ครั้งแรกที่ผมเริ่มแก้ผ้า

Alaskan

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Alaskan เมื่อ 2026-1-14 00:23

.

สวัสดีครับ วันนี้ผมจะขอเล่าเรื่องราวจุดเริ่มต้นของตัวเองให้ฟัง เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสิบกว่าปีก่อน

บางคนอาจสงสัยว่า ผ่านมาตั้งนานแล้วจะจำได้ขนาดนั้นเหรอ? ผมขอบอกตรงๆว่า คำพูดทุกคำอาจจำไม่ได้หมด แต่เหตุการณ์สำคัญๆสำหรับครั้งแรกมันจะจำฝังใจเสมอ ผมเลยตัดสินใจเล่าในรูปแบบบทสนทนา เพื่อให้ผู้อ่านได้เห็นภาพและรู้สึกไปพร้อมกัน มากกว่าแค่บรรยายแห้งๆ ที่อ่านแล้วจบไปเฉยๆ

งั้นเชิญติดตามเรื่องราวกันได้เลยครับ ^^

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

.

จุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมดเริ่มต้นขึ้นเมื่อกว่าสิบปีก่อน ตอนที่ผมเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่คอนโดหลังใหม่คนเดียว ห้องเล็กๆ บนชั้นสิบห้า มีระเบียงเล็กๆหันหน้าออกไปทางทิศตะวันออก

คืนหนึ่ง ผมนั่งดูหนังฝรั่งก่อนนอนตามปกติ จู่ๆ ก็เห็นตัวละครในหนังถอดเสื้อออกก่อนเข้านอน ความคิดประหลาดๆ แวบขึ้นมาในหัว *“ทำไมไม่ลองดูล่ะ?”*

ปกติผมจะใส่ชุดนอนผ้าซาตินเนื้อเย็นๆ ลื่นๆ แต่คืนนั้น มือผมลูบไปที่กระดุมเม้ดบนสุดของเสื้อนอน ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มเลื่อนกระดุมลงทีละเม้ด หนึ่ง… สอง… สาม… จนถึงเม้ดสุดท้าย แล้วค่อยๆ ดึงปลายเสื้อออกจากกางเกง สลัดเสื้อออกจากไหล่

ทันทีที่เสื้อหลุดออกจากตัว ความรู้สึกแปลกใหม่กระหน่ำเข้ามา ลมเย็นจากแอร์พัดมาโดนหน้าอกและหน้าท้องโดยตรง เย็นฉ่ำจนขนลุก ผิวหนังเหมือนได้หายใจเต็มที่ ไม่มีผ้าอะไรมาคอยกั้น ผมลูบมือไล้ผ่านกล้ามอกเบาๆ รู้สึกถึงความนุ่มและอุ่นของผิวตัวเอง หัวนมตึงชันขึ้นนิดหน่อยจากอากาศเย็น

ผมเดินไปที่เตียง นอนลงช้าๆ แล้วค่อยดึงผ้าห่มไมโครไฟเบอร์เนื้อนุ่มขึ้นมาคลุม ความรู้สึกแปลกประหลาดพุ่งเข้ามาอีกครั้ง ผ้าห่มลื่นไหลตามผิวหน้าอกและหน้าท้องโดยตรง ไม่มีเสื้อคั่นกลาง ทุกครั้งที่ขยับตัว ผ้าก็เลื่อนไถลผ่านผิวเปลือย ทำให้รู้สึกเสียวซ่านเบาๆ แบบที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน มันโล่งโปร่ง สบาย ไม่มีอะไรพันรัดตัว

คืนถัดมา หลังอาบน้ำเสร็จ ผมยืนเช็ดตัวแห้งหน้ากระจกใหญ่ในห้องน้ำ มองตัวเองในกระจก ร่างเปลือยสนิท หยดน้ำยังคงไหลรินลงตามผิวหนัง แทนที่จะหยิบกางเกงมาใส่ตามปกติ ผมตัดสินใจเดินออกจากห้องน้ำแบบเปลือยเปล่าสนิท

ลมจากแอร์พัดมาสัมผัสผิวทั่วตัวทันที เย็นฉ่ำจนขนลุกซู่ ทุกส่วนของร่างกายรู้สึกตื่นตัว ผมเช็ดตัวพอแห้งก็เดินไปที่ห้องนอนอย่างช้าๆ รู้สึกถึงลมที่พัดผ่านทุกตารางนิ้วของผิวหนัง

ถึงเตียง ผมนอนลงอย่างระมัดระวัง ปล่อยให้ผิวเปลือยสัมผัสกับผ้าปูที่นอน แล้วค่อยๆ คลึงตัว ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมทีละนิด ผ้าลื่นไหลตามผิวเปลือยจากเท้าขึ้นมาที่ขา… สะโพก… เอว… อก… ไหล่… มันเย็นและนุ่ม ลื่นไถลสัมผัสทุกส่วน ทำให้เสียวซ่านวูบวาบไปทั่วร่างกาย ผมรู้สึกถึงผ้าห่มที่สัมผัสผิวโดยตรง โดยเฉพาะตรงนั้น ไม่มีกางเกงในคั่นกลาง มันเสียวแปลกๆ แต่ก็สบายอย่างบอกไม่ถูก

ผมนอนหงาย ดึงผ้าห่มลงมาแค่เอว ปล่อยให้หน้าอกและหน้าท้องโล่งไว้ ลมเย็นๆ พัดมาสัมผัสตรงนั้น หัวนมชันแข็งจากอากาศเย็น ผมรู้สึกถึงทุกลมหายใจของตัวเอง หน้าท้องยกตัวขึ้นลงตามจังหวะหายใจ มันเป็นความรู้สึกที่เชื่อมโยงกับร่างกายของตัวเองอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

นับตั้งแต่คืนนั้นเป็นต้นมา ผมนอนเปลือยเปล่าทุกคืน

.

วันเสาร์หนึ่ง ผมตื่นเช้าแบบเปลือยเปล่าตามปกติ แต่แทนที่จะรีบหยิบเสื้อผ้ามาใส่ ผมลุกจากเตียงเดินไปห้องน้ำแบบนั้นเลย มันเป็นความรู้สึกที่เสรีอย่างแท้จริง ไม่มีอะไรบัง ไม่มีอะไรรัด ทุกก้าวเดินรู้สึกถึงลมพัดผ่าน

ผมล้างหน้า แปรงฟัน มองตัวเองในกระจกใหญ่ ร่างกายเปลือยสนิท ผมลูบมือไล้ผ่านอก ท้อง สะโพก รู้สึกถึงความอุ่นและนุ่มของผิวตัวเอง

ผมเดินออกมาที่ห้องนั่งเล่น นั่งลงบนโซฟา ผิวเปลือยสัมผัสกับผ้าโซฟา เย็นและนุ่ม ผมนั่งขัดสมาธิ ร่างกายโล่งโปร่งทั้งหมด แอร์เย็นๆ พัดมาสัมผัสหน้าอกและหลัง ผมเปิดโน้ตบุ๊ค เช็คอีเมลบริษัท ดื่มน้ำ กินกาแฟ นั่งอยู่อย่างนั้นเกือบสองชั่วโมง ไม่รู้สึกอึดอัดเลย กลับรู้สึกว่ามันเป็นธรรมชาติมาก

จากเดิมที่ไม่ค่อยมีเวลาทำอาหารเช้ากินเอง วันนั้นผมอยากลองทำดู ผมเดินไปที่ครัว เปิดตู้เย็นหยิบไข่ออกมา ลมเย็นจากตู้เย็นพัดออกมากระทบร่างเปลือย ทำให้ขนลุกซู่และหัวนมชันแข็ง

ผมตีไข่ใส่ชาม คนให้เข้ากัน แล้วเทลงกระทะร้อนๆ ยืนห่างจากเตาหน่อย ระวังไม่ให้น้ำมันกระเด็น ผมรู้สึกถึงความร้อนจากเตาที่แผ่มาสัมผัสหน้าท้อง ขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงลมเย็นจากแอร์ที่พัดมาทางหลัง มันเป็นความรู้สึกที่แปลกและดี

ผมพบว่ามันสบายจริงๆ ไม่ร้อน ไม่เหนียวเหนอะหนะจากเหงื่อซึมเสื้อ ไม่ต้องซักผ้าบ่อยๆ

ตั้งแต่นั้นมา ผมเริ่มแก้ผ้าอยู่ห้องเป็นประจำ

.

ในช่วงแรกๆ ที่ผมเริ่มแก้ผ้าในห้อง ผมปิดผ้าม่านและหน้าต่างทุกบานอย่างมิดชิด กลัวว่าจะมีคนมองเห็น แต่เมื่อเวลาผ่านไป ผมเริ่มคิดว่าการปิดผ้าม่านมันทำให้ห้องมืดเกินไป

เช้าวันอาทิตย์หนึ่ง แสงแดดยามเช้าสวยงามลอดผ่านม่านมังแสงเข้ามา เห็นลำแสงเป็นเส้นๆ ผ่านรอยต่อของผ้าม่าน ผมตัดสินใจลองเปิดผ้าม่านออกครึ่งหนึ่ง แล้วเปิดหน้าต่างระเบียงเล็กน้อย เพื่อให้แสงแดดอุ่นๆ และสายลมเย็นๆ ยามเช้าพัดเข้ามา

ผมเดินเข้าไปใกล้หน้าต่าง ยืนอยู่ตรงนั้นตัวเปลือยเปล่า แสงแดดทอผ่านกระจกมาสัมผัสผิว ส่องถึงหน้าอกและหน้าท้องทำให้รู้สึกอุ่นเนื้อด้านหน้า และลมจากแอร์พัดทางด้านหลัง มันเป็นความรู้สึกที่วิเศษมาก อุ่นจากแสงแดด--เย็นจากสายลม ผมยืนอยู่อย่างนั้นสักสิบนาที ยืนหลับตา ปล่อยให้ร่างกายรับความรู้สึกนั้น

ความรู้สึกถึงลมเอื่อยๆจากด้านนอกพัดผ่านเข้ามายังผิวอันเปลือยเปล่าทั่วตัว เหมือนถูกลูบไล้เบาๆด้วยมือที่มองไม่เห็น แต่รู้สึกได้ชัดเจน มันพัดผ่านผม คอ หน้าอก หน้าท้อง สะโพก ขา ทุกส่วนของร่างกายรู้สึกตื่นตัว รู้สึกมีชีวิตชีวา

เมื่อผมลืมตามองออกไปเห็นท้องฟ้าสีทองยามเช้า เห็นเมฆลอยไกลๆ เห็นต้นไม้เขียวชอุ่มตามแนวถนน รู้สึกเชื่อมโยงกับธรรมชาติอย่างแปลกๆ นี่คือความเป็นอิสระที่แท้จริง ไม่มีเสื้อผ้าบัง ไม่มีอะไรคั่นกลางระหว่างร่างกายกับอากาศ ได้สัมผัสกับธรรมชาติโดยตรง

.

ในวันเสาร์บ่ายวันหนึ่ง วันที่ผมแก้ผ้าอยู่ในห้องตามปกติ ผมมองดูกองชุดทำงานในตระกร้าผ้า และเปิดดูในตู้เสื้อผ้าที่แทบจะว่างเปล่า นั้นหมายความว่าวันนี้ผมต้องเหนื่อยกับงานบ้าน ต้องซักผ้าอีกแล้ว ผมมองไปยังกองผ้าทำใจอีกครั้ง และมองออกไปยังเครื่องซักผ้าที่ตั้งอยู่ที่ระเบียง ได้แต่ถอนหายใจ รอให้ดูหนังตอนนี้จบก่อนก็แล้วกัน..

พอจบตอนผมลุกขึ้นจากโซฟาตัวโปรดไปหยิบตะกร้าผ้า แล้วอุ้มมันเดินไปที่ระเบียง เปิดประตูกระจกบานเลื่อนออก แล้วเดินออกไปแบบนั้นเลย โดยไม่ได้คิดอะไร และลืมไปชั่วขณะหนึ่งว่าระเบียงนี้มองเห็นได้จากข้างนอก มองเห็นได้จากห้องอื่นๆ

ทันทีที่ก้าวออกไปที่ระเบียง ความรู้สึกเปลี่ยนไปทันที ลมพัดแรงกว่าในห้อง เย็นกว่า พัดผ่านผิวเปลือยทั่วตัว แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านจากด้านบนลงมาถึงผิวโดยตรง ความรู้สึกอุ่นสัมผัสทุกส่วนของร่างกาย มันเป็นความรู้สึกที่แตกต่างจากในห้องอย่างสิ้นเชิง เสียวซ่าน ตื่นเต้น มีชีวิตชีวา

ผมวางตะกร้าลงข้างเครื่องซักผ้า เปิดฝาเครื่อง แล้วเริ่มหยิบเสื้อผ้าใส่เข้าไป ทีละตัว ทีละผืน ลมพัดมาตลอด ทำให้ผิวเย็นสบาย แสงแดดส่องอุ่นๆ ผมรู้สึกถึงอากาศที่ห่อหุ้มร่างกายเปลือย มันเป็นอิสระจริงๆ ไม่มีผ้าปิดบัง ไม่มีอะไรกั้น

ผมใช้เวลาพอสมควร คลึงผ้าออกทีละผืน ใส่ผ้าจนเกือบเต็มถัง แล้วเทน้ำยาซักผ้าลงไป กลิ่นหอมๆ ลอยขึ้นมาผสมกับกลิ่นลมและแสงแดด ผมปิดฝา กดปุ่มเริ่มซัก เสียงเครื่องซักผ้าดังขึ้น

ระหว่างที่รอเครื่องซักผ้าชั่งน้ำหนักคำนวณตามโปรแกรม ผมก็หันหลัง ไปรดน้ำต้นไม้ที่ผมจัดเป็นสวนไว้เล็กๆ ที่วางอยู่อีกฝั่งหนึ่งตรงมุมระเบียง ผมหยิบบัวรดน้ำ เปิดก๊อกน้ำ น้ำเย็นๆ ไหลออกมา ผมรดน้ำให้ต้นไม้ทีละต้น หยดน้ำกระเด็นมาโดนขาและเท้านิดหน่อย เย็นฉ่ำสบาย ลมพัดผ่านหยดน้ำ ทำให้รู้สึกเย็นยิ่งขึ้น

ผมยืนอยู่ที่นั่นพอใจกับความรู้สึกนี้ ความเป็นอิสระ ความเชื่อมโยงกับธรรมชาติ ร่างกายเปลือยโล่งอยู่กลางแจ้ง ไม่มีอะไรบัง รับลม รับแสงแดด รับอากาศ

แล้วผมก็เหลือบมองไปฝั่งตรงข้าม ห่างกันประมาณยี่สิบเมตร เนื่องด้วยอาคารคอนโดออกแบบเป็นรูปตัว H ทำให้แต่ละฝั่งมองเห็นกันได้ชัดเจน เชื่อมต่อกันด้วยโถงทางเดินและช่องลิฟต์ตรงกลาง

ตรงระเบียงของห้องฝั่งตรงข้าม มีคนสองคนยืนอยู่ หนึ่งคนเป็นผู้ชายอายุสามสิบปลายๆ สูงผอม ผิวคล้ำ ใส่กางเกงขาสั้น ไม่ใส่เสื้อ อีกคนเป็นผู้หญิงอายุใกล้เคียงกัน ผมยาว ผิวขาว ใส่เสื้อกล้ามและกางเกงขาสั้น กำลังแขวนผ้าอยู่ด้วยกัน

พอสบตากัน ผมถึงนึกขึ้นมาได้อย่างช้าๆ ว่า — ตอนนี้ผมเปลือยเปล่าอยู่กลางแจ้ง และมีคนกำลังมองมาทางผม —

จากมุมมองของพวกเขา เขาสามารถเห็นผมได้อย่างเห็นชัดเจน เหมือนที่ผมเห็นรายละเอียดเครื่องแต่งกายเขาได้ ผมเชื่อว่าพวกเขามองเห็นผมยืนเปลือยกายแก้ผ้ากลางระเบียง กำลังถือบัวรดน้ำต้นไม้ไม่มีอะไรปิดบัง เขาเห็นทุกส่วนของร่างกายที่เปิดโล่งของผมได้ทุกอณู

ผู้หญิงคนนั้นเธอหยุดแขวนผ้า หันมามองผมตรงๆ ตาเธอเบิกกว้างตกใจ มือที่ถือผ้าอยู่หยุดนิ่งกลางอากาศ เธอเห็นผมเปลือยเปล่าอย่างชัดเจน ส่วนผู้ชายที่อยู่ข้างๆ สังเกตเห็นสีหน้าเธอ ก็หันตามมามองตามที่เธอมอง

พอเห็นผมเขาก็ทำหน้าตกใจเช่นกัน คิ้วขมวด ปากอ้า จ้องมาทางนี้ เขาเห็นชายเปลือยกายคนหนึ่งยืนอยู่ที่ระเบียงตรงข้าม ไม่มีอะไรปิดบังเลย

ตอนนั้นเองผมเองก็ตกใจสุดขีด เหมือนมีน้ำเย็นราดทั่วตัว หน้าร้อนวูบวาบ ตัวชา ไม่รู้จะทำอะไร ยืนนิ่งอยู่ประมาณหนึ่งวินาที แล้วสติก็กลับมา..

ผมรีบหมุนตัวกลับเข้าห้องทันที เดินเร็วจนเกือบวิ่ง เท้าสะดุดขอบประตูนิดหน่อย เกือบล้ม เข้าไปในห้องแล้วปิดประตูกระจกบานเลื่อนแรงจนดังปัง ดึงผ้าม่านปิดมิดชิดทันที มือสั่น หัวใจเต้นแรงมาก หน้าแดงก่ำ หายใจหอบ รู้สึกอายจนอยากหาที่ซ่อนตัว

ผมนั่งลงบนโซฟา กอดเข่าไว้ ซ่อนหน้าลงไป หัวใจยังเต้นแรงอยู่ นึกภาพที่เขาทั้งสองมองมาตกใจ นึกถึงสีหน้าของพวกเขา ผมรู้สึกอายมาก อายจนอยากร้องไห้ คิดไปเองว่าเขาคงคิดว่าผมเป็นคนแปลกๆ เป็นคนไม่ปกติ หรือแย่กว่านั้นอาจจะไปแจ้งนิติบุคคล บอกว่าผมทำอะไรไม่เหมาะสม

ผมนั่งนิ่งๆ อยู่อย่างนั้นนาน หายใจลึกๆ พยายามทำใจให้สงบ พอให้ใจค่อยเย็นลงมาหน่อย ผมก็ลุกขึ้นไปหยิบกางเกงขาสั้นมาใส่ รู้สึกปลอดภัยขึ้นทันทีที่มีผ้าปิดบัง แล้วค่อยเดินไปที่ระเบียงอีกครั้ง เพื่อไปเปลี่ยนโหมดเครื่องซักผ้าและเติมน้ำยา

ครั้งนี้ผมระวังมาก แอบมองออกไปจากช่องผ้าม่านก่อน โชคดีที่ไม่มีใครอยู่ที่ระเบียงฝั่งตรงข้ามแล้ว ผมรีบออกไปเปลี่ยนโหมดเครื่อง แล้วรีบเข้ามาทันที

.

หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น ผมรู้สึกกังวลมากอยู่หลายวัน กลัวว่าจะมีใครมาเคาะประตูมาบอกว่าได้รับเรื่องร้องเรียน แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ชีวิตก็ผ่านไปตามปกติ

ตอนนี้ในห้องผมก็ยังคงแก้ผ้าตามปกติ เพราะมันสบาย แต่ทุกครั้งที่ออกไปที่ระเบียง ผมจะสวมกางเกงขาสั้นหรือคลุมผ้าเช็ดตัวรอบเอวเสมอ ไม่กล้าเปลือยเปล่าอีกแล้ว

เวลาผ่านไปอีกสักระยะผมเริ่มคิดได้ว่า บางทีเขาอาจจะไม่ได้คิดอะไรมากมาย บางทีเขาอาจจะแค่ตกใจ แล้วก็ลืมไปแล้ว คนส่วนใหญ่ก็ยุ่งกับชีวิตตัวเอง ไม่ได้มาสนใจชีวิตคนอื่นขนาดนั้น

เวลาผ่านไปน่าจะเกือบๆ ปี ผมเริ่มไม่อายเท่าเดิมแล้ว ผมเริ่มกล้าออกไปที่ระเบียงแบบคลุมแค่ผ้าเช็ดตัวรอบเอวบ้าง โดยเฉพาะตอนเช้าๆ หรือตอนเย็นๆ

.

เช้าวันหนึ่งประมาณเจ็ดโมง ผมออกไปที่ระเบียงคลุมผ้าเช็ดตัวสีน้ำเงินเข้มรอบเอว ผูกไว้แน่นๆ ครึ่งบนเปลือยโล่ง จากมุมมองของคนที่มองมา พวกเขาจะเห็นหน้าอกเปลือยของผม เห็นหัวนม เห็นกล้ามท้อง เห็นผ้าเช็ดตัวที่พันรอบเอวต่ำๆ คลุมแค่ตรงนั้นกับต้นขา

ผมหยิบบัวรดน้ำ เปิดก๊อก รดน้ำให้ต้นไม้ ลมเช้าเย็นสบาย พัดมาสัมผัสหน้าอกและหลัง แสงแดงอ่อนๆ ทำให้รู้สึกสดชื่นและสบาย

ระหว่างที่รดน้ำอยู่ ผมเหลือบมองไปฝั่งตรงข้าม เห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ที่ระเบียง ใส่แค่กางเกงขาสั้น ไม่ใส่เสื้อเหมือนกัน ตอนแรกผมก็ตกใจนิดหน่อย

แต่เขามองมาแล้วยกมือทักทายให้ผม ท่าทางสบายๆ ไม่ได้แสดงอาการว่าแปลกใจหรือไม่พอใจ ผมก็ยกมือทักทายกลับ เขายิ้มให้เบาๆ แล้วก็หันกลับไปสูบบุหรี่ต่อ ไม่ได้จ้องมองหรือทำอะไรแปลกๆ

ผมรู้สึกโล่งใจขึ้นมาก รู้สึกว่าเขาคงเข้าใจ คงไม่ได้คิดอะไรมากมาย ผมรดน้ำต้นไม้ต่อจนเสร็จ แล้วค่อยเข้าไปในห้อง ตอนนี้ผมเริ่มมีความมั่นใจมากขึ้น

-----

เวลาผ่านไปอีกหลายเดือน ผมเริ่มกล้ามากขึ้นเรื่อยๆ บางครั้งตอนเช้า ผมออกไปที่ระเบียงคลุมแค่ผ้าเช็ดตัวรอบเอว ยืนรับลมสักพัก ยืดเหยียดแขนขา แสงแดงส่องอุ่นๆ ลมพัดเย็นๆ สัมผัสหน้าอกและหลัง มันรู้สึกสบายมาก

วันหนึ่งตอนเช้าผมออกไปล้างจานที่ซิงค์เล็กๆ ที่ติดตั้งไว้มุมระเบียง คลุมผ้าเช็ดตัวรอบเอว เปิดก๊อกน้ำ ล้างจานไปทีละใบ น้ำเย็นๆ ไหลผ่านมือ หยดน้ำกระเด็นมาโดนตัวนิดๆหน่อยๆ

เมื่อผมก้มตัวล้างจาน ผ้าเช็ดตัวที่พันรอบเอวก็เลื่อนต่ำลงมา เผยให้เห็นท้องน้อยและสะโพกมากขึ้น ระหว่างที่ล้างจานอยู่ผมเห็นฝั่งตรงข้ามมีผู้หญิงคนหนึ่งออกมาตากผ้าที่ระเบียง เธอเห็นผม มองมาแล้วยิ้มให้เบาๆ ผมก็ยิ้มกลับ ผมกับเธอก็ต่างทำกิจกรรมของตัวเองต่อไป เธอแขวนผ้า ผมล้างจาน บรรยากาศเป็นธรรมชาติ ไม่มีอะไรแปลกๆ เหมือนเพื่อนบ้านที่เข้าใจกัน

ผมรู้สึกดีขึ้นในทุกๆวัน รู้สึกว่าคนรอบข้างก็คงชินกับผมแล้ว พวกเขาเห็นผมนุ่งแค่ผ้าเช็ดตัวสั้นๆออกมาทำกิจกรรมที่ระเบียงบ่อยๆ ก็คงรู้ว่าผมเป็นคนแบบนี้ ชอบอยู่แบบสบายๆ ไม่ได้ทำอะไรผิด แค่ใช้ชีวิตในพื้นที่ของตัวเอง

.

วันหนึ่งตอนเย็น ผมออกไปรดน้ำต้นไม้ นุ่งผ้าเช็ดตัวรอบเอวตามปกติ ลมเย็นสบาย การเคลื่อนไหวทำให้ผ้าเช็ดตัวปลิวไปมา ผมพยายามจับไว้ด้วยมือหนึ่ง อีกมือหยิบบัวรดน้ำ

สักพักผมได้ยินเสียงใครสักคนเรียก “สวัสดีครับ” ผมหันไปมอง เห็นผู้ชายคนที่เคยเห็นบ่อยๆ ยืนอยู่ที่ระเบียงฝั่งตรงข้าม กำลังยกทักทายมา

“สวัสดีครับ” ผมตอบกลับ ยกมือตอบกลับ

“อากาศดีนะครับวันนี้” เขาพูด เสียงดังพอได้ยินข้ามมา

“ดีครับ สบายมาก” ผมตอบ

เขายิ้ม “ผมก็ชอบออกมาที่นี่ตอนเย็นเหมือนกัน รับลมสบายดี”

“ครับ สบายจริงๆ” ผมพูด

เขาพยักหน้า แล้วก็หันกลับไปทำกิจกรรมของเขาต่อ ผมก็รดน้ำต้นไม้ต่อ

การสนทนาสั้นๆ นี้ทำให้ผมรู้สึกดีมาก รู้สึกว่าเราเป็นเพื่อนบ้านที่ใกล้ชิดกันขึ้นแล้ว แม้จะไม่รู้จักชื่อกัน แต่ก็มีความเข้าใจกันแบบไม่ต้องพูด

.

เวลาผ่านไปนานเข้า ผมมีความกล้ามากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเช้าวันหนึ่งประมาณหกโมงเช้า วันนี้เป็นวันทำงานที่ผมต้องเข้าออฟฟิศ ท้องฟ้ายังไม่ค่อยสว่างเท่าไหร่ ผมตื่นขึ้นมามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นท้องฟ้าสีม่วงคล้ำๆ แสงแดดเริ่มสาดส่องขึ้นมาทางขอบฟ้า สวยงามมาก

ผมรู้สึกอยากออกไปยืนรับลม รับแสงแดดยามเช้า ผมมองไปรอบๆ ไม่มีใครที่ระเบียงฝั่งตรงข้าม เวลานี้คนส่วนใหญ่ยังนอนอยู่

ผมตัดสินใจเสี่ยงลองดูสักครั้ง ผมเดินไปที่ประตูกระจกบานเลื่อน มือวางอยู่ที่มือจับ ลังเลนิดหน่อย แล้วก็เปิดออกช้าๆ ก้าวออกไปที่ระเบียงแบบแก้ผ้าตัวเปลือยเปล่า

ทันทีที่ก้าวออกไป ความรู้สึกหลายอย่างท่วมท้นมาทันที ลมพัดมาสัมผัสผิวเปลือยทั่วตัว เย็นฉ่ำ สดชื่น พัดผ่านทุกส่วนของร่างกาย ผม หน้า คอ อก หลัง ท้อง สะโพก อวัยวะเพศ ขา ทุกตารางนิ้ว รับรู้ได้ทั้งหมด ไม่มีอะไรบัง ไม่มีอะไรคั่นกลาง

ถ้ามีใครมองมาจากฝั่งตรงข้ามตอนนี้ พวกเขาจะเห็นทุกอย่าง เห็นผมยืนเปลือยกายสนิทกลางระเบียง เห็นร่างกายเปลือยของผมตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่มีอะไรปิดบังเลย แต่ตอนนี้ยังไม่มีใคร

แสงแดงอ่อนๆ ยามเช้าเริ่มส่องถึงเผยให้เห็นแสงสีทองอร่ามไล่เชดสีไปทั่วท้องฟ้า ดูสวยงามมาก แสงอ่อนๆ นุ่มนวล ทำให้ผิวอุ่นขึ้นช้าๆ สบายมาก

ผมยืนอยู่ที่นั่น มองออกไปเห็นท้องฟ้าเปลี่ยนสีไปเรื่อยๆ จากม่วงคล้ำเป็นชมพู จากชมพูเป็นทอง จากทองเป็นฟ้า สวยงามจนแทบหยุดหายใจ ลมพัดมาเบาๆ แต่สม่ำเสมอ พัดผ่านผิวเปลือย พัดผ่านอวัยวะเพศที่ห้อยลงมาอย่างอิสระ ทำให้รู้สึกเย็นสบาย สดชื่น ตื่นตัว บางครั้งก็เริ่มแข็งขึ้นช้าๆตามอารมณ์และความรู้สึก

ร่างกายผมรู้สึกเป็นหนึ่งเดียวกับอากาศ กับลม กับแสงแดด ไม่มีอะไรแบ่งแยก ไม่มีเสื้อผ้าคั่นกลาง ได้สัมผัสกับธรรมชาติโดยตรง มันเป็นความเป็นอิสระที่แท้จริง เป็นความสุขที่เรียบง่ายแต่ลึกซึ้ง

ผมยืนอยู่อย่างนั้นประมาณห้า-หก นาที หายใจลึกๆ รับกลิ่นลมยามเช้า ฟังเสียงเครื่องยนต์รถยนต์ไกลๆตามท้องถนน ผมปล่อยให้ลมพัดผ่านร่าง ปล่อยให้แสงแดงสัมผัส ปล่อยให้ร่างกายเป็นอิสระ

แล้วผมก็ค่อยๆ เดินกลับเข้าไปในห้อง ปิดประตูเบาๆ หัวใจเต้นแรงจากความตื่นเต้น แต่ก็รู้สึกดีมาก รู้สึกมีชีวิตชีวา เต็มไปด้วยพลังงาน

หลังจากนั้นผมทำแบบนี้บ่อยขึ้นเรื่อยๆ เช้าตรู่ หรือดึกๆ ที่แทบไม่มีคน ออกไปยืนรับลมสักสองสามนาที ทุกครั้งที่ทำ ผมรู้สึกดีมาก รู้สึกมีชีวิต รู้สึกเชื่อมโยงกับธรรมชาติ

.

วันหนึ่งเวลาเช้า ผมออกไปแบบนั้นอีกครั้ง ยืนเปลือยกายสนิทรับลมอยู่ พอมองไปฝั่งตรงข้าม เห็นผู้ชายคนที่คุยด้วยบ่อยๆ กำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ เขาเห็นผม

สบตากัน เขาเห็นผมยืนเปลือยกายสนิทอย่างชัดเจน เห็นทุกส่วนของร่างกาย ผมตกใจเล็กน้อย คิดว่าจะรีบเข้าไป แต่เขาแค่ยกมือและยิ้มเบาๆ แล้วก็หันกลับไปสูบบุหรี่ต่อ ไม่ได้แสดงอาการว่าตกใจหรือไม่พอใจ เหมือนเป็นเรื่องปกติ

ผมก็ยกมือทักทายกลับแบบเรียบง่าย แต่หัวใจผมกลับเต้นแรง แล้วค่อยๆ หันหลัง เดินกลับเข้าห้องไป ตอนนั้นผมรู้แล้วว่า เขาเห็นผมเปลือยกายสนิท และเขาไม่ได้โกรธ ไม่ได้รังเกียจ เขาเข้าใจ เขายอมรับ

และก็อีกครั้งหนึ่งในวันถัดๆมาผมออกไปล้างจานที่ระเบียงตอนเช้า นุ่งผ้าเช็ดตัวรอบเอวเปิดน้ำล้างจานตามปกติ ที่ฝั่งตรงข้ามมีคู่รักคู่เดิมที่ผมเคยเจอในวันนั้น กำลังตากผ้าอยู่ พอเห็นผม เขาก็แค่ยิ้มให้ เธอก็พยักหน้าให้ แล้วก็ทำกิจกรรมของพวกเขาต่อไป ไม่ได้แสดงอาการว่าแปลกใจหรือไม่พอใจอีกแล้ว เหมือนได้รับรู้แล้วว่าพฤติกรรมปกตินิสัยของผมเป็นยังไง

ผมรู้สึกอบอุ่นในใจ รู้สึกว่าเราเป็นเพื่อนบ้านที่เข้าใจกัน ยอมรับกัน แม้จะไม่ได้คุยกันมากมาย แต่ก็มีความเข้าใจโดยปริยาย

บางครั้งผมเห็นเขาออกมาตอนเช้าใส่แค่กางเกงขาสั้น ไม่ใส่เสื้อ บางครั้งเห็นเธอออกมาใส่ชุดนอนบางๆ ทุกคนก็อยู่แบบสบายๆ ในพื้นที่ของตัวเอง ไม่ได้ตัดสินกัน ไม่ได้รังเกียจกัน

.

การใช้ชีวิตแบบนี้สอนให้ผมเรียนรู้หลายอย่าง

ผมเรียนรู้ว่า ร่างกายมันก็แค่ร่างกาย ไม่ได้ต้องสมบูรณ์แบบ ไม่ได้ต้องสวยงามตามมาตรฐานของสังคม มันแค่ต้องทำหน้าที่ของมัน มันแค่ต้องแข็งแรงและใช้งานได้ และการแก้ผ้าไม่ใช่เรื่องลามก ไม่ใช่เรื่องเพศ มันเป็นเรื่องของความสบาย ความเป็นอิสระ การสัมผัสกับธรรมชาติการเป็นตัวเอง

คนส่วนใหญ่ไม่ได้ใส่ใจมากมายหรอก ทุกคนก็ยุ่งกับชีวิตตัวเอง ถ้าเราไม่ได้ทำอะไรที่ล่วงล้ำหรือรุกรานใคร ถ้าเราอยู่ในพื้นที่ของเราเอง ก็ไม่มีปัญหา

และสุดท้ายผมได้เรียนรู้ว่า ความเป็นอิสระที่แท้จริงอยู่ที่การยอมรับตัวเอง การไม่กลัวความคิดเห็นของคนอื่น การกล้าเป็นตัวเอง

.

ตั้งแต่ผมเริ่มใช้ชีวิตแบบ naturist การแก้ผ้าในห้องกลายเป็นเรื่องปกติสำหรับผมแล้ว ผมทำทุกอย่างแบบเปลือยเปล่า ทำงาน ทำอาหาร ทำความสะอาด อ่านหนังสือ ดูหนัง ออกกำลังกาย

ในช่วงแรกๆ ผมระวังตัวมาก ออกไปที่ระเบียงต้องคลุมผ้าเช็ดตัวรอบเอวทุกครั้ง กลัวว่าจะมีใครเห็น กลัวว่าจะมีปัญหา

แต่คนที่อยู่ตึกฝั่งตรงข้ามส่วนใหญ่ก็ทำกิจกรรมของตัวเองที่ระเบียง บ้างก็ตากผ้า บ้างก็รดน้ำต้นไม้ บ้างก็นั่งดื่มกาแฟ แทบจะไม่มีใครสนใจใคร

ผมเริ่มสังเกตว่า ช่วงเช้าๆโดยเฉพาะวันเสาร์อาทิตย์ มักจะไม่ค่อยมีคนออกมาที่ระเบียง ทุกคนคงยังนอนอยู่

วันหนึ่งเช้าวันเสาร์ ประมาณเจ็ดโมงเช้า ผมตื่นมาแล้วรู้สึกอยากออกไปรับลมที่ระเบียง ผมมองออกไปจากหน้าต่าง ไม่มีใครอยู่ที่ระเบียงฝั่งตรงข้ามเลย

ผมคิดในใจ -- ลองดูสักครั้งมั้ย ออกไปแบบเปลือยเปล่า ไม่คลุมผ้า--

หัวใจเต้นแรง มือสั่นนิดหนึ่ง ผมเดินไปที่ประตูกระจกบานใหญ่ที่นำไปสู่ระเบียง เปิดประตูช้าๆ ลมเย็นพัดเข้ามา ผมก้าวออกไปที่ระเบียง ยังคงเปลือยกายสนิท

ความรู้สึกมันแตกต่างมาก ลมพัดมากระทบผิวหนังทั้งตัว ไม่มีผ้าบัง ไม่มีอะไรกั้น เสรีอย่างแท้จริง ถ้ามีใครมองมา พวกเขาจะเห็นผมยืนแก้ผ้ากลางระเบียง หน้าอก หน้าท้อง เห็นท้องน้อยและหัวหน่าวที่ไม่มีขนสักเส้น เห็นหัวเงี่ยงของอวัยวะเพศที่ขลิบแล้วห้อยลงมาอย่างเป็นธรรมชาติ เห็นสะโพก ขา เห็นทุกอย่าง

ผมยืนอยู่ตรงนั้นสักพักหนึ่ง รับลม รับแสงแดดอ่อนๆ ของยามเช้า มองออกไปทางวิว เห็นตึกสูงเรียงราย ไม่มีใครเห็น ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมรู้สึกดีมาก รู้สึกว่านี่คือสิ่งที่ผมอยากทำ

จากวันนั้นมา ผมเริ่มออกไปที่ระเบียงแบบเปลือยกายบ่อยขึ้น โดยเฉพาะช่วงเช้าตรู่ที่ยังไม่มีคนเยอะ

บางครั้งผมออกไปรดน้ำต้นไม้ หรือบางครั้งผมออกไปตากผ้า ร่างเปลือยรับแสงแดงเช้า ถ้ามีใครมองพวกเขาจะเห็นผมยืนแก้ผ้าทำกิจกรรมทั่วไปในยามเช้า ไม่ได้ทำอนาจารอะไร

ซึ่งบางครั้งในช่วงสายๆ ผมก็ออกไปนั่งดื่มกาแฟ นั่งบนเก้าอี้พลาสติก หรือปูเสื่อโยคะเล็กๆ นอนแก้ผ้ารับลมเย็นๆอ่านหนังสือนิยาย โดยเฉพาะในช่วงหน้าหนาวที่พอจะมีอากาศเย็นจากทางเหนือพัดลงมาบ้างเป็นช่วงที่ผมชื่นชอบมากที่สุดในการนั่ง หรือ นอนอ่านหนังสือพวกนี้ ถ้ามีใครมองมา ก็จะเห็นผมแก้ผ้าเปลือยกาย นอนเผยอวัยวะเพศอล่างฉ่าง

เวลาผ่านไปคนที่อยู่ตรงข้ามก็เริ่มเห็นผมบ้าง บางคนอาจจะเห็นแล้วแปลกใจ บางคนอาจจะไม่สนใจ บางคนอาจจะจ้องมอง แต่ไม่มีใครมาบอกอะไร ไม่มีใครมาว่าอะไร

.

จนมาถึงเช้าวันหนึ่ง ผมออกไปที่ระเบียงเหมือนเคย ยังคงเปลือยกายสนิท หยิบบัวรดน้ำต้นไม้

กำลังรดน้ำอยู่ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงคนพูด

“สวัสดีครับ!”

ผมสะดุ้ง หันไปมอง เห็นผู้ชายคนเดิม ยืนอยู่ที่ระเบียงฝั่งตรงข้าม

เขาถือแก้วกาแฟอยู่มือหนึ่ง ยกมืออีกข้างขึ้นโบกมือให้ผม เขาเห็นผมชัดเจน เห็นว่าผมเปลือยกายสนิท ไม่มีอะไรปิดบังเลย เห็นร่างกายทั้งหมดของผม

หัวใจผมเต้นแรง ตกใจมาก ผมจะโบกกลับหรือไม่? ผมจะทำท่าเป็นปกติหรือไม่? ในท้ายที่สุด ผมก็ตัดสินใจโบกกลับ ยกมือขึ้น

“สวัสดีครับ!” ผมพูดตอบกลับ

เขายิ้มกว้าง “อากาศดีนะวันนี้!”

“ดีจริงครับ!” ผมตอบ

เขายกแก้วกาแฟขึ้น “กำลังดื่มกาแฟเช้าครับ คุณก็เหมือนกันเหรอครับ?”

“ผมกำลังรดน้ำต้นไม้ครับ” ผมตอบ

“ดีจังครับ มีต้นไม้เยอะนะ สวยดี” เขาพูด

เราคุยกันสักพักเล็กน้อย ตลอดเวลานั้น เขาคุยกับผมแบบปกติ ไม่ได้จ้องมองร่างกายเปลือยของผม ไม่ได้แสดงอาการว่ารู้สึกแปลกๆ แค่คุยกันเรื่องธรรมดาๆ เหมือนคุยกับเพื่อนบ้านที่ใส่เสื้อผ้าปกติ

แล้วเขาก็โบกมือลา “เอาละครับ ผมจะเข้าไปกินต่อ วันหยุดสบายๆ นะครับ”

“เหมือนกันครับ” ผมตอบ

เขาเดินเข้าห้อง ผมยืนอยู่ที่ระเบียงต่อ หัวใจยังเต้นแรงอยู่ แต่ก็รู้สึกดี

เขาเห็นผมเปลือยกาย แต่เขาไม่ได้ทำท่าแปลกๆ ไม่ได้จ้องมอง ไม่ได้หัวเราะ แค่ทักทายธรรมดา เหมือนคุยกับคนที่ใส่เสื้อผ้าปกติ นั่นทำให้ผมรู้สึกว่า บางทีการแก้ผ้าก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ถ้าเราทำอย่างเป็นธรรมชาติ ทำในพื้นที่ของตัวเอง ไม่ได้รบกวนใคร

.

หลังจากครั้งนั้น ผมออกไปที่ระเบียงแบบเปลือยกายบ่อยขึ้น ไม่ได้กังวลมากเท่าเดิม ผู้ชายคนนั้นก็ยังทักทายผมเป็นระยะ บางครั้งเจอกันตอนเช้า บางครั้งเจอกันตอนเย็น

บางครั้งเราคุยกันเรื่องอากาศ เรื่องต้นไม้ เรื่องทั่วไป ไม่เคยพูดถึงเรื่องที่ผมแก้ผ้า แต่ทำเหมือนมันเป็นเรื่องปกติ

คนอื่นๆ ที่อยู่ตรงข้ามก็เห็นผมบ้าง บางคนมองมา บางคนไม่สนใจ ไม่มีใครมาว่าอะไร

.

เย็นวันหนึ่ง ผมออกไปที่ระเบียงตามปกติ ยังคงเปลือยกาย ไปล้างจานกับรดน้ำต้นไม้ ผมเห็นผู้ชายเพื่อนบ้านคนนั้นออกมาที่ระเบียง ถือบุหรี่อยู่มือหนึ่ง

“สวัสดีครับ” เขาโบกมือให้

“สวัสดีครับ” ผมโบกกลับ

เขาจุดบุหรี่ สูบอยู่สักพัก แล้วก็พูดขึ้น

“ผมเห็นคุณออกมาที่ระเบียงบ่อยๆ ชอบรับลมใช่ไหมครับ”

“ครับ ชอบมากเลย” ผมตอบ “สบาย เป็นอิสระดี” ตอนนี้ผมคิดในใจว่าเขาต้องหมายถึงที่ผมแก้ผ้าบ่อยๆแน่เลย

เขาพยักหน้า “ผมเข้าใจครับ คนเราก็ต้องมีพื้นที่ของตัวเอง มีความเป็นส่วนตัว ผมเองก็ชอบยืนตรงนี้รับลมเหมือนกัน”

ผมเงียบไปชั่วขณะ แล้วก็ตอบ

“เห็นด้วยครับ แค่อยู่ในพื้นที่ของตัวเอง ก็สามารถทำกิจกรรมตามปกติ สบายตัวดีครับ ไม่ได้รบกวนใคร” ผมพูด “ผมคิดว่า…การใช้ชีวิตในเมืองแบบนี้ ก็ต้องผ่อนคลาย อยู่กับธรรมชาติบ้าง แบบนี้มันเป็นธรรมชาติ ในที่ที่เหมาะสม”

เขาพยักหน้า “ถูกแล้วครับ แต่ละคนก็มีสิทธิ์ใช้ชีวิตแบบที่ตัวเองสบายใช่ไหมครับ ตราบใดที่ไม่รบกวนใคร ไม่ทำให้ใครลำบากใจ”

“ครับ แบบนั้นแหละครับ” ผมตอบ

เขาสูบบุหรี่ต่อ มองออกไปทางวิว

-----

เราคุยกันต่อไปอีกสักพัก เกี่ยวกับการใช้ชีวิตแบบที่สบาย เรื่องทั่วๆไป และเรื่องอื่นๆ

“ขอบคุณนะครับที่คุยด้วย” เขาพูดในที่สุด “ทำให้ผมเข้าใจมากขึ้น”

“ไม่เป็นไรครับ ยินดีครับ” ผมตอบ

เขาโบกมือลา เดินเข้าห้อง ผมยืนอยู่ที่ระเบียงต่อ รดน้ำต้นไม้ต่อ การสนทนาครั้งนี้ทำให้ผมรู้สึกดีมาก รู้สึกว่าได้รับการยอมรับ ได้รับความเข้าใจ

ตั้งแต่ครั้งนั้นเป็นต้นมาตอนนี้ผมออกไปที่ระเบียงแบบเปลือยกายเป็นประจำแล้ว ทุกเช้า ทุกเย็น ไม่ได้กังวลอะไรอีกต่อไป

คนที่อยู่ตรงข้ามก็ชินกับผมแล้ว แต่ไม่มีใครมาว่าอะไร ผู้ชายคนที่เคยคุยด้วยก็ยังทักทายผมเป็นประจำ บางครั้งเราคุยกันเรื่องต้นไม้ เรื่องอากาศ เรื่องชีวิต เรื่องทั่วไป

.

เช้าวันหนึ่ง ผมออกไปรดน้ำต้นไม้ตามปกติ ยังคงเปลือยกาย ลมเช้าพัดมาเย็นสบาย แสงแดงส่องอุ่นๆ ผมเห็นเขาออกมาที่ระเบียง โบกมือให้ทักทายกันตามปกติ

“สวัสดีครับ อากาศดีนะวันนี้” เขาพูด

“สวัสดีครับ ดีจริงๆ” ผมตอบ

เราคุยกันสักพัก แล้วเขาก็พูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม

“คุณรู้มั้ยครับ วันก่อนผมก็ลองออกมาแบบคุณบ้างนะ” เขาพูดแล้วหัวเราะ

“จริงเหรอครับ?” ผมถาม รู้สึกประหลาดใจและดีใจ

“ครับ ตอนเช้าตรู่ๆ ที่ยังไม่มีคน” เขาพูด “มันรู้สึกดีจริงๆ สบาย เป็นอิสระ เหมือนที่คุณบอก”

ผมยิ้ม “ดีใจที่ได้ยินครับ”

“ขอบคุณนะครับ ที่เป็นแรงบันดาลใจให้” เขาพูด

“ไม่เป็นไรครับ ผมก็แค่ใช้ชีวิตแบบที่สบาย” ผมตอบ

เราคุยกันต่อไปอีกสักพัก แล้วก็แยกย้ายกันไปทำกิจกรรมของตัวเอง

.

ผมยืนอยู่ที่ระเบียง เปลือยกายสนิท รดน้ำต้นไม้ รับลม รับแสงแดด รู้สึกสบายมาก รู้สึกเป็นอิสระ รู้สึกเป็นตัวเอง เพราะว่านี่คือชีวิตของผม

ชีวิตที่ได้เป็นตัวเอง ได้ทำในสิ่งที่รัก ในสิ่งที่สบาย ไม่ได้รบกวนใคร ไม่ได้ทำให้ใครลำบากใจและที่สำคัญที่สุด — ได้รับการยอมรับจากคนรอบข้าง แม้ว่าไม่ใช่จากทุกคน แต่ก็มีบางคนที่เข้าใจ บางคนที่ยอมรับ นั่นก็เพียงพอแล้ว

บางครั้งในตอนเช้าผมออกไปที่ระเบียงตอนแสงแดดยังอ่อนๆ ยืนเปลือยกายสนิทรับลม ยืดแขนขา หายใจลึกๆ ฝึกสมาธิ ปล่อยให้อวัยวะเพศห้อยลงมาอย่างเป็นธรรมชาติ

บางทีในช่วงเย็น ผมก็ออกไปนั่งดื่มเบียร์เย็นๆ แก้ผ้านั่งบนเก้าอี้ มองพระอาทิตย์ตกมองดูท้องฟ้าเปลี่ยนสีจากฟ้าเป็นส้ม จากส้มเป็นม่วง จากม่วงเป็นคล้ำ สวยงามมาก ถ้ามีใครมองมา พวกเขาจะเห็นเงาของผมนั่งเปลือยกาย เห็นรูปร่างของผม เห็นว่าผมไม่ได้ใส่อะไรเลย

แต่ผมไม่ได้ทำเพื่อให้ใครมอง ผมทำเพื่อตัวเอง เพื่อความสบาย เพื่อความเป็นอิสระ เพื่อการเชื่อมโยงกับธรรมชาติ

.

วันหยุดวันหนึ่ง ผมกำลังนั่งดื่มกาแฟที่ระเบียงตอนเช้า แก้ผ้าอ่านหนังสือ สบายๆเห็นผู้หญิงคนหนึ่งออกมาตากผ้าที่ระเบียงฝั่งตรงข้าม เธอมองมาเห็นผม ผมก็มองเธอ เธอยิ้มให้ ผมก็ยิ้มกลับ ต่างคนต่างก็ทำกิจกรรมของตัวเองต่อไป

มันเป็นธรรมชาติมาก ไม่มีอะไรแปลก ไม่มีอะไรน่าอาย เราแค่เป็นเพื่อนบ้านที่อยู่ในพื้นที่ของตัวเอง ทำกิจกรรมของตัวเอง

บางครั้งเช้าวันหยุด มีคนหลายคนออกมาที่ระเบียงพร้อมกัน บ้างตากผ้า บ้างรดน้ำต้นไม้ บ้างนั่งดื่มกาแฟ และผม ออกมาเปลือยกายสนิท รดน้ำต้นไม้

ทุกคนทำกิจกรรมของตัวเอง บางคนอาจจะมองมาเห็นผม บางคนอาจจะไม่สนใจ แต่ก็ไม่มีใครว่าอะไร ไม่มีใครทำท่าแปลกๆ

มันกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันที่นี่ คนที่อยู่ที่นี่ก็รู้ว่ามีคนคนหนึ่งที่ชอบแก้ผ้าอยู่ที่ระเบียงของตัวเอง พวกเขายอมรับมัน เพราะผมไม่ได้รบกวนใคร ไม่ได้ทำอะไรผิด แค่อยู่ในพื้นที่ของตัวเอง ใช้ชีวิตแบบที่ผมสบาย

-----

ตอนนี้ถ้าผมมองย้อนกลับไปเมื่อสิบปีที่ผ่านมา จากคืนแรกที่ลองถอดเสื้อนอนออก จนถึงวันนี้ที่ผมสามารถออกไปที่ระเบียงเปลือยกายสนิทได้โดยไม่กังวล

มันเป็นการเดินทางที่ยาวนาน เริ่มจากความอยากรู้อยากลอง ผ่านความตกใจและความอาย ผ่านความกลัวและความกังวล จนมาถึงความมั่นใจและการยอมรับตัวเอง

ผมได้เรียนรู้ว่า ความเป็นอิสระที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่การทำอะไรก็ได้โดยไม่คำนึงถึงผู้อื่น แต่อยู่ที่การกล้าเป็นตัวเอง ในขณะเดียวกันก็เคารพขอบเขตและความรู้สึกของผู้อื่นด้วย

ผมได้เรียนรู้ว่า คนส่วนใหญ่มีเรื่องของตัวเองให้ยุ่ง ถ้าเราไม่ได้รบกวนพวกเขา ส่วนใหญ่ก็จะไม่มารบกวนเรา

ผมได้เรียนรู้ว่า ร่างกายมนุษย์มันก็แค่ร่างกาย ไม่ได้มีอะไรน่าอายหรือน่ากลัว มันเป็นธรรมชาติ เป็นส่วนหนึ่งของการเป็นมนุษย์ และที่สำคัญที่สุด ผมได้เรียนรู้ว่า ความสุขที่แท้จริงมาจากการยอมรับตัวเอง การกล้าที่จะใช้ชีวิตตามแบบที่เราต้องการ ไม่ใช่ตามที่สังคมคาดหวัง

ทุกวันนี้ผมยังคงใช้ชีวิตแบบนี้ เวลาที่ผมอยู่ในห้อง ผมแก้ผ้าตลอดเวลา ที่ระเบียงผมก็แก้ผ้าเดินออกไปเมื่อไหร่ก็ได้ที่ต้องการ

บางครั้งเช้าๆผมเจอเพื่อนบ้านคนอื่นๆ เราก็ทักทายกัน คุยกันเรื่องสบายๆ บางครั้งเขาก็ออกมาแบบไม่ใส่เสื้อ หรือใส่แต่เกงเกงบางๆเหมือนกัน เราก็ยิ้มให้กัน เข้าใจกัน

ชีวิตดำเนินต่อไป ผมมีงานทำ มีเพื่อน มีความสุข และผมมีความเป็นอิสระในการใช้ชีวิตแบบที่ผมต้องการ ในพื้นที่ของผม โดยไม่รบกวนใครนั่นคือทั้งหมดที่ผมต้องการ นั่นคือความสุขของผม

และนี่คือเรื่องราวครั้งแรกที่ผมเริ่มแก้ผ้า และการเดินทางที่นำมาสู่ความเป็นตัวเองอย่างแท้จริงอย่างทุกวันนี้

.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------.
หวังว่าคงจะไม่เบื่อกันนะครับ เขียนมาซะยืดยาว แต่ไม่มีฉากมหัศจรรย์เหมือนตอนอื่นๆเลย
ผมแค่อยากให้ผู้อ่านทุกคน เข้าใจ และรับรู้ว่าผมที่เป็นคนชอบแก้ผ้า ผมมีความคิด ความเห็นกับการแก้ผ้ายังไงบ้าง

ผมขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามงานเขียนทุกๆงานของผมจนมาถึงตอนนี้ครับ :)

lekthai

ขอบคุณครับผม

TheTide23

ขอบคุณครับ

บัญชี		จำการเข้าสู่ระบบไว้	ลืมรหัสผ่าน
รหัสผ่าน			สมัครเข้าเรียน

ครั้งแรกที่ผมเริ่มแก้ผ้า

ดูบอร์ด