เพื่อนกันมันส์เสียว 13

NOOFONG

"แค่นอนกอดเหรอ... อุตส่าห์ได้อยู่ห้องเดียวกันทั้งที"


"อย่ามางอแงหน่าไอ้หมาใหญ่" ผมดุเสียงเบา ใช้นิ้วจิ้มแก้มย้วยๆ ของมันอย่างหมั่นเขี้ยว ทั้งที่ตัวแน่นเป็นหินแต่แก้มดันนุ่มชิบหาย "แค่นี้กูก็เสียวสันหลังจะแย่แล้ว”


ไบซันทำหน้าหงอย ครางงุ้งงิ้งในลำคอเหมือนลูกหมาโดนขัดใจ "ก็บรรยากาศมันได้นี่หว่า ฝนตกพรำๆ อากาศเย็นๆ มีมีผัวนอนกอดอยู่ข้างๆ ทั้งที"


"นอนเฉยๆ ไปเลย พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าไปช่วยแม่มึงจ่ายตลาดอีก"


ไบซันถอนหายใจฟึดฟัด แต่ก็ยอมซุกหน้าลงกับหมอน ใบหน้าหล่อคมคายที่สาวๆ (และเก้งกวาง) ในมหาลัยกรี๊ดสลบ ตอนนี้ดูมุ่ยเป็นตูดเป็ด


เห็นแล้วมันก็... อดสงสารไม่ได้


ผมถอนหายใจเบาๆ พลิกตัวตะแคงเข้าหามันช้าๆ (พยายามไม่ให้เตียงลั่น) แล้วยกมือขึ้นประคองใบหน้าคมเข้มของมันไว้


"งั้น... แค่จูบนะ"


ตาที่หรี่ลงเมื่อกี้เบิกโพลงขึ้นมาทันที เป็นประกายวิบวับเหมือนเห็นของเล่น "จริงนะ!"


"เออ... แต่ห้ามเสียงดัง ห้ามขยับตัวแรง เข้าใจมั้ย"


"รับทราบครับผม!" มันรับคำหนักแน่น (แบบไร้เสียง) แล้วยื่นหน้าเข้ามาหาผมทันทีอย่างรู้งาน


ริมฝีปากอุ่นร้อนทาบทับลงมา ความรู้สึกนุ่มนวลแผ่ซ่านไปทั่วอก รสจูบของไบซันไม่ได้รุนแรงเหมือนร่างกายมัน แต่มันละมุน ออดอ้อน และเต็มไปด้วยความโหยหา ลิ้นร้อนค่อยๆ แทรกเข้ามาเกี่ยวกระหวัดหยอกล้อกับผมอย่างช่ำชอง


มือหนาเริ่มไม่อยู่นิ่ง ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังผมผ่านเสื้อยืดตัวบาง อุณหภูมิในผ้าห่มโดราเอมอนเริ่มพุ่งสูงขึ้น


"อืมม..." ผมเผลอครางในลำคอ เมื่อมือปลาหมึกของมันเริ่มเลื้อยลงต่ำ


เอี๊ยดดดด....!


เสียงเตียงเจ้ากรรมร้องประท้วงดังลั่นจังหวะที่ไบซันพยายามจะเบียดตัวเข้ามาแนบชิดกว่าเดิม


กึก!


เราสองคนชะงักกึก ปากยังประกบกันอยู่แต่ตาเหลือกลานมองไปที่ผนังห้องฝั่งแม่


...เงียบ...


ผ่านไปสามวินาทีที่ยาวนานเหมือนสามปี ไม่มีเสียงด่าลอยมา... รอด!


ไบซันค่อยๆ ถอนริมฝีปากออก หน้าตาเลิ่กลั่ก เหงื่อแตกซิกทั้งที่อากาศเย็น


"เกือบไปแล้ว..." มันกระซิบเสียงสั่น "ถ้าแม่เข้ามาเห็นกูคร่อมมึงอยู่ ตายคู่แน่ๆ"


"สมน้ำหน้า! บอกแล้วว่าอย่าขยับ!" ผมตีไหล่มันเบาๆ แต่ก็อดขำหน้าตามันไม่ได้ จากเสือยิ้มยากในสนามแข่ง กลายเป็นแมวเชื่องๆ ที่กลัวแม่จนหัวหด


"นอนเถอะมึง พอๆ หมดอารมณ์แล้วเนี่ย ขืนทำต่อเตียงพังลงไปข้างล่าง แม่มึงเอาตายแน่"


ผมตัดบท ดึงมือมันมากุมไว้แนบอก แล้วซุกหน้าลงกับอกกว้างๆ ของมัน กลิ่นสบู่สมุนไพรของแม่ที่มันใช้ หอมเย็นๆ ผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของไบซัน ทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก


"ก็ได้ครับ... ฝันดีนะปืน" ไบซันจูบลงบนกลุ่มผมของผมเบาๆ แล้วกระชับกอดแน่นขึ้นอีกนิด


"อือ ฝันดี"










…


กริ๊งงงงง!!!


เสียงนาฬิกาปลุกจากมือถือผมแผดเสียงดังลั่นทำลายความเงียบสงัดตอนตีห้า ผมสะดุ้งตื่นทันทีด้วยความเคยชิน ส่วนไอ้ก้อนยักษ์ข้างตัวแค่ส่งเสียง "อือออ..." ในลำคอ แล้วเอาขาหนักๆ ก่ายผมแน่นกว่าเดิม


"ตื่นเว้ยไบซัน! ตีห้าแล้ว แม่มึงรอแล้วมั้ง" ผมเขย่าไหล่มันแรงๆ


"ขอนอนต่ออีกนิดดด..."


"ไม่ได้! ลุก!" ผมงัดร่างมันขึ้นมาจนสำเร็จ ก่อนจะคว้าผ้าขนหนูเตรียมเดินเข้าห้องน้ำ "เดี๋ยวกูอาบน้ำก่อน มึงรีบตื่นเลยนะ"


หมับ!


มือหนาคว้าข้อมือผมไว้ดึงจนเซกลับมานั่งบนเตียง ไบซันที่ตายังปิดสนิทซุกหน้าลงกับเอวผม


"ไม่ต้องอาบ..." เสียงแหบพร่าพูดงัวเงีย "อากาศโคตรหนาว อาบตอนนี้แข็งตายพอดี... ล้างหน้าแปรงฟันพอ เดี๋ยวค่อยกลับมาอาบ..."


มันลืมตาปรือๆ ขึ้นมามองผม ยิ้มเจ้าเล่ห์มุมปาก "...ค่อยอาบ พร้อมกัน ตอนสายๆ นะครับ"


"ไอ้..." ผมหน้าร้อนวูบ อยากจะด่าแต่ก็กลัวแม่ได้ยิน เลยได้แต่ถลึงตาใส่มัน "เออๆ! ก็ได้วะ ลุกไปล้างหน้าได้แล้ว!"






. .


สิบห้านาทีต่อมา เราสองคนในสภาพชุดลำลอง (ผมใส่เสื้อยืดกางเกงบอล ส่วนไบซันใส่เสื้อกล้ามโชว์กล้ามแขนเป็นมัดๆ) ก็มายืนหน้าสลอนอยู่ที่โรงจอดรถ


"ช้า!!"


เสียงทรงพลังดังนำมาก่อนตัว แม่นุ้ยยืนกอดอกพิงรถกระบะคันเก่าแต่ขัดเงาวับ สายตาคมกริบมองสำรวจพวกเราตั้งแต่หัวจรดเท้า


"มัวทำอะไรกันอยู่ฮะ? ตะวันจะส่องตูดแล้วเนี่ย" แม่บ่นอุบอิบแต่ก็ไม่ได้จริงจังนัก ก่อนจะโยนกุญแจรถให้ไบซัน "เอ้า ขับดีๆ ล่ะ อย่าซิ่งให้มันมากนัก กูเวียนหัว"


เราสามคนขึ้นรถกระบะมุ่งหน้าสู่ตลาดเช้า ไบซันเป็นคนขับ แม่นั่งข้างคนขับ ส่วนผมนั่งเบาะหลัง (แค็บ) ที่แคบนิดหน่อยแต่ก็พอดีตัว


บรรยากาศในตลาดสดเทศบาลคึกคักสมชื่อ กลิ่นคาวปลา กลิ่นผักสด และเสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนคุยกันดังขรมไปหมด


"ปืน มาช่วยแม่ถือตะกร้ามา" แม่นุ้ยสั่งเสียงห้วน แต่ยื่นตะกร้าสานใบใหญ่ให้ผม


"ครับแม่" ผมรีบรับมาถืออย่างกระตือรือร้น


การเดินตลาดกับแม่นุ้ยเหมือนการออกรบ แม่เดินดุ่มๆ เข้าไปตามแผงต่างๆ อย่างชำนาญ ชี้กุ้ง ชี้ปลา ต่อราคาเสียงดังฟังชัด


"ป้าจิตร! ผักบุ้งกำละสิบห้าบาทอะไร เหี่ยวขนาดนี้สิบบาทก็แพงแล้ว! ลดมาเลยๆ เดี๋ยวเหมาหมดเนี่ย"


"โถ่เจ๊นุ้ย... ก็ได้ๆ เห็นว่าพาหนุ่มหล่อมาด้วยหรอกนะ" ป้าคนขายผักแซว พลางมองเลยมาที่ผมกับไบซันที่ยืนถือของพะรุงพะรังอยู่ด้านหลัง "แล้วนี่ใครล่ะเนี่ย ลูกชายคนเล็กเหรอ หล่อจังโว้ย ผิวพรรณผู้ดีเชียว"


แม่นุ้ยหันมามองผมแวบหนึ่ง ผมยืนยืดอกยิ้มรับ พยายามทำตัวให้นอบน้อมที่สุด


"ลูกชายคนเล็กที่ไหนล่ะ" แม่ตอบเสียงสะบัด "เพื่อนไอ้ซันมัน... ชื่อปืน"


"เพื่อนเฉยๆ เหรอจ๊ะ หล่อขนาดนี้มีแฟนยังเนี่ย ป้าจะแนะนำลูกสาวให้"


ไบซันที่ยืนเงียบอยู่นานทำท่าจะอ้าปากเถียง แต่แม่นุ้ยพูดสวนขึ้นมาเสียงดังฟังชัด


"ไม่ต้องยุ่งเลยอีป้าจิตร! คนนี้ ห้ามจีบ! ไอ้ซันมันหวงของมัน ใครมายุ่งเดี๋ยวมันจับทุ่มคอตลาดแตกกูไม่รับผิดชอบนะโว้ย!"


ผมชะงัก หันไปสบตากับไบซันที่ยืนยิ้มแก้มปริ ส่วนแม่นุ้ยแกล้งทำเป็นเลือกผักต่อเหมือนไม่ได้พูดอะไรสำคัญออกมา


ถึงจะปากร้าย เสียงดัง โผงผาง แต่ประโยคนั้นมันชัดเจนยิ่งกว่าคำบอกรักหวานๆ ซะอีก... แม่ยอมรับผมแล้ว ยอมรับในฐานะ 'คนของลูกชาย' แบบเต็มปากเต็มคำ


"เอ้า ยืนบื้อทำไมไอ้ปืน! มาถือผักสิ หนักนะเนี่ย!" แม่หันมาดุเมื่อเห็นผมยืนยิ้มค้าง


"ครับแม่! มาครับ ผมถือเอง!"


ผมรีบเข้าไปรับถุงผักบุ้งกองโตมาถือไว้รวมกับถุงอื่นๆ จนแทบจะมองไม่เห็นทาง ไบซันจะเข้ามาช่วยถือแต่ผมเบี่ยงตัวหลบ


"ไม่ต้อง กูถือเองได้ มึงไปช่วยแม่เลือกปลาไป" ผมกระซิบมัน


"โหย... แฟนกูแข็งแรงว่ะ" ไบซันแซวเบาๆ ก่อนจะโดนผมศอกเข้าที่พุงกะทิ


"ปืน..." แม่เรียกผมเสียงเบาลง ขณะที่เรากำลังเดินกลับมาที่รถ


"ครับแม่?"


"หนักมั้ย?" แม่ถามสั้นๆ สายตามองของพะรุงพะรังในมือผม


"ไม่หนักเลยครับ สบายมาก ผมเล่นเวทประจำ" ผมตอบยิ้มๆ ทั้งที่แขนเริ่มล้าแล้ว


แม่นุ้ยมองหน้าผมจังๆ สักพัก ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วตบไหล่ผมดัง ปึ้ก!


"เออ ดี... อึดๆ ทนๆ แบบนี้แหละดี จะได้ดูแลไอ้ลูกหมาบ้าพลังของแม่ได้" แม่ยิ้มมุมปากนิดๆ เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดตั้งแต่ผมมาถึงที่นี่ "ขอบใจนะที่เอ็นดูมัน... ฝากมันด้วยล่ะ"


ผมรู้สึกจุกในอกด้วยความตื้นตัน รีบพยักหน้ารับคำหนักแน่น


"ครับแม่... ผมสัญญา จะดูแลมันอย่างดีเลยครับ"


แม่พยักหน้า ก่อนจะตะโกนด่าไบซันที่กำลังจะสตาร์ทรถ


"ไอ้ซัน! อย่าเพิ่งออกรถโว้ย! กูยังไม่ขึ้น! ไอ้นี่นิ เดี๋ยวปั๊ดเหนี่ยว!"


ผมมองภาพแม่ลูกเถียงกันแล้วก็หลุดขำ... ถึงจะดูวุ่นวายและเสียงดังไปหน่อย แต่ครอบครัวนี้... โคตรอบอุ่นเลยว่ะ


พอกลับมาถึงบ้าน เราสองคนก็ช่วยกันขนของสดเข้าไปในครัว แม่นุ้ยจัดแจงสั่งการอย่างคล่องแคล่ว แป๊บเดียวทุกอย่างก็เข้าที่เข้าทาง แม่หันมามองพวกเราพลางเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน


"เรียบร้อย! ขอบใจมากปืน" แม่หันมาบอกผมด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเมื่อเช้าเยอะ "ส่วนมึงไอ้ซัน... พากันไปอาบน้ำอาบท่าให้ชื่นใจไป๊ เดี๋ยวสายๆ ลูกค้าเริ่มเข้า ร้านเปิดแล้วต้องลงมาช่วยแม่รับแขกนะ"


"ครับแม่" ไบซันรับคำสั้นๆ ตามนิสัยนิ่งๆ ของมัน แต่มันกลับขยับเข้ามาใกล้ผมจนไหล่เบียดกัน แล้วช้อนตามองผมนิ่งๆ สายตาแบบนั้นคนอื่นมองอาจจะคิดว่ามันเหนื่อย แต่ผมรู้ดี... มันกำลังอ้อน


"ปืน... ไปอาบน้ำกัน"


มันไม่รอให้ผมตอบ แต่มือหนาเอื้อมมาเกี่ยวก้อยผมไว้หลวมๆ แล้วเดินนำออกไปทันที พอลับสายตาแม่ ไบซันก็เปลี่ยนจากเดินจูงมาเป็นเดินเบียดแขนผมไปตลอดทาง


พอเข้าห้องมาได้ ไบซันก็ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง สายตาคมกริบของนักกีฬายูโดจ้องมองผมช้าๆ ก่อนจะค่อยๆ ถอดเสื้อกล้ามออกช้าๆ เผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างและช่วงเอวสอบที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนัก ผิวสีแทนของมันรับกับแสงแดดอ่อนๆ ที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา... เป็นภาพที่โคตรจะยั่วอารมณ์เลยให้ตายเถอะ


"มึงแม่ง... ยั่วเก่งฉิบหาย”


ผมพึมพำออกมาอย่างเหลืออด สายตาจ้องมองแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นปึ้กนั่นไม่วางตา


"ยั่วอะไร... กูก็แค่จะอาบน้ำ"


ไบซันขยับก้าวเข้ามาหาผมช้าๆ จนระยะห่างเหลือเพียงไม่ถึงคืบ มือหนาเลื่อนมาแปะลงบนอกผมเบาๆ ราวกับจะเช็กอัตราการเต้นของหัวใจที่ตอนนี้มันรัวเป็นกลองชุด


"ไม่อยากอาบกับกูเหรอ... ปืน"


"เออ อยาก... อยากจนจะบ้าอยู่แล้วเนี่ย"


ผมสบถออกมาเบาๆ ก่อนจะคว้าเอวหนาของมันเข้ามากอดกระชากเข้าหาตัวจนอกเรากระแทกกัน ไบซันไม่ได้ตกใจ มันกลับนิ่งสนิทและยอมโอนอ่อนตามแรงมือผมอย่างว่าง่าย ผมซุกหน้าลงที่ซอกคอหอมๆ ของมัน ขบเม้มผิวสีแทนเข้มจนมันหลุดเสียงครางทุ้มในลำคอ


"อื้อ... ปืน อย่าทำรอย เดี๋ยวแม่เห็น"


มันประท้วงเสียงพร่าแต่กลับแหงนคอเปิดทางให้ผมซุกไซ้ได้ถนัดขึ้น ความย้อนแย้งของเมียตัวยักษ์นี่แหละที่ทำให้ผมคลั่งรักมันจนโงหัวไม่ขึ้น ทั้งที่มันเป็นนักกีฬายูโดแรงเยอะมหาศาล ทุ่มคนลงพื้นได้สบายๆ แต่มันกลับยอมให้ผมครอบครองและบงการทุกอย่างโดยไม่คิดจะขัดขืน


“แฟนกูน่ารักชิบหาย”


ผมผละออกมาสบตากับมัน เห็นตาฉ่ำปรือที่มองผมอย่างรักใคร่แล้วก็ต้องถอนหายใจยาวๆ พยายามข่มอารมณ์ดิบในใจไม่ให้เตลิดไปไกลกว่านี้ เพราะถ้าขืนเริ่มตอนนี้ มีหวังแม่นุ้ยได้ตามมาพังประตูเรียกถึงห้องแน่ๆ


"ไปอาบน้ำเลยไป๊ ก่อนที่กูจะทนไม่ไหวจับมึงทำอย่างอื่นแทน" ผมดุแกมบังคับ


ไบซันหลุดยิ้มนิดๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มันชอบใช้กับผมคนเดียว "ก็ไปดิ... เดี๋ยวกูถูหลังให้เอง"


มันโยนผ้าขนหนูพาดบ่าแล้วเดินนำเข้าห้องน้ำไปหน้าตาเฉย ทิ้งให้ผมยืนสูดหายใจเข้าออกเรียกสติอยู่คนเดียว... บอกตรงๆ ว่าชีวิตเดือนคณะวิศวะของกูเนี่ย ไม่เคยแพ้ทางใครเท่าเมียตัวยักษ์อย่างมึงเลยว่ะไอ้ซัน!


พอน้ำเย็น ๆ จากขันราดลงบนตัว ความเย็นมันควรจะทำให้ผมมีสติ แต่พอเห็นแผ่นหลังกว้างของไอ้ซันที่เปียกโชกอยู่ตรงหน้า สติผมก็กระเจิงหายไปหมด


ไบซันคว้าสบู่ก้อนมาถูจนเกิดฟองขาวฟุ้ง กลิ่นสบู่สมุนไพรของแม่มันหอมตลบอบอวลไปทั่วห้องน้ำแคบ ๆ มันเริ่มจากถูแขน ถูไหล่ แล้วค่อย ๆ เลื้อยมือมาถูที่หน้าอกผมอย่างเชื่องช้า นิ้วหนาของนักกีฬาที่ผ่านการจับผ้าหนา ๆ ของชุดยูโดมาตลอด มันมีความหยาบกร้านนิด ๆ ที่โคตรจะกระตุ้นอารมณ์


"มึงจงใจป่ะเนี่ย..." ผมกัดฟันถาม เสียงเริ่มสั่น


ไบซันไม่ตอบ แต่มันกลับขยับตัวเข้ามาเบียดผมจนแผ่นหลังผมแปะติดกับผนังปูนเย็นเยียบ แต่น้องชายตัวดีของผมมันกลับร้อนระอุ พองตัวใหญ่ขึ้นจนเหมือนใส่กระสุนไว้เต็มแม็ก พร้อมจะลั่นไกได้ทุกลมหายใจ


"จงใจอะไร... กูก็ถูสบู่ให้ปกติ" มันตอบพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ มือที่เต็มไปด้วยฟองสบู่เลื่อนลงต่ำไปกุมเข้าที่ความคับแน่นของผมแล้วรูดรั้งเบา ๆ เหมือนไม่ได้ตั้งใจ แต่มันเน้นย้ำทุกจังหวะจนผมต้องครางฮึ่มในลำคอ


สักพักมันก็ตักน้ำล้างฟองสบู่ออกจนหมด หยดน้ำเกาะพราวอยู่บนผิวสีแทนเข้มของมัน ไบซันจ้องหน้าผมอยู่อึดใจหนึ่ง สายตาที่เคยนิ่งสงบตอนนี้มันวาวระยับด้วยความปรารถนา


จู่ ๆ ไอ้เมียตัวยักษ์ของผมมันก็ย่อตัวลงคุกเข่ากับพื้นห้องน้ำหน้าตาเฉย!


"ซัน... มึงจะทำไร"


มันไม่พูดแต่มือหนาทั้งสองข้างคว้าหมับเข้าที่สะโพกผม ล็อกไว้แน่นเหมือนท่าล็อกในกีฬายูโดที่มันถนัด แต่นี่มันล็อกเพื่อเตรียมจะ 'รับ' การโจมตีของผม... ไบซันค่อย ๆ เลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ส่วนกลางลำตัวที่ตั้งตระหง่านท้าทายสายตา มันเอาลิ้นร้อน ๆ แตะ ๆ ชิมความร้อนแรงของผมเบา ๆ เหมือนกำลังชิมรสไอติมแท่งโปรดที่มันโหยหามานาน


"เชี่ย..."


ผมซี้ดปาก ตัวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความเสียวซ่านแล่นพล่านจากจุดนั้นขึ้นไปถึงสมองจนผมแทบยืนไม่อยู่ ยิ่งมันเงยหน้าขึ้นมาสบตาผมในสภาพที่ปากยังวนเวียนอยู่กับความยิ่งใหญ่ของผม ผมก็ตบะแตกทันควัน


"มึงยั่วกูเองนะไอ้สัส!"


ผมทนไม่ไหวอีกต่อไป สองมือขยุ้มเข้าที่กลุ่มผมหนาของมันแล้วออกแรงกดหัวมันให้กระแทกเข้าหาความคับแน่นของผมทันทีอย่างรุนแรง ไบซันไม่ได้ขัดขืน แต่มันกลับอ้าปากรับความใหญ่โตของผัวเข้าไปจนสุดโคน เสียงครางอู้อี้ในลำคอของคนตัวโตข้างล่างที่กำลังปรนเปรอผมอย่างถึงพริกถึงขิงทำเอาผมแทบคลั่ง ผมกระแทกสวนเข้าไปหาความนุ่มหยุ่นในโพรงปากมันอย่างบ้าคลั่งตามจังหวะอารมณ์ที่พุ่งขึ้น


"เสียวจังค้าบที่รัก..."


ผมครางกระเส่าพลางหลับตาพริ้ม ความเสียวซ่านมันแล่นพล่านจนหัวสมองขาวโพลนไปหมด ยิ่งผมเรียกมันด้วยคำหวาน ๆ แบบที่ไม่ค่อยได้ใช้บ่อยนัก ไบซันก็ยิ่งตอบสนองรุนแรงขึ้น มันเร่งจังหวะการใช้ลิ้นและโพรงปากนุ่ม ๆ ตอดรัดความยิ่งใหญ่ของผมจนผมแทบจะลั่นไกกระสุนออกมาเสียเดี๋ยวนั้น


เสียง "อ็อก... อ็อก..." ที่ดังออกมาจากลำคอของคนตัวโตข้างล่างมันโคตรจะเร้าอารมณ์ มือหนาของมันบีบเค้นอยู่ที่สะโพกผมจนเป็นรอยมือ แขนนพนักกีฬายูโดที่เคยแข็งแกร่งตอนนี้สั่นเทาเพราะความซ่านกระสันที่ผมมอบให้ผ่านจังหวะเอวที่ขยับเข้าออกอย่างบ้าคลั่ง


"ซัน... อึก... มึงแม่ง..."


ผมสบถเสียงพร่า มือที่ขยุ้มหัวมันอยู่เปลี่ยนมาจิกทึ้งกลุ่มผมสั้นเกรียนเพื่อพยุงตัวไม่ให้เข่าอ่อนล้มลงไป ผมสวนเอวเข้าหาโพรงปากอุ่นร้อนนั่นเน้น ๆ หนัก ๆ จนหัวของมันสั่นคลอนไปตามแรงกระแทก ไบซันน้ำตาคลอเบ้าเพราะความจุกและลึกถึงโคน แต่มันกลับไม่ถอยหนี ซ้ำยังพยายามกลืนกินผมเข้าไปให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้


สายตาฉ่ำปรือที่มันเงยขึ้นมามองผมในขณะที่ยังคาปากอยู่นั้น มันบอกชัดเจนว่ามันยอมผมทุกอย่าง ยอมเป็นเบี้ยล่าง ยอมเป็นที่ระบายอารมณ์ให้ผัวอย่างผมแต่เพียงผู้เดียว


"จะออกแล้ว... ซัน... กูจะออกแล้ว!"


ผมกัดฟันกรอด เร่งความเร็วในจังหวะสุดท้ายจนถึงขีดสุด ความร้อนรุ่มปะทุขึ้นมาถึงปลายยอดก่อนจะพุ่งฉีดกระสุนเต็มแม็กเข้าไปในลำคอของเมียตัวยักษ์อย่างรุนแรงจนมันแทบสำลัก


"อึก... อึ่ก..."


ไบซันหลับตาแน่น พยายามกลืนกินทุกหยาดหยดที่ผมมอบให้จนหมดสิ้น มันผละออกมาช้า ๆ คราบน้ำขาวขุ่นเปื้อนอยู่ที่มุมปากและผิวสีแทนของมันช่างเป็นภาพที่โคตรจะกามารมณ์ในสายตาผม


"ไอ้สัส... ยั่วเก่งขนาดนี้ ใครจะไปทนไหววะ"


พอล้างตัวเสร็จเรียบร้อย ผมก็เดินนำออกมาจากห้องน้ำในสภาพล่อนจาม มีเพียงผ้าขนหนูพันเอวหมิ่นเหม่ ไบซันเดินตามหลังมาติด ๆ มันยังไม่ยอมใส่เสื้อผ้า ผิวสีแทนของมันยังมีหยดน้ำเกาะพราวพาดผ่านลอนกล้ามเนื้อแน่น ๆ ดูดิบแต่โคตรดึงดูด


ผมทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียงไม้เก่า ๆ กะจะพักเอาแรงซะหน่อย แต่เมียตัวยักษ์ของผมมันดันไม่ยอมให้พัก ไบซันคลานขึ้นมาบนเตียงเงียบ ๆ แล้วทิ้งน้ำหนักตัวซบลงที่แผ่นหลังผม เอาหน้าถูไถไปกับไหล่เหมือนหมีตัวโตอ้อนเจ้าของ


"ปืน... เช็ดผมให้หน่อย"


มันพูดเสียงงึมงำอยู่ในลำคอ พลางวาดแขนล่ำ ๆ มาโอบรอบเอวผมไว้แน่น แรงกอดของนักกีฬายูโดมันหนักแน่นแต่สัมผัสกลับนุ่มนวลอย่างบอกไม่ถูก ผมถอนหายใจออกมาเบา ๆ แต่ก็ยอมหยิบผ้าขนหนูมาขยี้ผมสั้นเกรียนของมันให้


"มึงนี่นะ... ตัวก็โตยังจะมาอ้อนเป็นเด็กอีก"


"ก็อ้อนแค่กับมึงป่ะล่ะ..." มันพึมพำแล้วหันหน้ามาซุกที่ซอกคอผม ลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดผิวจนผมต้องย่นคอหนี "มึงตัวหอมจังปืน... อยู่กับมึงแล้วกูไม่อยากออกไปไหนเลยว่ะ"


ผมชะงักมือที่ขยี้ผมมันอยู่ ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นพล่านไปทั่วอก ผมพลิกตัวกลับไปหาคนข้างหลังแล้วใช้มือประคองใบหน้าคมเข้มของเมียตัวเองไว้ ไบซันจ้องหน้าผมด้วยสายตาฉ่ำปรือ มันไม่ได้พูดอะไรมากแต่สายตาที่มองมามันเต็มไปด้วยความรักซะจนผมใจอ่อนย้วย


"มึงแม่ง... น่ารักเกินไปแล้วนะซัน"


ผมก้มลงไปจูบหน้าผากมันเบา ๆ ก่อนจะเลื่อนมาคลอเคลียอยู่ที่ปลายจมูก ไบซันหลับตาพริ้ม ยอมให้ผมหยอกล้อได้ตามใจ มือหนาของมันลูบไล้อยู่ที่หน้าท้องผมเบา ๆ เป็นเชิงอ้อนบดหยอกล้อจนผมต้องสูดปาก


"เออ ไปใส่เสื้อดี ๆ เลยมึง แค่นี้ก็หวงจะแย่ ไม่อยากให้ใครมอง"


ผมพูดพลางแกล้งผลักหัวมันเบา ๆ แต่ในใจน่ะหวงจริงอย่างที่พูด ยิ่งเห็นไอ้ซันในสภาพผมยุ่ง ๆ ผิวสีแทนเข้มมีรอยนิ้วมือแดงจาง ๆ ที่ผมฝากไว้ตามตัว ผมก็ยิ่งอยากจะขังมันไว้ในห้องนี้ไม่อยากให้ใครเห็น


"หวงเหรอ..." ไบซันถามเสียงนิ่งแต่มุมปากกลับยกยิ้มนิด ๆ เหมือนจะล้อเลียน มันคว้าเสื้อยืดสีพื้นมาสวมทับกล้ามแน่น ๆ นั่นไว้ แต่ก็ยังไม่วายเดินเข้ามาประชิดตัวผมอีกรอบ "กูก็หวงมึงเหมือนกันนั่นแหละ ปืน... แต่งตัวให้มันเรียบร้อยหน่อย กระดุมน่ะติดให้มันครบ ๆ"


มันว่าพลางขยับมือมาช่วยติดกระดุมเสื้อฮาวายให้ผมทีละเม็ดอย่างใจเย็น สายตาคมที่จ้องอยู่ที่หน้าอกผมดูจริงจังจนผมเผลอกลั้นหายใจ


"เออ ๆ รู้แล้วหน่า" ผมบ่นอุบอิบแต่ก็ยอมยืนนิ่ง ๆ ให้เมียจัดการให้จนถึงกระดุมเม็ดบนสุด


พอเสร็จเรียบร้อย ไบซันก็ตบที่อกผมเบา ๆ สองสามทีเหมือนจะตรวจความเรียบร้อยครั้งสุดท้าย มันจ้องหน้าผมอยู่อึดใจหนึ่ง ก่อนจะโน้มตัวมาซุกหน้าที่ไหล่ผมอีกวินาทีนึงสั้น ๆ เหมือนชาร์จพลัง แล้วถอยออกมาทำหน้านิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น


"ป่ะ... เดี๋ยวแม่รอนาน”


ผมมองตามแผ่นหลังกว้างของเมียตัวยักษ์ที่เดินนำออกไปทางประตูร้าน แล้วก็ได้แต่ส่ายหัวขำ ๆ ในใจ...


ผมรีบก้าวตามมันลงไปข้างล่าง พอถึงโซนร้านอาหาร กลิ่นแกงส้มกับปลาทอดหอมฉุนก็แตะจมูกทันที ลูกค้าเริ่มทยอยเข้ามานั่งตามโต๊ะบ้างแล้ว ส่วนแม่นุ้ยก็กำลังง่วนอยู่หน้าเตา สับมีดโป๊ก ๆ ดังลั่นครัว


"มากันซะทีนะพวกมึง!" แม่ตะโกนสวนควันไฟออกมา "ไอ้ซัน ไปรับออเดอร์โต๊ะริมหาดโน่นไป ส่วนปืน... มึงไปคุมบาร์น้ำเลยลูก วันนี้คนท่าจะเยอะ ดูแลแขกให้แม่ด้วยนะ"


"ครับแม่!" ผมกับไบซันรับคำพร้อมกัน


ผมเดินไปประจำตำแหน่งหลังบาร์น้ำไม้ขัดมัน หยิบผ้าสะอาดมาเช็ดแก้วรอ ส่วนไบซันก็คว้าสมุดจดเดินตรงไปหาลูกค้าด้วยท่าทางนิ่ง ๆ ทรงพลังของมัน


เชื่อมั้ย... ขนาดมันใส่เสื้อยืดธรรมดา ๆ กางเกงขาสั้นแต่มัดกล้ามขาแน่น ๆ นั่นก็นำสายตาลูกค้าสาว ๆ ในร้านให้มองตามกันเป็นแถว ผมเห็นแล้วก็ได้แต่ขบเคี้ยวเคี้ยวฟันอยู่ในใจ มือที่ชงกาแฟนี่แทบจะบดเมล็ดให้ละเอียดเป็นผุยผง


หวงโว้ย... หวงเมียตัวเองโว้ย!


ช่วงบ่ายที่ลูกค้าเริ่มซา แม่นุ้ยก็เดินออกมาจากครัวพร้อมซองเอกสารในมือ แกเช็ดเหงื่อที่หน้าผากก่อนจะโยนกุญแจรถมอเตอร์ไซค์ลงบนเคาน์เตอร์บาร์น้ำดัง แกร๊ก


"พวกเอ็งสองคนไปพักผ่อนกันเถอะ ตั้งแต่มาก็ยังไม่ได้พากันไปเที่ยวที่ไหนเลย ใกล้จะกลับกรุงเทพกันแล้วหนิ"


แม่นุ้ยยื่นตั๋วสองใบให้ผม ผมรับมาแบบงง ๆ พอเปิดดูเห็นชื่อรีสอร์ตบนเกาะส่วนตัวก็ถึงกับตาค้าง


"แม่... อันนี้มันที่พักแพงมากเลยนะ"


"เออหน่า! เพื่อนแม่มันเป็นเจ้าของ มันให้โควตาว่างมาพอดี พวกเอ็งทำงานช่วยแม่มาหลายวันแล้ว ถือซะว่าเป็นค่าจ้าง" แม่โบกมือปัดรำคาญ "รีบไปเหอะ เดี๋ยวเรือเที่ยวสุดท้ายจะหมดเอา ไอ้ซัน! มึงดูแลปืนดี ๆ นะ อย่าพากันไปซนที่ไหนจนตกน้ำตกท่าล่ะ"


"ครับแม่... ขอบคุณครับ" ไบซันรับคำนิ่ง ๆ แต่มันเดินไปกอดเอวแม่แล้วซุกหน้าลงบนไหล่ทีหนึ่งแทนคำขอบคุณ


"ขอบคุณมากครับแม่ เดี๋ยวผมดูแลไอ้ซันให้เอง" ผมก้มหัวไหว้แม่ยกใหญ่


เราสองคนรีบกลับมาที่ห้อง ช่วยกันโกยเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเป้ใบเก่ง ไบซันคว้าเป้ผมไปแบกไว้บนบ่าข้างหนึ่งอย่างที่มันชอบทำ ส่วนมืออีกข้างก็คว้ากุญแจรถมอเตอร์ไซค์เดินนำออกไปที่โรงจอด


"ขึ้นมาดิปืน เดี๋ยวเรือหมด"


ผมก้าวขึ้นซ้อนท้าย วาดแขนกอดเอวหนาของมันไว้แน่น ลมทะเลร้อน ๆ ปะทะหน้าขณะที่ไบซันบิดคันเร่งพาเรามุ่งหน้าสู่ท่าเรือ ระหว่างทางสองข้างทางเต็มไปด้วยทุ่งหญ้าและต้นมะพร้าว บรรยากาศโคตรจะชิลจนผมเผลอซบหน้าลงกับแผ่นหลังกว้างของมัน


จู่ ๆ ไบซันก็ชะลอรถแล้วเลี้ยวจอดหน้าร้านกิฟต์ช็อปไม้หลังเล็ก ๆ ข้างทาง


"แวะทำไมวะซัน?" ผมถามพลางก้าวลงจากรถ


"แป๊บหนึ่ง... อยากดูของ" มันตอบนิ่ง ๆ ตามสไตล์ แต่เดินดิ่งเข้าไปในร้านอย่างไว


ผมเดินตามเข้าไป กลิ่นไอทะเลกับกลิ่นไม้แห้งอบอวลอยู่ในร้าน ไบซันยืนขมวดคิ้วจ้องมองแผงสร้อยข้อมือที่ทำจากเชือกถักและเปลือกหอยเล็ก ๆ อย่างจริงจัง มันหยิบสร้อยเชือกถักสีเข้มเรียบ ๆ ขึ้นมาสองเส้น เส้นหนึ่งประดับด้วยเปลือกหอยสีขาวมุก อีกเส้นเป็นหินภูเขาไฟสีดำ


"เส้นนี้... เหมาะกับมึงดี" มันยื่นเส้นที่เป็นหินสีดำมาให้ผม "ส่วนอันนี้ของกู"


"มึงนึกยังไงอยากใส่ของพวกนี้วะ ปกติเห็นใส่แต่นาฬิกาสปอร์ต" ผมแซวขำ ๆ แต่ก็ยอมยื่นข้อมือไปให้มัน


ไบซันไม่พูด แต่มันบรรจงผูกสร้อยเชือกถักลงบนข้อมือผมอย่างเบามือ นิ้วหนา ๆ ของมันขยับไปมาอย่างตั้งใจจนสร้อยแน่นพอดี


"มันจะได้รู้ไง... ว่ามึงมีเจ้าของแล้ว"


มันพูดออกมาหน้าตาเฉย สายตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในตาผมจนผมหน้าร้อนผ่าว แล้วมันก็ยื่นข้อมือตัวเองมาตรงหน้า "มึงใส่ให้กูด้วยดิ"


ผมสบถเบา ๆ แก้เขินแต่ก็ยอมผูกสร้อยอีกเส้นให้มันจนเสร็จ พอเราสองคนยกข้อมือขึ้นมาเทียบกัน สร้อยสองเส้นที่ดูต่างกันแต่กลับเข้ากันได้อย่างประหลาด มันเหมือนความสัมพันธ์ของเราไม่มีผิด... ไอ้หมีควายนักกีฬากับหนุ่มวิศวะเดือนคณะ


"ใส่ห้ามถอดนะมึง" ผมกำรอบสร้อยข้อมือมันเบา ๆ


"เออ... ใครจะกล้าถอดวะ" มันกระตุกยิ้มมุมปากนิดหนึ่ง ก่อนจะคว้าหมวกกันน็อกมาใส่ให้ผม "ไปเหอะ เดี๋ยวตกเรือจริง ๆ”


พอมาถึงท่าเรือ เรือหางยาวลำเล็กก็จอดรอเราอยู่แล้ว บรรยากาศตอนบ่ายแก่ๆ แสงแดดสีทองเริ่มรำไรกระทบผิวน้ำใสแจ๋ว ไบซันกระโดดลงเรืออย่างคล่องแคล่วก่อนจะยื่นมือหนามาให้ผมจับพยุงลงไป นั่งเรือออกไปไม่นานเกาะส่วนตัวเล็กๆ ก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า มีบ้านพักหลังคามุงจากตั้งอยู่ปลีกวิเวกริมหาดขาวโพลน


พนักงานนำทางเรามาที่ห้องพักหลังสุดท้ายที่เงียบที่สุด พอเปิดประตูเข้าไป สิ่งแรกที่เห็นคือเตียงคิงไซส์สีขาวสะอาดตาที่มองออกไปเห็นวิวทะเลแบบพาโนรามา


"เชี่ย... โคตรสวย" ผมทิ้งเป้ลงกับพื้น เดินไปเกาะระเบียงดูน้ำทะเลที่ใสจนเห็นแนวปะการัง


"อือ สวย..." เสียงทุ้มตอบรับอยู่ใกล้ๆ


ผมหันไปมองกะจะชวนมันคุยต่อ แต่ไอ้ซันไม่ได้มองทะเลเลย สายตาของมันจ้องเขม็งมาที่ผมแทน มันเดินเข้ามาซ้อนหลังแขนกว้างโอบกอดเอวผมไว้แน่นจนแผ่นหลังผมแนบชิดกับอกอุ่นๆ ของมัน ไบซันซุกหน้าลงกับซอกคอผมแล้วสูดดมกลิ่นกายผมแรงๆ เหมือนโหยหามานาน


"มึง... ดูวิวโน่น อย่ามาดูแต่หน้ากู" ผมแกล้งว่า แต่ก็เอียงคอรับสัมผัสจากมันแต่โดยดี


"วิวที่ไหนก็ไม่สวยเท่ามึงหรอกปืน..." มันพึมพำเสียงพร่า มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นมาลูบไล้สร้อยข้อมือแฮนด์เมดที่เราเพิ่งซื้อมาคู่กัน "ใส่แล้วถอดออกยากนะสร้อยเส้นนี้... เหมือนมึงที่หนีจากกูไปไม่ได้แล้ว"


"พูดมากว่ะ..." ผมพลิกตัวกลับมาเผชิญหน้า มือคว้าคอเสื้อยืดมันรั้งเข้ามาใกล้จนจมูกโด่งๆ ของเราชนกัน "มึงยั่วกูตั้งแต่ร้านกิฟต์ช็อปแล้วนะซัน คิดว่ากูดูไม่ออกเหรอ"


ไบซันไม่เถียง มันยกยิ้มมุมปากที่ดูนิ่งแต่ร้ายกาจชิบหาย มือหนาเลื่อนลงไปบีบเค้นสะโพกผมอย่างแรงจนผมเผลอครางหึ่มในลำคอ สายตาฉ่ำปรือของเมียตัวยักษ์ที่มองมามันเต็มไปด้วยความต้องการที่ปิดไม่มิด


"แล้วมึง... จะทำยังไงกับกูดีล่ะปืน"


มันแกล้งถามทื่อๆ แต่บดสะโพกแน่นๆ ของมันเข้าหาผมอย่างจงใจ ความร้อนรุ่มปะทุขึ้นมาทันทีจนกางเกงที่ใส่อยู่เริ่มจะอึดอัด ผมจ้องลึกเข้าไปในตาฉ่ำของมันก่อนจะกระซิบตอบเสียงเข้ม


"กูจะจัดให้มึงลุกจากเตียงนี้ไม่ได้เลยไงล่ะไอ้หมี!"

----------------------------------------
จริงๆ คู่นี้ก็ไม่ได้มีปมอะไรมาก
ฟิลชายแท้ข้ามเส้นกัน
หลังจากนี้ก็จะเป็นการอ่านแบบดูเค้ารักกัน
หวังว่าจะชอบนะค้าบบบ
ตอนหน้าก็เอ็นซีๆๆๆๆๆ

nuangnut1996

สนุกมากครับ

Eakkadoor

คุณแม่โคตรน่ารัก หวงลูกเขยด้วย อิอิ

ttdddt

ขอบคุณครับ