มนตราหยาดทิพย์กษีราธารา ตอนที่พิเศษ: เข้ม หัวหน้าคนงาน (สามีคนที่ 3)

Ohmfany14

แดดอ่อนๆ ยามบ่ายส่องกระทบใบมะม่วงในสวนกว้างจนเกิดเป็นประกายระยิบระยับ พ่อครูธนู และ โอม เดินตรวจงานในสวนด้วยความสบายใจ โดยมี เข้ม หัวหน้าคนงานร่างกำยำเดินตามหลังเพื่อรายงานความคืบหน้าของการเก็บเกี่ยวผลผลิต

เข้มเป็นชายหนุ่มที่สู้ชีวิต หลังจากเมียจากไปเขาก็เลี้ยงดู น้องเขต ลูกชายทารกวัยไม่กี่เดือนเพียงลำพัง โดยได้รับความเมตตาจากบ้านมณีเทวาให้ที่พักและงานทำ แต่สิ่งที่เข้มซาบซึ้งใจที่สุดจนหาคำบรรยายไม่ได้ คือความเมตตาของ "คุณโอม" ที่มีต่อลูกชายของเขา

"วันนี้น้องเขตเก่งจังเลย ไม่ร้องกวนพ่อเข้มทำงานเลยนะจ๊ะ" โอมเอ่ยด้วยรอยยิ้มละมุน พลางอุ้มน้องเขตที่อยู่ในห่อผ้าขึ้นมาแนบอก

สายตาของเข้มมองเจ้านายหนุ่มด้วยความเคารพรักอย่างสูงสุด ในสายตาของคนนอก โอมอาจจะเป็นผู้ชายที่มีรูปร่างพิเศษ ทรวงอกอวบอัดมหาศาลที่ดันเสื้อเชิ้ตเนื้อบางออกมานั้นดูคล้ายสตรีหรือสาวประเภทสอง แต่สำหรับเข้มที่รู้ความลับนี้ดี เขาเลื่อมใสในพลัง น้ำนมทิพย์เทวา ของโอมอย่างมาก เพราะตั้งแต่น้องเขตได้ดื่มกินน้ำนมจากอกของคุณโอม เด็กน้อยก็สุขภาพแข็งแรง ผิวพรรณผ่องใส และไม่มีโรคภัยเบียดเบียนเลย

"เป็นบุญของไอ้เขตมันครับคุณโอม ที่ได้รับความเมตตาจากคุณขนาดนี้" เข้มเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย

พ่อครูธนูที่เดินประคองโอมอยู่ข้างๆ ยิ้มอย่างเมตตา "ไม่เป็นไรหรอกเข้ม โอมเขาเต็มใจ พลังน้ำนมทิพย์เทวาในตัวโอมถ้าได้แบ่งปันเพื่อรักษาชีวิตเด็กบริสุทธิ์ มันก็คือการสร้างกุศลใหญ่"

โอมรู้สึกถึงความคัดตึงที่ทรวงอกอีกครั้งเมื่อน้องเขตเริ่มขยับตัวซุกเข้าหาแผ่นอกตามสัญชาตญาณเด็กหิวนม กลิ่นหอมละมุนของน้ำนมทิพย์เริ่มโชยออกมาจนเข้มที่ยืนใกล้ๆ สัมผัสได้ เข้มรีบก้มหน้าลงต่ำด้วยความเจียมตัว เขาเห็นหยาดน้ำนมสีขาวข้นเริ่มซึมเป็นวงที่หน้าอกเสื้อของคุณโอม

"ดูท่าเจ้าเขตจะหิวแล้วล่ะจ้ะพี่ธนู เข้ม... เดี๋ยวไปนั่งพักที่ศาลาริมน้ำโน่นเถอะ โอมจะให้นมน้องเขตเสียหน่อย"

โอมเดินนำไปยังศาลาไม้ที่ตั้งอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ริมลำธารในสวน เข้มเดินตามไปอย่างเงียบๆ ในใจเต็มไปด้วยความจงรักภักดี เขาเฝ้ามองแผ่นหลังของโอมและทรวงอกที่ส่ายไหวเบาๆ ตามจังหวะเดินด้วยความรู้สึกที่ปนเปกัน ทั้งเคารพและยกย่องในความมหัศจรรย์ของร่างกายเจ้านายหนุ่มผู้นี้

ที่ศาลาริมน้ำ ท่ามกลางเสียงน้ำไหลและลมพัดเย็น โอมค่อยๆ นั่งลงและจัดแจงเตรียมทำหน้าที่ "แม่นม" ให้กับน้องเขตอย่างที่เคยทำเป็นประจำ โดยมีพ่อครูธนูคอยดูแลอยู่ข้างกาย และเข้มที่คอยยืนคุมเชิงเฝ้าระวังความปลอดภัยอยู่ไม่ไกล

แม้ว่าในยามลับตาเข้มจะเคยได้ลิ้มลองดูดดื่มน้ำนมทิพย์จากเต้าของคุณโอมมาแล้วหลายครั้ง จนร่างกายของคนงานหนุ่มแข็งแกร่งกำยำผิดมนุษย์มนา แต่เข้มก็ยังคงเจียมตัวและรู้สถานะของตนเองเสมอ ว่าเขาเป็นเพียงข้ารับใช้ที่ได้รับความเมตตาอย่างสูงสุด

เข้มลอบมองภาพเบื้องหน้าด้วยความซาบซึ้งใจ ภาพของโอมที่ประคองกอดน้องเขตไว้ด้วยความรักนั้นดูงดงามและบริสุทธิ์ยิ่งนัก สำหรับเข้มแล้ว โอม คือ "คุณหนูแห่งบ้านสวนมณีเทวา" ผู้สูงศักดิ์ที่มีจิตใจเมตตา และน้ำนมทิพย์ที่ไหลชโลมปากลูกชายของเขาก็คือหยาดน้ำทิพย์จากสวรรค์

"พี่ธนูครับ  ดูน้องเขตสิ ดื่มเก่งเชียว ท่าทางจะโตไวเหมือนพ่อเข้มเขานะ" โอมเอ่ยกลั้วหัวเราะ พลางช้อนสายตามองสามีที่นั่งอยู่ข้าง ๆ

พ่อครูธนู ยิ้มรับพลางใช้ฝ่ามือหนาลูบศีรษะเมียรักอย่างทะนุถนอม แม้ธนูจะรู้ดีว่าเข้มเคยสัมผัสและดื่มกินจากอกของโอมมาแล้ว แต่เขาก็ไม่ได้ติดใจสงสัย เพราะ เขารู้ถึงหน้าที่ของโอมที่ปรนเปรนเหล่าบุรุษ  การที่เข้มได้รับพลังไปนั้นก็เพื่อให้เข้มมีกำลังพอที่จะปกป้องดูแลคุณหนูโอมและบ้านสวนแห่งนี้สืบไป

"เข้มมันซื่อสัตย์กับเรามากนะโอม ให้น้องเขตดื่มไปเถิด พลังของเจ้าจะได้สืบทอดไปถึงเด็กคนนี้ด้วย" ธนูเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยอำนาจ

เข้มที่ยืนเฝ้าอยู่หัวบันไดศาลา รีบก้มหน้าลงต่ำทันทีที่ได้ยินคำของพ่อครู "ผมและไอ้เขต จะขอถวายชีวิตรับใช้คุณโอมและพ่อครูไปจนตายครับ บุญคุณครั้งนี้ยิ่งใหญ่นัก"

บรรยากาศในศาลาริมน้ำเต็มไปด้วยความศักดิ์สิทธิ์และอบอุ่น ทรวงอกมหาศาลของโอมยังคงทำหน้าที่หล่อเลี้ยงชีวิตทารกน้อยอย่างต่อเนื่อง กลิ่นหอมของน้ำนมทิพย์ฟุ้งกระจายไปตามลม กระตุ้นให้เข้มรู้สึกถึงพละกำลังที่พลุ่งพล่านในกายจากการที่เขาเองก็เคยได้รับ "เมตตา" จากเต้าคู่นั้นมาก่อนหน้านี้

ยามบ่ายที่ลมพัดเย็นสบายปนกับกลิ่นดินและใบไม้ในสวนมะม่วง เข้ม ค่อยๆ วางร่างของน้องเขตที่หลับสนิทลงบนเปลผ้าข้าวม้าใต้ร่มไม้ใหญ่ เขาไกเปลเบาๆ พลางปาดเหงื่อบนใบหน้าคมเข้ม ความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักมาทั้งวันเริ่มเข้าจู่โจม แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความอิ่มเอิบเมื่อนึกถึงความเมตตาของเจ้านาย

ทันใดนั้น กลิ่นหอมละมุนดุจดอกไม้ทิพย์ที่คุ้นเคยก็ลอยมาตามลม เข้มรีบหันไปมองและพบว่า คุณโอม เดินตรงมาหาเขาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน โอมในตอนนี้ไม่ได้อยู่ในชุดครูที่ดูทางการ แต่สวมเสื้อคอกลมผ้าเนื้อบางเบาที่เน้นให้เห็นทรวงอกมหาศาลซึ่งดูคัดตึงและส่ายไหวตามจังหวะเดินอย่างชัดเจน

"น้องเขตหลับแล้วหรือจ๊ะเข้ม?" โอมถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"ครับคุณโอม เพิ่งหลับไปเมื่อครู่นี้เองครับ" เข้มรีบก้มหน้าลงต่ำด้วยความเคารพ

โอมเดินเข้ามาใกล้จนเข้มได้กลิ่นน้ำนมทิพย์ที่อบอวลออกมาจากกาย "วันนี้แดดแรง เข้มคงเหนื่อยมาก พลังในกายคงอ่อนลงไปเยอะ... มานี่สิจ๊ะ ให้ครูช่วยเติมพลังให้"

โอมทรุดกายลงนั่งบนแคร่ไม้ใกล้ๆ เปลเด็ก ก่อนจะค่อยๆ เลิกชายเสื้อขึ้น เผยให้เห็นปทุมถันสีขาวผ่องขนาดมหึมาที่สั่นระริกและตึงเปรี๊ยะจนเห็นเส้นเลือดฝาด ยอดอกสีหวานชูชันและมีหยาดน้ำนมสีขาวข้นขนาบรัศมีทองพุ่งออกมาเล็กน้อยตามแรงคัด

เข้มใจเต้นรัวแรง เขาคุกเข่าลงต่อหน้าโอมอย่างนอบน้อม มือหนาที่หยาบกร้านจากการทำงานประคองเต้าเนื้อนุ่มหนักอึ้งนั้นไว้อย่างทะนุถนอม ราวกับกำลังประคองสิ่งศักดิ์สิทธิ์

"เป็นพระคุณอย่างสูงครับคุณโอม... ที่เมตตาไอ้เข้มขนาดนี้"

โอมใช้มือเรียวลูบศีรษะคนงานหนุ่มอย่างเอ็นดู "ดื่มเถิดเข้ม... ดื่มให้เต็มที่ พ่อครูธนูท่านก็บอกแล้วว่าให้เข้มดูแลครู เข้มต้องมีกำลังมากกว่าคนปกติ"

เข้มไม่รอช้า เขาโน้มใบหน้าเข้าไปหาทรวงอกขาวโพลน อ้าปากครอบงำยอดอกสีหวานเข้าสู่ลำคอแล้วเริ่มดูดดื่มน้ำนมทิพย์เทวาอย่างกระหาย เสียงดูดกลืนดัง "อึก... อึก..." ประสานไปกับเสียงลมพัดใบไม้ รสชาติหวานล้ำและพลังงานมหาศาลไหลซึบซาบเข้าสู่ทุกอณูร่างกายของเข้ม ทำให้เขารู้สึกเหมือนได้รับชีวิตใหม่ พละกำลังที่เคยเหือดแห้งกลับมาพลุ่งพล่านจนมัดกล้ามเนื้อพองขยาย

โอมหลับตาพริ้มพลางแอ่นอกรับสัมผัสจากลิ้นหนาของคนงานหนุ่มอย่างเต็มใจ ความคัดตึงที่เคยเจ็บปวดค่อยๆ มลายหายไป แทนที่ด้วยความอบอุ่นและสายใยแห่งบารมีที่เชื่อมโยงเจ้านายและบริวารไว้ด้วยกันอย่างแน่นแฟ้น

กลิ่นหอมเย้ายวนของน้ำนมทิพย์เทวาที่ฟุ้งกระจายออกมาจากทรวงอกมหาศาลของโอม ไม่ได้เพียงแค่เติมเต็มพละกำลังให้เข้มเท่านั้น แต่มันยังปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบและไฟราคะในตัวชายหนุ่มให้ลุกโชนขึ้นอย่างไม่อาจต้านทานได้

เข้มที่เคยดูดดื่มน้ำนมอย่างภักดี เริ่มเปลี่ยนสัมผัสเป็นความเร่าร้อน มือหนาที่หยาบกร้านบีบเค้นเต้าเนื้อนุ่มจนปลิ้นตามง่ามนิ้ว ลิ้นหนาตวัดไล้เลียยอดอกอย่างหิวกระหาย โอมเองก็เริ่มบิดกายเร่าด้วยความเสียวซ่าน ร่างกายที่อัดแน่นด้วยพลังน้ำทิพย์เทวาตอบสนองต่อสัมผัสอันดิบเถื่อนของคนงานหนุ่มอย่างรุนแรงจนเขาเองก็ทนทานไม่ไหวอีกต่อไป

"คุณโอมครับ... ผม... ผมขอโทษ... แต่มันไม่ไหวแล้วจริง ๆ" เข้มคำรามเสียงพร่าในลำคอ

ในที่สุด ความจงรักภักดีก็พ่ายแพ้ต่อแรงเสน่หา เข้มจัดการถอดกางเกงของตนและดึงเสื้อผ้าของโอมออกอย่างรวดเร็ว เขาประคองร่างของคุณหนูโอมให้นอนลงบนแคร่ไม้ใกล้เปลเด็ก ก่อนจะยกขาเรียวสวยขึ้นพาดบ่า แล้วจ่อท่อนกายเนื้ออันใหญ่โตที่แข็งขืนจนปวดหนึบเข้าสู่รูทวารสวรรค์ของโอมในคราวเดียว

"อ๊าส์... เข้ม!" โอมเชิดหน้าครางสุดเสียง แรงกระแทกที่ดุดันและหนักแน่นของคนงานหนุ่มทำเอาโต๊ะไม้สั่นคลอน ทรวงอกมหาศาลส่ายไหวรุนแรงจนน้ำนมทิพย์พุ่งกระฉูดออกมาอาบชโลมร่างของคนทั้งคู่ กลิ่นหอมเทวาคละคลุ้งไปทั่วบริเวณสวนมะม่วง

เข้มบรรเลงเพลงสวาทอย่างต่อเนื่องด้วยพละกำลังมหาศาลที่เพิ่งได้รับจากน้ำนมทิพย์ จนกระทั่งถึงจุดสุดยอด เข้ารัวกระแทกครั้งสุดท้ายและปลดปล่อย "น้ำวิสุทธิ์" เข้าสู่กายของเจ้านายหนุ่มจนล้นปรี่ บัดนี้เข้มได้กลายเป็น "สามี" อีกคนของโอมอย่างสมบูรณ์

เมื่อพายุอารมณ์สงบลง เข้มรีบทรุดตัวลงคุกเข่าแทบเท้าโอม ร่างกายสั่นเทาด้วยความรู้สึกผิด "คุณโอม... ผมผิดไปแล้ว ผมล่วงเกินคุณ ผมมันเลว... ฆ่าผมเถอะครับ"

โอมที่ยังนอนหอบหายใจรวยริน ผิวขาวเนียนยังแดงระเรื่อ เขาค่อยๆ ยันกายขึ้นแล้วลูบหัวเข้มด้วยความอ่อนโยน "ไม่เป็นไรหรอกเข้ม... อย่าคิดมากเลย นี่คือรางวัลสำหรับความซื่อสัตย์ที่เข้มมีต่อโอมและบ้านสวนแห่งนี้มาตลอด... โอมเต็มใจนะครับ"

คำพูดของโอมทำให้เข้มน้ำตาซึม เขาจูบลงบนหลังมือของเจ้านายด้วยความซาบซึ้งและปฏิญาณในใจว่าจะปกป้องโอมยิ่งกว่าชีวิตของตนเอง โดยที่ภาพทั้งหมดนี้ยังคงอยู่ในสายตาอันสงบนิ่งของพ่อครูธนูที่รับรู้ถึงการขยายขอบเขตแห่งพลังน้ำนมทิพย์เทวาในครั้งนี้จากการเข้าฌาน

J.Scot

ขอบคุณมากครับ

nuangnut1996

สนุกมากครับ

Haku

เข้มน่ารักจัง กล้ามล่ำด้วย