แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Ohmfany14 เมื่อ 2026-1-14 19:58
บรรยากาศบนเรือนไม้สักมณีเทวายามค่ำคืนเงียบสงัดมีเพียงแสงจันทร์สว่างจ้าว แรงลมพักอ่อน ๆ โอมในชุดลำลองผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดตานั่งอยู่เบื้องหน้าพ่อครูธนูที่กำลังนั่งขัดสมาธิบริกรรมพระคาถาอยู่หน้าโต๊ะหมู่บูชาแววตาของโอมเต็มไปด้วยความวิตกกังวล มือเรียวบางลูบไล้ไปที่ แหวนมณีห้าสีซึ่งบัดนี้เปล่งแสง สีฟ้า (เตือนภัย) จางๆ ออกมาไม่ขาดสาย
"พี่ธนูครับ..."โอมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "เรื่องเด็กชายเก่ง โอมว่ามันไม่ปกติแล้วล่ะแววตาของแกเมื่อกลางวันมันว่างเปล่าเหมือนคนไม่มีสติ แถมตอนที่โอมเข้าไปใกล้แสงจากแหวนมันก็วาบขึ้นเป็นสีเหลืองจับโกหกสลับกับสีดำมัวๆ โอมกลัว...กลัวว่าอาจารย์คงจะใช้เด็กบริสุทธิ์อย่างเก่งเป็นหุ่นพยนต์มีชีวิตครับ"
พ่อครูธนูค่อยๆลืมตาขึ้น แววตาคมกล้าดุจพยัคฆ์จ้องมองเมียรักด้วยความเห็นใจเขาวางสายสิญจน์ลงก่อนจะขยับเข้ามาใกล้แล้วกุมมือโอมไว้แน่น
"โอมสงสัยไม่ผิดหรอกพี่เองก็สัมผัสได้ถึงไออัปมงคลที่ลอยมาจากทางโรงเรียน อาจารย์คงมันเจ้าเล่ห์นักมันรู้ว่ากำแพงแก้วของเรือนเราแข็งแกร่ง มันจึงเลือกใช้ 'จิตบริสุทธิ์'ของเด็กที่โอมเมตตาเป็นสะพานทอดมนต์ดำเข้ามา"
"แล้วเราจะทำยังไงดีพี่? เก่งเขายังเด็กนัก หากต้องมาแบกรับวิชาสายดำ ร่างกายแกจะพังเอาได้"โอมถามด้วยความห่วงใยศิษย์
ธนูนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยเสียงเข้ม"มนต์ดำระดับนี้ พี่จะแก้เพียงลำพังอาจจะใช้เวลานานเกินไปจนเด็กอันตราย...โอม พี่คิดว่าถึงเวลาที่โอมต้องทำหน้าที่สำคัญแล้วล่ะ"
โอมสบตาธนูด้วยความเข้าใจ"พี่หมายถึง... ให้โอมไปพบ หลวงพ่อเอก ใช่ไหมครับ?" "ใช่บารมีธรรมของหลวงพ่อพ่อแท้ ๆ ของโอมเอง และพลังน้ำนมทิพย์เทวาในกายเจ้าคือกุญแจสำคัญที่จะชำระล้างไอพิษนี้ได้ คืนนี้โอมต้องเตรียมกายเตรียมใจให้พร้อมพี่จะพาเจ้าไปที่กุฏิไม้สักทองกลางป่าช้าเก่าหลังวัดป่า เพื่อถวายโอสถทิพย์และรับตบะธรรมจากท่านมาช่วยเด็กคนนี้" ธนูประคองใบหน้าของโอมขึ้นมาเบาๆ"ไม่ต้องกลัวนะโอม พี่จะอยู่หน้าประตูกุฏิคอยระวังภัยให้เจ้าในขณะที่เจ้าทำหน้าที่พิทักษ์พุทธจักรและชดใช้บุญคุณบุพการี" โอมพยักหน้าช้า ๆสัมผัสได้ถึงหน้าอกที่เริ่มคัดแน่นขึ้นมาอย่างกะทันหันราวกับพลังน้ำนมทิพย์ในกายกำลังตอบรับต่อภารกิจอันศักดิ์สิทธิ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นภายใต้ความยินยอมของสามีและการนำพาของโชคชะตาข้ามภพชาติ "ครับพี่ธนู...เพื่อช่วยเก่ง และเพื่อค้ำชูบารมีหลวงพ่อ โอมยินดีทำทุกอย่างครับ" โอมรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่บริเวณทรวงอกน้ำนมทิพย์เริ่มหลั่งซึมออกมาจนเปียกชุ่มเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อบางกลิ่นหอมละมุนดุจดอกไม้สวรรค์เริ่มอบอวลไปทั่วห้องร่างกายของโอมเริ่มสั่นเทิ้มด้วยพลังที่อัดอั้น "พี่ธนู...โอมรู้สึกคัดหน้าอกไปหมดเลยจ้ะเหมือนน้ำนมมันอยากจะไหลออกมาช่วยหลวงพ่อเดี๋ยวนี้เลย" "อดทนไว้ก่อนนะคนดี"ธนูประคองโอมลุกขึ้น "เดี๋ยวพี่จะขับรถพารถไปส่งที่วัดป่าพี่เตรียมกุฏิไม้สักทองหลังเก่าไว้ให้แล้วที่นั่นพี่ลงอาคมปิดบังตาคนนอกไว้หมดแล้ว จะมีเพียงเจ้า หลวงพ่อเอก และพี่ที่คอยคุมทวารอยู่ด้านนอกเท่านั้น" โอมพยักหน้ารับรู้ได้ว่าคืนนี้จะเป็นคืนที่ชีวิตของเขาต้องทำหน้าที่เหนือธรรมชาติอีกครั้งเพื่อช่วยชีวิตลูกศิษย์ และเพื่อต่อชะตาบารมีให้แก่บิดาผู้เป็นดั่งเสาหลักแห่งธรรม ณกุฏิไม้สักทองกลางป่าลึก: ธนูเดินนำโอมฝ่าความมืดของป่าช้าเก่าแสงจันทร์ส่องกระทบยอดไม้จนเกิดเงาวูบวาบเมื่อมาถึงหน้ากุฏิที่อบอวลไปด้วยกลิ่นธูปหอมธนูหยุดยืนอยู่หน้าประตูไม้ที่สลักอักขระเลขยันต์สีทอง "เข้าไปเถิดโอมหลวงพ่อเอกท่านรอเจ้าอยู่ด้านใน... ปรนนิบัติท่านให้เต็มกำลังนะ " โอมผลักประตูเข้าไปเบาๆภาพที่เห็นคือ หลวงพ่อเอก ในวัยกลางคนทว่ามีสง่าราศี นั่งสมาธิอยู่บนอาสนะใบหน้าของท่านดูซีดเผือดและมีเหงื่อซึมตามไรผมจากความร้อนของธาตุในกายที่กำลังแตกซ่าน "โอมมาแล้วหรือลูก..."เสียงของหลวงพ่อเอกแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความเมตตา ท่านลืมตาขึ้นมองลูกชายเพียงคนเดียวด้วยแววตาที่รู้แจ้งในวาระสวรรค์ ภายในกุฏิไม้สักทองที่สลักอักขระเลขยันต์เรืองแสงจางๆกลิ่นหอมของดอกบัวสวรรค์ที่กำจายออกมาจากกายของโอมเริ่มเข้าปกคลุมอากาศที่เคยร้อนระอุด้วยธาตุไฟเข้าแทรกของหลวงพ่อเอก พระเถระวัยกลางคนที่มีใบหน้าคมสันเคร่งขรึมในวัย 50 ปีแม้จะอยู่ในสมณเพศแต่ร่างกายของท่านยังดูแข็งแกร่งทว่าบัดนี้กลับสั่นเทิ้มด้วยวิบากกรรมที่แบกรับไว้ โอมคลานเข่าเข้าไปหาผู้เป็นพ่อด้วยความนอบน้อมดวงตาคู่สวยสั่นระริกด้วยความกตัญญูและหน้าที่ตามบัญญัติสวรรค์ "หลวงพ่อครับ...โอมมาช่วยแล้วครับ" โอมค่อยๆปลดเปลื้องอาภรณ์ท่อนบนออกช้าๆ จนเผยให้เห็นปทุมถันขาวผ่องที่คัดแน่นจนสั่นไหวหยาดน้ำนมสีขาวบริสุทธิ์ซึมซ่านออกมาจากยอดถันสีหวานกลิ่นหอมนั้นทำให้หลวงพ่อเอกที่กำลังตกอยู่ในภวังค์แห่งความทรมานค่อยๆ ลืมตาขึ้นแววตาของท่านไม่ได้มีกามราคะแบบปุถุชน หากแต่เป็นแววตาของผู้ที่กำลังรอรับโอสถทิพย์เพื่อสืบต่อพระศาสนา "ลำบากโยมลูกแล้ว...เทพกษีราลูกพ่อ" หลวงพ่อเอกเอ่ยเสียงพร่า โอมโน้มกายเข้าไปโอบกอดร่างของบิดาไว้ด้วยความรักประคองทรวงอกที่เต่งตึงเข้าหาชิดริมฝีปากของพระเถระหลวงพ่อเอกประคองเต้าเนื้อนุ่มด้วยมือที่สั่นเทาก่อนจะเริ่มดูดดื่มหยาดน้ำนมทิพย์เทวาเข้าสู่ร่างกาย "จ๊วบ...อึก... อึก..." เสียงดูดฉันน้ำนมดังก้องไปทั่วกุฏิที่เงียบสงัดทุกครั้งที่หลวงพ่อเอกกลืนกินน้ำนมเข้าไป รัศมีสีทองก็เริ่มแผ่ออกมาจากร่างของท่านผิวพรรณที่เคยซีดเผือดกลับมามีเลือดฝาดกระแสความเย็นจากน้ำนมของโอมช่วยดับไฟนรกที่แผดเผาอยู่ในอกของท่านจนสิ้น เมื่อพลังจากน้ำนมเริ่มคงที่โอมจึงเริ่มทำหน้าที่ "เทพกษีรา เทพแห่งน้ำทิพย์เทวา ตามที่สวรรค์กำหนดร่างบางค่อยๆ เคลื่อนกายลงปรนนิบัติบิดาอย่างแผ่วเบา โดยมี พ่อครูธนูยืนบริกรรมคาถาปิดทวารอยู่หน้าประตูเพื่อให้พื้นที่นี้เป็นมิติพิเศษเหนือโลก หลวงพ่อเอกส่งผ่าน"ท่อนกายเนื้ออันใหญ่" ที่มีความร้อนแรงแห่งตบะเข้าสู่ร่างกายของโอมความรู้สึกที่หลอมรวมกันไม่ใช่กามารมณ์ที่สกปรก แต่เป็นการถ่ายเทความชั่วร้ายและไอพิษจากร่างพระเถระเข้าสู่ร่างของเทพกษีราเพื่อสลายทิ้งโอมแอ่นกายรับความยิ่งใหญ่นั้นด้วยความเต็มใจ น้ำตาแห่งความปิติไหลริน หลวงพ่อเอกผู้มีร่างกายกำยำล่ำสันเกินวัย ทรงกายอยู่เหนือร่างของลูกชายแท้ ๆท่านโน้มใบหน้าลงซุกไซ้กับอกอันอวบอิ่มของโอมพลางดูดฉันน้ำนมทิพย์อย่างหิวโหยสลับกับการขับเคลื่อนท่อนกายเนื้อที่แข็งแกร่งดุจสากเหล็กเข้าสู่"รูทวารสวรรค์" ของลูกชายอย่างหนักหน่วงและลึกซึ้ง "อ๊ะ... อ๊า...หลวงพ่อครับ... แรงอีก... โอมยินดีถวายให้ทั้งหมดเลย" โอมแหงนหน้าขึ้นร้องครางเสียงหวานล้ำเมื่อท่อนกายของบิดากระแทกย้ำเข้าจุดลึกสุดภายในกาย แสงจากแหวนมณีห้าสี เปล่งรัศมี สีชมพูทอง สว่างจ้าปกคลุมไปทั่วร่างของทั้งสองเป็นสัญลักษณ์ว่านี่คือการรวมธาตุที่บริสุทธิ์ที่สุด จวบจนถึงจังหวะสุดท้ายที่สวรรค์กำหนดหลวงพ่อเอกเกร็งกายหนาแน่นก่อนจะขยับกายเน้นย้ำรัวเร็ว แล้วปลดปล่อย"น้ำวิสุทธิ์"ที่อัดแน่นไปด้วยตบะบารมีพุ่งฉีดเข้าสู่ลึกสุดใจกลางร่างของโอม ทุกหยาดหยดที่ไหลทะลักเข้าไปข้างในทำให้โอมรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟอันอบอุ่นวิ่งพล่านไปทั่วสันหลัง "โอ้ว... โอม...รับไปให้หมด... พลังของอาตมา.." หลวงพ่อเอกครางต่ำพลางซบหน้าลงกับนมใหญ่โตของลูกชายโอมนอนหอบหายใจรวยริน ความรู้สึกอิ่มเอมซ่านไปทั่วท้องน้อยจากการรับน้ำวิสุทธิ์ของบิดาเข้าสู่ภายในตัวพลังนั้นไม่ได้ทำให้เขารู้สึกแปดเปื้อนแต่กลับทำให้เขารู้สึกถึงความเข้มแข็งที่เพิ่มขึ้นมหาศาล น้ำวิสุทธิ์ที่นอนนิ่งอยู่ในท้องน้อยส่องแสงจางๆผ่านผิวพรรณที่ขาวผ่อง บ่งบอกว่าเขาได้ทำหน้าที่ "ภาชนะทิพย์"ได้อย่างสมบูรณ์ พ่อครูธนูยืนบริกรรมคาถาปิดทวารอยู่หน้าประตูเพื่อให้พื้นที่นี้เป็นมิติพิเศษเหนือโลก เพื่อไม่ให้สามพิภพรู้ถึงการปรนนิบัติของเทพกษีราต่อพระเถรวาท เมื่อการถวายโอสถทิพย์แด่หลวงพ่อเอกเสร็จสิ้นลงพ่อครูธนูจึงประคองร่างที่อ่อนระทวยแต่เปี่ยมด้วยรัศมีสีทองของโอมกลับมายังเรือนไม้สักมณีเทวาทันทีที่ก้าวขึ้นเรือน โอมกลับไม่ได้รู้สึกเหนื่อยล้าแต่กลับรู้สึกถึงพลังงานที่พลุ่งพล่านอย่างรุนแรง น้ำวิสุทธิ์ของพ่อแท้ ๆ ของตนที่ไหลเวียนอยู่ในท้องน้อยได้เข้าไปกระตุ้นต่อมน้ำนมทิพย์เทวาจนทำงานหนักกว่าปกติหลายเท่า "พี่ธนู...โอมไม่ไหวแล้วครับ" โอมครางเครือมือเรียวทั้งสองข้างกุมทรวงอกที่บัดนี้ขยายใหญ่จนเสื้อผ้าฝ้ายแทบจะปริขาด"น้ำนมมันคัด... มันร้อนไปหมด เหมือนมันจะระเบิดออกมาเลยจ้ะพี่" ธนูมองเห็นยอดปทุมถันของเมียรักที่นูนเด่นทะลุเนื้อผ้ามีหยดน้ำนมสีขาวข้นขนาบด้วยรัศมีสีชมพูทองซึมออกมาไม่ขาดสายเขาฉุดร่างของโอมเข้าไปในห้องนอนอาคมทันที แสงจาก แหวนมณีห้าสีเปล่งประกายสว่างจ้าไปทั่วห้องตามจังหวะการเต้นของหัวใจโอม "น้ำวิสุทธิ์ของหลวงพ่อท่านคงอยากให้พี่เป็นคนช่วยกลั่นกรองให้เข้าที่สินะ" ธนูเอ่ยเสียงทุ้มพร่าพลางรีบแก้ผ้าเคียนเอวออก ธนูขึ้นคร่อมร่างของโอมบนเตียงไม้สักเขาไม่รอช้าก้มลงใช้ปากและมือรวบดึงทรวงอกมหึมาของโอมเข้าหาตัวทันทีที่ปลายลิ้นสัมผัสยอดอก น้ำนมทิพย์ที่อัดแน่นไปด้วยตบะบารมีของพระเถระก็พุ่งกระฉูดออกมาดุจน้ำพุรสชาติของน้ำนมในคืนนี้กลับเข้มข้นและร้อนแรงกว่าทุกครั้งจนธนูต้องเร่งกลืนกินอย่างรวดเร็วเพื่อให้โอมผ่อนคลายความเจ็บปวด "อ๊าส์...พี่ธนู... ดูดแรงๆ จ้ะ... มันล้นออกไปหมดแล้ว" โอมแอ่นกายรับพลางใช้มือขยำวนบนหน้าอกตัวเองเพื่อช่วยบีบเค้นน้ำนมถวายสามีหลัก ในขณะที่ธนูดูดฉันน้ำนมอย่างกระหายเขาก็ส่งผ่าน "ท่อนกายเนื้ออันใหญ่โตของพ่อครูธนู"เข้าไปหลอมรวมกับน้ำวิสุทธิ์ของหลวงพ่อเอกที่ยังอุ่นซ่านอยู่ในท้องน้อยของโอมการปะทะกันของพลังงานสองสาย สายธรรมจากพระบิดา และสายอาคมจากสามี ทำให้ร่างกายของโอมสั่นสะท้านดุจถูกสายฟ้าฟาดแสงสว่างจ้าทะลักออกมาจากทุกอณูขุมขนของโอม "โอม...พลังของเจ้ายามนี้มันช่างมหาศาลนัก!" ธนูคำรามออกมาด้วยความฮึกเหิมเขาเร่งจังหวะสมสู่เพื่อจัดระเบียบพลังงานทิพย์ในร่างโอมให้คงที่จนกระทั่งเขาปลดปล่อยน้ำวิสุทธิ์ของเขาเข้าไปผสมผสานกับน้ำวิสุทธิ์ของหลวงพ่อเอกจนกลายเป็นหนึ่งเดียว เมื่อทุกอย่างสงบลงโอมนอนหอบหายใจอยู่บนอกกว้างของธนูหน้าอกที่เคยแข็งเป็นไตกลับมานุ่มนิ่มแต่ยังคงความยิ่งใหญ่ไว้เช่นเดิมพลังที่เคยรุนแรงบัดนี้ถูกกลั่นกรองจนกลายเป็นเกราะเพชรคุ้มครองกายที่แข็งแกร่งที่สุด "พรุ่งนี้...อาจารย์คงไม่มีทางทำอะไรโอมได้แน่" ธนูกระซิบข้างหู"เพราะตอนนี้ในตัวโอม มีทั้งตบะของหลวงพ่อและอาคมของพี่...เจ้าพร้อมจะไปจัดการวิญญาณร้ายที่มันส่งมาได้แล้วล่ะ"
| 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 
โพสต์