เพื่อนกันมันส์เสียว 7

NOOFONG

แม่กวาดสายตามองรอยแดงที่โผล่พ้นคอเสื้อยืดผม (ซึ่งผมเพิ่งรู้ตัวว่าผมก็มีรอยแดงเหมือนกัน!) แล้วหันไปมองรอยจ้ำบนคอไบซันที่โผล่ออกมาจากผ้าห่ม


"อ๋อ... จ้ะๆ ..."


แม่พยักหน้าช้าๆ ลากเสียงยาวอย่างมีเลศนัย


"มดดุจังนะแถวนี้... สงสัยจะเป็น 'มดตะนอย' ตัวใหญ่ซะด้วยสิ กัดทีแดงเป็นจ้ำไปทั้งตัวเลย"


แม่หัวเราะ หึๆ ในลำคอ สายตาแพรวพราวระยิบระยับทำเอาผมหน้าร้อนวูบจนแทบระเบิด


"งั้นรีบอาบน้ำแต่งตัวนะลูก... เดี๋ยวข้าวต้มจะอืดหมดแล้ว"


พูดจบ แม่ก็ส่งยิ้มกริ่ม... รอยยิ้มที่บอกชัดเจนว่า 'แม่รู้นะจ๊ะ' มาให้ผมหนึ่งที ก่อนจะยอมเดินถือทัพพีลงบันไดไปอย่างอารมณ์ดี แถมยังฮัมเพลงลูกทุ่งเบาๆ ตลอดทางเดินอีกต่างหาก


ปัง...


ผมปิดประตูห้องลงกลอนอย่างแผ่วเบา ยืนพิงประตูแล้วค่อยๆ ไหลรูดลงไปกองกับพื้น เอามือกุมขมับ


"จบกัน..." ผมครางเสียงโหยหวน "แม่รู้แหงๆ ... แม่กูไม่ได้โง่นะเว้ย"


ไบซันที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่มค่อยๆ โผล่หัวออกมา ผมเผ้ายุ่งเหยิง หน้าตาง่วงงุนปนเลิ่กลั่ก


"แม่ไปแล้วเหรอวะ..." มันกระซิบถาม "แม่เชื่อเรื่องมดมั้ย?"


ผมหันขวับไปมองหน้ามันด้วยสายตาว่างเปล่า


"เชื่อก็ควายแล้วไอ้ไบซัน! มดบ้านพ่องกัดเป็นรอยดูดขนาดนั้น! แถมกูยังแถไปเรื่อยอีก... โอ๊ยยย! กูจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!"


กลิ่นหอมฉุยของน้ำซุปกระดูกหมูและกระเทียมเจียวลอยมาแตะจมูกทันทีที่เท้าเหยียบพื้นชั้นล่าง ท้องไส้ที่ว่างเปล่าของผมร้องประท้วงโครกครากเสียงดังอย่างน่าอาย... ก็แหงล่ะ เมื่อคืนเสียพลังงานไปตั้งขนาดนั้น แถมยังอ้วกออกไปหมดไส้หมดพุง


ผมกับไบซันเดินลงบันไดมาพร้อมกัน ผมอยู่ในชุดนักศึกษาที่ยับนิดหน่อย ส่วนไบซันใส่ชุดเดิมของเมื่อคืนที่ผมเอาไปอบแห้งให้พอแก้ขัด


"มากันแล้วเหรอสองหนุ่ม มาๆ นั่งๆ ข้าวต้มกำลังร้อนๆ เลย"


แม่กุลีกุจอเลื่อนเก้าอี้ให้ไบซันราวกับมันเป็นลูกชายแท้ๆ ส่วนผมกลายเป็นหมาหัวเน่าที่ต้องลากเก้าอี้เอง


"กินเยอะๆ นะหนูซัน ใส่ไข่สองฟองเลยนะ น้าบำรุงให้... เมื่อคืนคง 'เหนื่อย' แย่เลยใช่มั้ยลูก"


แม่พูดพลางตักไข่ลวกใส่ชามไบซัน สายตาแพรวพราวทำเอาผมสำลักน้ำซุป แค่กๆ! ส่วนไบซันยิ้มรับหน้าบาน


"ขอบคุณครับคุณน้า... เหนื่อยแต่คุ้มครับ เอ้ย! หมายถึง... หลับสบายดีครับ" มันตอบแก้เก้อ แต่สายตาที่มองผมมันวิบวับชอบกล


ระหว่างที่กำลังซดข้าวต้มกันอยู่นั้น แม่ก็เริ่มเปิดบทสนทนา


"ปืนลูก แล้ววันนี้มีเรียนมั้ย"


"เรียนบ่ายครับแม่" ผมตอบทั้งที่เคี้ยวยุ้ยๆ "อาจารย์เข้าบ่ายโมงครึ่งนู่นแน่ะ"


"แล้วหนูซันล่ะลูก" แม่หันไปถามไบซันบ้าง


ไบซันยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู แล้วทำหน้าตื่นนิดๆ


"ผมเรียนเช้าครับ... วิชาเอกตอนเก้าโมงครึ่ง"


"ตายจริงนี่ก็สายแล้วนะ!" แม่ร้องเสียงหลง มองนาฬิกาข้างฝา "จะทันเหรอลูก รถติดด้วยนะเวลานี้"


"เดี๋ยวผมรีบแว้นไปก็ได้ครับ ซิกแซกเอาหน่อยน่าจะทัน" ไบซันรวบช้อนเตรียมลุก


"ได้ไงกัน! ขับรถเร็วๆ มันอันตรายนะลูก" แม่ทำเสียงดุ ก่อนจะหันขวับมาทางผม แล้วออกคำสั่งสายฟ้าแลบ


"ตาปืน... ไปด้วยกันกับหนูซันเลย!"


ผมที่กำลังซดน้ำซุปอยู่แทบพุ่ง "ห๊ะ!?"


"เมื่อคืนเค้าก็อุตส่าห์กลับมาเป็นเพื่อนลูก ดูแลลูกทั้งคืน ก็แต่งตัวไปเรียนด้วยกันเลย”


"แม่ครับ มีเรียนตั้งบ่าย จะให้ผมไปทำอะไรล่ะ"


ผมโอดครวญ วางช้อนข้าวต้มลง ทำหน้ามุ่ยใส่แม่


แม่ตักหมูสับก้อนโตใส่ชามให้ไบซันเพิ่ม ก่อนจะหันมาเท้าเอวมองผมด้วยสายตาของผู้ชนะ


"ก็ไปเฝ้าเขาสิลูก!" แม่ตอบหน้าตาเฉย "ไปนั่งอ่านหนังสือรอที่ห้องสมุด หรือไปหาข้าวกินรอที่โรงอาหารก็ได้ ไม่เห็นจะยากเลย"


"โห่ แม่... ผมอยากนอนต่ออีกหน่อยนี่นา เมื่อคืนก็..." ผมชะงักปากแทบไม่ทัน เกือบหลุดปากเรื่องเมื่อคืนไปแล้ว


"เมื่อคืนทำไม?" แม่เลิกคิ้ว สายตาวิบวับรู้ทัน "เมื่อคืนนอนน้อยเหรอจ๊ะ? งั้นก็ไปงีบที่คณะเพื่อนก็ได้นี่นา เปลี่ยนที่นอนบ้างจะได้ตื่นเต้น"


ไบซันที่นั่งซดข้าวต้มอยู่ข้างๆ หลุดขำพรืดออกมา มันรีบเช็ดปากแล้วหันมายิ้มประจบแม่ทันที


"จริงด้วยครับคุณน้า... วันนี้วิชาเลคเชอร์ผมน่าเบื่อมาก ถ้าไม่มีปืนไปนั่งด้วย ผมคงหลับคาโต๊ะแน่ๆ ... ให้ปืนไปช่วยปลุกก็ดีครับ"


"เห็นมั้ย! เพื่อนเขาชวนแล้ว" แม่รีบสรุปความทันที "เอ้า! รีบกินรีบไป เดี๋ยวหนูซันสาย ไปๆๆ ลุกๆ"


แม่แทบจะกวาดพวกผมออกจากโต๊ะอาหารทั้งที่ข้าวยังไม่ทันเรียงเม็ดลงกระเพาะดี ผมได้แต่ทำหน้าบอกบุญไม่รับ เดินลากขาตามหลังไบซันออกมาที่ลานจอดรถหน้าบ้าน


แดดสายๆ เริ่มร้อนแล้ว ไบซันเดินไปคร่อมบิ๊กไบค์คันยักษ์ของมัน สตาร์ทเครื่องยนต์เสียงดังกระหึ่ม แล้วหันมาส่งหมวกกันน็อคให้ผม


"ขึ้นมาเร็วๆ สิผัวจ๋า... เดี๋ยวเมียไปเรียนสายนะ"


มันยักคิ้วกวนประสาท แววตาพราวระยับ


"เดี๋ยวเหอะมึง..." ผมรับหมวกมาใส่กระแทกหัวตัวเองแก้เขิน "ใครผัวมึงวะ พูดให้มันดีๆ"


ถึงปากจะบ่น แต่ขาก็ยอมวาดขึ้นไปซ้อนท้ายมันแต่โดยดี


พอผมนั่งเข้าที่ ไบซันก็คว้ามือผมทั้งสองข้างดึงมาโอบรอบเอวสอบของมันไว้ แล้วกระชับให้แน่นขึ้น


"กอดแน่นๆ นะครับ... วันนี้ไม่ได้มัดไว้เหมือนเมื่อคืน เดี๋ยวตก"


มันหันมาพูดลอดหมวกกันน็อค เสียงทุ้มๆ แฝงความนัยทำเอาภาพเหตุการณ์เมื่อคืนวาบเข้ามาในหัวผมอีกรอบ


"ไอ้บ้า! ขับไปเลย!"


ผมทุบหลังมันไปหนึ่งทีแก้เขิน แล้วซบหน้าลงกับแผ่นหลังกว้างนั้น... กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกลิ่นสบู่ของผมที่มันเพิ่งใช้เมื่อเช้า ทำให้ผมเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว


รถบิ๊กไบค์พุ่งทะยานออกจากหน้าบ้าน โดยมีแม่ยืนโบกมือหยอยๆ ส่งยิ้มแป้นแล้นส่งท้ายอยู่ที่รั้ว


ไบซันจูงมือผมเดินดุ่มๆ เข้ามาในตึก คณะวิทยาศาสตร์การกีฬา ที่เต็มไปด้วยคนหุ่นดี ใส่ชุดวอร์มบ้าง ชุดกีฬารัดรูปบ้าง เดินกันขวักไขว่


ผมในชุดนักศึกษาที่สวมทับด้วย เสื้อช็อปวิศวะเครื่องกล สีเลือดหมู ดูแปลกแยกจากชาวบ้านเขาอย่างเห็นได้ชัด แถมยังต้องเดินตามหลังไอ้หมีควายไบซันที่ตัวใหญ่กว่าผมเกือบเท่าตัว


หลายคนหันมามองด้วยความสนใจ แต่ก็ไม่ได้ซุบซิบอะไรมากนัก ออกแนวสงสัยว่าเด็กช่างมาทำอะไรที่นี่มากกว่า


"นั่งตรงโน้นนะ เพื่อนกูจองที่ไว้แล้ว"


ไบซันบอกเสียงนุ่ม มือหนาแตะแผ่นหลังผมเบาๆ ให้เดินนำไปที่แถวหลังสุด


กลุ่มเพื่อนของไบซันนั่งกันอยู่ 3 คน แต่ละคนหุ่นหนาบึกบึน สมกับเป็นเอกยูโด พอเห็นไบซันเดินมาพร้อมผม พวกมันก็เลิกคิ้วนิดๆ แล้วขยับที่ให้


"เฮ้ย มาแล้วเหรอวะไอ้ซัน"


ผู้ชายผมสั้นเกรียน หน้าตาคมเข้มท่าทางเป็นผู้นำกลุ่ม ทักขึ้นเสียงเรียบๆ ก่อนจะเบนสายตามองผม


"อ้าว... นี่ใช่คนที่มาส่งมึงหน้าคณะเมื่อวานป่ะ?"


ไบซันพยักหน้า ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ แล้วตบเก้าอี้ว่างอีกตัวให้ผมนั่ง


"เออ... นี่ชื่อดินปืน เรียนเครื่องกล" ไบซันแนะนำสั้นๆ ก่อนจะหันมาทางผมแล้วชี้ไปที่เพื่อนทีละคน


"ปืน... ส่วนนี่เพื่อนในกลุ่มกู คนที่ทักเมื่อกี้ชื่อขุนพล”


ผมหันไปพยักหน้าให้ขุนพล มันรับไหว้ด้วยท่าทีนิ่งๆ สุขุมสมชื่อ


"ส่วนไอ้ตี๋นั่นชื่อวิน..." ไบซันชี้ไปที่หนุ่มตี๋ร่างสันทัดที่นั่งควงปากกาเล่นอยู่ "และไอ้ยักษ์ที่นั่งริมสุดนั่นชื่อ ภูผา"


'ภูผา' เป็นผู้ชายตัวใหญ่มาก ใหญ่กว่าไบซันอีก นั่งกอดอกนิ่งๆ เหมือนก้อนหิน พอผมมองหน้า มันก็แค่พยักหน้าให้ทีนึงแบบประหยัดคำพูดสุดๆ


"หวัดดีพวกมึง" ผมทักทายกลับสั้นๆ ตามสไตล์ผู้ชาย ไม่ได้ดูประหม่าอะไร


"วิศวะเครื่องกลเหรอ..." วินถามขึ้น มองเสื้อช็อปผมยิ้มๆ "เสื้อเท่ดีว่ะ สีเลือดหมู ตัดกับสีคณะพวกกูเลย"


"ขอบใจ" ผมตอบเรียบๆ "พวกมึงก็หุ่นแน่นกันจังนะ ซ้อมหนักล่ะสิ"


"ก็เรื่อยๆ ช่วงนี้เตรียมคัดตัวมหาลัย โค้ชเลยเคี่ยวหน่อย" ขุนพลตอบกลับ น้ำเสียงชวนคุยปกติแบบลูกผู้ชาย "แล้วนี่มึงโดดเรียนมาเหรอ? หรือยังไง?"


"เปล่า กูเรียนบ่าย"


ผมตอบพลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้สบายๆ ยกแขนซ้ายขึ้นพาดพนักพิงหลังเก้าอี้ของไบซันไว้ แสดงอาณาเขตความเป็นเจ้าของแบบเนียนๆ


"เลยมานั่งเฝ้ามันหน่อย... เมื่อคืนมันนอนน้อย กลัวขับรถกลับไม่ไหว"


พอผมพูดจบ ขุนพลกับวินก็มองหน้ากันแวบหนึ่ง ก่อนจะมองมาที่แขนผมที่พาดไหล่เก้าอี้ไบซัน แล้วหันไปมองไบซันที่นั่งสงบเสงี่ยมอยู่ข้างๆ ผม


พวกมันไม่ได้แซว ไม่ได้ผิวปากล้อเลียนเหมือนเด็กมัธยม แต่สายตาบอกชัดว่า 'รับรู้' สถานะของผมกับไบซันแล้ว


"อืม... ก็ดี" ภูผาพูดขึ้นมาคำแรกเสียงทุ้มลึก "ฝากดูมันด้วย ช่วงนี้มันเบลอๆ โดนทุ่มทีเดียวก็ลงไปกองแล้ว"


"เดี๋ยวช่วยดูให้" ผมยิ้มมุมปาก หันไปมองไบซันที่ทำหน้ามุ่ยใส่เพื่อน


"กูไม่ได้เบลอเว้ย แค่เพลียๆ" ไบซันเถียงเพื่อนเสียงอ่อย


"เออๆ เพลียก็เพลีย นั่งเรียนไปเหอะอาจารย์มาแล้ว" ขุนพลตัดบทเมื่อเห็นอาจารย์เดินเข้าห้อง


บรรยากาศการเรียนดำเนินไปได้อย่างน่าเบื่อหน่ายสำหรับคนนอกคณะอย่างผม แต่อาจารย์หน้าห้องก็ยังคงร่ายยาวเรื่องสรีรวิทยาต่อไป


จังหวะที่ผมกำลังนั่งหมุนปากกาเล่นแก้เซ็ง ไอ้วิน ที่นั่งถัดจากไบซันก็ชะโงกหน้าข้ามไหล่เพื่อนมันมาสะกิดผม


"เฮ้ยปืน... เห็นมึงเรียนเครื่องกล กูถามไรหน่อยดิ" วินกระซิบเสียงเบา "พอดีกูจะไปรีแมพรถว่ะ เครื่องดีเซลนะ มึงว่าสูตรไหนดีวะ เอาแบบควันไม่ดำมากแต่วิ่งจี๊ดๆ อ่ะ"


พอได้ยินคำว่า "รถ" กับ "เครื่องยนต์" หูผมก็กระดิกทันที ความง่วงหายไปเป็นปลิดทิ้ง


"โห... ถ้าดีเซลมึงต้องดูเทอร์โบก่อนเลย" ผมขยับตัวหันไปคุยกับวินอย่างกระตือรือร้น ข้ามหน้าข้ามตาไบซันที่นั่งคั่นกลางอยู่


"ถ้ามึงจะเอาไม่ดำมาก จูนเก็บดันรางเนียนๆ ก็พอ เปลี่ยนอินเตอร์ใบใหม่ระบายความร้อนดีๆ หน่อย... ของมึงรุ่นไหนนะ?"


"Revo ตัวใหม่อ่ะ" วินตาเป็นประกาย "แล้วถ้ากูจะเปลี่ยนท่อด้วยล่ะ?"


"ท่อต้องระวังเว้ย ถ้าโล่งไปต้นหายนะมึง ต้องคำนวณหน้าแปลนดีๆ ..."


แล้วบทสนทนาภาษาเครื่องกลก็พรั่งพรูออกมาจากปากผมกับไอ้วินอย่างออกรส เราคุยกันถูกคอเหมือนรู้จักกันมาสิบชาติ ศัพท์เทคนิคปลิวว่อนข้ามหัวไบซันไปมา


ไบซันนั่งอยู่ตรงกลาง หันซ้ายทีขวาที มองเพื่อนตัวเองที มองผัวตัวเองที พยายามจะแทรกบ้าง


"เอ่อ... กูว่า..."


"เดี๋ยวแป๊บนะมึง... เนี่ยวิน ถ้ามึงอุด EGR ด้วยนะ เครื่องสะอาดขึ้นเยอะ" ผมหันไปบอกวินต่อ โดยไม่ทันฟังเสียงท้วงของคนข้างๆ


"เชรดดด จริงดิ! งั้นเดี๋ยวกูไปจัดเลย!" วินตบเข่าฉาด


เวลาผ่านไปเกือบสิบนาทีที่เราคุยกันข้ามหัวไบซัน จนกระทั่งผมเริ่มรู้สึกถึงรังสีอำมหิตบางอย่างที่แผ่ออกมาจากคนตัวโตข้างๆ


ไบซันนั่งกอดอกแน่น หน้าบึ้งตึง คิ้วขมวดเป็นปม ปากคว่ำลงเล็กน้อยเหมือนเด็กโดนขัดใจ มันทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้แรงๆ จนกระแทกแขนผมเบาๆ


"คุยกันสนุกเลยนะ..."


มันพูดลอยๆ ขึ้นมา เสียงทุ้มต่ำแต่แฝงความน้อยใจระดับสิบ


"ข้ามหัวกูไปมาเหมือนกูเป็นเสาโทรเลขเลยนะพวกมึง... สลับที่กันเลยมั้ย? ให้กูไปนั่งริม แล้วพวกมึงนั่งจู๋จี๋กันตรงนี้"


ผมชะงัก หันไปมองหน้ามันที่งอเป็นตูดลิง


"อะไรของมึงเนี่ยไบซัน กูคุยเรื่องรถกับเพื่อนมึงอยู่"


"ก็คุยเพลินจนลืมกูเลยไง!" มันกระซิบเสียงเขียว หันมาจ้องหน้าผมตาเขียวปั๊ด "กูชวนมึงมานั่งเป็นเพื่อนกูนะ ไม่ได้ให้มานั่งจีบกับไอ้วิน! ทีกับกูถามคำตอบคำ ทีเรื่องลูกสูบแหวนยางอะไรนั่นพูดน้ำไหลไฟดับเชียวนะ!"


ไอ้วินที่เห็นท่าไม่ดีรีบถอยฉาก หัวเราะแห้งๆ


"เอ่อ... โทษทีว่ะเพื่อนซัน กูชวนคุยเพลินไปหน่อย แหะๆ ... เชิญพวกมึงสวีทกันต่อเลยครับ กูตั้งใจเรียนละ"


วินรีบหันกลับไปจดเลคเชอร์ (ทิพย์) ทันที


"หึงเหรอวะ?"


ผมถามยิ้มๆ พยายามชะโงกหน้าเข้าไปดูหน้ามันใกล้ๆ


"..."


ไบซันไม่ตอบ มันเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง สายตายังคงจ้องเขม็งไปที่กระดานไวท์บอร์ด โดยไม่ปรายตามองผมแม้แต่นิดเดียว รังสีความน้อยใจแผ่ออกมาจนคนรอบข้างยังรู้สึกหนาว


ท่าทางจะงอนจริงว่ะ...


ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ ขยับตัวเข้าไปเบียดมันให้ชิดกว่าเดิม แล้วค่อยๆ เอนหัวลงไปซบกับไหล่หนาๆ ที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของมันอย่างออดอ้อน


"โอ๋ๆ ..."


ผมกระซิบเสียงนุ่มข้างหูมัน


"ไม่ต้องทำหน้างอเป็นปลาทูแม่กลองขนาดนั้น... กูแค่คุยเรื่องรถเฉยๆ ไม่ได้ไปขอเบอร์มันสักหน่อย"


ไบซันยังคงนั่งนิ่งเป็นรูปปั้นหิน


"หายงอนนะคร้าบ..." ผมเอานิ้วจิ้มต้นแขนมันจึ๊กๆ "เดี๋ยวพักเที่ยงพาไปกินขนม”


ไบซันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่... เป็นถอนหายใจที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่าย


มือหนาของมันยกขึ้นมาจับหัวผมที่ซบไหล่อยู่ แล้ว "ดันออก" เบาๆ แต่แสดงออกถึงการปฏิเสธอย่างชัดเจน


"เก็บเงินมึงไว้เถอะ"


มันหันหน้ามามองผมช้าๆ แววตาตัดพ้อรุนแรง


"มึงเห็นกูเป็นตัวตลกเหรอ? กูชวนมึงมาเพราะกูอยากอยู่กับมึง กูอยากให้มึงสนใจกู... แต่มึงกลับทำเหมือนกูเป็นอากาศ แล้วไปหัวเราะต่อกระซิกกับคนอื่นข้ามหัวกูเนี่ยนะ?"


"เฮ้ย... ไบซัน คือกู..." ผมหน้าเสีย พูดไม่ออก


"ถ้าคุยกับมันสนุกนัก... ก็ไปกินข้าวกับมันสิ ไปเลี้ยงขนมมันนู่น ไม่ต้องมายุ่งกับกู"


พูดจบมันก็ขยับตัวหนีผมนิดนึง แล้วกอดอกหันหน้าหนีไปทางกำแพง ตัดขาดการสื่อสารโดยสิ้นเชิง ทิ้งให้ผมนั่งอึ้งแดกอยู่คนเดียว


เจอคำพูดตัดพ้อบวกกับท่าทางเย็นชาของไบซันเข้าไป ผมถึงกับ "ไปไม่เป็น"


ผมนั่งอึ้งกิมกี่ มองแผ่นหลังกว้างของมันที่หันหนีไปทางกำแพง


'เชี่ยเอ๊ย... เอาจริงดิ'


ผมสบถในใจ ยกมือขึ้นเกาท้ายทอยแกรกๆ ด้วยความหงุดหงิดปนทำตัวไม่ถูก


คือ... เกิดมาผมก็ไม่เคยง้อใคร โดยเฉพาะง้อผู้ชายด้วยกันเนี่ย! ปกติเพื่อนกันโกรธกัน ต่อยกันทีเดียว หรือด่ากันสองสามคำ เดี๋ยวแม่งก็หาย แต่นี่... มันงอนแบบน้อยใจ งอนแบบต้องการการดูแลเอาใจใส่ ซึ่งบอกตรงๆ ว่า สกิลนี้กูติดลบ


ผมพยายามจะอ้าปากพูดอะไรสักอย่าง แต่คำพูดมันจุกอยู่ที่คอ


จะให้พูดว่า "ตัวเอง เค้าขอโทษ" ...ขนคิงลุกตายห่า


หรือจะบอกว่า "ดีกันนะ รักนะจุ๊บๆ" ...กูคงกัดลิ้นตัวเองตายก่อน


สุดท้ายผมเลยเลือกที่จะ... เงียบ


แล้วความเงียบแม่งก็ยิ่งทำให้บรรยากาศมาคุหนักกว่าเดิม ไบซันนั่งนิ่งเป็นหิน ส่วนผมนั่งกระดิกขาด้วยความกระวนกระวาย จนกระทั่งอาจารย์บอกเลิกคลาส


"เลิกคลาสได้ครับ"


สิ้นเสียงอาจารย์ ไบซันลุกพรวดทันที มันกวาดของลงกระเป๋าเป้แบบลวกๆ แล้วสะพายขึ้นบ่า เดินดุ่มๆ ออกจากแถวโดยไม่รอผมแม้แต่วินาทีเดียว


"เฮ้ย! ไบซัน! รอด้วยดิ!"


ผมรีบกวาดของตัวเองแล้ววิ่งตามหลังมันไป


ไบซันเดินเร็วมาก ขายาวๆ ของมันก้าวฉับๆ ลงบันไดตึกคณะ ผมต้องซอยเท้าถี่ๆ เพื่อจะตามให้ทัน


"ไบซัน! หยุดก่อน!"


ผมเอื้อมมือไปคว้าสายกระเป๋าเป้มันดึงไว้


มันหยุดเดิน แต่ไม่หันหน้ามามอง


"อะไร..." เสียงมันแข็งกระด้าง


"คือมึง... จะรีบไปไหนวะ" ผมถามคำถามโง่ๆ ออกไป (ก็คนมันคิดไม่ออกนี่หว่า)


"ไปกินข้าว"


"เออ... ก็... ก็ไปด้วยกันดิ"


"ไม่ต้อง" มันตอบสวนทันควัน "มึงไปกินกับเพื่อนใหม่มึงสิ คุยกันถูกคอไม่ใช่เหรอ กูไม่อยากเป็นก้าง"


มันสะบัดไหล่ให้มือผมหลุด แล้วทำท่าจะเดินต่อ


ผมยืนอึกอักอยู่ตรงบันได ความรู้สึกผิดมันตีตื้นขึ้นมา แต่ความปากหนักแบบผู้ชายมันก็ค้ำคออยู่


"โว๊ะ! ไอ้เชี่ยซัน!"


ผมสบถออกมาด้วยความอัดอั้น เดินเข้าไปขวางหน้ามันไว้


ไบซันหยุดกึก มองหน้าผมนิ่งๆ สายตาว่างเปล่าที่ทำเอาผมใจแป้ว


"กู... กูขอโทษ... พอใจยัง"


ผมพูดออกไปเสียงห้วนๆ หน้าตึงๆ (เป็นการขอโทษที่ดูไม่เหมือนขอโทษสักนิด)


"กูไม่ได้ตั้งใจจะเมินมึง... แต่มึงก็รู้... กูแม่ง... กูคุยเรื่องเครื่องยนต์แล้วมันติดลม... กู..."


ผมพยายามอธิบาย แต่มันตะกุกตะกักไปหมด มือไม้ไม่รู้จะเอาไปวางตรงไหน


"กูง้อคนไม่เป็นว่ะมึง... อย่าโกรธกูเลยนะ... นะเว้ย"


ผมพูดได้แค่นั้นแหละ หมดภูมิปัญญาแล้วจริงๆ ได้แต่ยืนมองหน้ามันตาปริบๆ หวังว่าไอ้คำพูดห้วนๆ โง่ๆ ของผมจะสื่อไปถึงใจมันบ้าง


"แค่คำขอโทษใครก็พูดได้ปืน... กูหิวข้าว หลบไป"


มันพูดจบก็เบียดไหล่ผมจนเซ แล้วเดินดุ่มๆ ตรงดิ่งไปที่โรงอาหารคณะทันที ทิ้งให้ผมยืนเอ๋อแดกอยู่กลางทางเดิน


"โธ่เว้ย... อะไรนักหนาวะ"


ผมสบถกับตัวเองอย่างหัวเสีย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากวิ่งเหยาะๆ ตามหลังต้อยๆ


พอมาถึงโรงอาหารคณะวิทยาศาสตร์การกีฬา คนแน่นขนัด ไบซันเดินไปต่อแถวซื้อข้าวหน้านิ่งๆ โดยไม่หันมามองผม ส่วนผมที่กินอะไรไม่ลง (เพราะเครียด) ก็ได้แต่เดินไปจองโต๊ะว่างๆ ตัวหนึ่ง นั่งเฝ้าที่รอมัน


ผมนั่งเท้าคาง ถอนหายใจเฮือกใหญ่ สมองตื้อไปหมด ไม่รู้จะสรรหาคำพูดไหนมาง้อคนขี้น้อยใจอย่างมัน


แต่ระหว่างที่ผมนั่งทำหน้าเครียดอยู่นั้น...


"อุ๊ย... พี่ปืนใช่มั้ยคะ?"


เสียงใสๆ ดังขึ้นข้างโต๊ะ ผมเงยหน้าขึ้นไปมอง ก็เจอกลุ่มนักศึกษาสาวรุ่นน้อง 2-3 คน ยืนบิดตัวเขินอายมองผมอยู่


"พี่ปืนวิศวะเครื่องกลใช่มั้ยคะ ตัวจริงหล่อกว่าในเพจ Cute Boy อีกอ่ะ"


ด้วยความเคยชินและมารยาททางสังคม (บวกกับสันดานเดือนคณะเก่า) ผมเลยปรับสีหน้าอัตโนมัติ จากที่ทำหน้าตูดลิงเมื่อกี้ เปลี่ยนเป็นส่งยิ้มมุมปากเท่ๆ ให้พวกน้องๆ ทันที


"ครับ... พี่เองครับ" ผมตอบรับเสียงนุ่มตามสไตล์


"ว้ายยย ยิ้มหวานมาก! ขอถ่ายรูปด้วยได้มั้ยคะพี่ปืน"


"เอ่อ... ได้ครับ ได้ๆ" ผมขยับตัวให้พวกน้องๆ เข้ามาเซลฟี่ด้วยนิดหน่อย พยายามรักษามารยาท


ในจังหวะที่ผมกำลังฉีกยิ้มหวานใส่กล้องมือถืออยู่นั้น...


ตึง!


หางตาผมเหลือบไปเห็นร่างสูงใหญ่คุ้นตายืนตระหง่านอยู่ไม่ไกล ในมือถือถาดข้าวแกงแน่น


ไบซัน...


มันยืนมองภาพผมที่กำลังยิ้มแย้มแจ่มใสกับสาวๆ ด้วยสายตาที่... เย็นยะเยือกจนน่ากลัว


รอยยิ้มบนหน้าผมเจื่อนลงทันที ผมรีบผงกหัวขอตัวจากน้องๆ "เอ่อ... พี่ขอตัวก่อนนะครับ แฟน... เอ้ย เพื่อนมาแล้ว"


ผมรีบหันไปมองไบซัน เตรียมจะกวักมือเรียก "เฮ้ยซัน! ทางนี้..."


แต่ไบซันไม่แม้แต่จะฟัง มันมองหน้าผมด้วยแววตาตัดพ้อรุนแรง เหมือนจะบอกว่า 'ทีกับกูทำหน้าบูด ทีกับคนอื่นยิ้มระรื่นเชียวนะ'


มันสะบัดหน้าหนี แล้วเดินถือถาดข้าว เดินผ่านโต๊ะที่ผมนั่งอยู่ไปเลย!


มันเดินดุ่มๆ ไปนั่งลงที่โต๊ะตัวอื่นซึ่งอยู่ห่างออกไปเกือบสิบเมตร แล้วก้มหน้าก้มตากินข้าวคนเดียวอย่างดุเดือด ไม่สนใจโลก และไม่สนใจผม


ผมนั่งอ้าปากค้าง มือที่ยกค้างไว้ค่อยๆ ตกลงข้างตัว


'นี่กูมาทำบ้าอะไรตรงนี้วะ...'


คำถามนี้ดังก้องในหัวผม ผมพยายามง้อแล้ว พยายามจะเข้าไปคุยดีๆ แล้ว แต่มันกลับเมินใส่ผม เดินหนีผม แถมยังมาแยกโต๊ะประจานผมแบบนี้


'งี่เง่าชิบหาย...'


ผมสบถในใจ มุมปากกระตุกยิ้มเหยียดให้กับความพยายามอันสูญเปล่าของตัวเอง


แล้วทำไมกูต้องแคร์?


ทำไมกูต้องมานั่งตามง้อไอ้คนที่มันปากบอกปาวๆ ว่าจะมาจีบกู จะมาเป็นเมียกูด้วยวะ? ไหนบอกชอบกูนักหนา? ไหนบอกคลั่งรักกู?


นี่เหรอวะอาการของคนที่ชอบกัน? แม่งทำตัวน่ารำคาญยิ่งกว่าผู้หญิงบางคนซะอีก


'มึงมีค่ากับกูขนาดนั้นเลยเหรอ?'


คำตอบในใจมันชัดเจนอยู่แล้ว... ไม่


สำหรับผม... ใครจะอยู่ก็อยู่ ใครจะไปก็เชิญ ผมไม่เคยง้อใครอยู่แล้ว และผมก็อยู่ของผมได้สบายๆ โดยไม่ต้องมีมัน ชีวิตผมดีอยู่แล้ว ดีมาตลอด และจะดีต่อไปถ้าไม่มีมัน


ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ ปรับสีหน้าให้เรียบนิ่งที่สุด แล้วเดินตรงดิ่งไปที่โต๊ะของไบซัน


มันยังคงก้มหน้าก้มตากินข้าวอย่างเอาเป็นเอาตาย เหมือนโกรธแค้นจานข้าวตรงหน้า


ผมหยุดยืนที่หัวโต๊ะ มองลงไปที่กลุ่มผมสีเข้มของมัน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นชา และไร้เยื่อใย


"กินให้อร่อยนะ... กูไปล่ะ"


พูดจบผมก็หมุนตัวกลับทันที เตรียมจะก้าวขาเดินหนีออกจากความสัมพันธ์งี่เง่านี่


หมับ!


แรงบีบมหาศาลคว้าเข้าที่ข้อมือผมอย่างจัง จนผมเซถลาเกือบหัวทิ่ม


ยังไม่ทันที่ผมจะอ้าปากด่า ร่างสูงใหญ่ของไบซันก็ผุดลุกขึ้นเต็มความสูง มันไม่พูดพร่ำทำเพลง ออกแรงกระชากข้อมือผมให้เดินตามมันไป


"เฮ้ย! ไอ้ซัน! ปล่อย!"


ผมพยายามสะบัดมือออก แต่แรงของนักยูโดระดับหัวกะทิมันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ มือมันเหมือนคีมเหล็กที่ล็อกแน่นจนกระดูกผมแทบร้าว


มันลากผมเดินดุ่มๆ ฝ่าฝูงชนที่มองตามกันตาเหลือก เข้าไปในห้องน้ำชายที่อยู่ติดกับโรงอาหาร


โชคดีที่เวลานี้คนน้อย ไบซันลากผมตรงดิ่งไปที่ห้องน้ำห้องสุดท้ายด้านในสุด


ปัง!


มันผลักผมเข้าไปในห้องแคบๆ แล้วเบียดตัวตามเข้ามาอย่างรวดเร็ว


กริ๊ก!


เสียงกลอนประตูถูกล็อกลงทันที พื้นที่ในห้องส้วมแคบๆ ทำให้เราสองคนต้องยืนเบียดเสียดกันจนแทบไม่มีที่ว่าง อกแกร่งของมันบดเบียดกับอกผม ลมหายใจร้อนๆ เป่ารดหน้ากัน


ความโมโหของผมพุ่งปรี๊ดขึ้นหน้าทันที


"มึงเป็นบ้าอะไรของมึงวะไบซัน! ลากกูมาทำไม! ปล่อยกูเดี๋ยว..."


ผมเงยหน้าขึ้น เตรียมจะด่ามันให้ยับ


แต่คำด่าทุกคำจุกอยู่ที่คอหอย... เมื่อผมสบตากับมันชัดๆ


ใบหน้าคมเข้มที่ปกติจะดูดุดัน หรือไม่ก็กวนประสาท... ตอนนี้มันเปรอะเปื้อนไปด้วย "น้ำตา"


ใช่ครับ... ไบซันร้องไห้


น้ำตาเม็ดโตๆ ไหลพรากอาบสองแก้ม จมูกแดงก่ำ ริมฝีปากสั่นระริกเหมือนเด็กหลงทาง ดวงตาคมดุคู่นั้นแดงช้ำและเต็มไปด้วยความตัดพ้อ ความเสียใจ และความกลัว


"ฮึก..."


เสียงสะอื้นหลุดออกมาจากลำคอหนาๆ ของมัน ไบซันยืนตัวสั่นเทิ้ม น้ำตาร่วงเผาะๆ ใส่หน้าผม


ผมยืนอึ้ง... ตัวแข็งทื่อ ทำอะไรไม่ถูก


ภาพไอ้ยักษ์ตึกวิทย์กีฬา ตัวสูงร้อยแปดสิบกว่า กล้ามเป็นมัดๆ กำลังยืนร้องไห้ขี้มูกโป่งต่อหน้าผมในห้องน้ำแคบๆ ... มันเป็นอะไรที่เหนือความคาดหมายจนสมองผมประมวลผลไม่ทัน


"มึง... จะทิ้งกูเหรอ..."


มันถามเสียงสั่นเครือ น้ำตาไหลพรากหนักกว่าเดิม


"มึงจะไปจริงๆ เหรอปืน... ฮึก... กู... กูแค่..."


-----------------------------
ขอกำลังใจในการอัพต่อหน่อยนะครับ

armokung

sunsetblvd

ขอบคุณครับ

lekthai

ขอบคุณขอรับ

sarukung

สนุกมากๆ ขอบคุณครับ  

ติดตามตอนต่อไปนะครับผม

Fisheries

ขอบคุณครับ

Eakkadoor

เอ็นดู มาต่อไวๆนะครับ
คุณแม่เป็นสาววายรึป่าวครับเนี่ยยยยย

NOOFONG

Eakkadoor ตอบกลับเมื่อ 2026-1-7 07:08
เอ็นดู มาต่อไวๆนะครับ
คุณแม่เป็นสาววายรึป่าวครับเนี่ยยยยย

คูมแม่คือคนเขียนเอง555

ggg21

สนุกดีครับ

nuangnut1996

สนุกมากครับ

a_b_c

หึงมากไอ้ปืนจะเบื่อนะเว้ย

ttdddt

สนุกมากครับ