ร.ด. หฤโหด ๕ COPY
เรื่องนี้ ....เขียนโดย คุณที่ใช้ชื่อว่า " หนุ่ม น.ศ. " ขอขอบคุณไว้ในโอกาสนี้ด้วยครับ
ร.ด.หฤโหดเป็นเรื่องราวการฝึกร.ด.ของผม(ผู้เขียน)และเพื่อนๆที่เป็นนักศึกษาวิชาทหารที่เขาชนไก่ในปี 2544, 2545 และ 2546 รายละเอียดในการฝึกทั้งหมดเป็นของจริง ชื่อตัวละครได้ถูกเปลี่ยนไปบ้างตามความเหมาะสม ผม(ผู้เขียน)ใช้เวลาเขียนเรื่องเป็นปีๆ เพราะต้องค้นคว้าข้อมูลให้ถูกต้องตามแบบธรรมเนียมของทหาร และเขียนบทสนทนาให้มีความสมจริง ปัจจุบันหลายสิ่งหลายอย่างในการฝึกร.ด.ได้เปลี่ยนแปลงไปเยอะแล้ว สมัยนี้คงไม่ได้ฝึกหนักขนาดนี้ ผู้อ่านจะได้ทราบถึงการฝึกร.ด.ของวัยรุ่น รุ่นก่อนๆ ที่ตอนนี้กลายเป็นผู้ใหญ่ไปหมดแล้ว และได้รับความสนุกสนานจากเรื่องเซ็กส์ที่ได้สอดแทรกลงไปเป็นระยะๆครับ
ตอนที่ 9
ขณะนั้นเป็นเวลาบ่าย อากาศกำลังร้อนจัด เปลวแดดอันร้อนระอุแผ่กระจายครอบคลุมทั่วอาณาบริเวณที่เรากำลังเดินอยู่ ทำให้ผมและเพื่อนๆ รู้สึกร้อนมาก ทุกย่างก้าวของผมมีแต่ความร้อนและความเหน็ดเหนื่อยที่เพิ่มขึ้นอยู่ทุก วินาทีที่ผ่านไป พื้นดินร้อนมาก ร้อนจนผมรู้สึกราวกับกำลังเดินอยู่บนกะทะที่ใส่น้ำมันเดือดๆ เอาไว้จนเต็ม พร้อมที่จะทอดนักศึกษาวิชาทหารทุกคนให้สุกได้ทุกเมื่อ บริเวณ 2 ข้างทางเต็มไปด้วยไม้ยืนต้นแห้งๆ บ้าง พุ่มไม้และกอไม้บ้าง ล้วนแต่โดนแดดเผาจนไหม้เกรียม ยิ่งเดินก็ยิ่งร้อนจนแทบทนไม่ไหว ผมกับเพื่อนๆ กัดฟันเดินไปอย่างสุดทรมาน เหนื่อยก็เหนื่อย ร้อนก็ร้อน แถมคอแห้งอีก ไม่รู้จะทำยังไงดี น้ำในกระติกก็เหลืออีกไม่มากเท่าไหร่แล้ว
ไอ้อ๊อตซึ่งเดินตามหลังผมมา ไอแรงๆ 2-3 ทีแล้วพูดเสียงแหบ
" ไอ้-เอี้ย- ร้อนชิบหายเลย ทำไมมันร้อนอย่างนี้วะ หนุ่ม เราร้อนจังว่ะ "
ผมได้ยินไอ้อ๊อตบ่นก็เลยตอบไปว่า
" เราก็ร้อนเหมือนกันว่ะ แม่ง ตอนนี้อุณหภูมิคงซัก 40 องศาล่ะมั๊ง ร้อนโคตรๆ "
" อีกไกลมั๊ยวะ กว่าจะถึงสนามยิงปืน "
" ถามเราแล้วเราจะรู้มั๊ย เดินไปเหอะว่ะ พูดมากเดี๋ยวคอแห้งนะสัด "
ผมพูดแล้วหยิบกระติกน้ำที่ห้อยอยู่ที่เอวด้านขวาขึ้นมาเปิดฝาออก กระดกน้ำเข้าปากอึกหนึ่ง แล้วรีบปิดฝาห้อยไว้ที่เดิม แดกแค่นี้ก็พอแล้ว เราต้องประหยัดน้ำหน่อย เพราะไม่รู้ว่าจะมีโอกาสเติมน้ำครั้งต่อไปเมื่อไหร่
" รู้งี้เราอยู่บ้านชักว่าวดีกว่า สบายกว่ามาเดินในนรกแบบนี้เยอะเลย "
ไอ้อ๊อตพูดขึ้นมาอีก ผมยิ้ม
" เออ เราก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่ตอนนี้เราว่านายหยุดพูดแป๊ปนึงเหอะ แฮ่ก แฮ่ก (เสียงผมหอบ) เราเหนื่อยว่ะ ไม่มีแรงจะคุยกับนายแล้ว "
ไอ้อ๊อตก็เลยเงียบ ไม่พูดอะไรอีก ผมนั้นรู้สึกเหนื่อยแทบขาดใจ เดินเท่าไหร่ๆ ก็ไม่มีวี่แววว่าจะถึงซักที ระยะทางไกลโคตรๆ ทั้งกองพันไม่มีใครคุยกันเลย ต่างก้มหน้าก้มตาเดินกันอย่างเดียว เดิน..เดิน และก็เดิน.. จนในที่สุดก็ถึงสนามยิงปืน
" ถึงซะที เหนื่อยจะตายห่าอยู่แล้ว "
ผมพูดกับตนเอง พลางกวาดสายตาไปรอบๆ ที่ตรงนี้โล่งกว้างมาก แต่ก็ร้อน และนั่น! มีร่มคันใหญ่กางอยู่ด้วย ดีล่ะ ขอหลบแดดซักพักก็แล้วกัน ผมและเพื่อนๆ ก็เลยวิ่งเข้าไปหลบแดดใต้ร่มคันนั้น ต่างก็เบียดเสียดกันเพื่อที่จะได้ยืนอยู่ใต้ร่มคันนั้น ได้หลบแดดซักพักทำให้ผมรู้สึกดีขึ้น แต่ยังไม่ทันไรก็ได้ยินเสียงครูฝึกตะโกนขึ้นมาว่า
" ทั้งหมด รวม ! "
" เอาอีกแล้วเหรอวะ -เอี้ย- กูยังไม่หายเหนื่อยเลย เรียกอีกแล้ว "
ผมคิดในใจ แต่ก็รีบวิ่งไปเข้าแถวด้วยความรวดเร็ว อากาศในตอนนี้ยิ่งทวีความร้อนยิ่งขึ้นจนผมรู้สึกเหมือนจะเป็นลม
" ทั้งหมด แถว ตรง ! "
ทุกคนยืนตรง และนิ่ง รอฟังคำสั่งต่อไป
" นั่ง ! "
ทุกคนทรุดตัวลงนั่งทันที แล้วก็ต้องกัดฟันเพราะพื้นสนามร้อนมาก แทบจะต้มไข่สุกได้เลย แต่ก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมา ผมควักยาดมออกมาดม แล้วก็สูดหายใจลึกๆ 1 ที แต่กระนั้นก็ไม่อาจคลายความเหนื่อยได้ มันเหนื่อยเหลือเกิน แถมร้อนด้วย แต่ยังไงก็ต้องอดทน
ครูฝึกให้พวกเรานั่งพักแป๊ปนึง แล้วก็สั่งให้ยืน และให้แต่ละคนวิ่งไปรับปืนมาคนละ 1 กระบอก ปืนหนักมาก หลังจากนั้นก็ให้วิ่งไปบริเวณที่ทำการยิงปืนเพื่อทำการฝึกตามสถานีต่างๆ สถานีแรกที่ผมรับการฝึกคือสถานีฝึกการยิงปืนด้วยกระสุนจริง 18 นัด แต่วันนี้เป็นแค่การซ้อมจึงยังไม่บรรจุกระสุนจริง 18 นัดนั้นจะเป็นการยิงปรับทางปืน 3 นัด และยิงบันทึกแต้ม 15 นัด แบ่งเป็นท่านอนยิง 5 นัด ท่านั่งสูงยิง 5 นัด และท่านั่งคุกเข่ายิง 5 นัด แต่พอผมไปถึงสถานที่ฝึกยิง ครูฝึกประจำสถานีก็ให้ทุกคนนั่งพักก่อน ผมรีบนั่งลงไปตรงนั้นเลยเพราะเมื่อยมาก ไอ้อ๊อตกับไอ้เทพก็นั่งลงไปเหมือนกัน ไอ้เทพพูดขึ้นว่า
" กูว่า เรารีบไปเติมน้ำกันก่อนเถอะว่ะ เดี๋ยวจะไม่มีเวลาเติมนะมึง "
ผมกับไอ้อ๊อตเห็นด้วย ก็เลยวิ่งไปเติมน้ำใส่กระติกจนเต็ม ที่นี่เขามีแท็งค์น้ำใหญ่ๆ ให้เราเติมน้ำได้สะดวก พอเติมน้ำเสร็จ ไอ้อ๊อตก็พูดกับผมว่า
" ไปเยี่ยวกันมั๊ย เราปวดว่ะ "
**** Hidden Message *****
" นี่เบาสุดแล้วเหรอวะเนี่ย ชิบหาย ขนาดเบาสุดยังขนาดนี้แล้ว แล้ววันต่อไปจะขนาดไหนวะเนี่ย เวรกรรมอะไรของเราวะเนี่ยที่ทำให้เราต้องมาตกระกำลำบากถึงขนาดนี้ ซวยชิบเป๋ง "
ผมพูดอย่างปลงๆ ไอ้อ๊อตมองหน้าผมแล้วพูดขึ้นมาบ้าง
" สู้ๆ สิเว้ยหนุ่ม นายต้องผ่าน 5 วันนี้ไปให้ได้ นาย เรา และก็ไอ้เทพ จะต้องผ่านไปด้วยกัน เราต้องทำได้ เพราะเราเป็นลูกผู้ชาย "
" เออ เราจะสู้ เราต้องทำได้แน่ๆ "
ผมพูดยิ้มๆ รู้สึกได้กำลังใจในการฝึกกลับคืนมาอีกเยอะเลย ขอบใจนะเพื่อนที่พูดให้กำลังใจเรา เราจะสู้ สู้ไปด้วยกัน เพื่ออนาคตของเรา
ตอนที่ 10
**** Hidden Message *****
ขอบคุณครับสำหรับเรื่องเล่า ขอบคุณนะครับที่นำมาแบ่งปัน ขอบคุณมากครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ
ขอบคุนครับ ขอบคุณครับ ขอบใจมากมาย ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ
ขอบคุณนะครับที่นำมาแบ่งปัน
ขอบคุณมากครับ ขอบคุนนะคราฟ ขอบคุนมากๆคับ ขอบคุนครับ ชอบอ่านมากเลยครับ อยากอ่านต่อครับ ขอบคุณครับ:lol ขอบคุณครับ