เพื่อนกันมันส์เสียว 4

NOOFONG

"มึงแม่ง... กูเสียดายค่าห้องหรอกนะเว้ย”


ผมบ่นอุบอิบทำทรงเป็นคนขี้งก ทั้งที่ความจริงขาผมนี่ก้าวไปประชิดขอบเตียงตั้งแต่ยังพูดไม่จบประโยคด้วยซ้ำ... ปากแข็งชิบหายเลยกู


ผมยืนค้ำหัวมัน มองร่างหนาที่นอนแผ่หราอยู่บนเตียงด้วยสายตาที่ซับซ้อนขึ้นกว่าเดิม ก่อนจะตัดสินใจถามสิ่งที่ค้างคาใจออกไป


"กูถามมึงตรงๆ นะ... ตอนแรกมึงคิดจะเอากูจริงๆ เหรอวะ"


ไบซันยักคิ้วข้างหนึ่ง มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาพราวระยับ


"ก็เออดิ... ตอนแรกก็คิดแบบนั้นแหละ กะว่าวันนี้เสร็จกูแน่" มันยอมรับหน้าตาย ก่อนจะใช้เท้าเขี่ยเบาๆ ที่หน้าขาผม "แต่ตอนนี้ไม่แล้วว่ะ... โดนเอาก็ฟินดีเหมือนกัน"


มันเว้นจังหวะนิดนึง แล้วช้อนตามองผมด้วยสายตาที่ทำเอาใจผมกระตุก


"...แล้วยิ่งคนเอาเป็นมึง... กูยอม"


เชี่ย... ดาเมจโคตรแรง


คำพูดสั้นๆ แต่มันกระแทกใจผมอย่างจัง ความรู้สึกภูมิใจลึกๆ มันพองโตจนคับอก ยิ่งเห็นสายตาที่มันมองมาเหมือนเทิดทูนบูชาไอ้ปืนใหญ่ของผมซะขนาดนั้น ความหมั่นไส้ปนเอ็นดูมันก็พุ่งพล่าน


ผมทิ้งเข่าลงบนเตียง คลานเข่าเข้าไปแทรกกลางระหว่างขาแกร่งที่อ้าต้อนรับผมอยู่แล้ว


"ปากดีนักนะมึง…”


ผมคว้าซองถุงยางจากมือมันมาคาบไว้ที่ปาก แล้วใช้มือฉีกซองออกอย่างชำนาญ (และโคตรเท่ในความคิดตัวเอง) สายตาจับจ้องไปที่รูจีบสีสดที่ยังคงขมิบตุบๆ เหมือนรอคอยการเติมเต็ม


"ในเมื่อมึงยอมถวายตัวขนาดนี้... เดี๋ยวป๋าจะจัดให้คุ้มค่าห้องเลย”


ผมดึงแขนมันให้ลุกขึ้นจากเตียง ความคิดอยากลองของใหม่มันแล่นพล่านในหัว ไหนๆ มันก็ยอมถวายตัวแล้ว ผมก็ขอจัดท่าที่มันดูเป็นผู้คุมเกมหน่อยเถอะ


"ลุกขึ้นมา... ไปยืนตรงปลายเตียง" ผมสั่งเสียงเข้ม "โก่งโค้งดิ้... กูอยากเข้าข้างหลังแบบยืน"


ไบซันเลิกคิ้วนิดหน่อยแต่ก็ยิ้มกริ่ม มันเดินไปยืนที่ปลายเตียงอย่างว่าง่าย ก่อนจะค่อยๆ โน้มตัวลง เอามือยันฟูกเตียงไว้ แล้วแอ่นสะโพกสอบโค้งงอนขึ้นมาหาผม


ภาพตรงหน้าแม่ง... โคตรได้ใจ!


แผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามสวยงาม ลาดไหล่หนาที่ดูแข็งแรง แต่ตอนนี้กลับกำลังโก่งโค้งยอมสยบให้ผมอยู่ตรงหน้า ยิ่งมันกดเอวต่ำลง รูจีบสีสดที่เปียกชุ่มไปด้วยเจลและน้ำรักจากรอบที่แล้วก็ยิ่งลอยเด่นท้าทายสายตา


"ท่านี้เลยเหรอครับบอส..." มันหันหน้ามามองข้ามไหล่ ส่งสายตายั่วยวน "ลึกนะ... จะไหวเหรอ"


"หุบปาก! เดี๋ยวก็รู้ว่าใครจะไม่ไหว"


ผมก้าวเข้าไปประชิดตัวมันจากด้านหลัง มือทั้งสองข้างตะปบลงบนสะโพกแกร่งของมัน บีบเค้นเนื้อแน่นๆ จนล้นมือก่อนจะจัดการสวมเกราะป้องกันให้ไอ้ปืนใหญ่ที่ผงาดง้ำเตรียมพร้อม


ผมจับแกนกายถูไถไปตามร่องก้นมันสองสามทีเพื่อหยั่งเชิง ไบซันครางฮึมฮัมในลำคอ ขามันสั่นนิดๆ เหมือนกำลังลุ้น


"เอาล่ะนะ..."


ผมจับเอวมันล็อคไว้แน่น ย่อเข่าลงเล็กน้อยเพื่อให้ระดับความสูงพอดีกัน แล้วกระแทกแกนกายสวนเข้าไปในช่องทางคับแคบนั่นพรวดเดียว!


สวบ!


"อึกกก! ซี๊ดดด... ปืน...!"


ไบซันเชิดหน้าขึ้น ร้องเสียงหลง มือที่ยันเตียงไว้เกร็งจนเส้นเลือดปูดโปน ท่านี้มันเข้าลึกกว่าตอนนอนราบหลายเท่า ผนังเนื้อนุ่มตอดรัดผมแน่นจนแทบขยับไม่ได้


"โคตรแน่น..." ผมกัดฟันกรอด ความเสียวแล่นปราดไปทั่วไขสันหลัง "ยืนดีๆ ล่ะมึง... กูจะกระแทกแล้วนะ"


ผมเริ่มขยับสะโพกสาวเข้าออกเน้นๆ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดัง พั่บ พั่บ พั่บ ก้องไปทั่วห้อง ยิ่งยืนทำแบบนี้ ผมยิ่งเห็นจังหวะที่ท่อนเนื้อของผมมุดหายเข้าไปในตัวมันได้เต็มตา... โคตรเร้าใจเลยว่ะ!


ยิ่งกระแทก ผมก็ยิ่งได้ใจ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นหวั่นไหว แต่ผมสังเกตเห็นว่าถึงข้างหลังมันจะโดนจัดหนักแค่ไหน แต่ข้างหน้าของมันกลับสั่นระริก มีน้ำปริ่มๆ ออกมาที่ส่วนปลายเหมือนทรมานที่ไม่ได้ปลดปล่อย


ผมแสยะยิ้มร้าย ก้มลงไปกระซิบชิดใบหูแดงกำของมัน มือข้างหนึ่งละจากเอวสอบ เอื้อมผ่านลำตัวหนาไปด้านหน้า คว้าหมับเข้าที่แกนกายขนาดใหญ่ของมันที่กำลังตั้งชูชันเต็มมือ


"ข้างหลังโดนเอา... ข้างหน้าก็อยากโดนด้วยใช่มั้ย"


ผมถามเสียงพร่า พร้อมกับเริ่มขยับมือรูดรั้งแกนกายของมันขึ้นลงเป็นจังหวะเดียวกับที่สะโพกผมตอกอัดเข้าไปข้างหลัง


"อ๊าาา...! ปืน... เสียว...!"


ไบซันหวีดร้องเสียงหลง ขาแข้งสั่นพั่บๆ แทบจะทรงตัวไม่อยู่เมื่อโดนโจมตีพร้อมกันสองทาง ทั้งความจุกเสียดจากด้านหลัง และความวาบหวามจากฝ่ามือผมที่ด้านหน้า มันเสียวจนสติกระเจิง


แทนที่มันจะหนี มันกลับกัดฟันแน่นแล้วดันสะโพกสวนกลับหลังมาอย่างแรง บดเบียดก้นแน่นๆ เข้าหาเป้ากางเกงผมเพื่อสู้กับแรงกระแทก


ปึ้ก!


จังหวะนั้นท่อนเนื้อของผมมันมุดเข้าไปลึกกว่าเดิม... ลึกจนชนเข้ากับจุดกระสันภายในของมันเต็มๆ


"อื้ออ... แรงอีก... ปืน... กระแทกเข้ามาแรงๆ"


ไบซันครวญครางฟังแทบไม่ได้ศัพท์ มันแอ่นก้นรับแรงกระแทกอย่างบ้าคลั่ง มือที่ยันเตียงจิกเกร็งจนผ้าปูยับยู่ยี่


"มึงขอเองนะ!"


ผมคำรามลั่นเมื่อโดนแรงตอดรัดมหาศาลบีบจนแทบคลั่ง ผมเร่งจังหวะมือที่สาวให้มันเร็วขึ้น ประสานกับเอวที่ซอยยิกไม่ยั้ง ความรู้สึกเป็นผู้คุมเกมแบบเบ็ดเสร็จนี่มัน... โคตรพึงพอใจเลยว่ะ!


แรงกระตุ้นสองทางทั้งหน้าและหลังมันหนักหน่วงเกินกว่าที่ขาแกร่งๆ ของไอ้ไบซันจะรับไหว...


ในที่สุดเข่ามันก็อ่อนยวบ ร่างหนาทรุดฮวบลงไปกองกับฟูกเตียงในสภาพคว่ำหน้า แต่ผมไม่ยอมให้จังหวะรักมันขาดตอน ผมทิ้งตัวตามลงไปทาบทับแผ่นหลังกว้างของมันทันที ล็อกสะโพกมันไว้แน่นไม่ให้ขยับหนีไปไหน แล้วจัดการกระแทกสวนเข้าไปลึกกว่าเดิม


"อย่าหนีกู... เป็นเมียกูก็ต้องตามใจกู!"


ผมกัดฟันคำรามใส่หูมัน พร้อมกับกระหน่ำสะโพกซ้ำลงไปเน้นๆ ไม่มีความปรานี ยิ่งเห็นมันดิ้นพล่านอยู่ใต้ร่างผม ผมก็ยิ่งรู้สึกถึงอำนาจที่เหนือกว่า


"อ๊ะ... ผัวขา... เมียเสียว... ไม่ไหวแล้ว... อื๊อออ... มันจะราด!"


ไบซันหวีดร้องแทบขาดใจ หน้าซุกหมอน มือจิกผ้าปูที่นอนจนแทบฉีก รูจีบด้านหลังตอดรัดแกนกายผมรุนแรงเหมือนจะรีดเร้นทุกหยาดหยด


"ราดออกมา! ปล่อยออกมาเลย!"


ผมเร่งจังหวะสุดท้าย ซอยสะโพกยิกจนเกิดเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องห้อง


"อ๊าาาา!"


ไบซันกระตุกเกร็งเฮือกใหญ่ ปลดปล่อยน้ำรักข้นคลั่กออกมาจนเลอะเต็มหน้าท้องและที่นอน ส่วนผมเองก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป อัดกระแทกเข้าไปครั้งสุดท้ายอย่างแรงแล้วปลดปล่อยลาวาอุ่นจัดเข้าไปในตัวมันจนหมดแม็ก


ผมใช้เท้าเขี่ยขาแกร่งที่ทำท่าจะหมดแรงดื้อๆ อย่างหมั่นไส้


"ไอ้สัสมึงอย่าเพิ่งสลบ มึงยังต้องบริการผัวอีกนะ"


"อื๊ออออ..."


ไบซันครางประท้วงในลำคอเสียงงัวเงียเหมือนหมีขี้เซา แต่ร่างกายมันกลับขยับทำตามคำสั่งผมอย่างว่าง่าย... หรือต้องเรียกว่ามันเชื่องจนน่าตกใจดีวะ


มันยันตัวลุกขึ้นนั่งโงนเงน เอื้อมมือมาจัดการรูดถอดเครื่องป้องกันที่อัดแน่นไปด้วยน้ำรักสีขุ่นของผมออก แล้วโยนลงถังขยะข้างเตียงอย่างไม่รังเกียจ


จากนั้น... ภาพที่ทำเอาผมต้องกลั้นหายใจก็เกิดขึ้น


แทนที่จะหาทิชชู่มาเช็ด ไบซันกลับก้มหน้าลงมาหาแกนกายที่ยังชื้นแฉะของผม แล้วใช้ลิ้นร้อนๆ ของมันไล่เลียทำความสะอาดให้อย่างตั้งใจ


"อึก... ดี..."


ผมเผลอครางออกมา ลิ้นนุ่มๆ ของมันตวัดเก็บกวาดคราบน้ำรักทุกหยาดหยด ทั้งดูดดึงและเล้าโลมไปในตัว ตั้งแต่ส่วนหัวไล่ลงมาจนถึงโคน สัมผัสนุ่มหยุ่นที่ปรนเปรอทำเอาเลือดในกายผมเริ่มสูบฉีดขึ้นมาอีกครั้งทั้งที่เพิ่งเสร็จไป


มันเงยหน้าขึ้นมองผมตาปรือๆ ทั้งที่ปากยังคาอยู่กับของผม แก้มตุ่ยๆ ของมันขยับดูดดึงเบาๆ เหมือนกำลังทานของว่างรสเลิศ... ยอมรับเลยว่าภาพนี้แม่งโคตรปลุกใจเสือป่า!


พอเห็นไอ้ปืนใหญ่ของผมผงาดง้ำสู้ลิ้นมันขึ้นมาจนแข็งปั๋ง ความคิดอยากแกล้งมันก็ผุดขึ้นมาในหัว


ผมผลักหัวทุยๆ ของมันออกเบาๆ แล้วทำหน้าตาย


"พอละ... กูง่วง"


พูดจบผมก็ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง แล้วพลิกตัวนอนหันหลังให้มันหน้าตาเฉย กะจะแกล้งให้มันอารมณ์ค้างเล่นๆ ข้อหาที่ทำให้ผมเหนื่อยสายตัวแทบขาด


แต่ดูเหมือนผมจะประเมินความ 'คัน' ของไอ้ไบซันต่ำไป...


"ใครอนุญาตให้นอนครับผัว..."


เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับแรงยวบของที่นอน เงามหึมาของมันเคลื่อนเข้ามาทาบทับผม ก่อนที่มือหนาจะกระชากผ้าห่มผมออก แล้วพลิกตัวผมให้กลับมานอนหงายอย่างแรง


"เห้ย! อะไรของมึงเนี่ย!"


ยังไม่ทันที่ผมจะได้โวยวายต่อ ไบซันก็จัดการขึ้นคร่อมทับช่วงเอวผม ล็อคขาผมไว้แน่นด้วยเข่าของมัน


มันไม่รอช้า จับแกนกายที่แข็งขึงของผมตั้งขึ้น แล้วจ่อที่ช่องทางสีสดที่ขมิบรอของตัวเอง ก่อนจะค่อยๆ หย่อนสะโพกลงมากลืนกินตัวตนของผมเข้าไปจนมิดด้ามโดยไม่ง้อเจล (เพราะน้ำลายเมื่อกี้ชุ่มฉ่ำพอแล้ว)


"ซี๊ดดด... อ๊าาา... เข้ามาแล้ว..."


มันเชิดหน้าครางกระเส่า มือสองข้างยันหน้าอกผมไว้ แล้วเริ่มขยับสะโพกบดเบียด โยกคลึงไปมาเป็นวงกลมอย่างชำนาญ... ท่าทางมันดูร่านจนผมตาค้าง


"จะนอนได้ไง... ของมึงยังแข็งขนาดนี้... รูเมียก็ยังคันอยู่เลย..." มันกัดปากยั่ว สายตาฉ่ำเยิ้ม "เดี๋ยวกูขย่มให้เอง... มึงนอนเฉยๆ ไปเถอะ"


ว่าแล้วมันก็เริ่มซอยสะโพกขึ้นลงรัวเร็ว เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังพั่บๆๆ สะโพกสอบของมันเด้งรับกับของผมอย่างเมามันส์ ชนิดที่ว่าไม่ง้อแรงผมสักนิด


ผมนอนมองภาพตรงหน้าตาไม่กะพริบ... ยอมรับเลยว่าลีลาการขย่มของไอ้ไบซันมันเด็ดดวงจนน่าตกใจ มันรู้จังหวะจะโคน รู้ว่าต้องบดคลึงตรงไหนถึงจะโดนจุดตายผม รู้ว่าต้องตอดรัดจังหวะไหนให้ผมเสียวจนนิ้วเท้าจิกเกร็ง


สะโพกสอบของมันควงสว่านร่อนไปมาอย่างพริ้วไหว ทั้งที่ตัวมันใหญ่ขนาดนี้ แต่กลับขยับได้คล่องแคล่วราวกับมืออาชีพ


"ดูมึงเซียนจังนะ..."


ผมอดไม่ได้ที่จะแขวะออกไปเสียงพร่า ทั้งที่มือกำลังบีบเค้นก้นแน่นๆ ของมันอย่างมันส์มือ


"ไปแอบฝึกกับใครมาวะ ถึงได้ร่าน... เอ้ย เก่งขนาดนี้"


ไบซันหัวเราะร่า ทั้งที่เหงื่อท่วมตัว มันโน้มตัวลงมาเอามือยันอกผมไว้ แล้วก้มลงมาสบตาผมในระยะประชิด แววตาแพรวพราวระยับ


"ก็อยากให้ผัวประทับใจ..."


มันตอบเสียงหวานหยด ก่อนจะกดสะโพกลงมาเน้นๆ จนสุดโคนเป็นการย้ำคำพูด


"กูทำการบ้านมาดี... ศึกษามาเพื่องานนี้โดยเฉพาะเลยนะครับ ไม่อยากให้มึงผิดหวัง"


พูดจบมันก็เริ่มเร่งจังหวะขย่มอีกครั้ง คราวนี้มันทั้งเร็วและแรงจนผมตัวสั่นคลอนไปตามแรงกระแทก ความสงสัยที่มีมลายหายไปจนหมด เหลือแต่ความเสียวซ่านที่พุ่งพล่านจนสมองขาวโพลน


"เออ! ประทับใจชิบหายเลยไอ้สัส! ขย่มแรงๆ เลยมึง!"


ยิ่งใกล้ถึงจุดสุดยอด จังหวะการขย่มของไบซันก็ยิ่งรัวเร็วปานพายุ ผมกัดฟันแน่น มือจิกผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ สวรรค์รำไรอยู่แค่เอื้อม


แต่แล้ว... จู่ๆ ไอ้ตัวแสบก็หยุดการเคลื่อนไหวเอาดื้อๆ!


"กึก!"


มันหยุดสะโพกนิ่ง แช่ค้างแกนกายของผมไว้ลึกสุดใจ เท่านั้นยังไม่พอ มันยังเกร็งช่องทางด้านหลังขมิบตอดรัดตัวตนของผมอย่างแรง บีบเค้นจนผมแทบคลั่งตายคาอกมัน


"จะเสร็จแล้วใช่มั้ย..." มันหอบหายใจถาม เหงื่อหยดติ๋งลงมาใส่หน้าผม "งั้นบอกรักเมียก่อน... เร็วเข้า ไม่งั้นไม่ขยับต่อนะ"


"ไอ้เชี่ยไบซัน! มึงจะมาเล่นอะไรตอนนี้วะ!"


ผมตะโกนด่าเสียงหลง ความเสียวมันจุกอยู่ที่คอหอย จะให้มาพูคำหวานเลี่ยนๆ ตอนกำลังหน้าสิ่วหน้าขวานเนี่ยนะ ฝันไปเถอะ!


"เร็วๆ สิ... ไม่งั้นอั้นไว้นะ" มันยังยั่วไม่เลิก แถมยังขมิบแกล้งผมยิกๆ


"ไม่พูดโว้ย! ทนไม่ไหวแล้ว!"


สติผมขาดผึง! ไม่สนแล้วว่าใครคุมเกม ผมรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย เด้งสะโพกสวนขึ้นไปอย่างบ้าคลั่ง ทั้งที่มันนั่งทับอยู่แบบนั้นแหละ!


ตับ! ตับ! ตับ!


ผมกระแทกสวนขึ้นไปไม่ยั้ง แรงกระแทกทำเอาไบซันตัวโยน หัวสั่นหัวคลอน ร้องเสียงหลงฟังไม่ได้ศัพท์


"ไม่ไหวแล้วโว้ย... ไบซัน... กูจะแตก... แตกในเลยนะ!"


"อ๊าาาา! ปืน...!"


สิ้นเสียงคำราม ผมกดสะโพกสวนขึ้นไปครั้งสุดท้ายจนสุดแรงเกิด แล้วระเบิดความอัดอั้นทั้งหมดเข้าไปในตัวมันเป็นรอบที่สาม ความอุ่นร้อนฉีดพุ่งเข้าไปจนล้นทะลัก ไบซันกระตุกเกร็งกอดคอผมแน่น เล็บจิกหลังผมจนแสบไปหมด


กำลังนอนพักหอบหายใจทิ้งตัวให้หายเหนื่อยได้ไม่ถึงห้านาที เสียงสวรรค์ (หรือนรกก็ไม่รู้) ก็ดังขึ้นขัดจังหวะ


ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!


"หมดเวลาแล้วนะหนุ่ม! จะซื้อเวลาต่อมั้ยจ๊ะ!"


เสียงป้าแม่บ้านตะโกนถามลอดประตูเข้ามา ทำเอาผมที่กำลังเคลิ้มๆ สะดุ้งโหยงจนตัวโยน ฝันหวานแตกกระเจิงกลับสู่โลกแห่งความจริงทันที


ผมรีบคว้านาฬิกาข้อมือมาดู... เชี่ย! ดึกป่านนี้แล้วเหรอวะ! พรุ่งนี้กูมีคลาสเช้าวิชาอาจารย์แม่ด้วย ขืนไปสายมีหวังโดนเช็คขาดแน่ๆ


"ไม่ต่อครับป้า! เดี๋ยวออกเดี๋ยวนี้แหละครับ!"


ผมตะโกนตอบกลับไปเสียงลนลาน ก่อนจะหันมาถีบสะโพกไอ้ตัวต้นเหตุที่ยังนอนยิ้มกริ่มสบายใจเฉิบอยู่ข้างๆ


"ลุก! เร็วๆ ไอ้ควาย! หมดเวลาสนุกแล้วสิ พรุ่งนี้กูมีเรียนเช้า!"


"โหย... ไรว้า กำลังฟินเลย... ต่ออีกสักชั่วโมงไม่ได้เหรอ" ไบซันอิดออด ทำท่าจะดึงผมลงไปกอดต่อ


"ต่อพ่อง! ลุกไปใส่เสื้อผ้าเดี๋ยวนี้!"


ผมลุกขึ้นกระโดดลงจากเตียงทั้งที่ขายังพับๆ (เพราะจัดหนักไปหลายยก) รีบควานหาเสื้อผ้าที่ถูกโยนกระจัดกระจายคนละทิศละทางมาใส่แบบลวกๆ


สภาพห้องตอนนี้ดูไม่จืดเลยครับ... เตียงยับยู่ยี่ หมอนกระจุยกระจาย กลิ่นคาวคลุ้งไปหมด ไหนจะซากถุงยางในถังขยะนั่นอีก


"เก็บของมึงให้หมดนะเว้ย! อย่าลืมกระเป๋านะ! เร็วๆ ป้าเขารอด่าแล้วมั้งเนี่ย!"


ผมเร่งยิกๆ ขณะที่ไอ้ไบซันค่อยๆ ลุกขึ้นมาสวมกางเกงอย่างอ้อยอิ่ง ปากก็ผิวปากฮัมเพลงอย่างมีความสุข... ดูมัน! ไม่มีความทุกข์ร้อนเลยสักนิด น่าถีบให้ตกเตียงชะมัด!


ผมรีบเดินจ้ำอ้าวออกมาจากห้องโดยมีไอ้ไบซันเดินตามต้อยๆ ผมพยายามจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้ดูเรียบร้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้จะรู้ว่าสภาพเราสองคนตอนนี้ดูยังไงก็รู้ว่าเพิ่งผ่านศึกหนักกันมา


พอมาถึงเคาน์เตอร์ ผมก็วางกุญแจลงบนโต๊ะดัง กริ๊ก พยายามไม่สบตาป้าคนดูแลที่กำลังนั่งดูละครหลังข่าวอยู่


"คืนกุญแจครับป้า..." ผมบอกเสียงเรียบ รีบแบมือรอรับเงินมัดจำคืน


ป้าแกละสายตาจากทีวีมามองพวกผม มองตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วก็หยุดสายตาอยู่ที่คอแดงๆ ของไอ้ไบซัน กับสภาพเหงื่อซ่กของเราทั้งคู่ ก่อนจะยิ้มมุมปากแบบรู้ทัน


"แหม... เสร็จไวกันจังนะพ่อหนุ่ม นึกว่าจะต่อกันถึงเช้าซะอีก"


ป้าแกแซวเสียงดังฟังชัด เล่นเอาผมหน้าชาวูบ ร้อนไปถึงใบหู


"คะ... ครับ พอดีมีเรียนเช้าครับ" ผมตอบตะกุกตะกัก อยากจะรีบคว้าเงินแล้ววิ่งหนีไปให้พ้นๆ


แต่ป้าแกยังไม่จบแค่นั้น แกหัวเราะร่าพลางส่ายหัว


"วันหลังก็เบาๆ กันหน่อยนะ ป้านั่งอยู่ข้างล่างนึกว่าแผ่นดินไหว เตียงป้ามันเก่าแล้ว เดี๋ยวจะพังคาห้องเอาซะก่อน เสียงดังสนั่นลงมาถึงนี่เชียว"


"เชี่ย..." ผมอุทานในใจ หน้าแดงเถือกจนแทบจะระเบิด อายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปมุดไว้ที่ไหน นี่เสียงกู... เอ้ย เสียงเตียงมันดังขนาดนั้นเลยเหรอวะ!


ในขณะที่ผมกำลังยืนตัวแข็งทื่อเป็นหิน ไอ้ตัวต้นเหตุด้านหลังผมกลับยิ้มระรื่น เดินเข้ามายกแขนพาดไหล่ผมโชว์ป้าหน้าตาเฉย


"ขอโทษทีครับป้า... พอดีแฟนผมเขาเครื่องแรงไปหน่อย หยุดไม่อยู่จริงๆ ครับ"


ไบซันตอบหน้าตาย แถมยังยักคิ้วให้ป้าอีกหนึ่งที


"โอ๊ย! ไอ้สัสไบซัน! หุบปาก!"


ผมหันไปตวาดมันลั่น พร้อมกับศอกเข้าที่พุงมันเต็มแรงแก้เขิน ก่อนจะรีบคว้าเงินมัดจำจากมือป้า แล้วลากคอไอ้เพื่อนตัวดีวิ่งหนีออกจากตรงนั้นทันที ทิ้งให้เสียงหัวเราะชอบใจของป้าไล่หลังมา


ผมชะลอฝีเท้าลงทันทีที่ได้ยินเสียงโอดครวญ พอหันไปมองสภาพเพื่อนตัวโตที่เดินถ่างขา กุมก้น เดินกระย่องกระแย่งเหมือนเป็ดเป็นอัมพาตแล้ว... ความรู้สึกผิดก็แล่นริ้วขึ้นมาจุกอก


"เออ... โทษทีว่ะ กูลืม"


ผมปล่อยมือจากแขนมัน แล้วหยุดยืนมองดูสภาพมันเต็มๆ ตา


เฮ้อ... จริงๆ ผมก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ยอมรับเลยว่าสงสารมันจับใจ ก็ผมเล่นจัดหนักไปขนาดนั้น แถมเป็นครั้งแรกของมันอีก ท่าทางคงระบมไปทั้งตัวแน่ๆ แต่ไอ้บ้านี่ก็ยังกัดฟันเดินตามผมต้อยๆ ไม่บ่นสักคำถ้าผมไม่เดินเร็วเกินไป


"ไบซัน... แล้วนี่บ้านมึงอยู่ที่ไหน" ผมถามเพื่อประเมินสถานการณ์


"ก็อยู่ที่เดิมแหละ" มันตอบพลางสูดปากซู้ดเพราะความเจ็บ


"โห... นั่นมันคนละฟากเมืองเลยนะ" ผมขมวดคิ้ว "มันไกลอยู่นะเว้ย ขี่รถกลับสภาพแบบนี้ไม่น่าไหวมั้ง ถนนก็เปลี่ยว อันตรายตายห่า"


ไบซันยักไหล่ ทำหน้าเหมือนคนจนตรอก


"แล้วจะให้กูทำไง... ตอนนี้ตังค์ค่าขนมกูเริ่มไม่เหลือแล้ว ทุ่มกับค่าห้องเมื่อกี้ไปเกือบหมด ต้องรีบกลับไปทำงานพิเศษด้วย"


ได้ยินแบบนั้นผมยิ่งรู้สึกแย่เข้าไปใหญ่... นี่มึงทุ่มเทเพื่อจะเอากู (และโดนกูเอา) จนหมดเนื้อหมดตัวเลยเหรอวะเนี่ย


ผมยืนชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง มองหน้าซื่อๆ ของมันสลับกับทางกลับบ้านที่มืดตึ๊ดตื๋อ... เอาวะ! เป็นไงเป็นกัน!


"เฮ้อ... เอางี้" ผมถอนหายใจ ตัดสินใจพูดสิ่งที่คิดว่าบ้าที่สุดออกไป "มึงไปนอนบ้านกูมั้ย"


ไบซันหูผึ่ง ตาโตเท่าไข่ห่าน


"ห๊ะ... บ้านมึง?"


"เออ! บ้านกูนี่แหละ ใกล้แค่นี้เอง" ผมรีบพูดดักคอก่อนจะเปลี่ยนใจ "สภาพมึงขี่กลับไม่ไหวหรอก ไปนอนพักเอาแรงก่อน แล้วเดี๋ยวกูเลิกเรียนแล้วจะขี่ไปส่งเอง... ถือว่าไถ่โทษที่ทำมึงเจ็บละกัน"


พูดจบผมก็เบือนหน้าหนีทำเป็นมองนกมองไม้ แก้เขินที่ดันไปชวนผู้ชาย (ที่เพิ่งมีอะไรกัน) เข้าบ้านหน้าตาเฉย


ตลอดทางกลับบ้าน ไอ้ตัวภาระข้างหลังก็นั่งกอดเอวผมแน่นหนึบยิ่งกว่าตุ๊กแก... ไม่รู้มันจะกลัวตกหรืออะไร ทั้งที่ผมก็ขับบิ๊กไบค์คันใหญ่ของมันด้วยความเร็วระดับเต่าคลาน เพราะกลัวว่าถ้าซิ่งมากเดี๋ยวมันจะกระเทือนแผลข้างหลัง


แต่ดูจากที่มันเอาคางเกยไหล่ผม แล้วแอบสูดดมกลิ่นคอเสื้อผมฟอดใหญ่เป็นระยะๆ ... ผมว่ามันฉวยโอกาสแต๊ะอั๋งมากกว่ากลัวตกแน่ๆ


พอเลี้ยวรถเข้าจอดในรั้วบ้าน กลิ่นกับข้าวหอมฉุยก็ลอยมาแตะจมูกทันที... แม่นะแม่ ทำกับข้าวรอซะดึกดื่นป่านนี้


ผมเดินนำเข้าบ้านไปก่อน โดยมีไบซันเดินถ่างขาตามมาต้อยๆ พอเห็นหน้าแม่ที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดโต๊ะ ผมก็รีบยกมือไหว้แก้เก้อ


"กลับมาแล้วครับแม่"


คนข้างหลังผมรีบขยับมายืนข้างๆ แล้วยกมือไหว้สวยงาม (ผิดกับลุคเถื่อนๆ ของมันลิบลับ)


"สวัสดีครับคุณน้า..."


แม่เงยหน้ามองพวกเรา ยิ้มหวานรับไหว้ ก่อนจะทำหน้างงนิดๆ เมื่อเห็นผู้ชายตัวโตเท่าตึกมายืนอยู่ข้างลูกชาย


"แม่ครับ..." ผมรีบแนะนำตัวก่อนที่แม่จะสงสัยไปมากกว่านี้ "นี่ไบซัน... เด็กที่เคยอยู่บ้านข้างๆ เราเมื่อก่อนไงครับ จำได้มั้ย ที่ตัวอ้วนๆ ขาวๆ น่ะ"


แม่ทำตาโต อ้าปากค้าง มองสำรวจร่างยักษ์ของไบซันตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความทึ่ง


"ตายจริง! ตาหนูไบซันเหรอลูก!" แม่วางจานข้าวแล้วเดินเข้ามาจับแขนล่ำๆ ของมันบีบเบาๆ "โธ่... จำแทบไม่ได้เลยลูกเอ๊ย! ไปทำอะไรมาถึงได้ตัวโตขนาดนี้เนี่ย! หล่อเฟี้ยวเลยนะเราน่ะ!"


ไบซันยิ้มแก้มปริ รีบโปรยเสน่ห์ใส่แม่ผมทันที


"ขอบคุณครับคุณน้า... พอดีผมกินเยอะน่ะครับ น้ายังสวยเหมือนเดิมเลยนะครับเนี่ย ไม่เปลี่ยนเลย"


"แหม... ปากหวานจังนะเรา" แม่หัวเราะชอบใจ ก่อนจะหันมามองผม "แล้วนี่พากันไปไหนมาล่ะ ดึกดื่นป่านนี้ เพิ่งไปเจอกันมาเหรอ?"


ผมสะดุ้งเฮือก... จะบอกแม่ว่า 'ไปเปิดห้องเอากันมาครับ' ก็คงโดนแม่เอากระบวยฟาดหัวแบะแน่ๆ


ผมรีบโพล่งออกไปก่อนที่แม่จะซักไซ้ไล่เลียงไปมากกว่านี้


"อ๋อ... ไปช่วยมันขนของย้ายหอมาครับแม่" ผมโกหกคำโต สีหน้าใสซื่อ (หวังว่านะ) "ของโคตรเยอะเลยครับ แบกกันจนหลังแทบหัก เหนื่อยมากเลยเนี่ยแม่ หิวจะแย่แล้วครับ มีไรกินบ้าง"


ผมลูบท้องป้อยๆ ทำท่าหิวโซเพื่อเบี่ยงประเด็น ซึ่งก็ได้ผลชะงัด แม่รีบกุลีกุจอหันไปตักข้าวทันที


"โธ่ๆๆ เอ็นดูพ่อคุณ... มาๆ ล้างมือแล้วมานั่งกินข้าวกันก่อนลูก วันนี้แม่ทำแกงเขียวหวานเนื้อของโปรดปืนไว้พอดี ไบซันทานเนื้อได้ใช่มั้ยลูก?"


"ทานได้ทุกอย่างเลยครับคุณน้า ยิ่งฝีมือคุณน้านี่ยิ่งไม่พลาดครับ"


ไบซันรีบหยอดคำหวาน แววตาเป็นประกาย (ไม่รู้ดีใจเรื่องกินหรือดีใจที่แม่ผมใจดี) มันเดินกระย่องกระแย่งตามผมมาที่โต๊ะกินข้าว


ช็อตระทึกใจมันอยู่ตรงนี้แหละครับ... ตอนที่จะ 'นั่ง' เนี่ยแหละ


ผมแอบชำเลืองมองมันอย่างลุ้นระทึก ไบซันค่อยๆ หย่อนก้นลงบนเก้าอี้ไม้แข็งๆ อย่างระมัดระวัง สีหน้ามันบิดเบี้ยวเล็กน้อย พยายามข่มความเจ็บปวดที่แล่นริ้วขึ้นมาจากช่องทางด้านหลังที่เพิ่งโดนผมจัดหนักไป


"อุ๊บ..." มันเผลอหลุดเสียงออกมาเบาๆ ตอนก้นสัมผัสพื้นเก้าอี้


"เป็นอะไรลูก?" แม่หันมาถามด้วยความเป็นห่วง


ผมรีบเตะขาใต้โต๊ะใส่หน้าแข้งมันดังปึ้ก! ส่งสายตาดุๆ ไปให้มันว่า 'อย่ามีพิรุธนะมึง!'


ไบซันสะดุ้ง ยิ้มแหยๆ ส่งให้แม่


"ป... เปล่าครับ พอดีผมยกของหนักไปหน่อย กล้ามเนื้อมันตึงๆ น่ะครับ แหะๆ"


"อ๋อ... งั้นกินเยอะๆ จะได้มีแรงนะลูก" แม่ยิ้มอย่างเอ็นดู แล้วตักแกงเขียวหวานราดข้าวให้มันจนพูนจาน


พอได้กินคำแรกเท่านั้นแหละครับ ไอ้ไบซันแทบจะแปลงร่าง มันเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย เหมือนคนอดอยากปากแห้งมาจากไหน


"โห... อร่อยมากครับคุณน้า! อร่อยกว่าร้านดังๆ อีกครับเนี่ย!"


"ปากหวานจริงจริ๊งพ่อหนุ่มคนนี้" แม่ผมนี่ยิ้มหน้าบานเป็นจานดาวเทียม ดูท่าทางจะหลงเสน่ห์ความตอแหล... เอ้ย ความขี้อ้อนของมันเข้าเต็มเปาแล้ว


ผมนั่งเคี้ยวข้าวไป มองแม่ตักกับข้าวให้มันไป พลางคิดในใจ... เนียนนะมึง เนียนเหลือเกินนะไอ้ตัวแสบ


หลังจากไล่มันไปอาบน้ำ ผมก็ไปรื้อตู้เสื้อผ้าหาชุดที่คิดว่าตัวใหญ่ที่สุดให้มันใส่... แต่นั่นแหละครับ ไซส์ผมกับไซส์ควายธนูอย่างมันต่างกันราวฟ้ากับเหว


พอประตูห้องน้ำเปิดออก ผมแทบจะหลุดขำพรืดออกมา


สภาพไอ้ไบซันตอนนี้ดูไม่จืดเลยครับ... เสื้อยืดโอเวอร์ไซส์ของผม พอไปอยู่บนตัวมันกลายเป็นเสื้อครอปเอวลอยรัดติ้วโชว์สะดือซะงั้น ส่วนกางเกงบอร์ดยาวคลุมเข่าของผม กลายเป็นกางเกงขาสั้นจุ๊ดจู๋ที่รัดต้นขาแน่นเปรี๊ยะจนน่ากลัวว่าเป้าจะแตก


"คับชิบหายเลยว่ะปืน... ไข่กูหายใจไม่ออก" มันบ่นอุบอิบ พยายามดึงกางเกงให้เข้าที่


"สมน้ำหน้า! ใครใช้ให้มึงตัวควายขนาดนี้วะ ทนๆ ไปเถอะ พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน"


ผมบ่นกลบเกลื่อนความขำ แล้วไล่มันไปนอน


ไม่ต้องรอให้เชิญรอบสอง ไบซันพาร่างยักษ์ๆ ในชุดรัดรูปเดินไปทิ้งตัวลงบนเตียงนอนขนาด 3.5 ฟุตของผมทันที มันนอนตะแคงกอดหมอนข้างผมแน่น ยึดพื้นที่ไปกว่าครึ่ง


"เฮ้ย! ใครให้มึงนอนเตียง! ลงไปนอนพื้นนู่น!" ผมเท้าเอวสั่ง


ไบซันเงยหน้ามองผมตาละห้อย มือลูบก้นปอยๆ


"โธ่ผัว... ให้กูนอนพื้นแข็งๆ ได้ลงคอเหรอ... เจ็บตูดจะตายห่าอยู่แล้วเนี่ย นั่งเก้าอี้เมื่อกี้ก็ระบมจะแย่"


ได้ยินแบบนั้นใจผมก็อ่อนยวบยาบอีกตามเคย... ก็ต้นเหตุมันมาจากผมนี่หว่า จะให้ไล่มันไปนอนพื้นแข็งๆ ก็น่าสงสารไปหน่อย


"เออๆ! นอนก็นอน! ขยับไปชิดผนังเลยมึงอะ!"


สุดท้ายผมก็ต้องจำใจปีนขึ้นไปนอนเบียดกับมันบนเตียงแคบๆ พื้นที่แทบไม่เหลือให้พลิกตัว ไหล่เราชนกัน แขนมันเกยมาบนตัวผมทันที


ก๊อก ก๊อก


เสียงเคาะประตูทำเอาเราสองคนสะดุ้ง ผมรีบปัดแขนมันออกแล้วแกล้งทำเป็นนอนดูมือถือ ส่วนไบซันก็ยิ้มแป้นแล้นทันทีที่แม่เปิดประตูเข้ามา


แม่เดินหอบหมอนกับผ้าห่มสำรองเข้ามาในห้อง มองภาพชายฉกรรจ์สองคนนอนเบียดเสียดกันบนเตียงเล็กๆ แล้วก็ยิ้มเอ็นดู


"นอนเบียดกันได้ใช่มั้ยลูก เตียงปืนมันเล็กหน่อยนะ" แม่ถามด้วยความเป็นห่วง


"ได้ครับคุณน้า อบอุ่นดีครับ ผมชอบ" ไบซันรีบตอบเสียงใส (ชอบจริงๆ นั่นแหละไอ้เวร)


"จ้ะๆ งั้นฝันดีนะเด็กๆ อย่าเล่นเกมกันดึกนักล่ะ"


พอแม่ปิดประตูออกไป ไฟในห้องก็ถูกปิดลง เหลือเพียงแสงสลัวจากโคมไฟถนนที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา


สงครามขนาดย่อมบนเตียง 3.5 ฟุตก็เริ่มปะทุขึ้นทันที


"ไอ้สัส ขยับไปดิ๊! อึดอัดโว้ย!"


ผมศอกใส่สีข้างมันเบาๆ เมื่อรู้สึกว่าไหล่หนาๆ ของมันเบียดเข้ามาจนผมแทบจะตกขอบเตียง


"ก็มันแคบนี่หว่า... มึงก็ขยับเข้ามาสิ" ไบซันเถียงเสียงงัวเงีย พยายามจะวาดแขนมาโอบเอวผม


"อย่ามาเนียน! เอามือออกไป!" ผมปัดมือปลาหมึกของมันออก แล้วผลักอกมันให้ถอยไป "ห้ามกอด! นอนเฉยๆ เป็นมั้ยมึงอะ!"


"งื้ออ... นิดนึงน่า หนาวอะ"


"หนาวพ่อง! พัดลมเบอร์หนึ่งเนี่ยนะ!"


เรานอนยื้อยุดฉุดกระชาก ผลักไสกันไปมาอยู่พักใหญ่ ต่างคนต่างไม่ยอมกัน ผมก็หวงตัว ส่วนมันก็พยายามจะหาเศษหาเลย จนกระทั่งความเหนื่อยล้าจากกิจกรรมหนักหน่วงตลอดทั้งคืนเริ่มเล่นงาน


เสียงโวยวายค่อยๆ เงียบลง... แทนที่ด้วยเสียงลมหายใจสม่ำเสมอ


แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาแยงตา ปลุกผมให้ตื่นจากภวังค์อันแสนสุข


ความรู้สึกแรกที่รับรู้คือ... หนัก


เหมือนมีหินก้อนยักษ์ทับอยู่บนตัว แถมยังรู้สึกอุ่นจนร้อนไปหมด ผมค่อยๆ ปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก ปรับโฟกัสภาพตรงหน้า


สิ่งแรกที่เห็นคือ... ปลายจมูกโด่งๆ กับแพขนตายาวๆ ในระยะประชิดระดับ 4K!


"เชี่ย..." ผมอุทานในใจ ตัวแข็งทื่อ


หน้าไอ้ไบซันอยู่ห่างจากหน้าผมไม่ถึงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ ของมันเป่ารดแก้มผมเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แล้วที่พีคกว่านั้นคือสภาพของเราสองคน... แขนมันกอดรัดตัวผมแน่นจนจมอก ขามันเกี่ยวกระหวัดขาผมไว้เหมือนงูเหลือมรัดเหยื่อ


แต่เดี๋ยวนะ... ทำไมแก้มผมมันรู้สึกแฉะๆ


ผมเหลือบตาลงต่ำ แล้วก็แทบอยากจะมุดดินหนี... บนเสื้อยืดสีขาว (ของผม) ที่อยู่บนอกกว้างๆ (ของมัน) มีวงดวงใหญ่เปียกชุ่มเป็นดวง...


ชัดเลย... น้ำลายกูยืดใส่เสื้อตัวเอง!


หมดกันภาพลักษณ์เดือนคณะ นอนน้ำลายยืดใส่ผู้ชายที่เพิ่งได้กันเนี่ยนะ!


ผมกำลังจะค่อยๆ แกะแขนปลาหมึกของมันออกเพื่อทำลายหลักฐาน แต่ทว่า...


แอ๊ด...


เสียงลูกบิดประตูดังขึ้นพร้อมกับบานประตูที่เปิดอ้าออกโดยไม่มีการเคาะเตือน (สไตล์แม่ผมเป๊ะ)


"ปืนลูก ตื่นหรือยัง... อุ๊ย!"


แม่ชะงักกึกอยู่หน้าประตู ภาพที่แม่เห็นคือชายหนุ่มสองคนนอนกอดก่ายกันกลมดิ๊กอยู่บนเตียงแคบๆ สภาพเสื้อผ้ายับยู่ยี่ แถมหน้าตายังซุกไซ้กันแนบแน่น


แทนที่แม่จะตกใจหรือดุด่า แม่กลับยกมือป้องปาก แล้วส่งสายตาล้อเลียนวิบวับมาให้


"แหม... หนาวเหรอลูก กอดกันกลมเชียว"


แม่หัวเราะคิกคัก ชอบใจใหญ่ "แม่ก็นึกว่าเตียงแคบจะนอนไม่สบาย ที่ไหนได้... หลับสบายกว่านอนคนเดียวอีกมั้งเนี่ย"


"แม่!!"


ผมตะโกนเสียงหลง หน้าไหม้ลามไปถึงหู ด้วยความตกใจผมเลยเผลอถีบไอ้คนที่นอนหลับไม่รู้อีโหน่อีเหน่เต็มแรง


โครม!


"โอ๊ย! เชี่ยไรเนี่ย!"


ไบซันร้องลั่นเมื่อโดนถีบตกเตียงลงไปกองกับพื้น ก้นกระแทกพื้นดังปึก มันงัวเงียลุกขึ้นมานั่งทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก ผมชี้ฟูไม่เป็นทรง


"ปืน... มึงถีบกูทำไมวะ..." มันถามเสียงอู้อี้


"ตื่นได้แล้ว! สายแล้วเนี่ย!" ผมโวยวายกลบเกลื่อนความอาย หันไปมองแม่ที่ยืนขำจนตัวงอ


"แม่ก็อย่าแซวสิครับ! ลงไปรอข้างล่างเลย เดี๋ยวพวกผมตามลงไป!"






-------------------------------
ฝากติดตามต่อด้วยนะครับ
เรื่องนี้อัพเรื่อยๆ

Dreamy

สนุกมากคับบ รอลุ้นเลย

nuangnut1996

สนุกมากครับ

pppoi

ขอบคุณนะ

sunsetblvd

ขอบคุณครับ

asdfghjkl

ขอบคุณ

darkbakura

ขอบคุณครับ

ธนภัทร

ningnong

สนุกดี

bo69dy

ขอบคุนครับ

sengjit

ขอบคุณครับ

peonydemon

ขอบคุณครับ

Eakkadoor

ชอบบบบบบบ

obchoeitoh

ขอบคุณ

ggg21

เสียวดีครับ

teeinter19

แม่ท่าจะเป็นสาววายนะ

a_b_c

ไปดูแมวบ้านกูมั้ย 555

ttdddt

สนุกมากครับ