือนคนบ้า


พอกลับมาสู่โหมดตัวคนเดียว ผมก็เหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ความคิดถึงที่มันจุกอกถูกเปลี่ยนเป็นพลังแค้นลงกับกองเอกสารและแบบจำลองโปรเจกต์วิจัย


ภาพของ "ไอ้ปืน" ที่เคยนั่งหมาหงอยใต้ตึกหายวับไป เหลือแต่หนุ่มวิศวะจอมเนี้ยบที่นั่งหน้านิ่ง คิ้วขมวด แววตาคมกริบจ้องเขม็งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์และพิมพ์งานรัวหยิบจับอุปกรณ์วัดค่าอย่างคล่องแคล่ว


"เชี่ย... ไอ้ปืนมันเข้าโหมดเทพว่ะ" ไอ้เก่งกระซิบกับไอ้บอย พลางมองมาที่ผมด้วยสายตาทึ่ง ๆ


จังหวะที่ผมถกแขนเสื้อช็อปขึ้นจนเห็นเส้นเลือดปูดโป่งที่ลำแขน มือหนึ่งถือสว่าน อีกมือประคองชิ้นงาน แสงไฟจากโคมไฟโต๊ะทำงานตกกระทบใบหน้าด้านข้างที่ดูจริงจังจนสาว ๆ ปีหนึ่งที่เดินผ่านห้องแล็บถึงกับต้องเหลียวหลังมองกันเกรียว


"กูว่ามันไม่ได้แค่ทำโปรเจกต์นะมึง มันกำลังระบายความเงี่ยนใส่ชิ้นงานอยู่" ไอ้บอยแซวเบา ๆ แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปกวน






...


สองอาทิตย์ผ่านไป... มันเป็นช่วงเวลาที่ยาวนานที่สุดในชีวิตของผมเลยก็ว่าได้


ผมนั่งนิ่งอยู่หน้ากองเอกสารวิจัยในห้องพักตอนตีสาม แสงไฟจากโคมไฟโต๊ะทำงานดูสลัวและอ้างว้างกว่าปกติ ผมละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เต็มไปด้วยตัวเลขและกราฟ พลางหันไปมองเตียงกว้างที่ตอนนี้ว่างเปล่า


ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอที่มืดสนิท ไม่มีข้อความเข้า ไม่มีสายเรียกซ้อน ต่างคนต่างทำหน้าที่ของตัวเองจนแทบไม่มีเวลาแม้แต่จะพิมพ์บอกว่า 'คิดถึง'


"ที่ผ่านมากูอยู่ได้ยังไงวะ... โดยที่ไม่มีมึง"


ผมพึมพำออกมาคนเดียวในความเงียบ เมื่อก่อนผมอาจจะเคยอยู่คนเดียวได้ ไปไหนมาไหนคนเดียวจนชิน แต่พอมีไอ้หมีควายเข้ามาป่วนในชีวิต.. โลกใบเดิมที่ผมเคยคุ้นเคยมันก็เปลี่ยนไปสิ้นเชิง


ตอนนี้แค่ไม่มีมึงอยู่ข้าง ๆ สักวินาทีเดียว โลกทั้งใบมันก็เหมือนมืดมนลงไปในทันตา


ผมลุกขึ้นไปที่หน้าต่าง มองออกไปในความมืดของกรุงเทพฯ พลางลูบสร้อยข้อมือคู่ที่ใส่อยู่ตลอดเวลา ความคิดถึงมันกัดกินใจจนผมรู้สึกวูบในอก


"กูขาดมึงไม่ได้จริง ๆ ว่ะซัน..."






…


วันนี้เป็นวันที่ผมควรจะมีความสุขที่สุด แต่แม่งเอ๊ย! กลับกลายเป็นวันที่วุ่นวายจนอยากจะบ้าตาย งานเปิดตัวนวัตกรรมของแผนกวิศวะดันมาตรงกับวันแข่งชิงแชมป์ประเทศของไบซันพอดี ในฐานะเดือนคณะที่ต้องเป็นหน้าเป็นตา ผมโดนพวกอาจารย์และเพื่อนในกลุ่มลากตัวไปแต่งหน้าทำผมตั้งแต่ไก่โห่


ผมในชุดสูทสีกรมท่าเนี้ยบกริบ เซตผมเปิดหน้าผากโชว์ความหล่อแบบวิศวะกรหนุ่มฮอตที่สาวๆ ทั้งงานพากันกรี๊ดจนเจ็บคอ แต่ในใจผมนี่สิ... มันร้อนรุ่มเหมือนไฟเผา


"สัสปืน! ยิ้มหน่อยมึง แขกผู้ใหญ่เดินมานู่นแล้ว" ไอ้เก่งกระซิบพลางสะกิดเอวผม


"กูไม่ไหวแล้วมึง... นาฬิกาจะบ่ายสองแล้ว ไบซันจะขึ้นแข่งรอบชิงแล้วนะเว้ย!" ผมกัดฟันพูดพร้อมรอยยิ้มค้างที่ดูปลอมชิบหาย


ผมต้องยืนปั้นหน้า พบปะคนนั่นคนนี่จนหัวหมุน เสียงชัตเตอร์และแสงแฟลชที่สาดส่องเข้ามาทำให้ผมเริ่มเวียนหัวจนหน้ามืด พอมองดูนาฬิกาข้อมืออีกครั้ง... ชิบหาย! อีก 20 นาทีการแข่งนัดสำคัญที่สุดในชีวิตเมียกูจะเริ่มแล้ว


"กูไม่สนแล้ว! ใครจะด่าก็ด่าเหอะ กูไปละ!"


ผมอาศัยจังหวะที่คนชุลมุนสลัดมือไอ้เก่งทิ้ง แล้วโกยแน่บออกมาจากห้องโถงงานทันที ผมวิ่งทั้งชุดสูทนั่นแหละ รองเท้าหนังราคาแพงกระทบพื้นหินอ่อนดังสนั่น


พอมองดูนาฬิกาแล้วเห็นว่าเวลาเหลือแค่ไม่กี่นาที ผมก็รู้ตัวเลยว่าถ้าขืนขับรถยนต์ไปเองมีหวังได้ไปติดแหง็กอยู่กลางสี่แยกแน่ ๆ ในจังหวะที่หัวใจเต้นโครมครามด้วยความลนลาน ผมตัดสินใจทิ้งรถไว้ที่คณะแล้วใส่ตีนหมาวิ่งหน้าตั้งมาที่หน้ามหาวิทยาลัย


"วิน! พี่วินครับ!" ผมตะโกนเรียกเสียงดังลั่นในชุดสูทเนี้ยบกริบที่ตอนนี้เริ่มยับยู่ยี่


เป็นจังหวะเดียวกับที่มีพี่วินมอเตอร์ไซค์เลี้ยวโค้งมาจอดพอดี ผมรีบพุ่งตัวไปหาหมายจะคว้าเบาะหลัง แต่ดันมีผู้ชายอีกคนพุ่งเข้ามาจากอีกฝั่งแล้วคว้าท้ายรถไว้พร้อมกัน!


"น้อง พี่รีบ พี่มีนัดสำคัญ!" ชายคนนั้นบอกพลางพยายามจะแทรกตัวขึ้นนั่ง


"โธ่พี่! ผมก็รีบ! เมียผมจะแข่งนัดชิงแล้ว ถ้าผมไปไม่ทันชีวิตผมจบเห่เลยนะพี่!" ผมพูดเสียงรัวเร็ว แววตาที่ปกติจะนิ่งขรึมตอนนี้เต็มไปด้วยความเว้าวอนปนดุดันตามสไตล์เดือนวิศวะฯ ที่กำลังจะสติแตก


"พี่ไปส่งผมเหอะ ผมให้สองร้อยเลย!" ชายคู่กรณีเสนอราคาสู้


"ห้าร้อย! พี่ไปส่งผมที่สนามแข่งยูโด ผมให้ห้าร้อยเลยพี่! แต่ต้องถึงภายในสิบนาทีนะ!" ผมตะโกนสู้ราคาแบบไม่คิดชีวิต ในใจคิดแค่ว่าต่อให้ต้องจ่ายพันนึงกูก็ยอม


พี่วินมองสลับไปมาระหว่างชายคนนั้นกับผมในชุดสูทเนี้ยบที่หอบแฮ่กจนตัวโยน ก่อนจะพยักหน้ามาทางผม "ไปน้อง! ห้าร้อยจัดมา ขึ้นมาเลย”


"ขอบคุณครับพี่! ขอโทษนะพี่นะ”


ผมหันไปขอโทษคู่กรณีแบบลวก ๆ ก่อนจะโดดขึ้นซ้อนท้ายวินมอเตอร์ไซค์ทั้งชุดสูท


"ไปเลยพี่!”


พอมอเตอร์ไซค์วินเบรกเอี๊ยดหน้าสนามกีฬา ผมก็ยัดแบงก์ห้าร้อยใส่มือพี่เขาแบบไม่รอทอน ก่อนจะสับเกียร์หมาวิ่งพรวดเข้าไปข้างในทันที ชุดสูทสีกรมท่าที่อุตส่าห์เซตมาอย่างหล่อเนี้ยบเพื่อเป็นหน้าเป็นตาให้คณะ ตอนนี้ชายเสื้อเริ่มหลุดลุ่ย


ผมวิ่งหอบแฮ่กฝ่าฝูงชนเข้าไปในฮอลล์ที่บรรยากาศกำลังเดือดพล่าน เสียงตะโกนเชียร์และเสียงนกหวีดดังระงมจนแก้วหูแทบแตก ผมพยายามแทรกตัวผ่านกองเชียร์นับร้อย


แต่แม่งเอ๊ย! คนเยอะชิบหาย เยอะจนกูแทบจะสิงร่างรวมกับคนข้าง ๆ อยู่แล้วเนี่ย!


สุดท้ายผมเลยต้องยอมถอยออกมาตั้งหลัก พิงเสาหอบแฮ่กมองดูเหตุการณ์อยู่ห่าง ๆ กะว่าเออ... เดี๋ยวรอให้มันแข่งเสร็จรับเหรียญก่อนค่อยพุ่งเข้าไปหาทีเดียวก็ได้ว่ะ


แล้วผมก็นึกขึ้นได้ว่าฉิบหายแล้ว! คือกูรีบจัดจนวิ่งตัวเปล่ามาเลยไง ดอกกุหลาบสักดอกที่จะเอามาแสดงความยินดีกับเมียก็ไม่มี อุตส่าห์วาดฝันไว้ซะดิบดีว่ามันต้องเป็นภาพจำ เป็นโมเมนต์ดี ๆ แบบพระเอกซีรีส์


ใจหนึ่งก็อยากวิ่งออกไปซื้อเอง แต่อีกใจก็ห่วงว่าถ้าออกไปตอนนี้ มีหวังพลาดช็อตสำคัญตอนมันแข่งชัวร์


"เออ! โทรหาพวกแม่งเนี่ยแหละ ไวสุดแล้ว!"


ผมนึกขึ้นได้ว่ายังมีพวกเพื่อนเวรที่คณะที่น่าจะพอจิกหัวใช้ได้ ผมรีบควักโทรศัพท์ออกมากดโทรออกทันที นาทีนี้ต้องใช้ตัวช่วยแล้วครับ


"สัสเก่ง! มึงช่วยกูหน่อย!" ผมตะโกนใส่โทรศัพท์


"อะไรของมึงไอ้ปืน! งานยังไม่จบเลยนะเว้ย อาจารย์ถามหาตัวมึงให้ควั่กแล้วเนี่ย!" เสียงไอ้เก่งโวยวายมาตามสายพร้อมเสียงอึกทึกในงานนวัตกรรม


"กูไม่สน! มึงรีบบึ่งมอเตอร์ไซค์ไปร้านดอกไม้ที่ใกล้ที่สุดเลยนะ ซื้อกุหลาบแดงช่อที่ใหญ่ที่สุด... เอาแบบที่ถือแล้วคนทั้งสนามต้องเหลียวมองอ่ะ แล้วเอามาส่งให้กูที่หน้าสนามแข่งยูโดภายในสิบห้านาที!"


"หาาา! มึงจะบ้าเหรอปืน! กูก็ต้องคุมบู้ทนะเว้ย แล้วกุหลาบช่อใหญ่ขนาดนั้นกูจะหิ้วซ้อนท้ายไปยังไง!"


"กูไม่รู้! มึงจะมัดติดหลังหรือจะให้ใครช่วยถือก็เรื่องของมึง แต่กูต้องมีดอกไม้ไปให้เมียกูตอนรับเหรียญ! สองอาทิตย์ที่กูไม่ได้เจอมันกูจะลงแดงตายอยู่แล้ว มึงเห็นแก่ความเป็นเพื่อนวิศวะฯ ของเราหน่อยเถอะนะไอ้เก่ง... เดี๋ยวคืนนี้กูเลี้ยงเบียร์มึงลังนึงเลย!"


"เออ! ไอ้เพื่อนเวร! ห่วงแต่เมียนะมึงนะ!”


ไอ้เก่งสบถทิ้งท้ายก่อนจะกดวางสายไป ผมรู้ว่าถึงมันจะบ่นแต่มันก็ทำชัวร์ เพราะพวกผมมันประเภท 'ถึงไหนถึงกัน' โดยเฉพาะเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ของเพื่อน


สิบห้านาทีต่อมา... ในสภาพที่ผมวิ่งหอบแฮ่กมาถึงหน้าสนามแข่ง ผมเห็นไอ้เก่งขี่บิ๊กไบค์พุ่งมาด้วยความเร็วสูง ในอ้อมแขนข้างหนึ่งของมันหนีบช่อดอกกุหลาบสีแดงสดช่อมหึมาไว้จนแทบจะมองไม่เห็นทาง


"อ่ะ! ของมึง! ไอ้สัสปืน กุหลาบหนามทิ่มแขนกูหมดแล้วเนี่ย!" มันเบรกเอี๊ยดแล้วยื่นช่อดอกไม้ให้ผมพลางปาดเหงื่อ "มึงดูสภาพกูด้วย คนในร้านมองกูเหมือนกูจะเอาดอกไม้ไปชิงทรัพย์ใครเลยเนี่ย!"


"เออ ขอบใจมากมึง! บุญคุณครั้งนี้กูจะไม่ลืม!"


ผมรีบคว้าช่อดอกไม้มาหอบไว้ในอ้อมแขน ชุดสูทสีกรมท่าที่เนี้ยบกริบตัดกับสีแดงฉานของดอกกุหลาบทำให้ผมดูเหมือนพระเอกซีรีส์ที่กำลังจะไปขอแฟนแต่งงานไม่มีผิด


"รีบไปหาเมียมึงเลยไป๊!” ไอ้เก่งตะโกนไล่หลัง


ผมยืนหอบหายใจรัวรินอยู่ในมุมมืดข้างกองเชียร์คนนับพัน มือหนึ่งกอดช่อกุหลาบแดงไว้แนบอก อีกมือก็พยายามจัดสาบเสื้อสูทที่ยับเยินให้เข้าที่เข้าทางที่สุดเท่าที่จะทำได้ สายตาจับจ้องไปที่กลางสนามเห็นไบซันในชุดยูโดสีขาวดูสง่าแต่แววตากลับหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด


มันกวาดสายตาไปรอบสนามเหมือนกำลังมองหาใครสักคน...แต่อยู่ๆ หน้าคมเข้มของไอ้หมีควายก็เจื่อนลงทันที แววตาที่เคยดุดันกลับวูบไหวเหมือนเด็กหลงทาง


เห็นแค่นั้นใจผมก็หล่นวูบ... แม่แม่งเอ๊ย ตัวโตซะเปล่าแต่ดันทำหน้าเหมือนหมีโดนทิ้งซะงั้น


กูอยู่นี่ซัน... ผัวมึงอยู่นี่!


"ฮาจิเมะ!" (เริ่มได้!)


การแข่งขันนัดชิงเริ่มขึ้นแบบที่ใจผมหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไบซันสู้แบบคนไม่มีสมาธิ มันโดนคู่ต่อสู้รุกหนักจนต้องถอยร่นไปติดขอบเบาะ หลายจังหวะที่มันเกือบจะโดนทุ่มลงพื้น ผมที่ยืนเกาะเสาอยู่ไกล ๆ ถึงกับหลุดสบถออกมาอย่างขัดใจ


"โธ่เว้ยซัน! ตั้งสติดิวะ กูอยู่นี่!"


ผมตะโกนออกไปนะ แต่เสียงผมมันหายไปกับเสียงเชียร์รอบข้างหมด ไบซันยังคงโดนกดดันอย่างต่อเนื่อง มันโดนล็อกแขนจนหน้าแดงก่ำ กัดฟันกรอดพยายามบิดตัวหนีแต่เรี่ยวแรงดูจะถดถอยลงเรื่อย ๆ


บรรยากาศในสนามเดือดปุดพุ่งทะลุปรอท คู่ต่อสู้ของไบซันแม่งโคตรเขี้ยว พยายามพุ่งเข้ามาชิงจังหวะจับปกเสื้อแล้วงัดข้อหาช่องว่าง ท่ามกลางเสียงเชียร์ที่ดังจนแก้วหูผมแทบแตก


เสียงเท้ากระแทกเบาะดัง ปึก! ปึก! ทุกครั้งที่ฝ่ายตรงข้ามพยายามเข้าทำ ไบซันจะใช้ทักษะยูโดสายดำของมันโยกหลบแล้วสวนกลับด้วยความนิ่งจนน่ากลัว จนกระทั่งวินาทีสุดท้ายที่มันสอดขาเข้าข้างหลังคู่ต่อสู้แล้วเหวี่ยงร่างอีกฝ่ายข้ามไหล่ทุ่มลงพื้นเบาะอย่างแรง!


"อิปป้ง!"


เสียงนกหวีดเป่ายาวพร้อมกับเสียงเฮลั่นฮอลล์ ไบซันคว้าเหรียญทองมาได้สำเร็จ แต่มันกลับไม่แสดงอาการดีใจออกมาสักนิด มันแค่โค้งให้กรรมการแล้วเดินลงจากเบาะก้มหน้ามองพื้น


ผมกำช่อกุหลาบแดงในมือแน่นจนก้านแทบหัก พยายามจะเบียดฝูงชนเข้าไปหาแต่มันยังเข้าไม่ได้ เพราะเจ้าหน้าที่เริ่มกั้นทางเพื่อเตรียมพิธีมอบเหรียญ ผมเลยต้องยืนขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่แถวหลังสุด มองดูเมียตัวเองเดินขึ้นไปยืนบนแท่นรับรางวัลอันดับหนึ่งท่ามกลางแสงแฟลชที่สาดส่อง


"รางวัลเหรียญทอง รุ่นน้ำหนักเกิน 90 กิโลกรัมชาย...ไบซัน จากคณะวิทยาศาสตร์การกีฬา!"


เสียงพิธีกรประกาศก้องพร้อมเสียงตบมือที่ดังสนั่น ผมเห็นไบซันเดินขึ้นไปบนแท่นหมายเลขหนึ่งด้วยท่าทางสงบนิ่ง ชุดยูโดสีขาวของมันดูเด่นสะดุดตา แผ่นหลังกว้างที่กูเคยซุกกอดดูสง่าผ่าเผยชิบหาย แต่น่าเสียดายที่ใบหน้าหล่อๆ ของมันกลับเรียบเฉย ไร้ร่องรอยของความดีใจอย่างที่แชมป์ควรจะเป็น


หลังเสร็จพิธีมอบรางวัล ไบซันเดินคอตกออกมาจากสนาม สีหน้ามันดูผิดหวังเล็กน้อยที่กวาดสายตาหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอหน้าผัวที่มันเฝ้ารอ มันเดินก้มหน้ามองเหรียญทองในมือ จนกระทั่ง...


ปึก!


"โอ๊ะ... ขอโทษครั..."


ไบซันชะงักเมื่อเดินชนเข้ากับแผงอกกว้างของคนในชุดสูทเนี้ยบกริบ มันค่อยๆ เงยหน้าไล่สายตามองจากรองเท้าหนังขึ้นมาจนถึงช่อกุหลาบแดงช่อโตที่ผมสั่งให้ไอ้เก่งบึ่งมอเตอร์ไซค์ไปซื้อมาให้แบบด่วนจี๋จนโดนมันด่าเปิงทางโทรศัพท์


"ไง... เหรียญทองสวยดีนะ"


ผมส่งยิ้มกวนๆ ให้ทั้งที่ยังหอบนิดๆ ไบซันตาเบิกกว้างด้วยความตะลึง มันมองผมในชุดสูทเต็มยศที่เซตผมมาอย่างหล่อ (แม้จะเริ่มคลายเพราะแรงวิ่ง) สลับกับมองช่อดอกไม้ในมือ


"ปืน! มึงมา... มึงมาได้ไงวะ? แล้วทำไมแต่งตัวแบบนี้"


"ก็งานคณะแม่งปล่อยตัวกูช้าไง กูวิ่งจนสูทจะขาดอยู่แล้วเนี่ย" ผมหัวเราะเบาๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปหาแล้วยื่นช่อดอกไม้ให้ "ยินดีด้วยนะซัน... มึงเก่งมาก เก่งที่สุดสำหรับกูเลย"


ไบซันไม่พูดอะไร แต่มันคว้าช่อดอกไม้ไปถือไว้มือเดียว ส่วนอีกมือกระชากคอเสื้อสูทผมเข้าไปหาแล้วซุกหน้าลงกับบ่าผมทันที ผมสัมผัสได้ถึงแรงสั่นเทาน้อยๆ ของมันและความอุ่นชื้นที่ไหลซึมผ่านเนื้อผ้าสูทราคาแพง


"กูคิดว่ามึงจะไม่มาแล้ว..." มันพึมพำเสียงพร่าอยู่ข้างหูผม


"ก็ต้องมาให้กำลังใจเมียอยู่แล้วสิ" ผมลูบแผ่นหลังกว้างชุ่มเหงื่อของมันอย่างรักใคร่ ไม่สนว่าสูทจะเปื้อนหรือใครจะมอง "คิดถึงที่สุดเลยรู้มั้ย"


ไบซันน้ำตาซึม ตามแบบฉบับหมีขี้แย ผมผละออกแล้วมองหน้ามันก่อนจะยกนิ้วเกลี่ยน้ำตาให้ “โอ๋ๆ ไม่ร้องนะคนดี รักมึงที่สุดเลยนะ”




-------------------------------------------
ช่วงตอนท้ายๆ ที่เหลือจะเป็นการรวมโมเม้นต์ความหวานนะครับ
มดขึ้นจอแน่นอน 55+ หวังว่าจะอบอุ่นหัวใจนะครับ
รักคนอ่าน คนเม้นต์ ม๊วฟฟฟ

nuangnut1996

สนุกมากครับ

NOOFONG

nuangnut1996 ตอบกลับเมื่อ 2026-1-22 08:58
สนุกมากครับ

ขอบคุณค้าบแบบงามๆ

Eakkadoor

งื้อออออ ปืนโคตรน่ารักเลยยยยยย
แต่เก่งน่าสงสาร 5555
เอ็นดูตะหนูซัน มองหาแฟนไม่เจอ

NOOFONG

Eakkadoor ตอบกลับเมื่อ 2026-1-23 07:34
งื้อออออ ปืนโคตรน่ารักเลยยยยยย
แต่เก่งน่าสงสาร 5555
เอ็นดูตะหนูซัน มองหาแฟนไม่เจอ

น่าเอ็นดูววว

Eakkadoor

NOOFONG ตอบกลับเมื่อ 2026-1-23 08:20
น่าเอ็นดูววว

แล้วปืนโคตรเท่เลยอะ รีบมาหาแฟน กลัวแฟนงอน
ไม่สนใจงานแล้ว 555555

ttdddt

ขอบคุณครับ

waterboy

ขอบคุณครับติดตามตวามหวานตลอด