ร.ด. หฤโหด ๗ COPY
ตอนที่ 13ผมนั่งพักยังไม่ทันจะหายมึนครูฝึกก็สั่งให้ลุก แล้วก็พาเดินไปที่ลานหอโดด แล้วก็ให้นั่งฟังครูฝึกคนใหม่พูดเรื่องการส่งข่าวหรืออะไรผมก็จำไม่ได้เพราะตอนนั้นไม่ได้สนใจฟังเขาพูดแล้วเพราะเจ็บตีนมาก พอครูฝึกคนใหม่พูดจบ หัวหน้าชุดฝึกก็บอกว่า
" เห็นหลายคนเหมือนจะป่วย ไม่ไหวเลยเด็กสมัยนี้ อ่อนแอชิบหาย ลำดับต่อไป ทุกคนจะต้องเดินขึ้นเขาไปยังศาลของร. 1 อีกหลายกิโล ! "
ผมฟังแล้วลมแทบจับ เหนื่อยจะตายอยู่แล้วยังจะต้องเดินไปขึ้นเขาอีกเหรอเนี่ย แถมตีนก็เจ็บขนาดนั้น ไม่ไหวแน่ๆ ความรู้สึกของผมตอนนั้นคิดว่า ถ้าไม่ไปจะได้มั๊ยนะ ก็พอดีได้ยินหัวหน้าชุดฝึกพูดต่อว่า
" สำหรับใครที่คิดว่าป่วย จะไม่ไปก็ได้ ให้แยกออกมาทางนี้ ไปหาครูพิชิต แล้วครูพิชิตจะให้นายสิบพยาบาลตรวจดูว่าเป็นอะไร แต่ถ้าใครยังไหว ก็ลุกขึ้น ! เดินมาทางนี้เลย เราจะขึ้นเขาไปด้วยกัน "
ผมคิดว่าผมคงเดินระยะไกลๆ แบบนั้นไม่ไหวแน่ๆ เพราะเจ็บตีนมากจนแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว ก็เลยรีบเดินกะโผลกกะเผลกแยกออกมา ปรากฏว่ามีคนป่วยเกือบๆ 40 คนที่สมัครใจไม่เดินขึ้นเขา (โรงเรียนผมป่วยกันเกินครึ่ง โรงเรียนอื่นแทบไม่มีเลย ) ทุกคนมานั่งรวมกันที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ไอ้อ๊อตกับไอ้เทพซึ่งไม่ได้ป่วยด้วย และตอนนี้กำลังจะเดินขึ้นเขา ก็หันมามองผม ผมยิ้มให้มันนิดนึงคล้ายๆ กับจะบอกว่า โชคดีนะเพื่อน ! มัน 2 คนก็ยิ้มตอบผมแล้วก็รีบเดินขึ้นเขา ไม่นานทุกคนก็เดินขึ้นเขาจนหมดและลับหายไปจากสายตา
ครูพิชิตเดินเข้าไปถามทีละคนว่า ป่วยเป็นอะไร ผมได้ยินแต่ละคนตอบว่า ปวดหัวบ้าง เป็นไข้หวัดบ้าง ขาเจ็บบ้าง สารพัดจะสรรหามาหลอกครูฝึก แต่ครูพิชิตก็จะพูดว่า " ไม่จริงหรอก ฟอร์มแล้วล่ะมึง " จนครูพิชิตมาหยุดอยู่ตรงหน้าผม แล้วเขาก็ลงนั่งยองๆ พูดกับผมว่า
" ตีนมึงเป็นไงบ้าง ไอ้ตี๋แว่น "
ผมแกล้งทำหน้านิ่ว แสดงอาการว่าเจ็บปวดมาก ก่อนตะตอบไปว่า
" สงสัยจะขาแพลงครับ "
" ไหน ถอดรองเท้าถุงเท้าออกซิวะ ขอกูดูหน่อย "
ผมดึงเชือกรองเท้าออกแล้วจัดการถอดรองเท้าถุงเท้า ครูพิชิตเอามือจับข้อตีนผมเบาๆ ถูไปถูมาซักพัก แล้วก็กวักมือเรียกนายสิบพยาบาลให้เดินมาหา นายสิบพยาบาลเดินมาพร้อมกับถือตลับยาอะไรมาซักอย่างมาด้วยและยื่นให้ครู พิชิต ครูพิชิตส่งตลับยาให้ผม แล้วพูดว่า
" เอายานี่ทาซะ แล้วนั่งนวดไป นวดเบาๆ นะมึง เดี๋ยวก็หาย "
ผมรับยามาแล้วจัดการทาทันที ครูพิชิตยืนขึ้นแล้วเดินไปดูคนอื่นต่อ จนมาถึงคนสุดท้ายของแถวผม มันชื่อ ไอ้แมน เป็นเด็กหนุ่มผิวขาวแบบตี๋ๆ หน้าใส หุ่นล่ำ ก้นใหญ่ ครูพิชิตเดินมาหยุดตรงหน้ามัน แล้วลงนั่งยองๆ ก่อนจะจ้องตามัน ไอ้แมนไม่กล้าจ้องตาครูพิชิต มันรีบหลบสายตาทันที แต่ครูพิชิตเอามือเชยคางมันขึ้น มันสะดุ้งทันที ครูพิชิตยิ้มแล้วถามเบาๆว่า
" แล้วมึงล่ะ เป็นอะไร "
ไอ้แมนอึกอัก แล้วตอบไม่เต็มเสียง
" ไข้หวัดครับ "
ครูพิชิตเอามือแตะหน้าผากไอ้แมนเบาๆ ก่อนจะเลื่อนลงไปจับแก้ม ไอ้แมนสะดุ้งอีกครั้ง ตัวสั่นเทาด้วยความกลัว
ครูพิชิตยิ้มอย่างมีเลศนัย
" เฮ้ย ไม่เห็นต้องตัวสั่นขนาดนั้นเลย ไอ้ห่า ไม่ต้องกลัวเว้ย อืมมมม แต่กูว่ามึงไม่ได้เป็นไข้หวัดหรอก กูว่ามึงฟอร์มมากกว่า "
" ผมเป็นจริงๆ นะครับ "
ไอ้แมนแย้ง แล้วแกล้งไอเบาๆ ครูพิชิตไม่พูดต่อ รีบยืนขึ้น แล้วเดินกลับไปที่หัวแถว ก่อนจะตะโกนว่า
" เอาล่ะ ในเมื่อทุกคนเป็นคนป่วย ก็ไม่ต้องไปขึ้นเขา เราจะกลับที่พักกันเดี๋ยวนี้ ทั้งหมด จัดแถว ! "
ทุกคนรีบจัดแถว พอเรียบร้อยแล้วครูพิชิตก็สั่งต่อ
" นิ่ง ! " ทุกคนนิ่ง
" หน้า - เดิน ! "
ทั้งหมดออกเดินกลับที่พัก
..................................**** Hidden Message *****
ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณมากมายนะครับ
ขอบคุณครับ{:7_268:} ขอบคุณคร้าบ {:4_105:} ขอบคุนมากๆๆเลย ขอบคุณครับ สุดยอด ดีมากๆครับ ไอ้แมนเสร็จแน่ อยากอ่านจังครับ ขอบคุณครับ ไม่ต้องฝึกสบายไปเลย ขอบคุณครับ ขอบคุนนะคราฟผม ขอบคุณนะครับ สำหรับสิ่งดีๆที่มอบให้ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณมากๆเลยครับ ขอบคุณคับ...-0-