Ai

Thanap

แสงไฟสลัวในเรือนไม้เก่ากลางป่าดูสั่นไหวราวกับมีลมหายใจของใครบางคนแฝงอยู่ เสียงฝนตกกระทบหลังคาดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ คล้ายเสียงหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะของเธอ
เธอไม่รู้ว่าทำไมถึงยอมมาที่นี่ เพียงเพราะคำเชิญสั้น ๆ จากเขา…ชายแปลกหน้าที่ดวงตาลึกล้ำเกินกว่าจะอ่านใจ

เมื่อประตูไม้ปิดลง ความเงียบก็โอบล้อมทันที กลิ่นไม้เก่า ผสมกับกลิ่นควันเทียน ทำให้บรรยากาศอบอวลด้วยบางสิ่งที่อธิบายไม่ได้
เขายืนอยู่ไม่ไกลนัก เงาร่างทอดยาวบนพื้น แสงเทียนเผยให้เห็นเพียงครึ่งหน้า อีกครึ่งหนึ่งจมอยู่ในความมืด

“กลัวไหม” เขาถามเสียงต่ำ
เธอส่ายหน้า ทั้งที่หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา

เขาไม่เข้ามาใกล้ในทันที กลับเดินอ้อมไปด้านหลัง เสียงฝีเท้าเบาราวกับจงใจไม่ให้เธอรู้ตำแหน่ง
ลมหายใจอุ่นรินรดต้นคอโดยไม่ต้องสัมผัส ทำให้ขนที่ต้นแขนลุกชัน ร่างกายตอบสนองก่อนสมองจะสั่งห้าม

ปลายนิ้วเขาแตะไหล่เธอเพียงแผ่วเบา แต่ความรู้สึกกลับแล่นวาบเหมือนไฟฟ้า
ไม่ใช่การจับ ไม่ใช่การกอด หากเป็นการ “รอ” ที่ทำให้จินตนาการทำงานอย่างบ้าคลั่ง

เงาสะท้อนในกระจกเก่าเผยให้เห็นดวงตาของเขาที่จ้องมองเธอ ราวกับรู้ทุกความคิดที่ซ่อนอยู่
ความใกล้ชิดคืบคลานช้า ๆ เหมือนพิธีกรรมลึกลับ ยิ่งช้า…ยิ่งเสียว

เสียงฝนข้างนอกหนักขึ้น เทียนไหวแรง เงาสองร่างทาบทับกันบนผนัง
ก่อนที่เขาจะกระซิบข้างหูเธอเพียงคำเดียว

“อย่าหนี…”

และคำนั้นเองที่ทำให้เธอรู้ว่า ความลึกลับที่น่ากลัวที่สุด ไม่ใช่สถานที่แห่งนี้
แต่คือความรู้สึกในใจของเธอเอง

nuangnut1996

สนุกมากครับ