รอยสาปกลิ่นดิน (ภาค 2) ep.2

realman

( M: X. n# C8 Q' h8 ?2 A. {1 @รอยสาปกลิ่นดิน (ภาค 2)
ตอนที่3
5 f" u# X8 B( E; E( }* f' Qท่ามกลางเสียงสายน้ำที่ตกลงกระทบโขดหินดังสนั่นไปทั่วหุบเขา แสงจันทร์วันเพ็ญฉายอาบร่างเปลือยเปล่าของผาดจนดูราวกับรูปสลักทองแดงที่เปียกชุ่ม หยดน้ำใสไหลผ่านมัดกล้ามอกที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจที่หนักหน่วง พิมยังคงค้างมืออยู่ที่หน้าขาของผาด ดวงตาของเธอฉ่ำปรือไปด้วยความรู้สึกที่สับสน ทั้งรัก ทั้งแค้น และทั้งโหยหา

& Y, Y, V0 j0 F3 j5 t5 K  r. D"พี่ผาด... พี่ดูสะอาดสะอ้านขึ้นมากเลยนะจ๊ะ" พิมเอ่ยเสียงแผ่ว เบียดกายเข้าหาหน้าอกที่เย็นเยียบแต่กลับแฝงความร้อนรุ่มของชายชาตรี
ผาดจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเมียรัก แววตาของเขาคมกริบราวกับใบมีด แม้จะถูกมัดมือไพร่หลังไว้กับแง่หิน แต่บารมีเสือเก่าก็ยังข่มขวัญคนที่มองได้ "มึงอาบน้ำให้กู หรือมึงจะอาบเลือดกูด้วยคราบน้ำตาของมึงกันแน่พิม... มึงทำแบบนี้ทำไม?"
"ผมบอกให้นายแม่ถูให้ทั่วไงครับไอ้พี่ผาด! มึงจะมาซักไซ้อะไรเมียมึงนักหนา!" เพิ่มตะโกนแทรกเสียงน้ำตก มันเดินเข้ามาคว้าหมับเข้าที่ต้นคอของพิมจากด้านหลัง บีบเค้นจนหญิงสาวนิ่วหน้า แต่เธอก็ไม่ได้ขัดขืน
"ปล่อยพิม... ไอ้เพิ่ม เรื่องนี้มันเรื่องของผัวเมีย มึงมันก็แค่ขี้ข้าที่คาบข่าวไปบอกนาย" ผาดแค่นหัวเราะในลำคอ สายตายังไม่ละจากใบหน้าของพิม "พิม... มึงจำได้ไหม วันที่กูพามึงขึ้นกระท่อมวันแรก มึงบอกว่ากลิ่นดินกลิ่นป่ามันเหม็นสาบ แต่วันนี้มึงกลับเลือกอยู่กับไอ้คนที่มีแต่กลิ่นสาบโคลนอย่างไอ้เพิ่ม"
พิมเม้มริมฝีปากแน่น มือที่ถือก้อนสบู่สั่นระริก "คนเรามันเลือกกลิ่นไม่ได้หรอกจ้ะพี่ผาด... แต่มันเลือก 'รสชาติ' ได้ พี่ทิ้งให้พิมอยู่กับความเหงามานานเท่าไหร่ พี่รู้ตัวบ้างไหม? พี่เอาแต่เข้าป่า ล่าสัตว์ สนใจแต่ชื่อเสียงเสือผาดของพี่... แต่เพิ่มเขาอยู่ข้างพิม เขาให้ในสิ่งที่พี่ให้พิมไม่ได้!"
5 S# e  i- x) x3 x"มันให้อะไรมึงพิม! มันให้ความอัปยศมึงน่ะสิ!" ผาดตวาดก้องจนนกป่าตกใจบินพรึบพรับ
" F" t# J7 _" J* _" w"มันให้รสชาติที่พี่ลืมไปแล้วไงล่ะ!" พิมตะโกนสวนกลับน้ำตานองหน้า เธอละมือจากหน้าอกผาดแล้วหันไปกอดคอเพิ่มต่อหน้าผาด "ดูซิจ๊ะพี่ผาด... เพิ่มเขาเนื้อแน่นกว่าพี่ตั้งเยอะ ผิวเขาอุ่นกว่าน้ำป่าที่พี่รักนักหนา!"
เพิ่มแสยะยิ้มอย่างผู้ชนะ มันรวบเอวพิมเข้าหาตัวจนร่างกายเปียกปอนของทั้งคู่แนบชิดกัน "ได้ยินหรือยังไอ้พี่ผาด? รสชาติที่มึงให้เมียมึงไม่ได้ แต่มันมาตกอยู่ที่กู... มึงมันเป็นแค่เสือแก่ที่ฟันหลอไปแล้ว!"
  u& c9 e1 F4 A7 E4 |"ไอ้เพิ่ม... มึงอย่าลืมนะว่ากูกินอะไรเข้าไป" ผาดเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ดูน่าเกรงขาม ฤทธิ์จากรากไม้กำหนัดกำลังทำให้เส้นเลือดในกายของเขาปูดโปน ร่างกายที่เปียกน้ำเริ่มระเหยเป็นไอจางๆ เพราะความร้อนจากภายใน "ถ้ากูหลุดไปได้ กูจะทำให้มึงรู้ว่าเสือที่กำลังคลั่งน้ำยามันร้ายแค่ไหน"
: O% T1 }4 p3 ~. _5 j"มึงหลุดไม่ได้หรอก! เชือกมนิลานี่กูขวั้นเองกับมือ" เพิ่มหัวเราะร่า มันค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อลายสก๊อตของมันออกช้าๆ เผยให้เห็นแผงอกหนาเปื้อนรอยสักเลขยันต์ "นายแม่จ๊ะ... พี่ผาดเขาอยากอาบน้ำต่อไหม? หรืออยากดูเราสองคน 'อาบน้ำ' กันให้ดูเป็นขวัญตา?"
พิมไม่ตอบ แต่เธอซบหน้าลงกับอกของเพิ่ม มือของเธอเลื่อนลงไปปลดปมผ้าถุงช้าๆ ผ้าถุงสีสดร่วงหล่นลงสู่พื้นหินที่เปียกแฉะ เหลือเพียงร่างกายขาวผ่องราวกับลำเทียนที่ต้องแสงจันทร์ ผาดกัดฟันจนกรามแทบแตก ภาพเมียตัวเองในสภาพเกือบเปลือยเปล่ากำลังถูกไอ้คนทรยศลูบไล้มันบาดลึกเข้าไปในขั้วหัวใจ
"พิม... มึงอย่าทำแบบนี้... พิม!" ผาดเรียกเสียงหลง
"ทำไมจ๊ะพี่? พี่เคยบอกว่าชอบดูพิมอาบน้ำไม่ใช่เหรอ... คืนนี้มี 'เพื่อน' มาอาบด้วย พี่ควรจะดีใจนะจ๊ะ" พิมหันมาสบตาผาด แววตาของเธอเปลี่ยนจากความเศร้ากลายเป็นความยั่วยวนที่แฝงไปด้วยพิษร้าย เธอจงใจแอ่นกายให้เพิ่มใช้มือหยาบสากลูบไปตามแผ่นหลังที่นวลเนียน
3 m9 @( y- \- `: `  f+ ]เพิ่มก้มลงจูบซอกคอพิมแรงๆ ต่อหน้าผาด เสียงจ๊วบจาบดังแข่งกับเสียงน้ำตก "หอมจริงๆ จ้ะนายแม่... หอมกว่าสบู่ก้อนนั้นเยอะเลย ไอ้ผาด! มึงดูเอาไว้นะ คืนนี้กูจะเป็นเจ้าป่าแทนมึง!"
"ไอ้สารเลว! ไอ้ชั่ว!" ผาดดิ้นรนสุดแรงจนโขดหินสั่นสะเทือน โซ่ที่ล่ามข้อเท้าเสียดสีกับเนื้อจนเลือดไหลซิบลงไปปนกับน้ำใสที่ไหลผ่านเท้า
"ด่าไปเถอะพี่... ยิ่งพี่ด่า ผมยิ่งมีอารมณ์" เพิ่มพูดพลางหัวเราะร่า มันอุ้มร่างของพิมขึ้นมาวางบนโขดหินกว้างที่อยู่ตรงหน้าผาดพอดี ในระยะที่ผาดสามารถเอื้อมถึงถ้ามือไม่ถูกมัด
7 ]3 b# @: t$ D  Q+ a5 m; d" ?6 Jพิมนั่งอยู่บนโขดหิน ขาเรียวสวยของเธอพาดไปตามแผ่นหินที่เปียกโชก เธอหยิบขันน้ำตักน้ำมาราดลงบนตัวเพิ่มช้าๆ "พี่ผาดจ๊ะ... พี่หิวหรือยังจ๊ะ? ตั้งแต่เย็นยังไม่ได้กินข้าวเลยนี่นา..."
- X4 y# U' g/ R! j. hผาดนิ่งเงียบ หายใจหอบถี่ ตาจ้องมองภาพตรงหน้าไม่กระพริบ ฤทธิ์ยาทำให้ความต้องการในกายพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด เขาเริ่มรู้สึกสับสนระหว่างความแค้นและความต้องการที่จะครอบครองทั้งคู่
0 ~, E9 o8 a  }6 D: R- W, D. p% @"ฉันกินข้าวไม่ลงหรอกพิม... ถ้าตราบใดที่กูยังไม่ได้กินเลือดพวกมึงสองคน!"
' K- K5 u# {7 H"อุ๊ย... พี่ผาดดุจัง" พิมหัวเราะเสียงใส เธอหันไปหยิบถ้วยข้าวที่วางอยู่บนโขดหินใกล้ๆ ซึ่งมีกับข้าวบ้านๆ อย่างน้ำพริกผักต้มและปลาทูทอดที่เตรียมไว้ "เพิ่มจ๊ะ... ป้อนข้าวพี่เขาหน่อยสิจ๊ะ เดี๋ยวเสือจะไม่มีแรงดูเราเล่นสนุกกัน"
เพิ่มหยิบปลาทูทอดขึ้นมาตัวหนึ่ง มันเดินเข้าไปใกล้ผาดที่ถูกมัดอยู่ แล้วเอาปลาทูตัวนั้นถูไปตามปากของผาด "กินซะสิพี่... ปลาทูเนี่ยพิมเขาตั้งใจทอดให้พี่เลยนะ แต่เขาป้อนผมก่อนแล้วตัวหนึ่ง... รสชาติมันหวานนวลลิ้นจริงๆ เลยพี่เอ๋ย"
  t; V3 L# t5 F8 p/ {ผาดสะบัดหน้าหนี "กูไม่กินของเหลือจากมึง!"
"งั้นก็ดูพวกกูกินกันเองแล้วกัน!" เพิ่มโยนปลาทูทิ้งลงน้ำ แล้วหันไปตะโบมจูบพิมอย่างหนักหน่วง พิมครางออกมาด้วยความเสียวซ่าน มือของเธอจิกลงบนไหล่หนาของเพิ่ม สายตาของเธอยังคงจ้องมองมาที่ผาด ราวกับจะตอกย้ำความพ่ายแพ้ของเขา
7 @$ l& T' l- Z. t$ z. p5 Lท่ามกลางเสียงน้ำตกที่ยังคงไหลรินไม่ขาดสาย ความมืดของป่าลึกถูกแผดเผาด้วยไฟแห่งราคะที่คนทั้งสามสร้างขึ้น ผาดที่ถูกจองจำได้แต่ยืนมองภาพเมียรักเริงสวาทกับไอ้ขี้ข้าข้ามคืนอย่างทุกข์ทรมาน ฤทธิ์ยาในกายทำให้เขาเริ่มเพ้อพร่ำ แสงจันทร์เลือนรางลงทีละน้อยเมื่อเมฆดำเริ่มเคลื่อนตัวมาบดบัง ราวกับท้องฟ้าไม่อยากเป็นพยานให้แก่ความบิดเบี้ยวในคืนนี้
"พิม... พิม..." ผาดพึมพำเสียงแผ่ว ขณะที่สติเริ่มหลุดลอยไปกับความเร่าร้อนตรงหน้า
"จ๊ะพี่ผาด... พิมอยู่นี่... อยู่กับเพิ่ม... และอยู่ต่อหน้าพี่ไงจ๊ะ" เสียงของพิมลอยมาตามลม ผสมกับเสียงน้ำตกที่ดังก้องไปทั่วหุบเขา กลายเป็นเพลงโศกแห่งป่าดิบที่ไม่มีวันเลือนหายไปจากใจของเสือผาด

takeshi

ขอบคุณ

nuangnut1996

สนุกมากครับ

Linkren

เสียวลุ้นตอนดึงอารมณ์กันไปมาไม่ใช่เปิดมาก็จับเย็ดกันนี้หละ

reawreaw

ขอบคุณครับ

Ken09

สุดยอดครับผม

toochi001

ขอบคุณครับ

reawreaw

ขอบคุณครับ