มนตราหยาดทิพย์กษีราธารา ตอนที่พิเศษ : ครูแมน ครูพละ (สามีคนที่ 2)

Ohmfany14

บรรยากาศเช้าวันเสาร์ที่โรงเรียนหนองดาวเหนือคึกคักเป็นพิเศษ คณะครูทุกคนในโรงเรียนมากันอย่างพร้อมหน้าตามคำสั่งกำชับของผู้อำนวยการโรงเรียน เพื่อเข้ารับการอบรมหลักสูตรการสอนใหม่จากวิทยากรผู้เชี่ยวชาญที่เดินทางมาจากเขตพื้นที่

โอม นั่งอยู่ที่โต๊ะประจำในห้องประชุมใหญ่ เขาอยู่ในชุดเสื้อผ้าไหมสีฟ้าครามสุภาพเรียบร้อย ในมือถือปากกาและสมุดจดไว้อย่างตั้งใจ แววตาของครูหนุ่มจดจ้องไปยังสไลด์ที่วิทยากรกำลังอธิบายเรื่องการจัดการเรียนรู้สมัยใหม่ด้วยความตั้งใจจริง แม้คนอื่นอาจจะดูง่วงเหงาหาวนอนเพราะเป็นวันหยุด แต่โอมกลับพยายามรวบรวมสมาธิเพื่อเก็บรับความรู้ให้ได้มากที่สุด เพื่อนำไปพัฒนาการสอนของตน

อย่างไรก็ตาม ท่ามกลางเสียงบรรยายอย่างเป็นงานเป็นการ โอมเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่เกิดขึ้นภายในร่างกาย ปทุมถันมหาศาลที่ถูกจัดระเบียบอยู่ภายใต้เสื้อผ้าไหมเริ่มคัดตึงขึ้นมาอย่างกะทันหัน พลัง น้ำนมทิพย์เทวา ในกายเริ่มตื่นตัวเนื่องจากต้องนั่งสมาธิและใช้ความคิดอย่างหนักในการฟังอบรม

"อึก..." โอมลอบหอบหายใจแผ่วเบา เขาพยายามขยับตัวเปลี่ยนท่านั่งเพื่อลดแรงกดดันที่หน้าอก แต่ยิ่งขยับ น้ำนมทิพย์ที่อัดแน่นอยู่ภายในก็ยิ่งส่ายไหวจนโอมรู้สึกร้อนวูบไปทั้งตัว

ครูแมน ที่นั่งถัดไปไม่กี่เก้าอี้เหลือบมองโอมเป็นระยะ เขาเห็นโอมตั้งใจฟังวิทยากรมาก แต่ขณะเดียวกันเขาก็สังเกตเห็นว่าเหงื่อเริ่มผุดซึมตามไรผมขาวเนียนของโอม และกลิ่นหอมละมุนดุจดอกไม้ทิพย์เริ่มโชยออกมาเจือจางในห้องประชุมที่มีลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศ

โอมพยายามฝืนความเจ็บปวดจากการคัดหน้าอก แล้วก้มหน้าก้มตาจดบันทึกตามที่วิทยากรบอกอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง เขาไม่อยากให้ความลับของร่างกายมาทำให้หน้าที่การงานต้องเสียไป แต่ทว่าหยาดน้ำนมทิพย์เริ่มซึมออกมาจนผ้าไหมเนื้อดีเริ่มชื้นเป็นวงเล็ก ๆ โอมจึงต้องรีบนำกระเป๋าเอกสารขึ้นมาบังที่หน้าอกไว้เพื่อปกปิดสายตาคนอื่น

"ต้องทนให้จบคาบเช้า..." โอมคิดในใจ พลางเม้มปากแน่น

สายตาของครูแมนจ้องมองแผ่นหลังของโอมด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เขาเป็นคนเดียวในห้องที่พอจะเดาออกว่ารุ่นน้องครูคนสวยกำลังเผชิญกับอะไร แมนขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้ขึ้นเล็กน้อย ราวกับจะช่วยบังสายตาจากครูคนอื่นให้โดยสัญชาตญาณ

ในช่วงบ่ายวิทยากรบนเวทีเปิดโอกาสให้ครูผู้เข้าร่วมอบรมได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็น โอม แม้จะกำลังเผชิญกับอาการคัดตึงที่ทรวงอกจนแทบจะทนไม่ไหว แต่ด้วยจิตวิญญาณความเป็นครูที่เต็มเปี่ยม เขาจึงรวบรวมสมาธิแล้วยกมือขึ้นเพื่อขออธิบายแนวทางการนำหลักสูตรนี้ไปปรับใช้

โอมลุกขึ้นยืนช้าๆ ท่ามกลางสายตาของคณะครูทั้งโรงเรียนและวิทยากรที่จ้องมองมา ร่างที่สง่างามในชุดผ้าไหมสีฟ้าครามดูโดดเด่น แม้โอมจะใช้สมุดบันทึกถือประคองไว้แนบอกเพื่อปกปิดรอยชื้นแฉะของน้ำนมทิพย์เทวาที่เริ่มซึมออกมามากขึ้น แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับกังวานและนิ่งสงบ

"ในส่วนของหลักสูตรใหม่นี้ ผมมองว่าเราสามารถนำมาประยุกต์ใช้กับบริบทของโรงเรียนหนองดาวเหนือได้ โดยเน้นการเรียนรู้แบบบูรณาการครับ" โอมอธิบายด้วยแววตาที่เป็นประกาย "เราจะไม่ได้เน้นแค่เนื้อหาในตำรา แต่จะดึงภูมิปัญญาท้องถิ่นและจริยธรรมเข้ามาเป็นแกนกลาง เพื่อให้เด็กๆ เติบโตไปพร้อมกับความรู้และจิตใจที่ดีงาม..."

ขณะที่โอมกำลังอธิบายอย่างฉะฉาน พลังน้ำนมทิพย์เทวา ในกายก็ยิ่งตอบสนองต่อสมาธิที่แน่วแน่ของเขา มันไหลวนพุ่งพล่านจนยอดอกสีหวานใต้เนื้อผ้าแข็งเป็นไตและสั่นระริก โอมรู้สึกได้ถึงหยาดน้ำทิพย์ที่อุ่นร้อนไหลรินออกมาจนชุ่มแผ่นอก แต่เขาก็ยังคงฝืนยิ้มและอธิบายหลักการสอนต่อไปอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด

ครูแมน ที่นั่งฟังอยู่ใกล้ๆ ถึงกับตะลึงในความเข้มแข็งของโอม เขาเห็นหยดเหงื่อใสๆ ผุดพรายบนใบหน้าขาวนวล และสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมทิพย์ที่รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนคนในห้องเริ่มกระสับกระส่าย แมนรีบลุกขึ้นยืนเสริมเพื่อช่วยดึงความสนใจจากวิทยากรและเพื่อนครูคนอื่นๆ

"ผมเห็นด้วยกับครูโอมครับ และในส่วนของวิชาพละศึกษา ผมจะนำแนวทางของครูโอมไปใช้เสริมสร้างการสอนวิชาพละของผม ครับ" แมนเอ่ยสนับสนุนพลางขยับตัวไปยืนบังด้านข้างของโอมไว้ เพื่อไม่ให้ใครเห็นรอยเปียกชื้นที่ขยายกว้างขึ้นบนเสื้อผ้าไหมของโอม

วิทยากรพยักหน้าชื่นชม "เป็นแนวคิดที่ดีมากครับครูโอม ครูแมน โรงเรียนหนองดาวเหนือโชคดีมากที่มีครูที่ตั้งใจและมีความคิดสร้างสรรค์แบบพวกคุณ"

เมื่ออธิบายจบและได้รับคำชม โอมจึงค่อยๆ นั่งลงอย่างระมัดระวัง เขารู้สึกโล่งใจที่หน้าที่การงานผ่านพ้นไปได้ด้วยดี แต่ความเจ็บปวดจากการที่น้ำนมทิพย์อัดแน่นจนถึงขีดสุดนั้นทำให้เขาต้องขบเม้มริมฝีปากแน่น มือเรียวกำสมุดบันทึกไว้จนห่อหุ้มทรวงอกที่เต่งตึงไว้อย่างมิดชิด

ทันทีที่วิทยากรกล่าวปิดการอบรมของวันนี้ โอมรีบเก็บสมุดบันทึกด้วยมือที่สั่นเทา ใบหน้าขาวนวลบัดนี้ขึ้นสีระเรื่อเพราะความร้อนรุ่มที่สุมอยู่ในทรวงอก ร่างกายของเขาหนักอึ้งและอัดแน่นไปด้วยพลังน้ำนมทิพย์เทวาที่พร้อมจะทะลักออกมาทุกเมื่อ

"ครูแมน... โอมไม่ไหวแล้ว" โอมกระซิบเสียงแผ่วขณะที่เดินแกมวิ่งมุ่งหน้าไปยังห้องภาษาที่อยู่สุดทางเดินชั้น 3 โดยมี ครูแมน รุ่นพี่ครูพละร่างบึกบึนเดินประกบตามหลังมาอย่างติด ๆ ด้วยความเป็นห่วง

เมื่อก้าวเข้าสู่ห้องภาษา แมนรีบปิดประตูและล็อกกลอนอย่างแน่นหนา โอมทรุดตัวลงบนโซฟามือไม้สั่นพยายามจะปลดกระดุมเสื้อผ้าไหมสีฟ้าครามที่บัดนี้เปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำนมเป็นวงกว้าง แต่เพราะความอึดอัดและรอยร้าวที่เต้านมทำให้เขาไม่มีแรงแม้แต่จะแกะกระดุมเม็ดแรก

"ใจเย็นๆ ครับครูโอม... เดี๋ยวพี่ช่วยเอง"

แมนขยับเข้ามาคุกเข่าตรงหน้าโอม มือหนาที่แข็งแรงแบบนักกีฬาบรรจงแตะลงบนกระดุมเสื้อผ้าไหม แมนสัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของรุ่นน้องหนุ่มสวย และกลิ่นหอมทิพย์ที่รุนแรงจนทำให้เขาแทบจะลืมหายใจ

"แป๊ก..."

กระดุมเม็ดแรกถูกปลดออก ตามด้วยเม็ดที่สองและสาม ทันทีที่สาบเสื้อแยกออกจากกัน ทรวงอกมหึมาที่ขาวผ่องและตึงเปรี๊ยะจนเส้นเลือดฝาดปรากฏชัดก็ดีดตัวออกมาจากใต้ร่มผ้า ปทุมถันคู่โตส่ายไหวรุนแรงตามจังหวะหอบหายใจของโอม ยอดอกสีหวานชูชันแข็งเป็นไตและมีหยาดน้ำนมสีขาวข้นพุ่งกระฉูดออกมาทันทีที่ไร้สิ่งพันธนาการ

"อ๊าส์... พี่แมน... มันคัดจนโอมจะตายอยู่แล้วครับ" โอมแอ่นอกรับอากาศเย็นจากเครื่องปรับอากาศพลางหลับตาพริ้มด้วยความโล่งใจไปกึ่งหนึ่ง

แมนจ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยความตะลึง ทรวงอกของโอมสวยงามและดูศักดิ์สิทธิ์อย่างบอกไม่ถูก หยาดน้ำนมที่ไหลรินออกมาตามร่องอกและยอดอกนั้นดูราวกับโอสถทิพย์ แมนยื่นมือหนาไปรองรับหยาดน้ำนมที่กำลังจะหยดลงพื้นห้อง

"คุณต้องระบายมันออกมานะครูโอม... ถ้าปล่อยไว้แบบนี้คุณจะไม่สบายแน่ ๆ" แมนเอ่ยเสียงพร่าพลางใช้มือประคองเต้าเนื้อนุ่มหนักอึ้งนั้นไว้อย่างแผ่วเบา

โอมช้อนสายตามองรุ่นพี่ด้วยความเวทนาและต้องการที่พึ่ง "พี่แมน... ช่วยโอมทีเถอะจ้ะ... ช่วยระบายมันออกไปที"

ในห้องภาษาที่เงียบสงัด แสงแดดรำไรสาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาตกกระทบบนผิวขาวเนียนของโอมที่เต็มไปด้วยน้ำนมทิพย์แวววาว ครูแมนเริ่มขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ปทุมถันที่สั่นระริกนั้น เพื่อรับหน้าที่ผู้พิทักษ์ที่จะช่วยระบายความเจ็บปวดให้กับครูหนุ่มรุ่นน้องตามที่โอมร้องขอ...

แมนไม่รอช้า เขาโน้มใบหน้าซุกลงกับปทุมถันคู่โตที่ส่ายไหวอยู่ตรงหน้าทันที ริมฝีปากร้อนของครูพละหนุ่มครอบงำยอดอกสีหวานของโอมเอาไว้ แล้วเริ่มดูดดึงน้ำนมทิพย์เทวาเข้าสู่ลำคออย่างกระหาย

"อึก... อึก... อึก..."

รสชาติหวานล้ำที่แฝงไปด้วยพลังงานอันเข้มข้นไหลผ่านลำคอของแมนไปหยดแล้วหยดเล่า ความอึดอัดที่โอมแบกรับมาตลอดการอบรมค่อย ๆ จางหายไปแทนที่ด้วยความเสียวซ่าน โอมเชิดหน้าขึ้นพลางจิกมือลงบนไหล่บึกบึนของรุ่นพี่เพื่อระบายอารมณ์

"อ๊าส์... พี่แมน... ดูดแรง ๆ เลยจ๊ะโอมดีขึ้นแล้ว"

ทว่าในขณะที่น้ำนมทิพย์สีขาวข้นขนาบรัศมีทองพุ่งเข้าสู่ร่างกายของแมน กลิ่นหอมเทวาก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น กลิ่นนั้นไม่ได้เพียงแค่หอมชื่นใจ แต่มันกลับมีฤทธิ์กระตุ้นสัญชาตญาณดิบภายในกายของชายหนุ่ม แมนเริ่มรู้สึกถึงความร้อนรุ่มที่พุ่งพล่านไปตามกระแสเลือด ท่อนกายเบื้องล่างของเขาแข็งขืนจนปวดหนึบภายใต้กางเกงวอร์ม

"ครูโอม... น้ำนมของคุณ... มันทำให้พี่คุมตัวเองไม่อยู่แล้ว"

แมนครางเสียงต่ำ แววตาที่เคยห่วงใยบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความกำหนัดอันรุนแรง เขาผละออกจากยอดอกที่เปียกชุ่มเพียงครู่เดียว ก่อนจะโถมเข้าใส่ซุกไซ้ซอกคอขาวเนียนของโอมอย่างบ้าคลั่ง มือหนาทั้งสองข้างบีบเค้นเต้านมมหึมาจนเนื้อนุ่มปลิ้นไปตามง่ามนิ้ว รสชาติและกลิ่นของน้ำนมทิพย์กำลังเปลี่ยนครูพละผู้สุภาพให้กลายเป็นชายหนุ่มที่หิวกระหายในกามรส

"พี่แมน... ใจเย็น ๆ จ๊ะ อ๊ะ... อย่ากัด" โอมครางประท้วงแต่ร่างกายกลับบิดเร่าตอบสนอง

ครูแมนจัดการถอดเสื้อผ้าของโอมออกจนหมดสิ้น ร่างกายของทั้งคู่เปลือยเปล่าท่ามกลางแสงแดดอ่อนที่ลอดผ่านผ้าม่าน โอมนอนหงายอยู่บนโต๊ะไม้ ผิวขาวนวลเนียนละเอียดอาบไปด้วยหยาดน้ำนมทิพย์เทวาที่ไหลนองจากทรวงอกมหึมา สลับกับเหงื่อใสที่ผุดพรายตามร่างกาย

แมนจ้องมองเรือนร่างที่งดงามราวกับรูปสลักของรุ่นน้องด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกำหนัด เขาประคองขาเรียวของโอมให้แยกออกกว้าง ก่อนจะจ่อท่อนกายเนื้ออันเขื่องที่พองขยายจนเส้นเลือดปูดนูนเข้ากับช่องทางรักสีหวาน

"อ๊ะ... พี่แมน... เข้ามาเลยจ้ะ... โอมพร้อมแล้ว"

โอมครางบอกเสียงสั่น แมนไม่รอช้าเขาโถมกายกระแทกความยิ่งใหญ่เข้าสู่รูทวารสวรรค์ของโอมในคราวเดียวจนสุดลำ

"อ๊าส์!!!"

โอมเชิดหน้าขึ้น ร้องครางสุดเสียงเมื่อความคับแน่นพุ่งทะลวงเข้าสู่ภายใน แรงกระแทกของครูพละหนุ่มนั้นดุดันและทรงพลังตามประสาชายนักกีฬา แมนโหมกายเข้าออกอย่างบ้าคลั่ง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องภาษาที่ไร้ผู้คน ทรวงอกมหาศาลของโอมส่ายไหวรุนแรงจนน้ำนมทิพย์พุ่งกระฉูดออกมาเปรอะเปื้อนแผงอกของแมนจนเปียกโชก

ในเวลาเดียวกัน ณ เรือนไม้สักอันสงบเงียบ พ่อครูธนู กำลังนั่งสมาธิเข้าฌานสมาบัติ ดวงจิตของเขาเห็นภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในห้องภาษาอย่างแจ่มชัด ทว่าใบหน้าของจอมขมังเวทย์กลับนิ่งสงบ ไร้ซึ่งความหึงหวงโกรธา เพราะเขารู้ดีว่าโอมคือผู้ถือครองพลัง "น้ำนมทิพย์เทวา" หน้าที่ของโอมคือการเยียวยาและปรนเปรอเหล่าบุรุษเพศเพื่อสร้างสมบารมีและขยายฐานพลังแห่งเมตตาธรรม

"ดื่มกินไปเถิดแมน... รับเอาพลังของโอมไป เพื่อเจ้าจะได้เป็นโล่ให้เมียข้าที่โรงเรียนแห่งนั้น" ธนูพึมพำแผ่วเบาพลางแย้มยิ้มอย่างเมตตา

กลับมาที่ห้องภาษา แมนเร่งจังหวะสุดท้ายอย่างรุนแรงจนโอมตัวโยนไปตามแรงกระแทก ก่อนที่ครูพละหนุ่มจะคำรามออกมาสุดเสียงและปลดปล่อย "น้ำวิสุทธิ์" อันร้อนระอุเข้าสู่กายของโอมจนล้นปรี่ หลอมรวมสายใยอาคมและกามราคะเข้าเป็นหนึ่งเดียว บัดนี้ครูแมนได้กลายเป็น "สามี" อีกคนของโอมอย่างสมบูรณ์ภายใต้การยินยอมของสามีเอก

ทั้งคู่ซบกายเข้าหากันด้วยความเหนื่อยอ่อนและสุขสม กลิ่นน้ำนมทิพย์ผสมผสานกับกลิ่นกายชายหนุ่มหอมอบอวลไปทั่วห้อง








แนะนำตัวละคร
ัคนในภาพไม่เกี่ยวกับตัวนิยาย แต่ผู้เขียนแค่นำอิมเมจมาเป็นของตัวละครเท่านั้น

nuangnut1996

สนุกมากครับ

AjarnUbon

ท่าทางจะมันส์ รออ่านต่อนะคะ

arasi22

ขอบคุณครับ

tttmk

ขอบคุณครับ

Haku

เสียวมากอยากเป็นโอม หล่อล่ำทุกคน

saiyok

ดีต่อใจมากครับ