รอยสาบกลิ่นดิน ep.3

realman

พายุฝนเริ่มซาลง เหลือเพียงเสียงน้ำหยดจากชายคาสังกะสีดัง ติ๋ง... ติ๋ง... บรรยากาศในกระท่อมคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นกามรสและกลิ่นสาบหนุ่ม ผาดผละร่างกายกำยำออกจากร่างที่อ่อนปรกเปียกของพิม เขาสวมกางเกงยีนส์ลวกๆ ไม่สนจะติดกระดุม เผยให้เห็นรอยเล็บแดงเถือกบนหน้าท้องและแผ่นหลัง ก่อนจะก้าวฉับๆ ไปที่ประตู
5 Q* B  d3 d- tตอนที่ 9: เผชิญหน้าหน้ากระท่อม
7 p/ e  U" _! B) j(ผาดถีบประตูไม้ดัง ปัง! แสงจันทร์หลังฝนสาดส่องให้เห็นเงาตะคุ่มที่กำลังจะคลานหนีออกจากใต้ถุน)
ผาด: "จะไปไหนไอ้เพิ่ม! มึงโผล่หัวออกมานี่!"
$ F& a* i. M+ x, h/ Cเพิ่ม: (สะดุ้งสุดตัว ค่อยๆ คลานออกมาด้วยเนื้อตัวที่เปื้อนโคลน หน้าตาตื่นตระหนกและแดงก่ำ)
"พะ... พี่ผาด ผม... ผมเปล่านะพี่ ผมแค่มาหลบฝน"
ผาด: (เดินเข้าไปกระชากคอเสื้อไอ้เพิ่มจนตัวลอย กลิ่นตัวผาดที่เพิ่งผ่านศึกรักมามันรุนแรงจนไอ้เพิ่มต้องเบือนหน้าหนี)
& X  c2 ?1 g" g- i9 E4 q/ L"หลบฝนหรือมาแอบดูเมียกู! มึงเห็นหมดแล้วใช่ไหมว่ากู 'จัด' ให้พิมเขายังไง? หูมึงมันคงอิ่มไปด้วยเสียงครางของเมียกูเลยสิมึง!"
" i: b  q* V% t/ p9 |4 |. \- `พิม: (เดินพยุงร่างกายที่อ่อนแรงออกมาที่ประตู เธอเอาผ้าขาวม้าผืนเก่ามาพันกายไว้ลวกๆ ใบหน้ายังแดงซ่านและดูอิดโรยจากบทรักที่หนักหน่วง)
: u0 R2 A" d& Y"พี่ผาด... พอเถอะพี่ อย่าทำอะไรเขาเลย"
1 }9 e- e* B  b& V7 A1 wผาด: (หันไปมองพิม สายตาคมกริบไล่มองจากยอดอกที่นูนเด่นใต้ผ้าขาวม้าลงไปถึงเรียวขาขาวที่มีรอยแดงช้ำ)
& [6 \3 o0 C8 D& S* I9 S7 q! i"มึงเข้าบ้านไปพิม! เรื่องนี้กูจัดการเอง... ไอ้เพิ่ม! มึงดูเมียกูไว้ ดูให้ชัดๆ ว่าผิวขาวๆ แบบนี้ กลิ่นหอมๆ แบบนี้ มีกูคนเดียวที่กดมันลงบนแคร่ได้ มึงเข้าใจไหม!"
เพิ่ม: (หมอบราบคาเท้าผาด) "เข้าใจครับพี่... ผมขอโทษ ผมไม่กล้าแล้วพี่ พี่ผาดแม่ง... พี่แม่งดุจริง ผมยอมแพ้พี่แล้ว"
ผาด: (ปล่อยคอเสื้อเพิ่มแล้วแค่นยิ้มเหี้ยม เขารู้สึกเหนือกว่าอย่างบอกไม่ถูกที่ได้โชว์ความเป็นเจ้าของต่อหน้าลูกน้อง)
  G+ @& v: ~8 M/ `"เออ! รู้แล้วก็จำใส่หัวมึงไว้ คืนนี้มึงไปนอนที่เล้าไก่โน่น แล้วอย่าให้กูเห็นมึงมาป้วนเปี้ยนแถวร่องไม้กระดานอีก ไม่งั้นกูจะควักลูกตามึงมาให้ไก่กิน!"
เพิ่ม: (รีบวิ่งหางจุกตูดออกไปในความมืด)
ผาด: (หันกลับมามองพิมที่ยืนพิงประตูอยู่ เขาเดินเข้าไปหาแล้วรวบเอวเธอเข้ามาปะทะกับร่างกายที่ยังร้อนผ่าวของเขา)
0 ]3 ^4 D( W' S5 j% N3 b"เป็นไง... อายมันเหรอ? หรือว่ามึงชอบที่มีคนดูมึงโดนกูกระทำ?"
. t" T9 f( u) Hพิม: (ก้มหน้าซบหน้าอกกว้างที่เต็มไปด้วยเหงื่อ) "พี่ผาดพูดอะไรแบบนั้น... พิมเสียหายนะจ๊ะ"
. _3 y# @% P' `* A* r" b4 dผาด: (เชยคางเธอขึ้นมาจูบหนักๆ หนึ่งที รสชาติบุหรี่และน้ำผึ้งป่ายังติดอยู่ที่ปลายลิ้น)
' z/ ]/ Z$ m' O  r"มึงเป็นเมียไอ้ผาดแล้วพิม... ไม่มีอะไรต้องเสียไปมากกว่านี้หรอก เข้าไปข้างในเถอะ ฝนหยุดแล้วแต่อารมณ์กูยังไม่หยุด... คืนนี้กูจะสอนให้มึงรู้ว่า 'การโดนควบคุม' จริงๆ มันเป็นยังไง!"
บทสรุปตอนที่ 10 "กลิ่นดินที่ไม่จางหาย"
รุ่งเช้าที่อากาศบริสุทธิ์ พิมตัดสินใจที่จะไม่กลับเมือง เธอเลือกที่จะอยู่ในอ้อมกอดดิบๆ ของผาดที่กระท่อมหลังนี้ ผาดพิสูจน์ให้เธอเห็นว่าความรักของชายบ้านนอกมันอาจจะหยาบคายและตรงไปตรงมา แต่มันก็แข็งแกร่งและปกป้องเธอได้ดีกว่ากำแพงปูนในเมืองกรุง ทั้งคู่ครองรักกันท่ามกลางกลิ่นไอของป่าเขาและรอยรักที่ไม่มีวันจางหาย
6 Q& F6 ]! r4 F. k* j6 P
ตอนพิเศษ1: ความลับใต้ร่องไม้ (ความในใจของไอ้เพิ่ม)
(บรรยากาศ: ใต้ถุนกระท่อมที่ชื้นแฉะไปด้วยโคลนและไอดิน ไอ้เพิ่มนอนหมอบนิ่ง ลมหายใจของมันหอบถี่กระชั้น ตาจ้องเขม็งผ่านร่องไม้ไผ่ที่ห่างกันแค่คืบ แสงตะเกียงจากด้านบนส่องให้เห็น "สิ่งที่มันโหยหา" มาตลอด)
' y/ w) p5 h: R  Mเพิ่ม: (คิดในใจ... มือจิกกำดินโคลนจนมิดเล็บ)
"เชี้ยเอ๊ย... พี่ผาด แผ่นหลังพี่แม่ง... แข็งแกร่งเหมือนหินผาจริงๆ ว่ะ"
7 l/ p. P! n- e6 B- b; M& C(สายตาของเพิ่มไม่ได้โฟกัสที่ผิวขาวๆ ของพิมเลย แต่มันกลับจับจ้องไปที่มัดกล้ามหลังของผาดที่ขยับเขยื้อนเป็นลูกๆ ยามที่โถมกายเข้าใส่หญิงสาว เส้นเลือดที่ปูดโปนตามลำแขนล่ำสัน และหยดเหงื่อที่ไหลย้อยลงมาตามร่องกระดูกสันหลังของลูกผู้ชายตัวจริง มันทำให้เพิ่มใจสั่นยิ่งกว่าเห็นผู้หญิงแก้ผ้าเสียอีก)
; c# N" T4 ~+ e  Yเพิ่ม: (พึมพำเบาๆ ในลำคอ สายตาเป็นประกายประหลาด)
5 |, c: q7 A: }% b* b"ดูนั่นสิ... เวลาพี่มันเกร็งตัว เส้นเอ็นที่คอพี่แม่งขึ้นเป็นลำเลยว่ะ ร่างกายพี่มันทำด้วยอะไรวะ ทำไมมันถึงได้ดู... ดิบและทรงพลังขนาดนี้"
(เสียงแคร่ไม้ไผ่ที่ดังสนั่นปานจะหักร่วงลงมา ยิ่งตอกย้ำถึงพละกำลังอันมหาศาลของผาด เพิ่มมองเห็นสะโพกแกร่งที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อขยับเขยื้อนอย่างบ้าคลั่ง มันไม่ใช่แค่ความอิจฉา แต่มันคือความหลงใหลในความ "แมน" ที่เกินคนของชายที่เป็นทั้งเจ้านายและไอดอลของมัน)
เพิ่ม: (หายใจติดขัด มือที่สั่นเทาเริ่มขยับไปตามความรู้สึกที่ห้ามไม่ได้)
# `/ I8 C- Q( g% a( E2 y6 t"ถ้ากูมีร่างกายแบบพี่ผาด... ถ้ากูได้แข็งแกร่งแบบนั้น... หรือถ้ากูได้อยู่ใกล้ชิดกับความดุดันแบบนั้นมากกว่านี้..."
(จังหวะที่ผาดคำรามออกมา เสียงทุ้มต่ำที่สั่นสะเทือนไปถึงพื้นดินที่เพิ่มหมอบอยู่ มันทำเอาเพิ่มขนลุกซู่ไปทั้งตัว มันไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือความยำเกรงที่ผสมปนเปไปกับความปรารถนาลึกๆ ที่ซ่อนอยู่ในก้นบึ้งของจิตใจ)
9 V: x% w& |% U' G4 l" o( X5 C4 gเพิ่ม: (หลับตาลงจินตนาการถึงกลิ่นเหงื่อดิบๆ ของผาดที่ลอยวนอยู่รอบตัว)
) c4 y" _' T/ ], M/ ~7 x"พี่แม่งคือเจ้าป่าจริงๆ ว่ะพี่ผาด... ใครจะไปสู้พี่ได้ ร่างกายพี่แม่ง... โคตรน่ากราบจริงๆ"
(แม้ตอนที่ผาดกระชากคอเสื้อเพิ่มขึ้นมาเผชิญหน้า กลิ่นไอของความร้อนแรงที่ยังหลงเหลืออยู่นบนตัวผาดกลับยิ่งทำให้เพิ่มรู้สึกเหมือนตัวเองตัวเล็กจ้อยและยอมศิโรราบต่ออำนาจนั้นอย่างสิ้นเชิง)
1 {" x7 i4 F3 X- H  w2 uบทบรรยายเสริม:
' S  y9 o+ o6 [, V& d/ Mในความมืดใต้ถุนกระท่อม ไอ้เพิ่มไม่ได้แค่มาแอบดูการร่วมรัก แต่มันมาเพื่อ "บูชา" สรีระและความเป็นบุรุษเพศที่สมบูรณ์แบบของผาด สำหรับมันแล้ว พิมคือส่วนประกอบ แต่ตัวตนของ "ไอ้ผาด" คือทั้งหมดของสิ่งที่มันอยากจะเป็น และสิ่งที่มันอยากจะสัมผัส...

ตอนพิเศษ2: รอยจารึกในเงามืด (The Witness of Flesh)
2 S! H5 v  S! ]9 ]บรรยากาศหลังพายุฝนสงบไม่ได้นำมาซึ่งความเย็นสบายอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับเต็มไปด้วยความอึดอัดที่ร้อนระอุอยู่ในกระแสเลือด ไอ้เพิ่มยังคงหมอบราบอยู่กับพื้นดินหน้ากระท่อมหลังจากที่ผาดเพิ่งไล่มันไปนอนเล้าไก่ แต่ขามันกลับไร้เรี่ยวแรงจะขยับ กลิ่นอายของ "ความดิบ" ที่แผ่ออกมาจากตัวผาดเมื่อครู่ยังคงหลอกหลอนซ้ำๆ อยู่ในมโนภาพ
2 S* z% g% r; K. v+ Wผาดที่ยืนอยู่บนชานไม้ สังเกตเห็นอาการสั่นเทาของลูกน้องด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เขาไม่ใช่คนโง่ เขาคลุกคลีกับไอ้เพิ่มมานานพอที่จะรู้ว่าสายตาที่มันมองเขาผ่านร่องไม้นั้น ไม่ใช่สายตาของคนที่อยากจะเคลมเมียเขา แต่มันคือสายตาที่เต็มไปด้วยความเทิดทูนและโหยหาในพละกำลังบุรุษเพศที่เขามี
+ ~; {* L4 F9 Q' H% z& eผาด: (ยืนกอดอก อวดกล้ามท้องเป็นลอนที่ยังชื้นไปด้วยเหงื่อและคราบอารมณ์)
"มึงยังไม่ไปอีกเหรอไอ้เพิ่ม? หรือว่าที่กูสงเคราะห์ให้ดูเมื่อกี้... มันยังไม่พอใจมึง?"
เพิ่ม: (สะดุ้งสุดตัว เงยหน้าที่เปื้อนโคลนขึ้นมองแผงอกแกร่งที่ขยับตามแรงหายใจ)
% a2 n" F+ ]2 \- I& C" G: z4 R"พะ... พี่ผาด ผมขอโทษ ผมมันหมาต่ำต้อย แต่ร่างกายพี่... มันเหมือนมีมนต์ขลัง ผมขยับไปไหนไม่ได้จริงๆ พี่"
1 f# g' _+ p9 j* N9 [ผาดแค่นยิ้มในลำคอ ความรู้สึก "เหนือกว่า" พุ่งพล่านขึ้นมาแทนที่ความโกรธ เขาชอบเวลาที่ใครสักคนยอมสยบต่ออำนาจของเขา ไม่ว่าจะเป็นพิมที่ยอมเพราะรสรัก หรือไอ้เพิ่มที่ยอมเพราะความยำเกรงในความแกร่งกร้าว เขาเดินลงบันไดกระท่อมมาช้าๆ เสียงเท้าหนักๆ กระทบพื้นดินดัง ตึ้บ... ตึ้บ... เข้าไปหาไอ้เพิ่มที่หมอบอยู่
3 E% ~# Y2 H* iผาด: (ก้มลงคว้าท้ายทอยเพิ่ม บังคับให้มันเงยหน้าขึ้นมาสบตาที่ดุดัน)
7 z8 {+ G# W( {9 F: {/ _1 S"มึงชอบดูนักใช่ไหม? ชอบดูเวลาที่กูควบคุม... ชอบดูเวลาที่มึงได้เห็นมัดกล้ามกูเกร็งจนแทบปริใช่ไหมไอ้ลูกหมา?"
2 ^, L0 n$ v7 {6 i$ S. z+ K8 j$ Gเพิ่ม: (หายใจติดขัด กลิ่นตัวผาดที่เข้มข้นไปด้วยกลิ่นเหงื่อและกลิ่นป่าลอยเข้าจมูกจนสมองขาวโพลน)
"ครับพี่... พี่แม่ง... พี่แม่งเป็นยิ่งกว่าเสือ ร่างกายพี่มันคือที่สุดแล้วสำหรับผม"
: U. ^) E2 \( Mผาด: (ยิ้มเหี้ยม แววตาแฝงไปด้วยความพิเรนทร์และอำนาจมืด)
: V4 P7 l* g4 N" B1 @"งั้นมึงมานี่... ในเมื่อมึงอยากเห็นนัก กูจะให้มึงดูใกล้ๆ ให้มึงรู้ว่าความแข็งแรงของกูที่มึงโหยหานักหนา มันของจริงหรือเปล่า"
7 g' m) o) g6 G( G* I' Pผาดลากคอเสื้อเพิ่มขึ้นมาบนกระท่อม พิมที่นั่งเอาผ้าคลุมกายอยู่ข้างในถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ผาดไม่ได้สนใจความเขินอายของเมีย เขาเหวี่ยงเพิ่มลงกับพื้นข้างแคร่ไม้ไผ่ ก่อนจะเดินไปนั่งลงบนแคร่ สองขาแกร่งแยกออกกว้าง เผยให้เห็นสรีระท่อนล่างที่ตึงเขม็งภายใต้กางเกงยีนส์
ผาด: "มึงมานั่งตรงนี้ ไอ้เพิ่ม... มาดูใกล้ๆ ว่าเวลาที่กูจะจัดการกับเมียกูต่อ มัดกล้ามที่แขนกูมันขยับยังไง เวลาที่กูกดมันลงกับเสื่อ มือสากๆ ของกูมันทำหน้าที่ยังไง... มึงดู แล้วมึงจงจำไว้ว่านี่คืออำนาจของกู!"
พิมหน้าแดงซ่านจนถึงลำคอ แต่เธอกลับไม่กล้าขัดใจผาด เพราะสายตาที่ผาดมองเธอนั้นมันเต็มไปด้วยความกระหายที่จะ "โชว์" และ "ข่ม" ไปในเวลาเดียวกัน
5 k# l( F# I! q: i' \! @8 Zผาด: (คว้าข้อมือพิมกระชากเข้ามาจูบอย่างแรงต่อหน้าเพิ่ม ลิ้นหนาขยี้รสชาติแห่งชัยชนะ)
"ดูไว้ไอ้เพิ่ม! ดูความนุ่มนิ่มนี่ที่มันสยบใต้กล้ามแขนกู!"
8 T' s8 ?; o" ^; xเพิ่มนั่งตัวสั่นอยู่แทบเท้าผาด ตาของมันจ้องมองทุกการเคลื่อนไหวอย่างไม่กะพริบ มันเห็นเส้นเลือดที่ปูดขึ้นตามลำแขนของผาดขณะที่เขาใช้มือบีบเค้นเอวพิม มันเห็นความล่ำสันของหน้าขาที่เกร็งสู้แรงดิ้นของหญิงสาว ความดิบเถื่อนที่อยู่ตรงหน้านี้มันยิ่งกว่าภาพวาดหรือจินตนาการใดๆ กลิ่นไอความร้อนจากตัวผาดแทบจะลวกหน้าเพิ่มที่นั่งอยู่ใกล้เพียงไม่กี่คืบ
เพิ่ม: (พึมพำด้วยเสียงสั่นเครือ) "พี่ผาด... พี่แม่ง... สุดยอดจริงๆ"
% `6 q% z5 b7 I8 w% Qผาด: (หันไปมองเพิ่ม พร้อมกับขยับร่างกายโถมทับพิมที่เริ่มส่งเสียงครางแผ่ว)
5 W/ u- E( q- ^"มึงเห็นแล้วใช่ไหม? ความแข็งแกร่งที่กูมี... มันมีไว้เพื่อครอบครองทุกอย่าง มึงจงดูต่อไป... ดูจนกว่ากูจะพอใจ ดูให้รู้ว่าความต่างระหว่างเสือกับหมามันเป็นยังไง!"
5 W. X( M' e+ M( i. Q0 rตลอดคืนนั้น ภายในกระท่อมไม้ไผ่ที่สั่นคลอนไปตามจังหวะรักอันป่าเถื่อน ไอ้เพิ่มกลายเป็น "พยาน" ที่มีตัวตนอยู่จริง มันนั่งอยู่ท่ามกลางกลิ่นอายความคาวและความร้อนแรง โดยมีผาดเป็นจอมบงการที่กำกับทุกบทบาทอย่างเหี้ยมเกรียม ผาดไม่ได้แค่ใช้ร่างกายกับพิม แต่เขาใช้ "ภาพลักษณ์" และ "อำนาจ" ของเขาครอบงำจิตวิญญาณของไอ้เพิ่มไปจนหมดสิ้น
เมื่อแสงอาทิตย์รำไรลอดผ่านร่องไม้ไผ่เข้ามาในตอนเช้า ผาดลุกขึ้นยืนบิดกายจนกระดูกลั่นเปรี้ยะ เขาหันไปมองไอ้เพิ่มที่นั่งหมดสภาพอยู่ข้างแคร่ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเหนือกว่า
ผาด: "เป็นไงไอ้เพิ่ม... คืนนี้มึงอิ่มใจพอหรือยัง?"
, \5 P; k# l* r2 d  Vเพิ่ม: (ก้มกราบแทบเท้าผาดอย่างศิโรราบ) "ขอบคุณครับพี่ผาด... ผมจะจำคืนนี้ไปจนวันตาย"
ผาดเดินไปที่ชานเรือน สูดอากาศบริสุทธิ์หลังฝนตก รอยยิ้มจองหองปรากฏบนใบหน้าคมเข้ม เขาไม่ใช่แค่เจ้าของไร่ ไม่ใช่แค่สามีของพิม แต่เขาคือ "พระเจ้า" ในกระท่อมหลังเล็กแห่งนี้ ผู้ที่ควบคุมได้ทั้งความรัก ความใคร่ และความภักดีที่เจือด้วยความคลั่งไคล้จากคนรอบข้างอย่างสมบูรณ์แบบ
3 H: b( Y" Z" ]6 [8 o( z4 Eเรื่องราวยังไม่จบ โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ
! F* H8 ]9 g! o( z& N

lekthai

เสวดี

good2022

realman

9 X1 O9 P% h' B" }$ ~  T9 n3 d* J

ขอบคุณมากครับสำหรับการติดตาม มีหลากหลายเรื่องราวนะครับที่ผมจะแต่งเอาไว้ ไปตามอ่านได้นะครับ

nuangnut1996

สนุกมากครับ

Ken09

สนุกมากเลย

shinecaraff

transilvania

ขอบคุณครับ

Kedoo89

ขอบคุณครับ รอติดตาม

zambaloo

สนุกดี

tidchoo2

่ติดใจเลย ขอบคุณนะครับ

reawreaw

ขอบคุณครับ