เพื่อนกันมันส์เสียว 9

NOOFONG

"คืนนี้... เอากูได้มั้ย"


ผมตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึก สมองขาวโพลนไปชั่วขณะกับคำขอที่ตรงไปตรงมาและดิบเถื่อนนั่น


ไบซันจ้องลึกเข้ามาในตาผม สายตามันเว้าวอน แต่ก็เต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่ปิดไม่มิด


"กูอยากให้มึงเข้ามาในตัวกู..."


มันขยับหน้าเข้ามาใกล้จนจมูกแทบชนกัน ลมหายใจร้อนๆ รินรดแก้มผม


"แล้วเราก็หลับไปด้วยกัน... นะปืน"


ให้ตายเถอะ...


ผมกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุอกออกมา


จากที่คิดว่าจะชวนไปกินข้าวแกงฝีมือแม่แบบใสๆ เจอประโยคนี้เข้าไป ภาพในหัวผมเตลิดเปิดเปิงไปไกลถึงเตียงนอนที่บ้านเรียบร้อยแล้ว


ผมเม้มปากแน่น พยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปาก ส่งสายตาเจ้าเล่ห์กลับไปหามัน


"ขอมาขนาดนี้... คิดว่ากูจะปฏิเสธลงเหรอวะ"


ผมโน้มหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูมันเสียงพร่า


"รีบซ้อม รีบมา... อย่าให้กูรอนาน”


"อืม... จะรีบแว้นไปหาเลย... นะครับผัว"


ไบซันทำเสียงอ้อนระคนกระเส่า แถมยังจงใจเน้นคำว่า "ผัว" ชัดๆ ใส่หูผมอีก


ความอดทนของผมขาดผึง ด้วยความมันเขี้ยว ผมเลยยื่นหน้าเข้าไป จุ๊บปาก มันแรงๆ ไปหนึ่งที กะว่าจะแค่หยอกๆ ให้มันเขินเล่น


แต่มันกลับไม่จบแค่นั้น


ทันทีที่ปากแตะกัน ไบซันก็คว้าต้นคอผมล็อกไว้แน่น แล้วดึงกระชากเข้าไปประกบจูบต่อทันที คราวนี้ไม่ใช่แค่จุ๊บ แต่เป็นการบดขยี้ริมฝีปากลงมาอย่างหิวกระหาย ลิ้นร้อนๆ ของมันสอดแทรกเข้ามาตักตวงความหวานในปากผมอย่างไม่เกรงใจสถานที่


เราจูบกันนัวเนียแลกสัมผัสกันจนเกิดเสียงเฉอะแฉะน่าอายดังก้องห้องเรียนที่เงียบสงัด


"อื้มมม..."


ผมครางในลำคอ ยอมเปิดปากให้มันรุกล้ำเข้ามาเต็มที่ มือไม้เริ่มอยู่ไม่สุข ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังหนาๆ ของมันโดยอัตโนมัติ


เจอไม้นี้เข้าไป... เลือดลมในกายผมก็สูบฉีดพล่านไปหมด


ความรู้สึกวูบวาบแล่นปราดลงไปรวมกันที่จุดกึ่งกลางลำตัว จนผมรู้สึกได้ถึงความคับแน่นภายใต้กางเกงยีนส์ที่เริ่มขยายตัวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่


แม่งเอ๊ย... อ้อนผมซะ 'ปืนใหญ่' ตั้งเลยเชียว


ขืนปล่อยไว้นานกว่านี้ ได้มีคลิปหลุดกลางห้องเรียนวิศวะแน่ๆ


ผมรวบรวมสติเฮือกสุดท้าย ผลักอกกว้างของมันออกห่าง หอบหายใจแฮ่กๆ หน้าแดงก่ำไม่แพ้มัน


"พอ... พอเลยไอ้เชี่ยซัน!"


ผมดุเสียงพร่า พยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ ก้มมองเป้ากางเกงตัวเองที่เริ่มตุงออกมาอย่างเห็นได้ชัด แล้วเงยหน้ามองมันตาขวาง


"มึงทำน้องชายกูตื่น... รับผิดชอบด้วยการรีบไสหัวไปซ้อมเดี๋ยวนี้!"


ผมชี้นิ้วไล่มันแก้เขิน


"แล้วถ้ามึงมาช้า... กูจะให้มึงจัดการ 'มัน' ด้วยปาก จนกว่ากูจะพอใจ จำไว้!"


ไบซันมองตามสายตาผมไปที่เป้ากางเกง แล้วเงยหน้าขึ้นมายิ้มกว้างอย่างภูมิใจ (ที่ทำให้ผมมีอารมณ์ได้) แววตาเจ้าเล่ห์แพรวพราว


"รอหน่อยนะครับปืนใหญ่... เดี๋ยวจะรีบแว้นกลับไปจัดการให้ถึงที่เลย"


มันขยิบตาให้ผมทีหนึ่ง ก่อนจะคว้ากระเป๋าเป้แล้ววิ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ผมยืนกุมเป้า ปรับอารมณ์อยู่คนเดียวในห้องเรียน


หลังจากกลับมาถึงบ้าน ผมเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นเสื้อยืดกางเกงขาสั้นสบายๆ ออกมายืนถือสายยางรดน้ำต้นไม้ที่สวนหน้าบ้าน เพื่อดับความร้อนรุ่มในใจ (และในกาย) ที่ไอ้เด็กยักษ์มันก่อไว้


ซู่...


สายน้ำเย็นๆ ช่วยให้ผมสงบลงได้บ้าง แสงแดดยามเย็นเริ่มอ่อนแสงลง บรรยากาศที่บ้านเงียบสงบ ต่างจากที่คณะราวฟ้ากับเหว


จังหวะนั้นเอง รถเก๋งคันเก่งของแม่ก็เลี้ยวเข้ามาจอดในโรงรถพอดี ผมวางสายยางลงแล้วเดินเข้าไปช่วยแม่หิ้วถุงกับข้าวพะรุงพะรัง


"อ้าว ปืนกลับมาแล้วหรอลูก" แม่ทักยิ้มๆ ก่อนจะชะโงกหน้ามองไปรอบๆ "แล้วหนูซันล่ะ?"


ผมแทบสะดุดยอดหญ้าเมื่อได้ยินสรรพนามที่แม่ใช้เรียกไอ้ยักษ์นั่น


"เดี๋ยวมันตามมาแม่..." ผมตอบเสียงเนือยๆ "แล้วทำไมแม่ต้องเรียกมันว่า 'หนูซัน' ด้วย ตัวโตอย่างกับควาย เรียกไอ้ถึกยังจะเหมาะกว่า"


เพี๊ยะ!


แม่ตีแขนผมดังแปะ


"ดูพูดเข้า ไม่น่ารักเลยนะตาปืน" แม่ดุเสียงเขียวแต่แววตายังยิ้ม "เพื่อนเขาอุตส่าห์มีน้ำใจเป็นห่วงลูก ขับรถไปรับไปส่ง อีกอย่างนะเราก็เคยอยู่บ้านข้างๆ กัน เห็นกันมาแต่เล็กแต่น้อย นี่ลูกจะทำตัวไม่น่ารักไปถึงไหน ฮึ?"


ผมยกมือลูบแขนปอยๆ ทำหน้ามุ่ย


"ผมป่าวนะครับ..." ผมเถียงเสียงอ่อย หลบสายตาแม่นิดหน่อย "ตอนนี้ผมก็... ไม่ได้ไม่ชอบมันแล้ว"


แม่หยุดเดิน หันมามองหน้าผมแล้วยิ้มกว้างอย่างรู้ทัน เหมือนจะจับสังเกตอะไรบางอย่างได้จากน้ำเสียงของผม


"จ้าๆ ... พ่อคนปากแข็ง" แม่หัวเราะหึๆ "แล้วนี่เพื่อนลูกจะมาตอนไหน"


"น่าจะค่ำๆ เห็นว่ามีซ้อมกีฬา"


"เอาล่ะ งั้นก็ดีเลย" แม่ยัดถุงผักใส่มือผมเพิ่ม "เสร็จจากรดน้ำแล้วก็เข้าครัวมาช่วยแม่เตรียมกับข้าว”


บรรยากาศในห้องครัวหอมฟุ้งไปด้วยกลิ่นเครื่องแกง ผมยืนประจำที่หน้าเขียง ทำหน้าที่หั่นหมูชิ้นโตให้เป็นคำๆ ส่วนแม่ยืนคนน้ำแกงอยู่ในหม้อข้างๆ


จู่ๆ แม่ก็หัวเราะคิกคักออกมาเบาๆ


"จำได้มั้ยตาปืน..." แม่เกริ่นขึ้นมา สายตายังจ้องหม้อแกงแต่น้ำเสียงเจือความขบขัน "ตอนเด็กๆ ที่บ้านเราอยู่ติดกันน่ะ 'หนูซัน' เขาติดเราแจเลยนะ"


"โธ่แม่... เรื่องมันนานมาแล้ว" ผมบ่นอุบ มือยังคงหั่นหมูฉับๆ


"ก็นานแหละ... แต่แม่ยังจำได้แม่นเลย" แม่หันมามองผมยิ้มๆ "ตอนนั้นหนูซันตัวกะเปี๊ยกเดียว เดินเตาะแตะตามหลังลูกต้อยๆ ร้องไห้ขี้มูกโป่งเวลาลูกไม่เล่นด้วย... แล้วมีอยู่วันนึงนะ เขาเดินมากอดขาแม่ แล้วบอกแม่ว่า..."


แม่เว้นจังหวะนิดนึง แววตาเป็นประกายวาววับ


"'น้าครับ... เดี๋ยวโตขึ้นผมจะมาขอปืนแต่งงาน น้าห้ามยกปืนให้ใครนะ'"


เคร้ง!


มีดทำครัวในมือผมกระแทกเขียงดังลั่น เฉียดปลายนิ้วชี้ไปแค่เส้นยาแดงผ่าแปด!


ผมสะดุ้งโหยง รีบชักมือกลับ หัวใจเต้นรัวเร็วขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย หน้าเริ่มร้อนวูบวาบขึ้นมาทันที


"แม่!" ผมโวยวายแก้เขิน "พูดอะไรเนี่ย! ตอนนั้นมันเด็ก... มันก็พูดไปเรื่อยเปื่อยป่ะแม่ ใครจะไปจำได้!"


"แหม... แต่แม่จำได้นะ แล้วดูสิ ผ่านไปสิบกว่าปี กลับมาเจอกันอีกทีก็ตัวติดกันเหมือนเดิมเลย" แม่แซวไม่เลิก "แม่ยังขำอยู่เลย... ไม่นึกว่าจะกลับมาเจอกันอีก สงสัยจะเป็นบุพเพฯ..."


บรื้นนนนนน!!!


ยังไม่ทันที่แม่จะพูดจบ เสียงท่อรถบิ๊กไบค์อันเป็นเอกลักษณ์ก็ดังกระหึ่มแว่วเข้ามาจอดเทียบท่าที่หน้ารั้วบ้าน เสียงเครื่องยนต์ดุดันคำรามลั่นซอย ดับฝันความทรงจำวัยเด็กอันมุ้งมิ้งของแม่ไปจนหมดสิ้น


แม่สะดุ้งนิดนึง ก่อนจะยิ้มกว้างกว่าเดิม


"อุ๊ย! นั่นไง ตายยากจริงเชียว พูดถึงก็มาพอดี"


แม่รีบปิดเตาแก๊ส แล้วหันมาโบกมือไล่ผม


"ปืน... วางมีดก่อนลูก ออกไปรับเพื่อนหน่อยไป เดี๋ยวแม่ดูแกงต่อเอง"


ผมวางมีดลง ถอนหายใจเฮือกใหญ่พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ทั้งที่ในใจยังเต้นตึกตักกับคำว่า "ขอแต่งงาน" ที่แม่เพิ่งขุดขึ้นมาเผา


"ครับๆ ... ไปเดี๋ยวนี้แหละ"


ผมเดินเช็ดมือกับกางเกง เดินออกจากครัวตรงไปที่หน้าบ้าน


ภาพที่เห็นคือ... ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อยืดสีดำกางเกงวอร์ม (ชุดซ้อมกีฬา) กำลังคร่อมบิ๊กไบค์คันยักษ์อยู่หน้าประตูรั้ว หมวกกันน็อคเต็มใบถูกถอดออก เผยให้เห็นใบหน้าคมเข้มที่มีเหงื่อเกาะพราวตามไรผม... และรอยยิ้มกว้างจนตาหยีที่ส่งมาให้ผมทันทีที่เห็นหน้า


ผมเดินลากรองเท้าแตะไปเปิดประตูรั้วอัลลอยด์สีขาวหน้าบ้าน


ไบซันที่จอดรออยู่แล้วส่งยิ้มกว้างมาให้ มันบิดคันเร่งเบาๆ พาเจ้าบิ๊กไบค์คันยักษ์เคลื่อนตัวเข้ามาจอดในโรงรถอย่างนิ่มนวล เคียงข้างรถเก๋งของแม่


พอขาตั้งรถถูกเตะลง ไบซันก็ถอดหมวกกันน็อคออก สะบัดหัวแรงๆ ไล่ความชื้นจากเหงื่อ ผมสีเข้มที่เปียกชื้นลู่ไปตามกรอบหน้า ยิ่งทำให้ใบหน้าคมๆ ของมันดูเซ็กซี่แบบดิบๆ ขึ้นไปอีก


มันก้าวลงจากรถ แล้วเดินตรงดิ่งเข้ามาหาผมทันที ไม่มีการเว้นระยะห่าง


"คิดถึงจัง..."


มันโน้มหน้าลงมากระซิบข้างหูผม เสียงทุ้มพร่าที่มีเสน่ห์ทำเอาขนแขนผมลุกซู่


"ห่างกันแค่ไม่กี่ชั่วโมง... เหมือนจะขาดใจเลยว่ะ"


สายตาที่มันมองมา หวานเชื่อมจนน้ำตาลในเลือดผมแทบพุ่งปรี๊ด ทั้งที่ตัวมันยังมีกลิ่นเหงื่อจางๆ จากการซ้อม แต่แปลกที่ผมกลับไม่ได้รู้สึกรังเกียจ กลับรู้สึกว่ามัน... เร้าใจ พิลึก


ผมกลืนน้ำลาย พยายามปั้นหน้านิ่งกลบเกลื่อนเสียงหัวใจที่เต้นโครมคราม


"เออ..."


ผมผลักอกมันเบาๆ ให้ถอยออกไปหน่อย (ก่อนที่แม่จะเดินออกมาเห็นฉากเลิฟซีนหน้าโรงรถ)


"รีบไปแดกข้าว... เนี่ยแม่กูกำลังแกงหมู รอขุนมึงให้อ้วนเป็นหมูตอนเนี่ย"


ไบซันหัวเราะหึๆ ในลำคอ ยอมถอยหลังไปก้าวหนึ่งแต่โดยดี


"แกงหมูเหรอ... ของโปรดเลยนี่หว่า" มันเลียริมฝีปาก "แต่จริงๆ ... อยากกินคนแถวนี้มากกว่า"


"เดี๋ยวโดนตบปาก! เข้าบ้านไปได้แล้วไป แม่ชะเง้อคอรอแล้วมั้ง"


ผมทำท่าง้างมือขู่ มันเลยรีบยกมือยอมแพ้ แล้วเดินผิวปากอารมณ์ดีนำหน้าผมเข้าไปในตัวบ้าน ทิ้งให้ผมยืนลูบหน้าตัวเองที่ร้อนผ่าวอยู่คนเดียวหน้าโรงรถ


บรรยากาศบนโต๊ะอาหารดำเนินไปอย่างครื้นเครง แกงหมูฝีมือแม่อร่อยสมคำร่ำลือ ไบซันเติมข้าวไปสามจานจนแม่ยิ้มแก้มปริ


แต่แล้ว... จู่ๆ แม่ก็วางช้อนลง แล้วประสานมือมองหน้าพวกเราสองคนด้วยแววตาจริงจังแต่แฝงความขี้เล่น


"แล้วนี่... ตกลงเป็นอะไรกันจ๊ะ?"


แม่ยิงคำถามตรงเป้าไม่อ้อมค้อม


"เพื่อน? ...หรือมากกว่าเพื่อน?"


พรวด!


ผมแทบสำลักน้ำแกง รีบคว้าน้ำมาดื่มอึกใหญ่ หน้าตาเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก ไม่คิดว่าแม่จะกล้าถามผ่ากลางวงข้าวแบบนี้


ผมเหลือบมองไบซัน มันเองก็ชะงัก ช้อนค้างอยู่ที่ปาก มองหน้าผมสลับกับมองหน้าแม่ เหมือนไม่แน่ใจว่าควรจะตอบยังไงดีในสถานการณ์ที่ยังไม่ได้ตกลงสถานะกันชัดเจน


แต่แม่ไม่ปล่อยให้เดดแอร์นาน ท่านรุกฆาตต่อทันที


"นี่... แม่น่ะจำได้นะว่าเราเคยพูดเรื่องแต่งงานกันตอนเด็กๆ" แม่หรี่ตามองไบซันยิ้มๆ "แล้วตอนนี้... จริงจังขึ้นมาหรือยังจ๊ะ?"


"แม่! ...ไปถามอะไรอย่างนั้นเล่า!"


ผมโพล่งออกมาหน้าแดงก่ำ พยายามจะปรามแม่ แต่ข้างใต้โต๊ะอาหาร... ขาของผมกับไบซันกลับกำลังทำสงครามประสาทกันอยู่


หน้าแข้งแข็งๆ ของไบซันแอบขยับมาเบียดกับขาผม มันเขี่ยเบาๆ ผมเลยเอาเท้าเตะคืนไปทีนึง แต่มันกลับเอาขาหนีบขาผมไว้แน่นไม่ยอมปล่อย


ข้างบนทำหน้าเครียด... แต่ข้างล่างนัวเนียกันสุดฤทธิ์


ไบซันสูดหายใจเข้าลึกๆ มันค่อยๆ วางช้อนส้อมลงรวบไว้ในจานอย่างมีมารยาท แล้วยืดตัวตรง ปรับสีหน้าจากไอ้เด็กยักษ์จอมกวนประสาท ให้กลายเป็นผู้ชายที่มีความจริงจังและมุ่งมั่น


มันหันไปสบตาแม่ผมตรงๆ


"เอ่อคือ... จริงๆ แล้ว..."


เสียงทุ้มของมันดูประหม่านิดหน่อย แต่สายตามั่นคงมาก


"เรายังไม่ได้เป็นอะไรกันครับ... สถานะตอนนี้ยังเป็นแค่เพื่อน"


แม่เลิกคิ้วนิดหน่อย รอฟังต่อ


ไบซันหันมามองหน้าผมแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปพูดกับแม่ด้วยน้ำเสียงหนักแน่น


"แต่ว่า... ผมชอบลูกชายคุณน้ามากครับ"


หัวใจผมกระตุกวูบ เต้นรัวแรงจนแทบจะได้ยินเสียง


"ชอบมานานแล้ว... และตอนนี้ผมก็ชอบเขามากๆ"


ไบซันยกมือไหว้แม่ผมอย่างนอบน้อมที่สุดเท่าที่ลูกผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้


"ถึงอย่างนั้น... ได้โปรดอนุญาตให้ผมจีบปืนได้มั้ยครับ"


มันพูดออกมาด้วยความกล้าหาญ ไม่มีแววล้อเล่นอยู่ในน้ำเสียงนั้นเลย


"ผมสัญญาว่าจะดูแลปืนให้ดีที่สุด... จะไม่ทำให้ปืนเสียใจครับ"


ทั้งโต๊ะเงียบกริบ... ผมนั่งตัวแข็งทื่อ ขาใต้โต๊ะหยุดขยับ แต่หัวใจผมกลับพองโตจนคับอก


ไอ้บ้าเอ๊ย... เล่นขอต่อหน้าแม่แบบนี้ แล้วกูจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!


สิ้นเสียงคำขออนุญาตอันหนักแน่นของไบซัน ความเงียบปกคลุมโต๊ะอาหารอยู่เพียงอึดใจเดียว


ก่อนที่รอยยิ้มกว้างขวางจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของแม่ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูและความปลื้มปริ่มจนขอบตาเริ่มแดงระเรื่อ


"โอ๊ยพ่อคุณ..."


แม่ตบมือเข้าหากันดังแปะ หัวเราะชอบใจออกมาเสียงดัง


"แมนมากลูก! พูดตรงๆ แบบนี้แม่ช๊อบชอบ! จีบเลยจ้ะ แม่ไฟเขียว!"


แม่ทำท่าทางกระตือรือร้นเหมือนเชียร์มวยข้างสนาม หันไปมองหน้าไบซันด้วยสายตาหวานหยดย้อย


"แม่ยกให้เลยไม่ต้องสู่ขอก็ได้! เอาไปเลยจ้ะ! ลูกแม่คนนี้แม่แถมข้าวสารให้อีกกระสอบหนึ่งด้วย!"


ผมที่กำลังดื่มน้ำแก้เก้อถึงกับสำลักพรวดออกมาจริงๆ คราวนี้


"แม่........"


ผมลากเสียงยาวๆ อย่างอ่อนใจ วางแก้วน้ำลงแรงๆ แล้วมองหน้าแม่ด้วยสายตาตัดพ้อ


"นี่ลูกชายแม่นะ... ยกให้ฟรีแถมข้าวสารด้วยเนี่ยนะ? ไม่คิดจะห้ามมันหน่อยหรอครับ หรือเล่นตัวแทนผมสักนิดก็ยังดี"


แม่หันมาค้อนผมวงใหญ่


"ทำไมต้องห้ามด้วยล่ะจ๊ะ?"


แม่ตอบกลับหน้าตาเฉย หันไปมองไบซันด้วยสายตาชื่นชม


"หนูซันน่ารักขนาดนี้ มีสัมมาคารวะ กล้าหาญ แล้วก็จริงใจ... อีกอย่างนะ"


แม่กวาดสายตามองรูปร่างสูงใหญ่บึกบึนของไบซัน ตั้งแต่หัวจรดไหล่กว้างๆ


"เขาก็น่าจะดูแลลูกชายแม่ได้เป็นอย่างดี... จริงมั้ย?"


ไบซันยิ้มแก้มแทบปริ มันรีบยกมือไหว้แม่ผมอีกรอบอย่างนอบน้อม (แต่แววตาพราวระยับ)


"ขอบคุณครับคุณน้า..."


"แหม...เรียกแม่สิลูก"


"ครับคุณแม่!...ผมสัญญาครับว่าจะดูแลปืนอย่างดี ยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอมเลยครับ"


"จ้าๆ ... งั้นก็รีบกินข้าวกันเถอะ เดี๋ยวกับข้าวเย็นหมด" แม่โบกมืออย่างอารมณ์ดี "กินเยอะๆ นะหนูซัน จะได้มีแรง... เอ้อ... มีแรงซ้อมกีฬา"


ผมนั่งกุมขมับ... รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นลูกแกะที่ถูกแม่แท้ๆ จับใส่พานถวายให้หมาป่าตัวโต


ไบซันหันมามองหน้าผม ใต้โต๊ะมันเอาเข่ามาชนเข่าผมเบาๆ แล้วยักคิ้วให้หนึ่งที เป็นการบอกใบ้ว่า...


'เสร็จกูแน่คืนนี้... แม่มึงอนุญาตแล้ว'


"อิ่มแล้วก็ไปพักผ่อนกันเถอะลูก หนูซันคงเหนื่อยแล้ว..."


แม่พูดด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อย โบกมือไล่เราสองคนให้ขึ้นข้างบน


"ตามสบายนะจ๊ะ ไม่ต้องเกรงใจ แม่ไม่กวนแล้วจ้ะ"


ผมเดินนำหน้าไบซันขึ้นบันไดมาด้วยความรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ รับรู้ได้ถึงรังสีความหื่นกระหายที่แผ่ออกมาจากร่างยักษ์ที่เดินตามหลังมาติดๆ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของมันเหมือนเสียงนับถอยหลังระเบิดเวลา


พอมาถึงหน้าห้องนอน ผมเปิดประตูแล้วเดินเข้าไปวางกระเป๋าที่โต๊ะเขียนหนังสือ


"ห้องกูรกหน่อยนะ มึงหาที่..."


นี่คือฉาก "ราชสีห์ตะครุบเหยื่อ" ครับ ทันทีที่ประตูปิดลง ความสุภาพเรียบร้อยเมื่อกี้ก็มลายหายไป เหลือแต่สัญชาตญาณดิบของคนอดอยากปากแห้งมาทั้งวัน


ปัง!


เสียงปิดประตูดังสนั่นขัดจังหวะคำพูดผม ตามมาด้วยเสียงที่ทำให้หัวใจผมกระตุกวูบ


กริ๊ก!


เสียงบิดล็อกลูกบิดประตูลงกลอนอย่างรวดเร็วและแม่นยำ


ยังไม่ทันที่ผมจะหันกลับไปถาม ร่างสูงใหญ่ของไบซันก็พุ่งเข้ามาประชิดตัวผมด้วยความเร็วแสง สมกับเป็นนักกีฬายูโด


"เฮ้ย! ไอ้..."


ตุบ!


แรงปะทะมหาศาลโถมเข้าใส่ตัวผม มันรวบเอวผมแล้วดันร่างผมจนเซไปกระแทกกับเตียงนอนนุ่มๆ ด้านหลัง


ผมหงายหลังล้มลงบนที่นอนโดยมีร่างหนาของไบซันตามลงมาทาบทับทันที ล็อกแขนล็อกขาผมไว้แน่นจนขยับหนีไปไหนไม่ได้


"ใจเย็น! ใจเย็นก่อนเว้ยไอ้ซัน!"


ผมร้องเสียงหลง พยายามเอามือยันอกแกร่งของมันไว้


"เย็นไม่ไหวแล้ว..."


ไบซันตอบเสียงพร่า ใบหน้าคมคายซุกไซ้ลงมาที่ซอกคอผมทันที จมูกโด่งๆ สูดดมกลิ่นกายผมอย่างหิวกระหาย ลมหายใจร้อนจัดเป่ารดผิวจนผมขนลุกซู่


"กูอดทนมาทั้งวัน... ตั้งแต่เมื่อเช้า... ในห้องเรียน... ยันกินข้าวเมื่อกี้..."


มันเงยหน้าขึ้นมาสบตาผม แววตาเป็นประกายวาววับเหมือนสัตว์ป่าที่จ้องเหยื่อ


"แม่มึงไฟเขียวแล้ว... กูไม่เกรงใจแล้วนะ"


พูดจบมันก็ก้มลงมาบดขยี้ริมฝีปากผมอย่างเร่าร้อน รุนแรง และเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาควานหาความหวานในโพรงปากผมจนผมหัวหมุน


มือหนาเริ่มไม่อยู่สุข สอดเข้ามาใต้เสื้อยืดตัวบาง ลูบไล้หน้าท้องผมจนร้อนวูบวาบ


"อื้มมม..."


ผมเผลอครางออกมาในลำคอ เรี่ยวแรงที่จะขัดขืนหายวับไปกับสัมผัสวาบหวามที่มันมอบให้ สุดท้ายผมก็ได้แต่ยกแขนขึ้นคล้องคอมัน ยอมตกเป็นเหยื่อให้ราชสีห์ตัวนี้ขย้ำตามใจชอบ


ร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับอยู่บนตัวผมโน้มหน้าลงมากระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปาก สายตาเว้าวอนและเต็มไปด้วยแรงปรารถนา


"ปืน... คืนนี้ช่วยเอากูแรงๆ ทีนะ"


มันบดเบียดสะโพกเข้าหาผมอย่างจงใจ


"กระแทกเข้ามาในตัวกูตามใจชอบเลย... กูยอมมึงทุกอย่าง"


ผมกัดฟันกรอด ขนลุกซู่ไปทั้งตัวกับคำเชื้อเชิญที่ดิบเถื่อนแต่โคตรจะเร้าใจ อาศัยจังหวะที่มันเผลอ ผมรวบรวมแรงทั้งหมด พลิกตัว อย่างรวดเร็ว


พรึ่บ!


สถานการณ์พลิกผัน... ตอนนี้กลายเป็นผมนั่งคร่อมอยู่บนหน้าท้องแกร่งของมันแทน ผมกดข้อมือทั้งสองข้างของไบซันตรึงไว้กับที่นอน แล้วก้มลงมองหน้ามันด้วยสายตาดุๆ ปนหอบหายใจ


"ทำไมถึงยั่วกูขนาดนี้..." ผมถามเสียงต่ำ ไล้นิ้วหัวแม่มือไปตามริมฝีปากที่บวมเจ่อของมัน "เมื่อคืนยังไม่พออีกหรอ หืมม..."


ไบซันไม่สะทกสะท้านที่ถูกกดอยู่ใต้ร่าง กลับกัน... แววตาของมันยิ่งฉ่ำเยิ้มกว่าเดิม มันช้อนตามองผม แล้วเผยอปากพูดประโยคที่ทำลายความอดทนเส้นสุดท้ายของผมจนขาดสะบั้น


"ก็กูอยากเป็นเมียมึงนี่นา..."


มันเอียงคอเล็กน้อย ส่งสายตาออดอ้อนระดับทำลายล้าง


"ผัวขา... เอาเมียให้ขาถ่างเลยนะ"


ปึ้ด! เสียงเส้นสติของผมขาดผึงดังก้องในหัว


"รู้มั้ยว่าเมียหวงเวลาที่ผัวยิ้มให้คนอื่น... ยิ้มให้เมียคนเดียวไม่ได้หรือไง"


"ได้..."


ผมแสยะยิ้มร้ายกาจ ก้มลงไปขบเม้มใบหูมันแรงๆ จนมันสะดุ้ง


"งั้นเตรียมตัวร้องขอชีวิตได้เลยไบซัน... คืนนี้กูจะรักมึงให้สาสมกับที่มึงยั่วกูเลยคอยดู!"


"อื้มมม... มาเลยผัวจ๋า..."


ผมไม่ปล่อยให้ไบซันได้ท้าทายผมนานกว่านี้ เสื้อผ้าของเราทั้งคู่กลายเป็นอุปสรรคที่น่ารำคาญ และถูกกำจัดออกไปกองระเกะระกะอยู่ที่พื้นห้องภายในเวลาไม่กี่วินาที


ผิวสัมผัสเนื้อแนบเนื้อ ความร้อนจากร่างกายของนักกีฬายูโดที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้าม ปะทะเข้ากับร่างกายของผม


"อึก... ปืน..."


ไบซันครางเสียงต่ำเมื่อผมก้มลงซุกไซ้ซอกคอ สร้างรอยความเป็นเจ้าของสีกุหลาบเข้มไว้เด่นชัด เพื่อตอกย้ำว่ามันเป็นของใคร


มันจิกเล็บลงบนแผ่นหลังผม ระบายความเสียวซ่านที่ผมมอบให้ ทุกสัมผัส ทุกการกระทำ เต็มไปด้วยความดิบเถื่อนและโหยหาตามที่มันร้องขอ


ไม่มีคำว่าออมมือ...


คืนนี้ผมเป็นเหมือนคนบ้าคลั่ง ที่ต้องการตักตวงทุกความหวาน และทุกเสียงร้องครวญครางจากปากของไอ้ยักษ์ขี้แยที่ตอนนี้กลายร่างเป็นแมวยั่วสวาทอยู่ใต้ร่างผม


กลิ่นกายเฉพาะตัวของไบซัน... กลิ่นเหงื่อจางๆ จากการซ้อมกีฬาที่ผสมปนเปไปกับกลิ่นโคโลนเย็นๆ ที่มันชอบใช้ กลายเป็นฟีโรโมนชั้นดีที่มอมเมาสติของผมจนแทบกระเจิง


ยิ่งได้เห็นผิวสีแทนสวยที่มีเม็ดเหงื่อเกาะพราว ตัดกับผ้าปูที่นอนสีขาว ภาพตรงหน้ามันช่าง... ยั่วเย้า จนเกินต้านทาน


ผมกดจูบย้ำๆ ลงบนรอยแดงที่ผมเพิ่งสร้างขึ้นใหม่ที่ซอกคอแกร่ง จงใจฝากฝังความเป็นเจ้าของให้ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม


"อ๊ะ... อืมม... ดีจัง..."


เสียงครางแผ่วๆ ของไบซันดังลอดไรฟันออกมา ร่างหนาสะท้านเฮือกเมื่อริมฝีปากของผมเริ่มซุกไซ้ไล่ต่ำลงมาเรื่อยๆ


จากซอกคอ... ผ่านลูกกระเดือกที่ขยับขึ้นลง... ลงมาสู่แผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแข็งแรง


ปลายลิ้นร้อนชื้นของผมตวัดเลียวนรอบยอดอกสีเข้มของไบซันอย่างจงใจ แกล้งหยอกเย้าสลับกับดูดดึงแรงๆ จนเกิดเสียงน่าอายดัง จ๊วบ... แผล่บ…


"อึก! ...อื้มมม... ปืน... ส...เสียว..."


ไบซันแอ่นอกรับสัมผัส ร่างกายหนาๆ กระตุกเกร็งทุกครั้งที่ลิ้นผมลากผ่านจุดอ่อนไหว มือหนาขยุ้มกลุ่มผมของผมแน่น ระบายความเสียวซ่านที่พุ่งพล่านไปทั่วร่างจนปลายเท้าจิกเกร็ง


ยิ่งผมเห็นมันดิ้นเร่าด้วยความทรมานปนสุขสม ผมก็ยิ่งได้ใจ ผมละเลงลิ้นรัวเร็วขึ้น ขบเม้มเบาๆ ที่ติ่งเนื้อแข็งขึงนั่นให้มันสะดุ้งเล่น


"ชอบไหมคะ... เมียจ๋า"


ผมเงยหน้าขึ้นถามทั้งที่ปากยังคลอเคลียอยู่ที่อกแกร่ง ลมหายใจร้อนๆ เป่ารดผิวเนื้อที่ชื้นเหงื่อ


ไบซันหอบหายใจแฮ่กๆ หน้าแดงก่ำลามไปถึงหู นัยน์ตาฉ่ำปรือมองผมอย่างเว้าวอน


"ชอบ... ฮึก... ชอบมาก... ปืน...ปืนจ๋า..."


มันเรียกชื่อผมเสียงพร่า ขาแกร่งทั้งสองข้างเริ่มขยับแยกออกกว้างขึ้นโดยสัญชาตญาณ เชื้อเชิญให้ผมเข้าไปสัมผัสความลึกซึ้ง


ผมเงยหน้าขึ้นมองตามันอีกครั้ง แววตาของไบซันตอนนี้ฉ่ำเยิ้มและเต็มไปด้วยความต้องการที่ไม่ปิดบัง


"ขอแรงๆ นะ..." มันกระซิบขอซ้ำอีกครั้ง


ผมกระตุกยิ้มมุมปาก มือข้างหนึ่งเลื่อนลงไปสัมผัสที่หน้าท้องที่เป็นลอนสวย ก่อนจะเลื่อนต่ำลงไปกว่านั้น...


"จัดให้ตามคำขอครับ... เมีย"


สิ้นคำนั้น ผมก็เอื้อมมือไปคว้าขวดเจลหล่อลื่นที่วางอยู่หัวเตียงมาเปิดออกด้วยมือเดียว ของเหลวใสและเย็นเฉียบถูกชโลมลงบนนิ้วยาว ก่อนที่ผมจะลากไล้มันลงไปวนเวียนอยู่รอบปากทางจีบสีสดที่กำลังขมิบตัวเกร็งแน่น


"อื๊อ!... ม...มันเย็น..." ไบซันสะดุ้งเฮือก สะโพกหนาลอยหวือขึ้นจากที่นอนโดยอัตโนมัติเมื่อเจลเย็นๆ สัมผัสกับช่องทางที่ร้อนจัด


"ชู่ว์... อย่าเกร็งสิครับ เดี๋ยวเจ็บนะ"


ผมกระซิบปลอบข้างหู พลางขบเม้มติ่งหูมันเบาๆ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ จังหวะเดียวกันนั้นผมก็ค่อยๆ กดนิ้วกลางแทรกผ่านรอยจีบเข้าไปอย่างเชื่องช้า ความคับแน่นตอดรัดนิ้วผมทันทีจนแทบขยับไม่ได้


"อึก... อื้อ... ปืน..."


"ดีมาก... ผ่อนคลายนะคนเก่ง"


ผมเริ่มขยับนิ้วเข้าออกเนิบนาบ ควานหาจุดกระสันภายในที่คุ้นเคย เมื่อปลายนิ้วกดเน้นย้ำลงไปที่จุดนั้น ร่างแกร่งของไบซันก็กระตุกเกร็ง เสียงครางหวานหูหลุดรอดออกมาจากลำคอ


"อ๊ะ! ต...ตรงนั้น..."


"ตรงนี้เหรอ?" ผมแกล้งงอนิ้วกวาดต้อนจุดนั้นซ้ำๆ จนไบซันบิดเร่า ใบหน้าหล่อเหลาเหยเกด้วยความเสียวซ่าน มือหนาจิกผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่


เมื่อเห็นว่าช่องทางเริ่มอ่อนนุ่มและมีน้ำหล่อลื่นตามธรรมชาติออกมาผสมกับเจลจนเปียกชุ่ม ผมจึงเพิ่มนิ้วที่สองและสามเข้าไปตามลำดับ กางนิ้วออกเพื่อขยายช่องทางให้กว้างขึ้น เตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่ใหญ่โตกว่า


เสียงเฉอะแฉะจากการเสียดสีดังก้องไปทั่วห้อง ยิ่งผมขยับนิ้วรัวเร็วเท่าไหร่ ไบซันก็ยิ่งร่อนเอวรับอย่างลืมอาย ขาแกร่งที่เคยตั้งชันตอนนี้อ้ากว้างออกจนแทบราบไปกับเตียง


"พ...พอแล้ว... นิ้วไม่เอาแล้ว..." ไบซันหอบหายใจหนักหน่วง นัยน์ตาฉ่ำน้ำมองผมอย่างเว้าวอน "เอาของผัว... เอาเข้ามา... อึก... จะไม่ไหวแล้ว..."


ผมยิ้มพอใจ ถอนนิ้วที่ชุ่มโชกออกมา แล้วกดสะโพกกระแทกกายแทรกผ่านช่องทางคับแคบที่ตอดรัดตุบๆ เข้าไปรวดเดียวจนสุดความยาว


"อึก!..."


ไบซันเบิกตากว้าง เล็บสั้นกุดจิกทึ้งลงบนแผ่นหลังของผมเพื่อระบายความเสียวซ่านปนจุกเสียด ร่างกายกำยำที่เคยแกร่งกล้าตอนนี้สั่นระริกไปทั้งตัวเหมือนลูกนก


"อา... โคตรดี... แน่นชิบ..."


ผมสบถเสียงต่ำ พยายามข่มใจหยุดค้างไว้ครู่หนึ่งเพื่อให้มันปรับตัว แต่ดูเหมือนคนใต้ร่างจะไม่ต้องการความปรานีนั้น สะโพกสอบขยับสวนขึ้นมาเบาๆ เป็นเชิงเร่งเร้า ทั้งที่น้ำตายังคลอเบ้า


"ผัวขา... ขยับ... อื้อ... ขยับสิ..."


"ใจร้อนนักนะ..."


ผมกระซิบถามชิดริมฝีปาก พลางเริ่มขยับสะโพกเนิบนาบแต่เน้นย้ำจุดกระสันทุกจังหวะ


“ไหนลองว่ามาว่าอยากให้กูทำอะไร... พูดให้ชื่นใจหน่อยสิ"


ไบซันหอบฮั่ก ส่ายหน้าไปมาบนหมอนอย่างเสียวซ่าน ก่อนจะช้อนตามองผมด้วยสายตาเว้าวอนที่ทำลายล้างความอดทนผมจนหมดสิ้น


"เย็ดกู... นะ... ผัวจ๋า... เอาแรงๆ ... ให้เมียหน่อย..."


ผมแสยะยิ้มร้าย ก่อนจะสนองความต้องการนั้นด้วยการถอนกายออกมาเกือบสุด แล้วสวนกลับเข้าไปใหม่อย่างหนักหน่วงและรุนแรงตามที่มันขอ ทุกจังหวะที่เนื้อกระทบเนื้อเกิดเสียงดังก้องผสานไปกับเสียงครางกระเส่าที่ไม่เป็นศัพท์ของไบซัน


ตั่บ ตั่บ ตั่บ!


ตั่บ ตั่บ ตั่บ!


พั่ก พั่ก พั่ก!


"อ๊ะ! อ๊า!... แรง... แรงอีก..."


"จัดไปครับคนเก่ง... ร้องดังๆ ผัวชอบ..."


ปึ่ก! ปึ่ก!


"อ๊ะ! อ๊า!... ตรงนั้น... แรงอีก... เชี่ยเอ๊ย... ดี... โคตรดี..."


เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องรัวเร็วตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ผมโถมกายตอกอัดใส่ไม่ยั้งจนร่างหนาสั่นคลอนไปตามแรงกระแทก ไบซันหวีดร้องไม่เป็นภาษา มือปัดป่ายไปทั่วที่นอนอย่างหาที่ระบาย จนกระทั่งผมกระแทกเน้นๆ เข้าไปอีกครั้งแล้วหยุดกึก ถอนกายออกอย่างรวดเร็วจนเกิดเสียงน่าอาย


"อ๊ะ! หยุด... หยุดทำไม..." ไบซันปรือตามองอย่างขัดใจ ทั้งที่หน้าแดงก่ำ


ผมไม่ตอบแต่รั้งแขนแกร่งให้ลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนราบกับเตียงแล้วตบหน้าขาตัวเองเบาๆ เป็นเชิงท้าทาย


"อยากได้ก็ทำเอง... ขึ้นมาขย่มให้ผัวดูหน่อยซิ"


ไบซันหอบตัวโยน ผมเผ้ายุ่งเหยิง นัยน์ตาฉ่ำวาวมองผมอย่างชั่งใจเพียงครู่เดียว ก่อนจะตัดสินใจปีนขึ้นมาคร่อมทับ สองมือยันหน้าอกผมไว้เพื่อทรงตัว


"อย่าแกล้งกูนะ..." มันคาดโทษเสียงสั่น พลางยกสะโพกขึ้น จับแก่นกายที่ตั้งชันจ่อที่ช่องทางชุ่มฉ่ำ แล้วค่อยๆ กดตัวกลืนกินความใหญ่โตกลับเข้าไปช้าๆ


"ซี๊ด... อ่า... แบบนั้นแหละ..." ผมคำรามต่ำ เกร็งหน้าท้องรับแรงบีบรัดที่แน่นหนึบยิ่งกว่าเดิมเมื่ออยู่ในท่านั่ง ภาพมัดกล้ามหน้าท้องที่เกร็งตัวและสีหน้าเหยเกด้วยความเสียวซ่านของไบซันทำเอาผมแทบคลั่ง


"อื้อ... ลึก... มันลึกชิบหาย..." ไบซันเชิดหน้าสูดปาก ร่างกายสั่นเทิ้มเมื่อรับเข้าไปจนสุดความยาว


"ขยับสิคนเก่ง... เอาให้ลึกกว่าเดิม... เอาให้โดนจุดที่มึงชอบ..."


สิ้นคำยุยง ไบซันก็กัดฟันแน่น เริ่มขยับเอวสอบบดเบียดลงมา เน้นย้ำจังหวะหนักหน่วงด้วยตัวเอง สะโพกแกร่งร่อนควงบดขยี้จุดกระสันจนผมต้องเผลอกระเด้งสวนขึ้นไปรับ


"อ๊า!... แรงอีก... สวนขึ้นมา... อึก... ผัวจ๋า... สวนขึ้นมาแรงๆ เลย..."


"ทำไมเมียกูยั่วขนาดนี้วะ..."


ผมสบถในใจ สายตาละจากภาพตรงหน้าไม่ได้เลย ร่างกายกำยำของไบซันที่อาบไล้ไปด้วยเหงื่อมันโคตรจะเซ็กซี่ โดยเฉพาะแผงอกแกร่งคู่สวยนั่น


ทุกจังหวะที่มันยกสะโพกขึ้นสุดแล้วทิ้งตัวตอกอัดลงมาหากัน กล้ามเนื้อหน้าอกแน่นๆ ก็กระเพื่อมไหวรุนแรงล้อไปกับแรงอารมณ์ ยอดอกสีเข้มชูชันสู้สายตา ล่อตาล่อใจจนผมคอแห้งผาก ยิ่งมองก็ยิ่งอยากขยี้ให้แหลกคามือ


"แม่ง... นมมึงน่า...ชิบหาย..."


ผมเอื้อมมือทั้งสองข้างขึ้นไปกอบกุมกล้ามอกล่ำๆ นั้นไว้ทันที บีบขยำความแน่นตึงจนเต็มไม้เต็มมือ ปลายนิ้วบดขยี้ยอดอกที่แข็งเป็นไตอย่างมันเขี้ยว


"อ๊า!... อย่าบีบ... เสียว... อึก... หัวนมกู..."


ไบซันสะดุ้งเฮือก เชิดหน้าครางลั่นห้อง ร่างกายกระตุกเกร็งแต่สะโพกกลับยิ่งบดเบียดลงมาหนักกว่าเดิมเหมือนคนโลภมาก


"ก็มึงยั่วกูเอง..." ผมยันตัวลุกขึ้นเล็กน้อย ลิ้นร้อนไล่เลียยอดอกข้างหนึ่งก่อนจะดูดดึงเสียงดังจวบจาบ สลับกับเงยหน้ามองคนด้านบนด้วยสายตาหิวโหย "ขย่มลงมาอีก... แรงๆ ... ให้สมกับที่นมมึงกระเพื่อมยั่วกูหน่อยสิคนสวย"


"อื๊อ... พอ... พอได้แล้ว... เสียวหัวนม..."


ไบซันครางประท้วงเสียงสั่น แต่มือหนาของมันกลับคว้าหมับเข้าที่ข้อมือผมที่กำลังขยำอกมันอยู่แน่น


ผมนึกว่ามันจะปัดออก แต่ที่ไหนได้...


ไอ้ตัวแสบออกแรงดึงมือผมที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อจากแผงอกล่ำๆ ของมัน ขึ้นไปจ่อที่ริมฝีปากแดงก่ำ ก่อนจะอ้าปากครอบครองนิ้วกลางและนิ้วนางของผมเข้าไปจนสุดโคนอย่างหน้าไม่อาย


"จ๊วบ..."


วินาทีที่โพรงปากอุ่นร้อนครอบครองนิ้วของผม ลิ้นนุ่มตวัดโลมเลียอย่างตะกละตะกลามราวกับเป็นแท่งไอติม สายตาฉ่ำเยิ้มที่ช้อนมองลงมามันทั้งยั่วยวนและเว้าวอนจนผมแทบลืมหายใจ


"แม่งเอ๊ย... ใครสอนให้มึงทำหน้าแบบนี้วะ..."


ผมคำรามในลำคอ ทนไม่ไหวอีกต่อไป สวนสะโพกกระแทกสวนขึ้นไปอย่างแรงจนไบซันร้องเสียงหลง คายปลายนิ้วผมออกมาแล้วเชิดหน้าหอบหายใจหนัก


"อ๊า!!... ผัว... มันลึก... จุก..."


ไบซันส่ายหน้าไปมาอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ แต่นั่นกลับยิ่งทำให้ช่องทางด้านล่างตอดรัดตัวตนของผมถี่รัวจนปวดหนึบ สะโพกสอบเริ่มขยับรัวเร็วขึ้นตามสัญชาตญาณความดิบเถื่อน เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นห้องแข่งกับเสียงครางกระเส่า


"อื๊อ... ไม่ไหว... มันรู้สึกแปลกๆ ..."


ผมสวนสะโพกกระแทกขึ้นไปสุดแรงเกิดแบบไม่ยั้งจังหวะอีกต่อไป สองมือตรึงเอวสอบของไบซันไว้แน่น บังคับให้มันรับแรงตอกอัดที่หนักหน่วงจนร่างหนาสั่นคลอนเหมือนจะพังมิพังแหล่


"อ๊า!!... ปืน... ไม่ไหว... อึก... จะเสร็จ... จะเสร็จแล้ว!"


ไบซันหวีดร้องเสียงหลง ใบหน้าคมเชิดขึ้นสุดจนเห็นเส้นเอ็นปูดโปนที่ลำคอ ร่างกายกำยำเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง ช่องทางด้านล่างตอดรัดตัวตนผมถี่รัวจนแทบคลั่ง


"เออ! แบบนั้นแหละคนเก่ง... แตกใส่หน้าท้องกูเลย... เอาเลย!"


"อ๊าาาาาา!!!"


สิ้นเสียงตะโกนอย่างสุดกลั้น ร่างของไบซันก็กระตุกเกร็งจนตัวโยน ปลดปล่อยธารอารมณ์สีขาวขุ่นพุ่งทะลักออกมาเปรอะเปื้อนเต็มลอนกล้ามหน้าท้องของผมจนชุ่มโชก ความอุ่นร้อนราดรดผิวเนื้อตัดกับความเย็นของเครื่องปรับอากาศ ไบซันหอบหายใจรวยรินเหมือนคนขาดอากาศ สมองขาวโพลนจนตาเหลือกค้างไปชั่วขณะ ขาที่เคยทรงตัวอยู่บนเตียงอ่อนแรงจนทรุดฮวบ


ตุบ


มันทิ้งตัวลงมาฟุบกับอกผมทันทีอย่างคนหมดแรง สภาพสิ้นฤทธิ์อย่างสมบูรณ์ หน้าท้องผมเต็มไปด้วยคราบคาวอารมณ์ที่เลอะเทอะไปถึงหน้าอกของมันด้วย


"แฮ่ก... แฮ่ก... ไอ้เหี้ย... โคตรเสียว... จะตาย..." เสียงห้าวพึมพำอู้อี้อยู่กับซอกคอผม ร่างกายยังกระตุกเบาๆ ไม่หาย


-------------------------------
ว่าจะอดใจไว้ลงพรุ่งนี้ แต่ขอตัดครึ่งให้คนอ่านอารมณ์ค้าง
หยอกๆ ค้าบบ พักยกไว้ก่อนเดี๋ยวจะยาวเกินไป
ขอบคุณคอมเม้นต์ยาวๆ ที่เป็นกำลังใจด้วยนะครับ
รักคนอ่าน

obchoeitoh

ขอบคุณครับ

Eakkadoor

โอ๊ยยยย จะแตก เอ๊ยยย ไม่ใช่ จะบ้าาาาา
คุณแม่โคตรน่ารักกกกก รักคุณแม่
สองคนนี้ก็นะ น่ารักไม่ไหว
คนอ่านทั้งเขินทั้งฟินทั้งเงี่ยนตามแล้วววววววววว

NOOFONG

Eakkadoor ตอบกลับเมื่อ 2026-1-7 12:56
โอ๊ยยยย จะแตก เอ๊ยยย ไม่ใช่ จะบ้าาาาา
คุณแม่โคตรน่าร ...

มัมหมีคือสาววายท่านหนึ่ง อิอิ กินกันให้สาแก่ใจไปเลย แม่ไฟเขียวแล้ว

nuangnut1996

สนุกมากครับ

Eakkadoor

NOOFONG ตอบกลับเมื่อ 2026-1-7 13:25
มัมหมีคือสาววายท่านหนึ่ง อิอิ กินกันให้สาแก่ใจไปเลย แม่ไฟเขียวแล้ว

โคตรดีเลยค่าบบบบบบบบบบบบบบ มัมหมี ♥

a_b_c

ตอกกันให้แม่ได้ยิน

ttdddt

ขอบคุณครับ

feen15

ขอบคุณครับ